Dat ze in zichzelf snijd enzo.....ze was er ook van overtuigd dat ik haar nu niet meer zou mogen en haar nooit meer aan zou kijken omdat ze dit tegen me had verteld, wat uiteraard onzin is.
Wel fijn dat ik zo ff kan lezen wat ze precies heeft....
ik zelf doe dit ook , op mijn arm dan wel te verstaan. 1 arm omdat ik andersom niet goed kan werken. ik kras wel is wat erop. heb 1 keer met hete naald een "n" in mijn arm gebrand (eerste letter van mijn toen huidige vriendin). of hete lepel die 1 keer boven kaars had gehangen. (niet express)op mijn arm gedrukt. en laatst (paar dagen geleden) 117 in mijn hand gekrast met schaar. en week geleden een kras/snee in mijn arm. naja weentiet .. mij boeit het niet eg .. vind het wel mooi. maar ik zou nooit verder gaan dan deze kleine dingetjes. ik vind dit wel kunnen ... niet?
Was voor mij een manier om mn emotionele pijn een beetje te vergeten door de ysieke pijn op te zoeken: totale afleiding dus...
Heb 1,5 jaar psychiatrische hulp gehad met medicatie, en daarbij aan mn psych moeten beloven dat ik het niet meer zou doen... daarna nog heel erg zelden gedaan... (ik sneed mijzelf op de rug van mijn linkerhand met scalpeltjes die hier in huis lagen (mn vader is laborant geweest) en een keer in de cel (ehhh opgepakt wegens winkeldiefstal
) met een oorbel door mn hand heengeprikt etc... maar toen ging het ook niet zo goed eigenlijk... 
Maar nu geen (duidelijke) littekens meer, en geen psychische problems..!
.
Ik werk zelf in een psychiatrische kliniek en kom het snijgedrag dan ook dagelijks tegen. We hebben laatst iemand gehad met een borderline stoornis en met ernstig automutilatief gedrag. Heb dr tot 2 x toe een infuus in moeten gooien anders had ze het niet gered.
Had alle medicatie al geprobeert, Serequel, cisordinol, haldol noem het maar op het enige wat ze ervan kreeg waren exttrapirimidale verschijnselen ( stijf, kaakkramp, moeite met plassen e.d )
Uiteindelijk is ze geshockt ( eerst door een commissie van psychiaters ) en ze is er enorm van opgeknapt! Andere mimiek etc etc
quote:*knuf*
Op vrijdag 28 februari 2003 01:10 schreef -Sophia- het volgende:
Ik dacht dat ik ervan af was. Eenpaar maanden, haast een half jaar niet gekrast. Vandaag hield ik het even niet meer.
Ik weet hoe moelijk het soms is om te houden....heel af en toe...dan reageer ik me ook nog af....als je maar realiseert waar je mee bezig bent, en zo te zien vond je het niet echt fijn om toe te geven aan je gevoel.(dat is goed)
het verlangen gaat langzaam weg (heel langzaam)
wat mij helpt als ik een bui krijg waarin ik bang word dat ik weer wat doe. dan ga ik even lopen...naar buiten, maakt niet uit wat voor weer (liefst regen.....om de een of andere reden) en dan loop ik het park in, of gewoon een blokje om.
of zoek mensen op (stond geloof ik al ergens) ga naar een vriend of vriendin toe, of kom online en praat met mensen over alledaagse dingen, gewoon gekkigheid om je aandacht ergens anders op te vestigen.
het zijn maar kleine tips....maar ik hoop dat ze wat helpen
sterkte
quote:Hoe vertel je ouders, vriend of....
Op dinsdag 25 februari 2003 18:02 schreef wimver het volgende:
Helaas is de topic die ik had geopend nu gesloten, met de medeling dat ik hier de vraag maar moest plaatsen.Nu bij deze dan.
--------------
Hoe vertel je je ouders, vriend of vriendin dat je jezelf verwond.Waarom is het zo moeilijk om te vertellen.
Hoe is dat bij jou gegaan.
Dit zijn vragen die ik regelmatig krijg als webmaster
wim
----------
er is al genoemd naar de huisdokter gaan
en de kindertelefoon
>> Hmmm vrij moeilijk, ze moeten van goede huize komen willen ze daar zo mee om kunnen gaan en er niet kwaad om worden, want kwaadheid is wel het laatste wat je kan gebruiken. Omdat als die ader kwaad wordt dan wordt de "automutileerder" ook boos op zichzelf en dan mag je ervan uitgaan dat er weer gesneden gaat worden. Ik weet nu dat het vertellen ervan positief kan uitwerken en juist omdat mijn vriend en twee beste vrienden er rustig onder bleven heb ik daaruit de kracht gevonden om toch maar hulp te gaan zoeken. (was toch wel nodig want ik had er weer aan toe gegeven
) Hmm de 12de mrt moet ik voor het eerste gesprek 
Het vertellen zelf daar MOET je je zelf echt toe dwingen!!!!Waarom is het zo moeilijk omdat te vertellen?
>>> Heel simpel omdat je je eigen kapot schaamt!! Je weet dat het niet normaal is. En je bent bang dat men tegen je zegt dat je hulp MOET zoeken terwijl je daar nog geen zin in hebt, of niet durft...iemand dwingen om hulp te zoeken heeft een averechts effect!! Gun hem/haar de tijd. Steun de persoon, door te luisteren en er over te praten, dat praten is heel belangrijk -weet ik inmiddels uit ervaring-!
Men is bang om voor gek verklaart te worden, want ze hebben zichzelf al voor gek verklaard... 
Hoe dat jou is gegaan???
>>>> Bij mij...poeh he lang verhaal dat probleem heeft lange wortels...van sexueel misbruik tot pesterijtjes en nog wat probleempjes en daar bovenop een mislukt huwelijk...blablabla. Ik ben ergens op mijn 13 of 14 begonnen met ups en downs soms sneed ik een jaar of langer niet en dan sloeg het ineens weer toe.
Boodschap aan iedereen die zichzelf dat leed aan doet;
Damn, weet dat er iemand is die je in vertrouwen kan nemen, niet iedereen zal boos reageren, onbegrip kun je verwachten maar dat is eigenlijk toch ook logisch?!! Voor hulp, daar zal zelf 100% achter meoten staan....hoezo 100%?? Ehh tja want iets in je wilt toch ook weer niet naar die hulp....Ze vreten je echt niet op daar!! Hulp vinden is niet moeilijk, hulp vragen wel!! Weet in ieder geval dit; Je kan geholpen worden zonder dat het in je medisch dossier komt te staan.
Toch ik nog iets kwijt; ik heb veel gelezen hierover en het valt mensen op dat de Gothic types in de pubertijd hier vooral last van hebben...ik zeg maar zo, het komt in alle lagen van de bevolking voor!! Ik ben geen Gothic type. Ik ben zelf inmiddels 28 en doe het nog! Ehh nog wel want daar MOET verandering in komen, je doet jezelf en de mensen die van je houden er verdriet mee.
quote:Ikzelf heb ook problemen gehad (de vriend van mijn moeder was alcohollist en er was snachts veel ruzie).
Op dinsdag 25 februari 2003 18:02 schreef wimver het volgende:--------------
Hoe vertel je je ouders, vriend of vriendin dat je jezelf verwond.Waarom is het zo moeilijk om te vertellen.
Hoe is dat bij jou gegaan.
Dit zijn vragen die ik regelmatig krijg als webmaster
wim
----------
er is al genoemd naar de huisdokter gaan
en de kindertelefoon
Na een paar gesprekjes bij Jeugdzorg en de vertrouwenspersoon op school enz had ik het vertrouwen in die 'hulp'organisaties wel gezien... Ze namen mij niet serieus en t viel toch allemaal wel mee?
Ik heb mijzelf ook wel eens (vaak) pijn gedaan, als ik erg boos was. Als ik boos was voelde ik vooral in mijn benen een erg raar, pijn, jeukend gevoel, als ik mezelf dan ging krabben, en soms slaan op mijn benen, ging het weg. Gisteren was ik heel erg boos en heb het toen weer gedaan, heel even, ik schrok ervan, het was al een klein jaartje terug dat ik het voor het laatst had gedaan. Krassen, nooit gedaan, zal ik ook nooit doen.
Toen het ruim 2 jaar terug weer helemaal niet ging heb ik alles in een 'brief' in Word gezet. Ik kan sneller typen dan schrijven 
En binnen een half uur had ik 3 blz vol getypt.
Deze 'brief' heb ik toen aan een leraar op school gegeven, waarom precies aan hem weet ik niet. Ik voelde mij serieus genomen door hem, hij kon aan mij zien hoe ik mij voelde. Heel apart.
Hij had het gelezen en toen we gingen praten bleek zijn vader ook alcohollist te zijn geweest, hij begreep mij volkomen.
Nu ben ik bijna een jaar van die school af en het gaat weer slecht met mij. Niet thuis, daar is alles ok, die vriend is van de drank af (ehum) en we zijn een 'gezellige familie'. Maar ik ben weer erg vaak boos.
Zondag ga ik op stage (intern bij schapenboer), en daarna weer lekker op kamers, weg hier!
Ik heb het weer allemaal opgeschreven en zodra ik weer naar school ga ga ik naar de vertrouwenspersoon, heb verhalen gehoord dat hij erg goed is, ben benieuwt.....
Mijn tips: schrijf alles op, en laat dit door bijvoorbeeld een leraar die je vertrouwt lezen!
het hoeft dus echt GEEN vertrouwenspersoon te zijn!
En het opschrijven gaat vaak makkelijker dan je denkt...
Grtx
quote:Die verhalen ken ik "ach joh het is toch al gebeurd" en "hey het is niks vergeleken met" Het is jammer dat sommigehulpinstaties zo denken. Er zijn ook goede hulpinstaties, maar dat ligt eerlijk gezegd meer aan de mensen die er werken dan aan de instaties zelf.
Op woensdag 26 maart 2003 18:02 schreef Ferret1983 het volgende:Ikzelf heb ook problemen gehad (de vriend van mijn moeder was alcohollist en er was snachts veel ruzie).
Na een paar gesprekjes bij Jeugdzorg en de vertrouwenspersoon op school enz had ik het vertrouwen in die 'hulp'organisaties wel gezien... Ze namen mij niet serieus en t viel toch allemaal wel mee?
quote:Krassen of niet, slaan of niet, het is allemaal hetzelfde. Jezelf pijn doen omdat je kwaad/verdrietig/angstig/etc bent. Het gevoel in je benen ken ik. Je trilt van woede, en waarom. dat is meestal onduidelijk. Ik zelf sneed dan meestal. Met alles wat ik maar binnen handbereik had. en de gevolgen zijn nog altijd te zien....Nu doe ik het niet meer, soms nog wel heel erg sterke aandrang toe, maar ik heb me tot nu toe weten in te houden.
Ik heb mijzelf ook wel eens (vaak) pijn gedaan, als ik erg boos was. Als ik boos was voelde ik vooral in mijn benen een erg raar, pijn, jeukend gevoel, als ik mezelf dan ging krabben, en soms slaan op mijn benen, ging het weg. Gisteren was ik heel erg boos en heb het toen weer gedaan, heel even, ik schrok ervan, het was al een klein jaartje terug dat ik het voor het laatst had gedaan. Krassen, nooit gedaan, zal ik ook nooit doen.
quote:Dat is geweldig, het is heel mooi dat je iemand hebt gevonden die je erg kan vertrouwen. Wat het probleem van iemand ook is zoiets hoor je serieus te nemen. Gelukkig deed deze leraar dat. Ik heb zelf een goede vriend die me begrijpt, die snapt wat er in mijn hoofd rondgaat en ik snap wat er in zijn hoofd rondspookt.
Toen het ruim 2 jaar terug weer helemaal niet ging heb ik alles in een 'brief' in Word gezet. Ik kan sneller typen dan schrijven
En binnen een half uur had ik 3 blz vol getypt.
Deze 'brief' heb ik toen aan een leraar op school gegeven, waarom precies aan hem weet ik niet. Ik voelde mij serieus genomen door hem, hij kon aan mij zien hoe ik mij voelde. Heel apart.
Hij had het gelezen en toen we gingen praten bleek zijn vader ook alcohollist te zijn geweest, hij begreep mij volkomen.
Een tijd geleden schreef ik ook alles op wat me dwars zat. Hoe ik me voelde en hoe ik overal over dacht. Maar dan in de vorm van gedichten. 3 maanden geleden heb ik die allemal weg gegooid. behalve dan een aantal die ik op mijn computer had staan. De rest is allemaal weg....en om de een of andere reden voelt het dat ik met het weggooien van die gedichten ook alle negatieve gevoelens waar ze uit zijn gekomen weg heb gegooid
quote:Het is goed om te horen dat het allemaal weer iets beter gaat met de hele familie.....en onthou dat geen enkele familie "perfect" is. Een kleine tip voor als je weer boos word...zoek de mensen op, want dan verplicht je jezelf tot het inhouden van je woede omdat je niet wilt dat andere het zien of merken.
Nu ben ik bijna een jaar van die school af en het gaat weer slecht met mij. Niet thuis, daar is alles ok, die vriend is van de drank af (ehum) en we zijn een 'gezellige familie'. Maar ik ben weer erg vaak boos.
Zondag ga ik op stage (intern bij schapenboer), en daarna weer lekker op kamers, weg hier!
quote:Ik hoop dat alles goed gaat met die vertrouwenspersoon. En inderdaad op school zijn vertrouwenspersonen maar net als met instaties ligt het helemaal aan de persoon of deze je kan helpen. Soms moet je je heil ergens anders zoeken.
Ik heb het weer allemaal opgeschreven en zodra ik weer naar school ga ga ik naar de vertrouwenspersoon, heb verhalen gehoord dat hij erg goed is, ben benieuwt.....Mijn tips: schrijf alles op, en laat dit door bijvoorbeeld een leraar die je vertrouwt lezen!
het hoeft dus echt GEEN vertrouwenspersoon te zijn!
En het opschrijven gaat vaak makkelijker dan je denkt...Grtx
Heel veel sterke, ik hoop dat alles goed uitkomt. En hou ons op de hoogte
Mark
quote:Is een goeie zaak denk ik. De tijd, ruimte en rust voor jezelf hebben. Pff... anders heb je zoveel om rekening mee te houden.
Op woensdag 26 maart 2003 18:02 schreef Ferret1983 het volgende:[..]
Zondag ga ik op stage (intern bij schapenboer), en daarna weer lekker op kamers, weg hier!
Je tip over het opschrijven vind ik trouwens een goeie.
Ik heb trouwens wel een bizarre variant. Ik word zo nu en dan wakker met krassen op m'n lichaam. Schouders, rug, armen etc. M'n vriendin destijds vroeg dan hoe ik daar in godsnaam toch aan kwam en ik begon al haast te denken dat ik 's nachts in een weerwolf veranderde ofzo. Ik deed 't dan maar af zo van: "zal jij wel gedaan hebben zeker?"
Ook merkte mijn vriendin dat ik in m'n slaap tandenknarste. En bovendien werd ik 's nachts soms schreeuwend wakker en stond ik naast m'n bed.
Ik denk dat het veilig is om vast te stellen dat ik mijn stress 's nachts verwerk? lol...
p.s. jáááren geleden heb ik in woede-uitbarstingen mezelf wel eens op m'n arm geslagen enzo, maar dat is weer een heel ander verhaal.
dit topic is herkenbaar voor mij..
Ik heb t ook gedaan, uit frustratie,
pijn van binnen in die maar niet ophoudt, en je er alles aan wilt doen om dat te laten stoppen..
Dat probeerde ik dus ook zo.. via snijden, krabben in me armen..
Je voelt je een tijdje opgelucht, maar al snel komt de depressie weer terug, veel zin heeft t dus niet..
Ik kan alleen maar zeggen, met mensen die er mee te maken hebben, of een vriend(in)/ kennis hebben die t ook wel is doen... NIET gaan verbieden, dat maakt t alleen nog erger.. probeer er over te praten,
Ik doe t niet meer, omdat ik t belooft heb aan me vriend/ en me beste vriendin.. En dat helpt mij wel, ik sta nog wel met voorwerpen in me hand. maar haal er nix mee uit, een grote verbetering voor mij iig.. klinkt raar maar oke.. Verder kan ik er eigenlijk niets over vertellen..
op het moment dat ik me af vraag of ik deze post wel wil maken is het toch al te laat
Ik ben een domme lul, echt waar. Gisteravond, het was een uur of half 12. Om de een of andere domme reden kreeg ik een woede uitbarsting.
Ik loop hier te verkondigen dat het niet goed is. Dat het geen nut heeft en wat doe ik, voor de eerste keer in 6 maanden... Het spijt me.
Het was zo moeilijk, ik snapte ineens mezelf niet meer. en de scalpel lag voor het oprapen omdat ik net met wat miniaturen bezig was geweest.
Nu zit ik hier, half 12, op mijn stage plek. Ik snap het niet meer...ik staar dom voor me uit richting mijn scherm...maar de stekende irritante pijn op mijn schouder mijn arm en mijn benen is er weer....alsof hij nooit weg is geweest.
Waarom ben ik niet sterk genoeg om mezelf in de hand te houden...
Het voelde ook helemaal niet goed.....maar het voelde wel vertrouwd...godverdomme waarom nou weer......
maar weer van voren af aan beginnen....en al het scherpe materiaal uit mijn kamer halen..... Ik haat het, mezelf, de zwakte.
Het spijt me......
ik vind het bij mezelf niet fout om te snijden, al raad ik het anderen wel heel erg af
heb net (voor de 15e keer) "ik ook van jou" van Giphart
gelezen, wat ook over een meisje gaat die zichzelf snijdt
enzo heel gezellig
quote:
Op dinsdag 1 april 2003 11:37 schreef Tr3Mm0r het volgende:
Op het moment dat ik hier zitop het moment dat ik me af vraag of ik deze post wel wil maken is het toch al te laat
Ik ben een domme lul, echt waar. Gisteravond, het was een uur of half 12. Om de een of andere domme reden kreeg ik een woede uitbarsting.
Ik loop hier te verkondigen dat het niet goed is. Dat het geen nut heeft en wat doe ik, voor de eerste keer in 6 maanden... Het spijt me.
Het was zo moeilijk, ik snapte ineens mezelf niet meer. en de scalpel lag voor het oprapen omdat ik net met wat miniaturen bezig was geweest.
Nu zit ik hier, half 12, op mijn stage plek. Ik snap het niet meer...ik staar dom voor me uit richting mijn scherm...maar de stekende irritante pijn op mijn schouder mijn arm en mijn benen is er weer....alsof hij nooit weg is geweest.
Waarom ben ik niet sterk genoeg om mezelf in de hand te houden...
Het voelde ook helemaal niet goed.....maar het voelde wel vertrouwd...godverdomme waarom nou weer......maar weer van voren af aan beginnen....en al het scherpe materiaal uit mijn kamer halen..... Ik haat het, mezelf, de zwakte.
Het spijt me......
Gaat ie alweer een beetje?
Hadden ze het door?
Vast niet, mensen hebben nooit echt door wat er aan de hand is.
Ik bewonder je juist, omdat je de scherpe dingen bij je uit de buurt haalt.
Wanneer ik jet helemaal heb gehad, of enorm kwaad op mezelf ben, weet ik altijd wel wat te vinden. nagelschaartjes, paperclip, mesjes. een spijker. sleutels.
Maar ik zal je niet op ideen brengen, anders word je kamer wel erg leeg
Op het moment dat je je zo voelt, ben je maar matig je nuchtere normale zelf. En verlies je even het perspectief. Dat is heel normaal. Of normaal, je snapt me wel.
Sterkte,
en dikke knuffel.
kom geloof ik niet zo goed uit mijn woorden, is beetje te herkenbaar geloof ik. sorry hiervoor.
Ja het gaat nu wel weer, op mijn stage merken ze er niks van. Dat maakt niet uit. Ze hoeven het ook niet te weten. Ben net doornat geregend en toen ik mijn shirt uit trok en in de spiegel keek had ik zoiets van "domme eikel dat je ook bent"
De scalpel lag er nog....op mijn nachtkastje...ik heb em meteen weg gedaan. Ik voel me een beetje leeg, opgelucht dat wel. Ik kan tenminste ergens even praten erover.
ik kan me wel 
maar goed. gebeurd is gebeurd.
Nogmaals heel erg bedankt, en excuses voor het gezeur, ik ga nu naar bed, er een nachtje over slapen...
je en iedereen heel veel sterkte
quote:Mmm, ik en mijn wijsheden.
Op woensdag 2 april 2003 00:50 schreef Tr3Mm0r het volgende:
Bedankt voor de opmerkingenJa het gaat nu wel weer, op mijn stage merken ze er niks van. Dat maakt niet uit. Ze hoeven het ook niet te weten. Ben net doornat geregend en toen ik mijn shirt uit trok en in de spiegel keek had ik zoiets van "domme eikel dat je ook bent"
De scalpel lag er nog....op mijn nachtkastje...ik heb em meteen weg gedaan. Ik voel me een beetje leeg, opgelucht dat wel. Ik kan tenminste ergens even praten erover.
ik kan me wel
Nogmaals heel erg bedankt, en excuses voor het gezeur, ik ga nu naar bed, er een nachtje over slapen...
Vandaag mega mega kutdag gehad.
alles mis.
trok het niet meer,
heb net met nagelknipper stukken uit mijn haar "geknipt" en in mijn arm lopen krassen.
Mijn vriend moet werken, en stond onder de douche.
Toen hij er onder vandaan kwam, zag hij de trepen op mijn arm wel of niet, in ieder geval reageerde ie er niet op.
WEl op de plukken haar die er lagen.
Mmmmm, heb je jezelf nog mooier lopen maken?
De schat.
Ik moet nu echt weg... kusje DAAAG....
Heb net mijn wenkbrauwen afgeschoren. (zonder me te snijden, valt dat weer mee
)Wilde me eigenlijk kaalscheren.
Maar jha, moet over drie weken geginnen op nieuwe studie, en kan het daar wel schudden wanneer ik daar kaal aankom.
Het stomme is dat je daar dan nog over nadenk ook.
Dom wijf dat ik ben.
Je wil jezelf toch zonodig straffen? doe dat dan ook.... domme kut.
Maar nee hoor. het kutje is bang voor de lange termijn gevolgen....
Onder het mom van.
Ik heb het gehad, ik spring van het dak... maar wacht even... heb morgen wel een lekker ontbijt. dus laten we het maar niett doen...
Wat ben je dan voor suf kutwijf!
Vergeef mij mijn taal. en vermoedelijk is het ook nog te vroeg voor dergelijk serieuze onderwerpen.
Een bericht aan iedereen die zin heeft om te zeiken,
Ik lust je rauw. Rot op, ga lekker naar je moeder, ga die pesten.
En als je het niet aankan... ga lekker harry potter lezen. Of Ronald giphart ofzo...
Maar rot op van deze topic!
quote:Goh, ik schrik van zoveel agressie tegen jezelf.
Op vrijdag 4 april 2003 22:54 schreef mantamanta een heel boos verhaal
Heb je het werkelijk allemaal zo slecht gedaan, dat het nodig is jezelf zo uit te schelden?
Zo hard te zijn voor jezelf?
Probeer eens deze negatieve cirkel voor nu te doorbreken.
Probeer eens wat zachter voor jezelf te zijn. Zet een kopje thee, neem een warme (geen hete!!) douche, smeer jezelf in met een lekkere bodylotion.
Kom op meid, je hoeft niet zo streng te zijn... .
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
quote:eeeuhm, dank je..
Op vrijdag 4 april 2003 23:02 schreef Moonah het volgende:[..]
Goh, ik schrik van zoveel agressie tegen jezelf.
Heb je het werkelijk allemaal zo slecht gedaan, dat het nodig id jezelf zo uit te schelden?
Zo hard te zijn voor jezelf?Probeer eens deze negatieve cirkel voor nu te doorbreken.
Probeer eens wat zachter voor jezelf te zijn. Zet een kopje thee, neem een warme (geen hete!!) douche, smeer jezelf in met een lekkere bodylotion.Kom op meid, je hoeft niet zo streng te zijn...
voor mijn gevoel dus wel...
Heb al het rottige van vandaag ook echt wel verdient.
zal je even inlichten:
POrtemonai gejat met al mijn geld voor de komende maand erin. plus ov. plus id en bankpassen.
MIjn huis gaat niet door, op een mega lullige manier, maar is lang verhaal, maar echt lulliger kan niet.
Ben niet zwanger, ook al geef ik melk, ben ik misselijk, en heb ik op de meest vreemde plaatsen pukkels ed.
even om de situatie een klein beetje uit te leggen.
ooh jha, heb thee al geprobeert. Brande direct mijn mond... grrrrrrrr
Je moet natuurlijk ook niet te graag willen
[Dit bericht is gewijzigd door mantamanta op 04-04-2003 23:10]
quote:Oh...
Op vrijdag 4 april 2003 23:05 schreef mantamanta het volgende:
En heb thee al geprobeert. Brande direct mijn mond... grrrrrrrr
Je moet natuurlijk ook niet te graag willen
Neem dan een lekker glas koude melk oid.
Maar ga je zelf niet nog meer afbranden. Dat heb je niet verdiend.
Wellicht helpt het je om jezelf terug te zien als klein meissie. Moet je zo boos worden op zo'n lieffie? Heeft zo'n onschuldig grietje dat allemaal verdiend? Al die straf?
Ga maar voor haar zorgen, ze heeft het nodig.
En als het niet meteen lukt, niet boos worden op jezelf, want 'zorgen voor' is iets dat jij kennelijk moet leren.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
meisjes die t doen die ik ken hebben zelfde probleem als ik... depressie, en daar heb je wel degelijk professionele hulp bij nodig!
