Al het goeie komt samen
quote:doe er maar een paar, 'k zal eerst even kijken of ik er nog wat heb...
Op zondag 18 mei 2003 18:15 schreef zodiakk het volgende:
Ik heb nog wel wat 'waarommetjes' in de aanbieding.
-ik vind het vrij emotieloos.
-ik word er in tegenstelling tot bijv. aphrodite en aphex twin beetje zenuwachtig van.
ik herken de muzikaliteit en de vernieuwing wel, maar zoals ik al zeg, ik kan er niets mee, het raakt me niet, ik heb er geen emotionele betrokkenheid mee.
(en ik heb iets van 12 dingen(singles incl.) geprobeerd(via mp3) en nee, helaas...)
quote:Klopt
-ik vind het vrij emotieloos.
quote:
-ik word er in tegenstelling tot bijv. aphrodite en aphex twin beetje zenuwachtig van.
Dat is juist hetgeen dat de muziek heerlijk en onuitstaanbaar maakt
(en at the drive in ook wel, the mars volta)
quote:Geweldig
The Dillinger Escape Plan
Ik ben een minuut aan het luisteren naar Sandbox Magician en heb nu al zin om iets te slopen.
Ik was al enigzins teleurgesteld na het luisteren van Cocaine in my brain.
quote:ik heb dat ook, aphex twin, autechre..
Op zondag 18 mei 2003 18:26 schreef Poog het volgende:[..]
Klopt
[..]
Dat is juist hetgeen dat de muziek heerlijk en onuitstaanbaar maakt
zenuwachtig
quote:Zoals eerder vermeld, Autechre heeft ook muziek gemaakt die wat meer toegankelijk is.
Op maandag 19 mei 2003 02:32 schreef slapstick het volgende:
zenuwachtig
Clipper bijvoorbeeld. Bij Eggshell zou je in eerste instantie nieteens in die richting denken.
quote:downloaden gaat
Op maandag 19 mei 2003 02:44 schreef Poog het volgende:[..]
Zoals eerder vermeld, Autechre heeft ook muziek gemaakt die wat meer toegankelijk is.
Clipper bijvoorbeeld. Bij Eggshell zou je in eerste instantie nieteens in die richting denken.
quote:Ik was na "Confield" behoorlijk afgehaakt en volg momenteel andere labels (o.a. Schematic, Merck) en artiesten. "Musik aus Strom" had vorig jaar op K7! een heel goede verzamelaar uitgebracht met o.a. Crunch, Funckarma, Lusine ICL, etc.).
Op vrijdag 18 april 2003 22:27 schreef zodiakk het volgende:[..]
Ach, de dagen van Amber en Tri Repetae zijn voorbij (tenminste als je dat als vergelijkingsmateriaal gebruikt). Het is idd geen simpel cd'tje, maar het staat wel weer vol ongehoord geniaal produceerwerk. Ook hier weer het karakteristieke 'help mijn drumcomputer slaat op hol'-werk van bijvoorbeeld Surripere, maar ook de zachte tonen aan de achterkant van IV VV IV VV VIII en het 'unheimliche' Theme Of Sudden Roundabout met de elektronische slurry die de verloren synthklanken langzaam vegeteert en tot zich neemt in amorfe percussies. Zelfs is er een funky beat op V-Proc, natuurlijk compleet gedigitaliseerd en met ernstig dikke compressie.
Het is weer een moeilijke, lastige, maar toch ergens ook bevredigende Autechre-reis.
Maar misschien moet ik deze nieuwe Autechre toch eens een kans geven...
quote:Ah, nouja smaken verschillen.
Op zondag 18 mei 2003 18:22 schreef Arma_Angelus het volgende:[..]
doe er maar een paar, 'k zal eerst even kijken of ik er nog wat heb...
-ik vind het vrij emotieloos.
-ik word er in tegenstelling tot bijv. aphrodite en aphex twin beetje zenuwachtig van.ik herken de muzikaliteit en de vernieuwing wel, maar zoals ik al zeg, ik kan er niets mee, het raakt me niet, ik heb er geen emotionele betrokkenheid mee.
(en ik heb iets van 12 dingen(singles incl.) geprobeerd(via mp3) en nee, helaas...)
Autechre is wel iets dat meer van je vergt dan 'normale' gitaarmuziek waar de expressie er duimendik bovenop ligt. Autechre is inderdaad digitaal, maar emotieloos is het zeker niet. Ik had een tijde terug een gesprek met iemand die zei dat je het als een constellatie van geluiden kon zien en dat terwijl je luistert je bijvoorbeeld 1 geluidje van dichtbij bestudeert. Als je het een andere keer luistert neem je een ander geluidje en kan je wellicht kijken wat het verband is met het andere geluidje, enz. Dat vind ik een hele interessante gedachtengang. Autechre heeft niet alleen 'face value', sterker nog, als je voor de eerste keer alleen naar het geheel luistert dan kan het enorm afschrikken en emotieloos lijken. Maar alles wat diepte heeft, heeft in mijn ogen emotie en gevoel. Zo ook Autechre. Ten eerste omdat hun produkties altijd superstrak zijn, er wordt niet rondgelummeld, ten tweede is de attentie voor detail haast absurd te noemen (en het is het juist dit oog voor detail dat het mogelijk maakt om een track ook na meerdere luisterbeurten interessant te houden) en ten derde: de melodieen zitten ontzettend goed in elkaar. Zo ook de melodieen op Draft 7:30: ze zijn melancholiek, maar door de geluidskeuze, de compositie en de combinatie met de ritmes zorgt ervoor dat iets vagelijks bekend is, maar dat er een soort onbekende laag overheen zit die het allemaal een nieuwe dimensie lijkt te geven. Het is in ieder geval een geheel andere benadering van muziek en ook een andere benadering van geluid. Het is volgens mij ook niet het streven van Autechre om een emotie te uiten, maar meer om interessante en gevoelige luistermuziek te maken.
Desondanks vind ik dat er in de muziek van Autechre zeker wel emotie zit, maar wellicht meer een emotie die sommige mensen voelen bij het zien van een mooie, compacte wiskundige stelling of een bepaalde natuurkundige wetmatigheid.
* -Dalai- luistert Autechre - Under BOAC
quote:Behalve dan dat het van Plastiq Phantom is en niet van Aphex Twin en consorten ...
Op zondag 18 mei 2003 18:20 schreef TanteTil het volgende:
Aphex Twin feat. Photek & Autechre - kicking mr bubbles
Al het goeie komt samen
Goede zodiakkmuziek.
- Met je ogen dicht genieten van de landschappen en ruimtes waarin elk geluidje met een pijnlijke precisie een plekje vindt en een eigen ontwikkelingscyclus meemaakt.
- Op een hoger volume genieten van de directe wijze waarop Autechre je hersenen beïnvloeden. De geluiden zijn niet meer als losstaande elementen hoorbaar maar de track in zijn geheel neemt bezit van je belevingswereld. Emoties worden direct in je hersenen geïmplanteerd en van vrije wil is geen sprake meer.
- Vol verbazing proberen uit te vogelen hoe ze technisch te werk gaan. In mijn ogen staan ze qua apparatuurbeheersing hoger dan welke andere electronische formatie of artiest dan ook. Vooral tentijde van albums als Chiastic Slide hebben zij trucs ontwikkeld die nog altijd ongeëvenaard zijn. Zelfs het besturingssysteem van samplers is niet veilig voor deze mensen. Ze hebben volledige controle over elk aspect van elk geluid en weten dit op de juiste manier toe te passen. Alle technieken blijven altijd volledig ten dienste van de compositie.
quote:Hou toch eens op met die grap.
Op maandag 19 mei 2003 19:07 schreef Berserker het volgende:
Autechre: Méér dan gewoon zodiakkmuziek.Goede zodiakkmuziek.
[afbeelding]
Ten opzichte van het oudere werk van Autechre vind ik deze plaat erg vlak qua productie en klinkt ie erg routineus en bijna op de automatische piloot gemaakt.
De heren zijn naar mijn smaak te ver doorgeschoten in het perfectioneren van hun trucjes, waardoor het geheel nogal klinisch overkomt.
Daarbij zijn de meeste trucjes nogal belegen geworden. Ik krijg er nogal een gevoel bij van "dit heb ik jaren terug al eens eerder gehoord, maar dan beter uitgevoerd".
Normaliter kan ik bij dit soort muziek prima in de sfeer of het gevoel duiken dat de plaat wil weergeven en is de reis van geluidje naar geluidje zoals eerder beschreven erg interessant.
Nu is voor mij de reis er eentje die vergelijkbaar is met de reis die ik elke dag van mijn huis naar mijn werk maak. Nog maar zelden kom ik onderweg iets nieuws tegen.
Ook kon ik als (geoefende) luisteraar de reis op Draft7:30 al bijna vooraf uitstippelen. In veel gevallen kon ik al bedenken in welke richting de muziek zich zou begeven.
Kortom: deze CD heeft op mij absoluut geen diepe indruk gemaakt, maar daarbij moet ik wel zeggen dat ik 'm altijd nog leuker, beter, mooier vind dan Confield.
Kill all the cops tonight
Kill them, cop killer
Kill all the cops in sight
quote:Ik snap dit echt niet, als we Confield even vergeten en het album dat ze daarvoor hadden uitgebracht, LP5, beluisteren dan snap ik niet hoe je zo overduidelijk parallelen ziet met Draft 7:30. Ik vind Draft 7:30 meer te vergelijken met Confield, maar je vind Draft 7:30 wel veel beter dan Confield. Wil je misschien wat duidelijker zijn wat je zoal zo ontzettend voorspelbaar vindt? Ik vind Draft 7:30 misschien wel eenzelfde weird gevoel hebben als Confield, maar het bereikt dat gevoel via een compleet andere weg. Bij LP5 voel ik een hele andere 'vibe' (het is veel meer wapengekletter op LP5). Bovendien hoor ik een technisch niveauverschil tussen LP5 (toen ze de eerste keer met MAX werkten) en Draft 7:30.
Op dinsdag 20 mei 2003 12:22 schreef Weakling het volgende:
Ook kon ik als (geoefende) luisteraar de reis op Draft7:30 al bijna vooraf uitstippelen. In veel gevallen kon ik al bedenken in welke richting de muziek zich zou begeven.
Kijk, iedereen heeft recht op z'n mening en als je het saaie vervelende muziek vind dan is dat je goed recht, maar de redenenen die je aanvoert vind ik op z'n zachtst gezegd vreemd.
quote:Ik trek ook zeker niet vergelijkingen met voorgangers Confield of LP5 of zelfs maar met ander werk van Autechre, althans, daar was ik me niet van bewust. Wat ik wilde zeggen was dat ik het nogal een voorspelbaar plaatje vind. Ze weten me niet meer te verrassen. Ik vond ze goed en had even de hoop na het Confield debakel (in mijn ogen ... ehm oren) dat ze de draad weer goed zouden oppakken na het horen van de Gantz Graf EP, maar helaas, de magie is voor mij (voorlopig) voorbij.
Op donderdag 12 juni 2003 23:43 schreef zodiakk het volgende:[..]
Ik snap dit echt niet, als we Confield even vergeten en het album dat ze daarvoor hadden uitgebracht, LP5, beluisteren dan snap ik niet hoe je zo overduidelijk parallelen ziet met Draft 7:30. Ik vind Draft 7:30 meer te vergelijken met Confield, maar je vind Draft 7:30 wel veel beter dan Confield. Wil je misschien wat duidelijker zijn wat je zoal zo ontzettend voorspelbaar vindt? Ik vind Draft 7:30 misschien wel eenzelfde weird gevoel hebben als Confield, maar het bereikt dat gevoel via een compleet andere weg. Bij LP5 voel ik een hele andere 'vibe' (het is veel meer wapengekletter op LP5). Bovendien hoor ik een technisch niveauverschil tussen LP5 (toen ze de eerste keer met MAX werkten) en Draft 7:30.
Kijk, iedereen heeft recht op z'n mening en als je het saaie vervelende muziek vind dan is dat je goed recht, maar de redenenen die je aanvoert vind ik op z'n zachtst gezegd vreemd.
quote:Grappig dat je met Converge aan komt...zie wel gelijkenissen...qua intensiteit en "chaos" doen ze niet voor elkaar onder. Toch moet ik bij Autechre in eerste instantie altijd aan Bach denken...ik vind die complexiteit die autechre in haar nummer verwerkt zo ontzettend gaaf. De eerste keren dat ik LP5 luistrde dacht ik dat ze me in de zeik zaten te nemen...maar als dan na een draaibeurt of twintig het sense gaat maken...dat is zo'n heerlijk gevoel.
Op zondag 18 mei 2003 18:31 schreef Arma_Angelus het volgende:
ik heb nog wel een tip voor de mensen die ook van muziek met gitaren enz houden: The Dillinger Escape Plan en Converge. beide ongeveer muzikaal net zo geflipt al autechre
Voor wat betreft het gebrek aan emoties...dat hoor ik vaker, voor mij zelf geldt het tegenovergestelde...kleine synthjes in bijvoorbeeld "Yeesland" die zorgen elke keer weer voor kippevel...zo zijn er veel subtiele dingen in hun muziek...je hoort telkens wat nieuws in hun nummers.
Luister als je de kans krijgt eens naar hjet laatste nummer van de Garbage EP...lijkt me stug dat je dan nog kan volhouden dat het emotieloos is.
oh well
quote:Ik moet dit toch herformuleren. Wat ik zo boeiend aan Autechre vind is het complete onaardse eraan, het lijkt los te staan van elke aardse beslommering, de muziek refereert er helemaal niet aan, de ene na de onmogelijkheid dient zich aan in hun muziek (zoals een geluid van een instrument zó gebruiken, dat het eigenlijk helemaal niet mogelijk is dat geluid voor die doeleinden te gebruiken). Het is juist deze vervreemding en de onmiskenbare kunstigheid van de nummers die voor een hele aparte ervaring zorgen. Het is alsof je muziek luistert die geen menselijk referentiekader heeft; waar de achterliggende gedachten niet uit het hoofd van een mens hebben kunnen komen. Of gewoon het referentiekader van twee ontzettende weirdo's, waar haast niemand zich mee kan identificeren.
Op maandag 19 mei 2003 11:20 schreef zodiakk het volgende:
Desondanks vind ik dat er in de muziek van Autechre zeker wel emotie zit, maar wellicht meer een emotie die sommige mensen voelen bij het zien van een mooie, compacte wiskundige stelling of een bepaalde natuurkundige wetmatigheid.
quote:Haha, en ik vond dat ze gewoon technisch het beste (lees: geniaal) zijn op het gebied van IDM en eigenlijk alle subgenres van electronic. Ik kan me wel vinden in je redenering. Als ik net Confield of Gantz Graf heb geluisterd dan lijkt veel andere muziek, met name non-IDM (sorry als ik hiermee snobistisch over kom), zo leeg en simplistisch. Bovendien vind ik Autechre ook de meeste innovatieve formatie ooit. Eerst vond ik dat van Aphex Twin, maar die begint langzaam ook door te kauwen op eerder verteerde stukken (Smojphace EP toevallig al gehoord?). Autechre heeft het publiek ALTIJD weer verrast met iets nieuws. Dat was al zo met hun eerste album Incunabula, die nu voor IDM/electronic-begrippen vrij oud en saai klinkt, en telkens weer flikken ze het om met iets totaal nieuws op de proppen te komen. Draft 7.30, net zo geliefd als het wordt gehaat, is, alhoewel het toegankelijker is dan Confield, toch weer iets dat nog nooit iemand heeft gehoord.
Op dinsdag 17 juni 2003 17:32 schreef zodiakk het volgende:[..]
Ik moet dit toch herformuleren. Wat ik zo boeiend aan Autechre vind is het complete onaardse eraan, het lijkt los te staan van elke aardse beslommering, de muziek refereert er helemaal niet aan, de ene na de onmogelijkheid dient zich aan in hun muziek (zoals een geluid van een instrument zó gebruiken, dat het eigenlijk helemaal niet mogelijk is dat geluid voor die doeleinden te gebruiken). Het is juist deze vervreemding en de onmiskenbare kunstigheid van de nummers die voor een hele aparte ervaring zorgen. Het is alsof je muziek luistert die geen menselijk referentiekader heeft; waar de achterliggende gedachten niet uit het hoofd van een mens hebben kunnen komen. Of gewoon het referentiekader van twee ontzettende weirdo's, waar haast niemand zich mee kan identificeren.
