Jaloers

Ha mensen,

Ik kom er langzaam maar zeker achter dat één van de naarste eigenschappen die een mens kan bezitten, namelijk jaloezie, zich ook bij mij voordoet en dat terwijl ik van nature niet zo ben.Met name het gebrek aan aandacht en/of relationeel gezien als eeuwige vrijgezel breken mij langzamerhand op. Dit belemmert mij steeds meer in mijn eigen leven.

Alles, zelfs normale dingen, kan ik al teleurgesteld om worden. Meiden die glimlachen/oogcontact maken met een ander, hand in had lopen met hun partner, met iemand aan het bellen is en daarbij glimlachen/verliefde blik hebben, openbaar kussen, knuffelen, versierpogingen van andere jongens waarvan ik hoop dat ze mislukken etc. en ook feestdagen als Valentijnsdag sta ik niet om te springen als ik zie dat anderen het wél samen gezellig hebben. Maar ook 'er achter komen' dat die ene meid toch niet vrijgezel is of geen signalen uitzond of extra aardig was laten mij verbitterd achter.

Het advies is bekend: richt je op je eigen leven want dan ben je minder jaloers omdat je met je eigen zaakjes bezig bent, maar dat lukt mij dus niet meer vanwege de jaloezie, het gebrek aan relationeel/sociaal contact. Dat dit mij niet aantrekkelijk maakt weet ik ook wel, maar wat te doen? Anderen gelukkig zien is weer een klap in mijn gezicht dat ik het niet ben.

Het liefst maak ik dit soort topics ook niet meer, maar ik kan het er met niemand anders over hebben he... (en nee, hulpverlener doet niks voor mij helaas).