quote:Vergeven? Een beetje makkelijk gezegd he..
Op maandag 14 oktober 2002 21:48 schreef suijkerbuijk het volgende:[..]
vergeef die persoon die dat heeft aan gedaan.
zodat je zelf weer kan gaan leven met je leven.
Ik heb trouwens eigenlijk helemaal geen haatgevoelens
of wraakgevoelens bij het zien van hem..
Dat is nou het rare..
Wolkje
quote:Hehe ik probeer me er ook niks van aan te trekken, maar als je wilt mailen, zie mn profiel
Op maandag 14 oktober 2002 21:19 schreef Wolkje het volgende:[..]
Gelukkig, ben niet de enige..
Als je wilt praten..Ik ga me trouwens niks meer aantrekken van mensen, die het
toch niet begrijpen.. dat is het niet waard..
Wolkje
(vind bij jou profiel geen email :> )
quote:Je mag je ook uiten in dit topic hoor..
Op maandag 14 oktober 2002 22:54 schreef Hepp het volgende:[..]
Hehe ik probeer me er ook niks van aan te trekken, maar als je wilt mailen, zie mn profiel
Wolkje
'Cause it don't matter what I'm drinkin', Lord, as long as it drowns this sorrow I'm in.
"Ogen zijn de spiegels, tranen maken deze weer helder zodat je kunt zien."
Met andere woorden, wees niet bang om je emoties te uiten door ze op te kroppen, het blijven ophopen van emotionele bagage leidt uiteindelijk op een zware terugval.
UIt je emoties, en na elke uiting word je inzicht helderder.
Littekens op je ziel zullen wellicht nooit genezen, maar er mee leren leven dat is de opgave aan jou. Je kunt elende welliswaar nooit vergeven noch vergeten, maar er mee leren leven dat is aan jou.
Praat erover, met diegene die jij vertrouwd, het is waar wat er word gezegd, JIJ bent diegene waarin het antwoord verborgen ligt, maar andere kunnen jou ondersteunen in de zoektocht naar de manier "hoe er mee om te kunnen gaan"
Ik wens jou
Licht, kracht & onvoorwaardelijke liefde toe.
quote:Graag gedaan meisje . Ik herken het heel erg en voor het verzwijgen heeft veel kapot gemaakt voor mij .
Op zondag 13 oktober 2002 22:13 schreef Wolkje het volgende:[..]
Allereerst, bedankt voor je lieve reply's
Het rare is, dat ik me niet eens slecht voel nu,
ik voel me normaal, heb er geen last van.
Nouja, niet echt, ik was alleen een beetje boos.
En dat moest ik even kwijt..
Ik besloot het pas 10 jaar later te vertellen , en dat heeft veel opgekropte woede veroorzaakt , ik denk toch als je uit eindelijk ervoor uitkomt een soort overwinning is , want in feite heeft hij je waar hij je hebben wil .
Je hebt geen steun die je heel erg nodig hebt , je kan je moeilijk uiten naar anderen omdat die het niet weten en ondertussen gaat hij nog vrijuit .
Toen ik het vertelde is er echt een last van me afgevallen .
Ik kan je ook niet helpen, alleen maar een tip geven. Probeer het ajb niet te vergeten. Daar krijg je later problemen mee, je moet het zoveel mogelijk van je af praten met goede vrienden. Werkt bij mij het beste. Ik snap je gevoelens. Er zijn inderdaad geen woorden om het te omschrijven... 
Veel sterkte,
Krummeltje
quote:Hier ben ik het volledig mee eens, sterkte
Op dinsdag 15 oktober 2002 18:43 schreef krummeltje het volgende:
Beste Wolkje,Ik kan je ook niet helpen, alleen maar een tip geven. Probeer het ajb niet te vergeten. Daar krijg je later problemen mee, je moet het zoveel mogelijk van je af praten met goede vrienden. Werkt bij mij het beste. Ik snap je gevoelens. Er zijn inderdaad geen woorden om het te omschrijven...
Veel sterkte,Krummeltje
quote:Op dit moment heb ik niet echt last van 'Onverwerkte emoties', maar ik heb wel twijfels over hoe goed ik sommige dingen verwerkt heb of juist hoe slecht. Die 'emoties' zijn dan vooral van het wegvallen van familie. Maar ik moet zeggen dat geloof in de hemel mij hier erg in heeft geholpen en ik denk dat ik het zo heb verwerkt.
Op zondag 13 oktober 2002 00:23 schreef Wolkje het volgende:
Er zijn zoveel dingen die ik kwijt wil,
maar ik kan de woorden niet vinden
zoveel emoties, waar ik wat mee moet doen
zo'n groot gevoel van liefde dat ik wil uiten..Maar mijn leven gaat verder, gewoon..
Nu eens up, dan weer down..
Zonder dingen echt te verwerken..
En ik vind het niet erg,
maar toch knaagt er iets..Er zijn zoveel dingen die ik wil zeggen,
maar ik kan de woorden niet vinden..
Dank je voor jullie ontzettend lieve en behulpzame reply's.
Ik zal later nog op jullie persoonlijk reageren..
Jullie helpen me echt enorm
Wolkje
quote:Dat is inderdaad ook wat ik zoveel jaar gedaan heb.
Op dinsdag 15 oktober 2002 16:41 schreef Dragon1976 het volgende:
Met andere woorden, wees niet bang om je emoties te uiten door ze op te kroppen, het blijven ophopen van emotionele bagage leidt uiteindelijk op een zware terugval.
En het is er toch uitgekomen, in een keer, Bam.. keihard!
Maar ik heb ervan geleerd, het heeft me sterker gemaakt..
Ik heb mezelf beter leren kennen.
Ik hoop dat ik na iedere tegenslag de dalen weer een beetje minder diep zijn..
quote:Anderen helpen me gelukkig echt een heleboel..
UIt je emoties, en na elke uiting word je inzicht helderder.
Praat erover, met diegene die jij vertrouwd, het is waar wat er word gezegd, JIJ bent diegene waarin het antwoord verborgen ligt, maar andere kunnen jou ondersteunen in de zoektocht naar de manier "hoe er mee om te kunnen gaan"
En het helpt, door te praten met anderen, om een beter inzicht
in jezelf te krijgen, zoals jij ook al schrijft..
quote:Dank je
Ik wens jou
Licht, kracht & onvoorwaardelijke liefde toe.
Wolkje
quote:Ongeveer hetzelfde meegemaakt?
Op dinsdag 15 oktober 2002 16:50 schreef addicted_to_jellybeans het volgende:[..]
Graag gedaan meisje . Ik herken het heel erg en voor het verzwijgen heeft veel kapot gemaakt voor mij .
Ik besloot het pas 10 jaar later te vertellen ,
Je hebt geen steun die je heel erg nodig hebt , je kan je moeilijk uiten naar anderen omdat die het niet weten en ondertussen gaat hij nog vrijuit .
Toen ik het vertelde is er echt een last van me afgevallen .
Mijn ouders weten dus ook van niks, en het heeft onze band,
nouja eigenlijk die met mijn moeder vooral, echt compleet kapotgemaakt.
Er is totaal helemaal niks bij ons thuis
. Je hebt zeker gelijk met, je kan je moeilijk uiten naar anderen,
omdat die het niet weten..
Maar gelukkig zijn er op dit moment twee mensen met wie ik
echt goed kan praten, nml. mijn ontzettend lieve schatje
, en mijn afdelingsleider. Daarnaast natuurlijk wel gewoon een beetje
met vriendinnen..
Maar op dit moment dus geen therapie voor mij..
Wolkje
quote:Mijn vriend vond dit een hele goede reply..
Op dinsdag 15 oktober 2002 18:43 schreef krummeltje het volgende:
Beste Wolkje,Ik kan je ook niet helpen, alleen maar een tip geven. Probeer het ajb niet te vergeten. Daar krijg je later problemen mee, je moet het zoveel mogelijk van je af praten met goede vrienden. Werkt bij mij het beste. Ik snap je gevoelens. Er zijn inderdaad geen woorden om het te omschrijven...
Veel sterkte,Krummeltje
Moest ik even zeggen
. En ik ben het ook zeker met je eens..
Ik kan er eigenlijk niks aan toe voegen ..
. (*Wolkje vraagt lief of vriendje zelf ook nog gaat reageren?*)
Wolkje
quote:
Op dinsdag 15 oktober 2002 00:59 schreef josja het volgende:
Ik ken je niet, maar wat je schrijft spreekt me aan.. kan een boel bullshit adviezen op gaan hangen, waarvan ik nu al weet dat je dr niet op zit te wachten. In de knoop... komt wel goed, uiteindelijk.. Take care zou ik zeggen, wilde hier nog een hoop aan toe voegen maar dat gaat me niet meer lukken. Bah, te geraakt. En te down om er nog iets positiefs uit te krijgen. Tja, good luck, een open deur. Maar soms even nodig. Verdrink niet in je eigen ellende. Been there, done that. Word je niet gelukkiger van. En nu kan ik er echt nix meer over zeggen. Was al geen beste avond voor me
.. Alle pijn gaat over, ooit..
thuis zijn, met mensen die me toch niet kennen, waar ik alleen mee ben
omdat ik toevallig met ze in een huis woon..
Ik wil een leuk, knus gezinnetje, zoals vele wel hebben..
Waarom ik dan niet? Maar niet met deze ouders, dit wordt toch niks meer .
En ik ben mijn school aan het verknallen, omdat ik niet tegen stress
kan, en school is hetgene wat zij juist zo belangrijk vinden..
Daar gaat het ze om, als ik maar goede cijfers haal..
Maar voor de rest verwachten ze niks, ja, mijn moeder, zo af en toe..
Waarom heb ik nou niet zo'n leuk gezinnetje?
Waarom is er bij ons nou niks?
Waarom wordt er verwacht van de maatschappij dat er een band is?
Waarom ben ik liever aan het werk of op school dan dat ik thuis ben?
Waarom beschouw ik mijn afdelingsleider, meer als een vader, dan
mijn eigen vader?
Waarom hebben ze niet meer op me gelet, toen ik jonger en kwetsbaar
was?
Hoe kan het dat ze me alleen lieten met een alcoholist?
Ben ik niet gek?
Is dit alles wel echt?
Een paar, van de vele vragen, waar ik mee bezig ben..
Wolkje
[Dit bericht is gewijzigd door Wolkje op 16-10-2002 21:57]
Mijn vader zit me even half de grond in te trappen (figuurlijk).
Hij kan zo ontzettend denigrerend praten..
En hij zit nu mijn broertje af te kraken, te zeggen dat hij dom is..
En mijn moeder zegt er godverdomme niks van.. en ik ook niet
.Hij doet het ook tegen mij, en ik denk, ik ga toch weg hier.
Hij schreeuwt meteen..
En ik zeg gewoon niks terug
Ik wil hier weg 
Wolkje
[Dit bericht is gewijzigd door Wolkje op 16-10-2002 22:25]
quote:Deze opmerking vond ik trouwens wel heel erg mooi.
Op dinsdag 15 oktober 2002 16:41 schreef Dragon1976 het volgende:
"Ogen zijn de spiegels, tranen maken deze weer helder zodat je kunt zien."
Volgens mij, mensen die zich nooit echt down hebben gevoeld,
leren zichzelf ook nooit ECHT kennen..
Ik heb nog lang aan deze opmerking zitten denken,
en dat ik mezelf een stuk beter heb leren kennen de laatste tijd..
(Wilde ik nog even kwijt)
Wolkje
|
|
