In december is een (ex-)collega van mij gescheiden van haar man. Ik kende haar toen ongeveer drie maanden. Op dat moment zag ik iets in haar wat mij aantrok tot haar.
We hebben toen een tijdje gechat. Maar ze was nog teveel bezig met de scheiding. Dus contact eigenlijk gelijk drastisch verminderd.
In de tussentijd is ze aan het daten geweest en heeft zo iemand leren kennen. Dit heeft 5 maanden stand gehouden, maar omdat deze man continue blijft twijfelen over een eventuele relatie heeft zij, ondanks dat ze er veel moeite mee heeft, toch een punt achter gezet. Dit was afgelopen maand.
Afgelopen maand ben ik juist weer met haar in contact gekomen. Veel gepraat/gechat/gewhatsappt. Ik begon haar wel leuk te vinden. Ze gaf mij echt een 'goed' gevoel over mezelf. Ik kon met haar echt heel open praten. Ik kon echt mezelf zijn.
Op een zondag voelde ze zich niet zo lekker. Zat teveel met die ex-date in haar maag. Ik heb haar toen mee uit eten genomen en later zijn we cocktails gaan drinken. Heel gezellig allemaal.
Twee dagen later heb ik haar vertelt dat ik haar eigenlijk wel leuk vind. Hier schrok ze een beetje van, maar ze voelde zich wel gevleid. We hebben die week veel over en weer gewhatsappt. Diezelfde zaterdag hebben we gedate. Filmpje gekeken en tegen elkaar op de bank gehangen.
Vervolgens ging het contact via whatsapp verder. Ze moest veel aan me denken. Was echt leuk allemaal. Woensdag ben ik nog ff bij haar geweest en hebben we samen tv gekeken.
Donderdag begon ze me opeens te negeren. Vanaf toen ging het fout. Ik negeerde haar terug. Het bleek haar allemaal wat te benauwen. 'Gaat het te snel, wil ik dit wel', ben ik wel toe aan een relatie'. En ik voelde me een beetje aan het lijntje gehouden (omdat ze nog steeds met die andere man in d'r hoofd zit). Zodoende heb ik de date van vrijdag gecancelt.
De volgende dag hebben we het een en ander uitgepraat, waar we mee zaten. Sindsdien is het contact nog maar echt minimaal.
Afgelopen zondag whatsappte ze mij nog wel na het stappen. Ze had het leuk gehad en blabla. Zondag nog even gewhatsappt hoe d'r zaterdagavond was geweest. Beide keren vanuit haar initiatief.
Vandaag kwam ik d'r tegen op het werk. Maar ze negeerde mij eigenlijk een beetje. En ik heb zelf ook niet het gevoel dat ik juist nu achter d'r aan moet gaan lopen. Ik blijf gewoon liever mezelf.
Was dit meisje alleen uit op mijn aandacht? Ben ik te snel gegaan (ik vind haar namelijk al wat langer leuk dus ik stond er anders in)?
Is dit over en uit? Ik voel me aan de ene kant goed, omdat ik mezelf ben gebleven, maar aan de andere kant zo ontzettend KUT! Wat gaat er nu in haar hoofd om? Help..