Zwangerschap en kindertjes ..... deel 23

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 09:49 schreef jessie het volgende:
Wil het gejubel niet verpesten, maar het kan nog wel enkele dagen duren voordat de bevalling echt begint, maar het kan ook nu beginnen.

---

Mij is altijd verteld dat ik met bloedverlies moest gaan bellen Niet alleen bij mijn vorige zwangerschap.

_{Mink is thuis}

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 11:42 schreef moussy het volgende:

[..]

Mij is altijd verteld dat ik met bloedverlies moest gaan bellen Niet alleen bij mijn vorige zwangerschap.

_{Mink is thuis}

---

*volledig in de war raakt van altijd die tegenstrijdige berichten van artsen enz.* Ik wil gewoon een boekje dat zegt: als je dit hebt is het dat en dan moet je dat en dan voel je dat en dan komt er dan van..niet dat moeilijke

(hoest met Mink? Wat voor kleertjes heeft ie aan? Heb je speciaal iets voor hem gekocht, of had je wat liggen? Issie nog steeds zo mooi, of ist misschien wat raar..hij zal nu niet meer warm en zacht aanvoelen? )

Yep! Bloedverlies is bellen!!

Wat fijn dat Mink thuis is Moussy, koester deze dagen...

Jessie heeft gelijk, ze is waarschijnlijk dr slijmprop aan het verliezen en dan komt het wel dichtbij maar het kan ook nog even duuren. Dat is mij dus overkomen, de hele prop kwam met de eerste echte perswee er uit. ( beetje smerig praatje maar het valt wel mee hoor)

Dit is een heel bijzonder topic zeg.
Alles loopt door elkaar heen, alles kan, blijdschap en intens verdriet.
Zit je net met een brok in je keel van de ervaringen van Moussy met haar lieve kleine mooie Mink, kijk ik ineens recht in het even zo lieve mooie gezichtje van Bo

En weet je wat....je lacht door je tranen heen.

Wat goed kan het toch zijn je ervaringen op deze manier te delen, elkaar te steunen, wat belangrijk is het toch om het van je af te schrijven en altijd! een luisterend oor te vinden.
Misschien ooit schrijf ik het ook nog eens allemaal op, want ook na 17 jaar (11 augustus 1985)kan je die pijn van het verlies van je baby nog net zo voelen als in het begin.

Erg belangrijk om het een plek te geven in je leven, en dat je er altijd over kan praten met b.v. je partner, beste vrienden of je ouders.
Wegstoppen, wat veel mensen automatisch doen is zo fout, en het komt nog heviger terug als het dan wel eens ter sprake komt.

Moussy, je hoeft niet sterk te zijn, wat heeft dat nou voor zin, laat je meedrijven in deze moeilijke verradelijke golven als je het kan en huil, huil, zoveel je kan.

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 12:39 schreef Bluezz het volgende:
Dit is een heel bijzonder topic zeg.

---

welkom Bluezz
en of verdriet nu heel recent is of iets langer geleden, hier mag je er altijd over praten als jij zover bent!

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 12:39 schreef Bluezz het volgende:
11 augustus 1985

---

En dan ook nog op die datum... Je hebt het nu vast dubbel moeilijk.

Jij ook sterkte en een *knuf*.

moussy: geniet er maar veel van dat jullie Mink nog kunnen zien.

_{toen mijn overbuurjongetje (van 8) overleed, mochten zijn ouders hem niet meer zien, dit vinden ze nog steeds vreselijk}

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 12:41 schreef just me het volgende:

welkom Bluezz
en of verdriet nu heel recent is of iets langer geleden, hier mag je er altijd over praten als jij zover bent!

---

I know..

Op het moment is het idd erg extreem: de ene is aan het bevallen, de ander aan het rouwen (je kind verliezen, owww, wat wil ik daar eingelijk niet eens aan denken)...heel apart.

*bedenkt zich wat* Om het scala compleet te hebben, 'moeten'' we nog een ongewilde zwangerschap en een adoptie...dan zijn we echt compleet! Bizar hoor, wel mooi dat het kan!

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 12:48 schreef YPPY het volgende:

_{toen mijn overbuurjongetje (van 8) overleed, mochten zijn ouders hem niet meer zien, dit vinden ze nog steeds vreselijk}

---

Mijn moeder heeft ook haar 2 kindje verloren op 9 december 1947. Zij mocht het ook niet meer zien, er werd eerst nog vanalles met het kind uitgespookt ...klapjes op billen, wisselbaden, ze wisten er toen ook nog zo weinig van...
Het is vreselijk wreed om je kind niet meer te mogen zien,
hoe moeilijk het ook is.

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 12:51 schreef Catootje het volgende:
*bedenkt zich wat* Om het scala compleet te hebben, 'moeten'' we nog een ongewilde zwangerschap en een adoptie...dan zijn we echt compleet! Bizar hoor, wel mooi dat het kan!

---

Geweldig verwoordt!
Mens, wat kan jij dat goed

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 12:54 schreef Bluezz het volgende:

[..]

Mijn moeder heeft ook haar 2 kindje verloren op 9 december 1947. Zij mocht het ook niet meer zien, er werd eerst nog vanalles met het kind uitgespookt ...klapjes op billen, wisselbaden, ze wisten er toen ook nog zo weinig van...
Het is vreselijk wreed om je kind niet meer te mogen zien,
hoe moeilijk het ook is.

---

Oef. Gelukkig leven we in een tijd waarin ze over het algemeen wat meer rekening houden met dit soort emoties. Als je nu je kind niet meer mag zien, is er zoveel mee gebeurd dat het misschien echt te gruwelijk is. Maar dat idee alleen al( je kind niet mogen zien omdat er niets meer van over is bijv.) lijkt me genoeg om jarenlang nachtmerries te hebben.

Soms lijkt het hebben van kinderen echt te eng.

Toen vorig jaar het kindje van vrienden van mij te vroeg geboren werd en overleed zei een van de Oma's ook: 'niet meer achterom kijken, gewoon doorgaan'. Zij had het zelf ook meegemaakt.
Mijn vriendinnetje voelde zich hier enorm door gekwetst, maar eigenlijk kan je het die Oma niet eens kwalijk nemen. Die weten niet beter.

Gelukkig is het nu anders en konden die vrienden in alle rust afscheid nemen van hun kleine Maaike en hebben zij haar nog een paar uur lekker bij zich kunnen houden.

(Ik blijf door duimen, want hun 2e kindje zit al vanaf de 28e week te rommelen dat het eruit wil, maar nu zitten ze al in week 33, dus gaat helemaal goed komen.)

Ik heb ook wel eens de opmerking gehad van :

"Ach je moet het zien als een verloren wedstrijd."

Zo'n k*t opmerking vergeet je van je leven niet meer.

Maar moeilijker is het de juiste dingen te zeggen hoor, eigenlijk is er zijn genoeg.
Ik kreeg b.v. van een kennis een enorme bos rozen, omdat ik toch de bevalling heb moeten doorstaan zei ze erbij.
Zooo lief.
Notabene iemand waar ik helemaal niet zoveel kontakt mee had.

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 12:51 schreef Catootje het volgende:
*bedenkt zich wat* Om het scala compleet te hebben, 'moeten'' we nog een ongewilde zwangerschap ....

---

Nou, die hebben jullie ook hoor! Ik ben nu 20 weken zwanger van een kindje dat absoluut niet gepland was en waarvan ik nog elke dag twijfel of ik het wel wil _{Wordt wel met de dag minder gelukkig!}.

Zo op het eerste gezicht is hier absoluut geen reden voor. Ik ben net getrouwd met een lieve, leuke, betrouwbare man die heel erg graag kinderen wil. Ik heb een eigen huis, we kunnen het ons financieel veroorloven, ik ben lichamelijk in goede conditie, heb er 'de leeftijd voor', we zijn beiden tot rust gekomen etc. De ideale situatie voor een kind, niet waar?

Maar ik ben er zelf nog helemaal niet klaar voor!!!! Na jaren slecht in mijn vel gezeten te hebben, familieproblemen, ernstige ziektes etc. heb ik gewoon heel erg veel behoefte aan rust, tijd voor mezelf en egocentrisme. Ik ben volgens mij helemaal niet toe aan een kind. Daarbij komt dat ik eigenlijk ook helemaal geen kinderwens heb. Volgens mij kan ik heel erg gelukkig zijn zonder een kind. Ik zie echt niet wat er zo leuk is aan het moederschap. Ja, die verhalen van 'je krijgt er zoveel voor terug' ken ik wel. Maar ik heb helemaal geen behoefte aan dat 'zoveel', ik vind het wel prima zo.

Maar goed, ik ben nu dus zwanger en mijn man is er helemaal gelukkig mee. Heel langzamerhand begin ik zelf ook aan het idee te wennen en op sommige momenten lijkt het me zelfs wel leuk om een kind te hebben. _{Zijn wel heel kort, die momentjes, hoor!}. Ik hoop eigenlijk dat ik na de geboorte overspoeld word door moedergevoelens en dat het dan allemaal wel goed komt, maar ik heb er hevig mijn twijfels over.

Jammer genoeg wordt ik door de hulpverlenende instellingen van het kastje naar de muur gestuurd (ja, ik heb echt alle opties geprobeerd), dus we zullen er zelf uit moeten komen. Gelukkig is mijn partner heel begrijpend, dat maakt het allemaal een stukje beter draagbaar.

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 12:51 schreef Catootje het volgende:
*bedenkt zich wat* Om het scala compleet te hebben, 'moeten'' we nog een ongewilde zwangerschap en een adoptie...dan zijn we echt compleet! Bizar hoor, wel mooi dat het kan!

---

Een onverwachte zwangerschap is ook goed? nee-eeh niet ikke.
* Nausicaa probeert al de hele tijd een vriendin over te halen om gezellig mee te gaan schrijven, ze is op 5 maart uitgerekend....

_{maar tot nu toe nog geen bericht van ** kunnen ontdekken, helaas}

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 13:17 schreef Tinkepink het volgende:

[..]

---

Wat naar dat je je zo voelt Tinkepink. Ik weet niet goed wat ik je voor "wijze raad" zou kunnen geven. Dat het normaal is om dubbele gevoelens te hebben, zelfs als er heel weinig positieve en heel veel negatieve gevoelens zijn? Misschien komt het inderdaad na de geboorte gewoon op z'n pootjes terecht. Maar het kan ook zijn dat je nog ontzettend moet wennen aan je kind. Dat kan zelfs als je alleen maar op een roze wolk hebt gezeten. Tel daar nog eens bij op dat je net de grootste inspanning van je leven hebt geleverd, en je zult begrijpen dat je je na de bevalling niet meteen tiptop zult voelen, om het maar zo uit te drukken.
Je zult vast en zeker hele mooie dingen mee gaan maken met je kind. Maar er zullen - en dat garandeer ik je - ook momenten zijn dat je hem of haar het liefste achter het behang zou willen plakken. Hoeveel je ook van je kindje gaat houden.

Ik kan niet zeggen dat het zomaar goed gaat komen, want dat weet ik natuurlijk niet. Wel wil ik zeggen dat je niet schuldig hoeft te voelen over de manier waarop je je voelt. Ook al zullen er mensen zijn die dat niet begrijpen, nou ja, jammer dan.

Sterkte, en keep in touch!
Moedig dat je het verteld hebt!

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 13:17 schreef Tinkepink het volgende:

-een heel moedig en eerlijk verhaal-

---

Ik begrijp je dubbele gevoel..
Maar vraag me echt af of je je moet focussen op je acute moedergevoelens als je beebietje op je buik ligt.

Dit lijkt me ook onwijs moeilijk, die gevoelens die je heen en weer slingeren.
Gelukkig heb je een lieve begrijpende partner!

En ik denk ook dat je deze gevoelens niet met iedereen kan delen, ze zullen het niet begrijpen ben ik bang.

Probeer het positief te blijven zien, en als je beebietje er is (wanneer?)hou je echt nog tijd genoeg over voor jezelf hoor, vooral in het begin is het eten en slapen.
Rust in ieder geval goed uit voor de bevalling.

Ik lees deze verschrikkelijke gebeurtenis bij Moussy en haar gezin nu pas..

Lieve Moussy,

Ik lees dit topic al sinds Lois dit opende ("in mijn buik"...mede omdat ik toendertijd ook zwanger was). Mijn zoontje heeft de eerste dagen ook gevochten voor zijn leven terwijl er bij ons trouwens niet "die dingen" speelden zoals bij jullie. Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik een beetje (maar dan ook maar een heel klein beetje) begrijp wat jullie nu door moeten maken.
Gedurende je zwangerschap, en de ontwikkelingen daarin, bleek al dat je een sterke vrouw bent, veel sterker dan ik (denk ik) ooit zou kunnen zijn.
Ik ken jullie niet maar ik schrik hier vreselijk van omdat hier toch maar weer uit blijkt hoe kwestbaar de mens is en hoe snel het afgelopen kan zijn.
Ik wens jullie dan ook heel veel sterkte toe met het verlies van jullie prachtige zoon Mink.

[Dit bericht is gewijzigd door lily op 13-08-2002 14:01]

Mensen, wat maakt dit topic toch een hoop gevoelens los. Waar anders worden je de contrasten in het leven, je zo om de oren geslingerd. Ik wissel af tussen lachen, huilen, grinneken, verdrietig zijn, blij zijn, zenuwachtig zijn en noem maar op.

Zo spannend als ik het vind voor gebruikersnaam, zo verdrietig word ik als ik aan Moussy en Mink denk. En daar denk ik heel veel aan, het laat me niet meer los. En ik ben niet de enige hier, dat merk ik wel.

En daar tussendoor lopen dat Tink, ET , Tootepoot. Ieder weer met andere verhalen, die weer andere gevoelens bij me geven.

Meiden, jullie zijn stuk voor stuk kanjers. Ik geniet dagelijks van hoe open en kwetsbaar jullie je in dit topic opstellen, hoe jullie " ons" (de lurkers) een blik geven in jullie leven. Hoe we pijn, verdriet, geluk en liefde mogen delen. En ik leer er elke dag weer van. Dank jullie wel

You're all in my thoughts

Tinkepink, dank je wel dat je je verhaal hier hebt opgeschreven, heel moedig van je. Aan je gevoelens, die ik wel enigszins kan begrijpen, kan niemand iets veranderen. Maar je erkent ze, ik denk dat dat al heel belangrijk is. En die negen maanden zwangerschap zijn er ook niet voor niets. Die tijd heb je nodig om eraan te wennen dat je een kindje krijgt. Ook als je zwangerschap gepland is. Dat was de mijne trouwens ook niet, al wilde ik graag een kindje. Maar qltel en ik kenden elkaar nog maar net, ik was ziek, en er waren meer omstandigheden waarom we *op dat moment* nog geen kindje wilden. Maar ja, het kwam er toch Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik het geweldig vond, en dat bij ons juist qltel er heel erg aan moest wennen (hij wilde geen vader worden). Die negen maanden hebben wij dus ook hard nodig gehad. Neem die tijd, wie weet denk je er aan het eind van die negen maanden al heel anders over. Het verandert immers al een beetje, geef je zelf al aan. Sterkte, ook voor jou, en schrijf het hier lekker van je af als je daar behoefte aan hebt. Ik geloof niet dat iemand hier in dit topic ooit iets gek vindt, of onbespreekbaar.

Wat ik ook hier heeel fijn vind, is dat je niet bang hoeft te zijn voor negatieve gevoelens: moederzijn is gewoonweg heel moeilijk, zwanger zijn ook en niet zwanger zijn soms ook!! Je wordt nooit patsboem moeder, je wordt nooit meer geen moeder/vader/grote zus, ook al is de kleine er niet meer. Of is de kleine alweer te groot om klein te zijn.

Ook al doe ik het nog heel vaak; denken dat zeg ik maar niet want nu is die-of-die...hier is het heel fijn dat je veel kunt zeggen waar je irl niet zo veel mee kan. ik kan niet tegen mijn collega's/familie/partner zeggen dat ik bang ben dat ik over drie jaar nog niet zwanger ben, of dat ik misschien een slechte moeder ben, of dat mijn wolk helemaal niet roze is, zijn kinderen eik wel zo leuk en ben ik wel zo sociaal genoeg...!!! Want dan zegt men toch: ach dat komt wel, of je leest de bladen er op na: mooie foto's met perfecte strakke moeders met mooie gladde babietjes. Niemand wil de negatieve kanten echt bespreken of horen, niemand wil weten of je na drie jaar nog huilt om je verloren kind. Nou, toevallig wel dus!!

Dat is waar Toot, en er is ook altijd wel iemand die iets zinnigs weet te zeggen, je een beetje gerust kan stellen, je kan troosten, of een glimlach op je gezicht toveren. Of gewoon met je meejanken als dat oplucht. Heel fijn!

quote:

---

Op dinsdag 13 augustus 2002 14:11 schreef Barb het volgende:
Mensen, wat maakt dit topic toch een hoop gevoelens los. Waar anders worden je de contrasten in het leven, je zo om de oren geslingerd. Ik wissel af tussen lachen, huilen, grinneken, verdrietig zijn, blij zijn, zenuwachtig zijn en noem maar op.

Zo spannend als ik het vind voor gebruikersnaam, zo verdrietig word ik als ik aan Moussy en Mink denk. En daar denk ik heel veel aan, het laat me niet meer los. En ik ben niet de enige hier, dat merk ik wel.

En daar tussendoor lopen dat Tink, ET , Tootepoot. Ieder weer met andere verhalen, die weer andere gevoelens bij me geven.

Meiden, jullie zijn stuk voor stuk kanjers. Ik geniet dagelijks van hoe open en kwetsbaar jullie je in dit topic opstellen, hoe jullie " ons" (de lurkers) een blik geven in jullie leven. Hoe we pijn, verdriet, geluk en liefde mogen delen. En ik leer er elke dag weer van. Dank jullie wel

You're all in my thoughts

---

Dank je wel dat je mijn woorden hier hebt neergezet!
Ik denk er net zo over!

Dit zijn de beste topics ooit gemaakt!!!!

(enne Barb... bedankt dat je gisteren aan me dacht!!!)