Zit gigantisch in de knoop

Ben eigenlijk al depressief sinds mn 17e (ben nu 23) maar de afgelopen weken is het flink verergerd en heb veel suïcidale gedachten. Ik heb een sociale fobie, bdd en ben heel erg onzeker en totaal niet assertief. Deze psychische klachten in combinatie met oorklachten (oorsuizen en overgevoeligheid) ontwrichten mijn leven.

Ik heb momenteel geen studie, geen werk, ik woon nog thuis en heb geen vrienden. Ook in de liefde ben ik totaal mislukt en dat is denk niet eens vanwege mijn uiterlijk ofzo, maar echt door mijn angsten, onzekerheid en de sociale fobie.

Ik neem antidepressivum in en dat hielp in het begin maar nu is het effect er niet meer. Zit heel erg in de knoop en weet eigenlijk totaal niet hoe ik verder moet. Zit elke dag verdrietig thuis, ik probeer dan soms dingen te doen maar dan komen de psychische klachten weer naar boven. Ik denk dat als het in de liefde goed zou gaan dat het me een boost kan geven, maar door mijn sociale fobie en angsten faal ik gwn voor elke date. Het is te triest voor woorden, 23 jaar en geen vriendin kunnen krijgen. Ik kan in de meest simpele situaties compleet in paniek raken, als iemand me op straat aanspreekt oid. weet ik me vaak niet staande te houden, laat staan dat ik zelf op een meid afstap, dat zou ik echt nooit durven.

Ik wilde dit graag van me af schrijven en misschien dat er mensen zijn in dezelfde situatie.

quote:

Op woensdag 2 november 2011 16:13 schreef mwaterl het volgende:
Heb je toffe hobby's ofzo waar je je op kunt focussen?

ik had voetbal, zaal en veld, maar ik ging sinds lange tijd zondag weer spelen en kreeg veels teveel last van mn oren waardoor ik moest stoppen. superfrustrerend, want dat was eigenlijk het meest ontspannende wat ik deed.

quote:

Op woensdag 2 november 2011 16:17 schreef AciD_Nightmare het volgende:
Ga op fitness, beul jezelf elke dag af in de sportschool. Goed voor je lichaam en eigenwaarde.
Probeer met wat meisjes in contact te komen op datingsites. Kan je wat wennen. Als het wat is ga je daten.
Gewoon ff schouders eronder, niet altijd zo makkelijk de zelfmoordweg kiezen. Daar schiet je totaal niks mee op behalve dat je je familie zwaar pijn doet voor hun hele leven.
Dus stop met zeuren en zielig zijn en maak wat van je leven.

dit is een goede post, en geloof me; ik probeer mezelf echt vaak een schop onder de kont te geven, maar het lukt me gewoon niet om mezelf op te peppen voor een lange periode. Ik val constant weer in tzelfde gat. Ik slaap heel erg slecht en ben constant vermoeid en in de sportschool is er vaak veel herrie (harde muziek)

quote:

Op woensdag 2 november 2011 16:17 schreef Lokasenna het volgende:
Je kunt eens proberen te posten in het topic [Als versieren niet zo makkelijk gaat] #399 aah troll
Er zitten daar wel een aantal mensen met een vergelijkbaar probleem.
Mijn advies is echt iets zoeken waarmee je je dagen kunt vullen en niet de hele tijd blijft malen. Bij veel hobby's is er wel mogelijkheid nieuwe mensen te ontmoeten, dat voelt meteen ook een stuk beter voor je zelfvertrouwen waardoor je je gelukkiger voelt.

tnx voor de link, staat idd. veel info die ik kan gebruiken.

quote:

Op woensdag 2 november 2011 16:33 schreef Evienne het volgende:
Hondje nemen een optie? Mits je van dieren houdt, en je ouders het goed vinden natuurlijk.

Ik herken namelijk wel een deel van je klachten, chronische depressies en bdd-achtige symptomen, en daaraan gekoppeld sociale angsten. Sinds ik een (erg schattig) hondje heb gekregen, gaat het langzaam maar zeker beter. Het is natuurlijk geen wondermiddel, maar zorgt ervoor dat je minstens 3 keer per dag de deur uit moet, waar je andere hondeneigenaren tegen het lijf loopt en luchtige praatjes mee kan proberen te maken, en als je hondje een klein beetje schattig is komen daar ook zeker leuke meiden op af!

Als je angstig wordt, heb je je hondje om je aandacht naartoe te verplaatsen, en als je het niet meer ziet zitten, kijk je es in die grote donkere ogen en wéét je dat een levend wezen afhankelijk is van jouw aanwezigheid. Je móét dus wel doorgaan, en je krijgt daar eeuwige en onvoorwaardelijke liefde voor terug. Je probleem wat betreft assertiviteit kun je aanpakken door een ondeugend hondje te adopteren, die leert je wel hoe je indruk moet maken...

_{Ps. Een huisdier kan veel voor je doen, maar is geen therapeut! Als je het echt niet meer ziet zitten is het geen schande om (via je huisarts) naar een therapeut verwezen te worden, anders sla je door en zit je zoals ik ineens met 5 honden en 3 paarden waar je voor moet zorgen.}

Leuke post , nee ik denk dat een hond niets voor mij is. Maar ik vind de onzekerheid en sociale fobie vaak zo frustrerend. soms kom ik dan heel asociaal over, terwijl het komt doordat ik de angst heb om een bepaalde opmerking te maken. Ook als ik een meid online leer kennen en zij met me wilt afspreken heb ik al t gevoel; dat gaat helemaal mis straks, totaal geen zelfvertrouwen wat dat betreft.

quote:

Op woensdag 2 november 2011 16:31 schreef Faazz het volgende:
Je kunt oordopjes gebruiken. Ik heb ook last van mn oren. Heb jij het ook bij extreme inspanning? Probeer goed te eten/slapen. Zorgen dat je ritme in orde is en dat er niet te veel stress is. Voor de rest is een vriendin niet een redemie tegen een depressie maar andersom. Als het goed gaat met je zelf gaat het goed in een relatie. Ik had ook een keer een relatie toen ik zwaar depri was en dat werkt gewoon niet.

Onderneem in iedergeval iets. Beweeg veel en maak plannen. Het sociale gebrek is niet aan de orde als je je zelf goed voelt, want als je je zelf goed voelt, ben je minder onzeker. Je focust je niet op relaties in wat voor vorm dan ook, maar op dat wat jij interessant vind. Mensen gaan je daar door op hun eigen manier interessant vinden.

Ga dus vooral wat ondernemen.

Het is wel een oorzaak van de depressie; dat ik gewoon niet met meiden kan omgaan, dat ik dan een blackout krijg of dichtklap. Zelfs als een meid me leuk vind en dat kenbaar maakt, dan weet ik het nog te verprutsen, zo frustrerend

quote:

Op woensdag 2 november 2011 17:55 schreef JoeSpeedboot het volgende:
Bij veel GGZ instellingen hebben ze een zogenaamde 'vriendendienst'. Dat is een groep vrijwilligers die helpen mensen zoals jij weer een duwtje in de goede richting te geven door samen leuke dingen te doen. Je komt dan wat meer onder de mensen met iemand die rekening houdt met jouw achtergrond.

Zelf ben ik een tijd vrijwilliger geweest. Vond het zelf altijd leuk en gezellig om te doen.

Op zich kan ik wel vrienden bellen en leuke dingen doen, dat moet lukken, ook van voetbal ken ik nog veel mensen, dus dat is niet direct een probleem. Het is heel raar, de sociale fobie komt echt naar boven bij bepaalde mensen. Bij bepaalde mensen heb ik veel meer angst en voel ik me super onzeker vergeleken met bijv. voetbalvrienden. Ik had er op stage ook superveel last van, ik raakte heel vaak in paniek in de meest simpele situaties.

quote:

Op woensdag 2 november 2011 17:59 schreef Ms.Wiggles het volgende:
Er zijn hier al veel goede tips gegeven, maar ik wilde een dingetje toevoegen (geen tip overigens, want die heb ik niet echt). Ik heb(had) een vriend, en hij is(was) precies zoals jij. 23, geen vrienden, geen relatie, geen werk, geen school, sociale angsten en al jaren depressief. Ik was eigenlijk zijn enige vriendin, en dat vond ik verschrikkelijk want ondanks dat hij het niet wilde hing hij heel erg aan me, en als ik lelijk tegen hem deed, dan voelde ik me ook meteen weer schuldig, want ik was de enige die hij had. Het was gewoon een vriendschap die echt helemaal uit balans was, en dat werkte gewoon echt niet, ik was meer zijn therapeut.

Dus toch een tip; probeer niet echt 'diepe' relaties met mensen op te bouwen (vriendschap/liefde), want dat werkt niet zolang je jezelf niet op orde hebt, is mijn ervaring.

Ik dacht juist misschien dat dat een positief effect op me kan hebben en dat ik dan veel lekkerder in mn vel zit omdat ik dan iemand om me heen heb. Maar ja, weet niet of dat gaat lukken, ben eigenlijk heel pessimistisch hierin.

quote:

Op woensdag 2 november 2011 17:57 schreef Eva4Evah het volgende:
Ga weer dingen doen, voetballen bijvoorbeeld, doe dan oordoppen in. Ga weer dingen oppakken die je vroeger wel leuk vond. Dat is de eerste stap. Je moet je niet meteen focussen op het krijgen van veel vrienden of een vriendin, je moet kleine stapjes nemen, en dan gaat de zon vanzelf schijnen.

Ja, dat moet wel, wat ik nu doe is vooral veel fietsen en wandelen. Vooral in de avond als het lekker rustig is, maar overdag zit ik dan te piekeren en in de stress. Ik denk dat iik om te beginnen mn medicatie ga aanpassen, misschien dat dat een beetje helpt.