Sandra is een collega van mij. Ze is dik en klaagt daar continu over. Echt om gek van te worden. "Oh, ik moet echt weer eens aan de lijn, hihi" of "Jee, ik moet echt wat meer gaan bewegen, haha" of "Jongens, na vandaag ga ik echt stoppen met teveel suiker eten!" en weet ik allemaal wat voor onzin ze nog meer uitkraamt. Jammer genoeg zet ze die woorden nooit om in daden. Zo werken we op een kantoor met 4 verdiepingen. Als je zou willen - bijvoorbeeld omdat je iets meer lichaamsbeweging wil - zou je dus in principe elke keer de trap kunnen nemen. Sandra niet. Nee, Sandra neemt altijd de lift. Zelfs als ze maar één etage op of af moet, staat ze daar zielig te wachten voor de lift. Voorts woont mevrouw 3 kilometer van het kantoor af. Mooie afstand om te fietsen (of om te lopen). Maar nee, Sandra komt iedere godganse dag in d'r trieste Kia Picanto het terrein opgereden.
Gisteren was het weer zover. Er was een collega jarig. Die collega had taart meegenomen en nadat iedereen een lekker stuk had gegeten mogen jullie raden wie als eerste riep: "Nou Guus, ik pak nog lekker een tweede stuk, want het is ook zo zonder als er overblijft he, hihi!"...