auto-mutilatie

quote:

---

Op donderdag 20 juni 2002 19:18 schreef sundae het volgende:

[..]

Zou je niet zelf willen proberen om er mee te stoppen ofzo? (Kan me goed voorstellen als je dat niet wilt)

---

Daar moet je de wil voor hebben, en standvastig voor zijn, en juist dat mis je denk ik dan.

quote:

---

Op donderdag 20 juni 2002 19:36 schreef micha het volgende:

[..]

Daar moet je de wil voor hebben, en standvastig voor zijn, en juist dat mis je denk ik dan.

---

Ja, maar misschien kun je er toch mee beginnen op een of andere manier, en dan zie je ws dat het toch de moeite waard is.. Of iemand die je daar heel veel mee helpt om het zo min mogelijk te doen.

Ik kan alleen maar zeggen dat je er (als je echt heel ver gaat...of zelfs eerder al!) je er best nog wel eens heeeeel veel spijt van kan krijgen! Op het moment dat je snijt, krabt, knijpt, naalden in je arm steekt etc kan het heel rustgevend zijn enzo, maar uiteindelijk is het toch geen oplossing!!! Er komen veel problemen bij kijken, zoals het verbergen van je littekens en het 'steeds verder willen gaan', mensen die lastige vragen gaan stellen en noem het allemaal maar op.

Ik denk dat je beter je problemen (psychische neem ik aan) aan kan pakken dmv veel praten...en aan jezelf werken...daar heb je veel meer aan...

heel veel sterkte enzo...*knuf* keetje

Had natuurlijk weer al die berichtjes niet gelezen en verteld dus veel dubbel...maar je was op zoek naar mensen die het ook doen...ik ken er vrij veel moet ik zeggen (was er zelf ook 1 van) en ken er ook een aantal die er dus wel aan 'bezweken' zijn...

ik ben er dus mee gestopt, omdat het eigenlijk geen klote helpt...je maakt je lichaam kappot...en je problemen gaan verder niet weg.

quote:

---

Op donderdag 20 juni 2002 20:05 schreef ramstamper het volgende:

[..]

Hm.. de standvastigheid mis ik idd. Ik kan me als ik me goed voel voorstellen om niet meer te snijde, ik hou het 2 weken vol maar dan barst ik weer los..... t lukt me niet.
Maarjah.. k zie wel waar t op uit draait :S

---

2 Weken is al heel wat! Dat vind ik toch al redelijk wat standvastigheid hoor.. Misschien kun je proberen met iemand (je ouders ofzo, ik weet niet hoe je contact verder met hun is?) een afspraak te maken over het zo weinig mogelijk snijden.. (Waar dan ook weer iets tegenover staat van hun kant)
Of proberen afleiding te zoeken, al zal dat ws niet veel helpen..
Iig al heel goed als je het 2 weken zonder vol kunt houden

2 weken is zeker lang hoor! stoppen is erg moeilijk en 't is gewoon zo verslavend...soms ben je al een tijdje weer bezig zonder dat je het zelf eigenlijk in de gaten hebt.
Je moet jezelf dan echt goed in de gaten houden...zodat het niet ongemerkt gebeurd...

Maar kijk naar de mooie dingen in het leven...je vrienden, je gaat naar Rammstein *jaloersssss op je *...het is misschien stom gezegt...maar er komen heus wel betere tijden. Zoek in elk geval veel steun!

-x-

heb je msn of icq ofzo?

-x- echt heel veel sterkte!! en er zijn echt heel veel meer mensen met hetzelfde 'probleem'

heb ut ook een hele tijd gedaan, denk iets van 2,5 jaar geleden mee begonnnen. maar sinds een tijdje al niet meer gedaan. niet omdat ik niet meer de behoefte had ut te doen, maar klasgenoten begonnen me vragen te stellen en ik begon met therapie voor m'n rug en die vrouw was ook nogal nieuwsgierig en m'n broer zat ook te zeiken, op verjaardagen van familie enzo als ik iets met korte mouwen aan had zei ie dingen als "Lekker he, in jezelf snijden, moet ik ff een mes voor je pakken" en dergelijke en wil absoluut niet dat m'n ouders erachter komen dus moest wel. ben er aan de ene kant wel trots op dat ik het niet meer doe maar aan de andere kant ook niet omdat ik het soms nog steeds wil doen...

Snijden in jezelf Jizzy was mijn kloon, wilde dat toen niet onder m'n eigen naam posten maar maakt me nu niet zoveel meer uit...

mjah doe ut dus niet meer, maar wil ut af en toe nog wel, om ut maar zo te zeggen...

quote:

---

Op donderdag 20 juni 2002 20:43 schreef ramstamper het volgende:

[..]

Ik heb al n afspraak met mijn ouders, als ik de drang hebn om te snijden ( vaak 's avonds, snij altijd als ik in bed lig ) moet ik naar beneden komen...
Maarjah, geen idee of ik dat ook echt doe. Heb nu zo fucking ontzettend de drang :S waarschijnlijk houdt niemand me tegen :S:S

En dan moet ik wel mn arm elke dag aan mn ouders laten zien..... ik ga gewoon verder op mn bovenarm of heupen... :S

---

Je kunt jezelf tegenhouden.. Je moet er alleen wel in geloven, maar het kan echt. Die afspraak met je ouders is al iets, probeer je er zoveel mogelijk aan te houden (ook al is dat moeilijk), uiteindelijk zul je ws heel trots op jezelf zijn als je het minder kunt doen (ook al denk je nu helemaal niet).
Verdergaan op je bovenarm of je heupen is niet echt een oplossing natuurlijk, het enige voordeel is dan dat je wel een t-shirt aankunt.. Maar verder

Heb je geen hobby ofzo, waar je je heel erg op kunt concentreren?

quote:

---

Op donderdag 20 juni 2002 21:03 schreef VixenFromHell het volgende:
heb ut ook een hele tijd gedaan, denk iets van 2,5 jaar geleden mee begonnnen. maar sinds een tijdje al niet meer gedaan. niet omdat ik niet meer de behoefte had ut te doen, maar klasgenoten begonnen me vragen te stellen en ik begon met therapie voor m'n rug en die vrouw was ook nogal nieuwsgierig en m'n broer zat ook te zeiken, op verjaardagen van familie enzo als ik iets met korte mouwen aan had zei ie dingen als "Lekker he, in jezelf snijden, moet ik ff een mes voor je pakken" en dergelijke en wil absoluut niet dat m'n ouders erachter komen dus moest wel.

---

Wat een klotestreek van je broer! (Sorry..)
En het is natuurlijk wel logisch dat mensen vragen gaan stellen, het ziet er niet erg natuurlijk uit meestal..

quote:

---

ben er aan de ene kant wel trots op dat ik het niet meer doe maar aan de andere kant ook niet omdat ik het soms nog steeds wil doen...

Snijden in jezelf Jizzy was mijn kloon, wilde dat toen niet onder m'n eigen naam posten maar maakt me nu niet zoveel meer uit...

mjah doe ut dus niet meer, maar wil ut af en toe nog wel, om ut maar zo te zeggen...

---

Hoe ben je er eigenlijk precies vanaf gekomen.. Gewoon omdat het niet meer "kon" zeg maar, vanwege de vragen en je ouders?

Ik heb het een hele lange periode gematigd gebezigd... Mijn linker schouder zit vol met kleine krasjes... Ik weet niet precies waarom, maar ik deed het om de maand zon beetje. Mijn schouder en borst moesten het meestal ontgelden...

Ik ben nooit tot de bizarre daad van automutilatie gekomen maar ik herken wel alle dingen die je noemt (alleen, geen zin om te leven etc).

En toen ...... kocht ik een drumstel.

einde verhaal.

je kan rammen wat je wil, oerend hard of oorverdovend zacht. Wat je maar wil. helemaal loos gaan op een drumkit is het mooiste wat er is. echt waar. Ik weet 100% zeker dat ik een ander mens ben geworden sinds ik drum (nu 8jaar).
Ik had ineens wat om handen en echt het idee dat ik ergens mee bezig was. Het is uitgegroeid tot een passie en a way of life.

een drumstel hoeft niet duur te zijn, en lawaai hoeft ook niet, als je een set gaasvellen erop zet (al is vol-acoustisch VEEEL lekkerder ).

Eind goed, al goed. (voor mij dan.)
ga eens lekker naar buiten, het bos in, de duinen in, lekker in de rust van de natuur (bahbah wat een cliche) het werkt wel.

greetz
ps. het werkt ook bij gitaar, harp, luit, piano, ukelele, triangel, ELK instrument, maar drummen is zo heerlijk fisiek

Boksen ook, maar dat lost de pijn diep van binnen niet op...

quote:

---

Op donderdag 20 juni 2002 23:22 schreef Skull-splitter het volgende:
Boksen ook, maar dat lost de pijn diep van binnen niet op...

---

Maar daarvoor kun je weer praten met iemand.. Heb wel vaker gehoord van boksen tegen een boksbal, omdat het dan toch pijn doet aan je hand maar je er geen verwondingen aan over houdt. Al zal dit lang niet voor iedereen werken, omdat je niet echt ziet dat je jezelf pijn doet..

quote:

---

Op donderdag 20 juni 2002 23:24 schreef sundae het volgende:

[..]

Maar daarvoor kun je weer praten met iemand.. Heb wel vaker gehoord van boksen tegen een boksbal, omdat het dan toch pijn doet aan je hand maar je er geen verwondingen aan over houdt. Al zal dit lang niet voor iedereen werken, omdat je niet echt ziet dat je jezelf pijn doet..

---

Every night I keep seeing the same images, the same memories... Every night I fight to deny the pain, every night I fight to fill the void...

But the very moment I stop, the pain is back...

ik ken het,

heb mezelf een aantal keren gesneden in me arm, gewoon voor de pijn, ik had het nodig. Ik weet dat het verslavend werkt en wist dat toen goed genoeg om er mee op te houden. Heel soms heb ik zo'n avond dat ik er de hele tijd aan moet denken, dat ik het zo graag wil, maar dan ga ik gewoon snel naar bed en slapen. De laatste tijd geen last meer van...

Voelde me al klote (daarom zit ik ook topics te lezen op Fok!) maar nu ging ik net naar de wc en voelde die behoefte om in mezelf te snijden weer opkomen...toch maar niet doen dan

Je ouders weten ervan dus daar zou ik gebruik van maken als ik jou was. Dit is echt een probleem waar je vanaf moet komen, want later kan 't enorme gevolgen voor je hebben. Mocht 't zo zijn dat je jezelf niet vertrouwd (wanneer je naar beneden moet als je weer die drang hebt), maakt dan nog betere afspraken (dat je ouders je nog beter in de gaten houden).
Zelf ooit eens een periode geprobeerd, maar vond er niks aan en dan weer een week met stomme schrammen rondlopen Ik heb toen ooit een talkshow van Catherine Keyl gezien waar mensen aan 't woord kwamen over dit onderwerp. Een paar mensen die waren gestopt zeiden dat ze 't heel erg vonden wat ze hadden gedaan, vooral omdat de littekens nog écht goed zichtbaar waren (eentje overwoog zelfs een huidtransplantie). Het is heel jammer als je later een baan wilt en je wordt niet aangenomen door iets wat je in 't verleden hebt gedaan.
Zoals dat voorbeeld hierboven met een drumstel is een goed alternatief, gewoon je agressie in plaats van op jezelf op een drumstel botvieren

* wil enorm graag een drumstel maar moet 't nu nog doen met een gitaar

Automutilatie is trouwens nog niet echt heel goed begrepen. Opvallend is dat het slechts zelden bij mannen voorkomt.