quote:Een groot deel zal ws wel wegtrekken..
Op donderdag 20 juni 2002 18:52 schreef ramstamper het volgende:[..]
Nee, ik heb er geen spijt van eigenlijk.
Ik dacht wel een keer toen ik in een goede bui was en naar mijn arm keek 'gvd, waar ben ik mee bezig, dit is niet meer normaal en ik kan nooit meer in een t-shirt lopen'
Ik vond het allemaal dom van mezelf...
Maar n paar dagen later deed ik het weer. Het is nu gewoon een stukje van mij geworden, ik ben er niet trots op, maar het hoort gewoon bij mij. Ik heb het geaccepteerd dat mijn arm er zo uit ziet, en over 20 jaar nog steeds ( als ik dan nog leef), het hoort gewoon bij mij.
Maar wat denk je, als je bezig bent geweest en je kijkt naar je arm?
quote:Ja dat is zo maar dan alsnog, vrienden zouden geen vrienden zijn als ze ook van die pijn van je weten. Tenminste zo zie ik het en zo ervaar ik het.
Op donderdag 20 juni 2002 18:52 schreef sundae het volgende:[..]
Het kunnen nog zo'n goede vrienden zijn, het is wel heel moeilijk om te begrijpen zoiets. Meestal is dat juist een groot probleem, en wordt er eerder aan aandacht willen gedacht dan aan dat iemand echt pijn heeft ofzo.
quote:Sja... ik vertelde het mijn moeder huilend, ze sloeg haar armen om me heen, belde gelijk de dokter.
Op donderdag 20 juni 2002 18:47 schreef sundae het volgende:[..]
Hmmz. Maar misschien dat anderen er nog wat aan hebben hier, om het een beetje te snappen ofzo.
[..]Mag ik vragen hoe je ouders er op reageerden?
Ik kan me voorstellen dat het een probleem is, met t-shirts aan.. Maar juist als je er mee kunt minderen is het zo mooi als je dat wel weer kunt, zonder dat je veel ziet.
Mijn vader begreep het niet, mijn moeder kon het zich wel indenken allemaal. Ik moest dezelfde dag nog naar de dokter, schrik bij mijn ouders, verdriet bij mn moeder, bij mn vader eigenlijk alleen de vraag 'hoe kan zoiets', maar ze wilden allebei dat ik gelukkig werd.
Ze vroegen n paar keer per dag om mn arm te zien, niet prettig. Ze vertrouwen me niet meer, ik mag niet meer alleen thuis zijn 's avonds.
Mijn moeder wilde mijn dagboeken lezen die ik bij had gehouden, ik weigerde dit. Dat soort dingetjes. Mn ouders willen me helpen, zijn met me naar het RIAGG geweeest, waar ik in therapie ben/ga.
Ze willen me helpen.... das het belangrijkste.
quote:Ja dat is zo. Ze zullen ook niet slecht reageren, dat bedoel ik niet, maar het is gewoon moeilijk te begrijpen.
Op donderdag 20 juni 2002 18:55 schreef Duck het volgende:[..]
Ja dat is zo maar dan alsnog, vrienden zouden geen vrienden zijn als ze ook van die pijn van je weten. Tenminste zo zie ik het en zo ervaar ik het.
quote:Het is onderdeel van me geworden...
Op donderdag 20 juni 2002 18:54 schreef deijsje het volgende:
Maar waarom weet je niet of je er wel mee wilt stoppen dan? Zo te horen ben je niet al te blij met de gevolgen ervan namelijk.
Littekens heb ik toch al veel, het maakt dus niet meer uit.
quote:Goed joh, ik hoop echt voor je dat je het volhoudt.. Want ik denk dat als je hiermee stopt (wat een stukje in jou, toch echt wel wil) zal je leven een STUK relaxer zijn..
Op donderdag 20 juni 2002 18:56 schreef ramstamper het volgende:[..]
Sja... ik vertelde het mijn moeder huilend, ze sloeg haar armen om me heen, belde gelijk de dokter.
Mijn vader begreep het niet, mijn moeder kon het zich wel indenken allemaal. Ik moest dezelfde dag nog naar de dokter, schrik bij mijn ouders, verdriet bij mn moeder, bij mn vader eigenlijk alleen de vraag 'hoe kan zoiets', maar ze wilden allebei dat ik gelukkig werd.
Ze vroegen n paar keer per dag om mn arm te zien, niet prettig. Ze vertrouwen me niet meer, ik mag niet meer alleen thuis zijn 's avonds.
Mijn moeder wilde mijn dagboeken lezen die ik bij had gehouden, ik weigerde dit. Dat soort dingetjes. Mn ouders willen me helpen, zijn met me naar het RIAGG geweeest, waar ik in therapie ben/ga.
Ze willen me helpen.... das het belangrijkste.
Good Luck..
quote:Eigenlijk niets, tenzij ik me goed voel... maar dat is eigenlijk nooit. Toevallig een keer in mei, dat was de laatste keer. Ik schrik er niet meer van, eerst wel, maar ik ben eraan gewend.... ik denk misschien alleen 'oh het is geheelt' maar ik denk niet meer 'kut' e.d.
Op donderdag 20 juni 2002 18:54 schreef sundae het volgende:[..]
Een groot deel zal ws wel wegtrekken..
Maar wat denk je, als je bezig bent geweest en je kijkt naar je arm?
Het laat me eerder koud...
quote:Natuurlijk is het moeilijk te begrijpen dat is denk ik ook een van de redenen dat mensen dit verborgen houden.
Op donderdag 20 juni 2002 18:57 schreef sundae het volgende:[..]
Ja dat is zo. Ze zullen ook niet slecht reageren, dat bedoel ik niet, maar het is gewoon moeilijk te begrijpen.
live life the hard way ofzo....
je hebt toch dingen die leuk zijn in je leven? dat rammstein concert bijv. daar kijk je naar uit. probeer te beseffen dat als je zo doorgaat je misschien nooit meer zoiets meemaakt.. da's toch zonde 
quote:Mn beste vrienden weten het, maar we praten er nooit over eigenlijk. Het verknalt de sfeer, hoe meer ik erover praat hoe meer ik mezelf ben. Eigenlijk zou het beter zijn, maar het is zo ongezellig voor die anderen.
Op donderdag 20 juni 2002 18:55 schreef Duck het volgende:[..]
Ja dat is zo maar dan alsnog, vrienden zouden geen vrienden zijn als ze ook van die pijn van je weten. Tenminste zo zie ik het en zo ervaar ik het.
Ze zeggen wel dat ze willen dat ik ben zoals ik ben, maar dan verknal ik gewoon elke gelegenheid dat we bij elkaar zijn :S
quote:Dat is idd heel fijn, zulke ouders
Op donderdag 20 juni 2002 18:56 schreef ramstamper het volgende:[..]
Sja... ik vertelde het mijn moeder huilend, ze sloeg haar armen om me heen, belde gelijk de dokter.
Mijn vader begreep het niet, mijn moeder kon het zich wel indenken allemaal. Ik moest dezelfde dag nog naar de dokter, schrik bij mijn ouders, verdriet bij mn moeder, bij mn vader eigenlijk alleen de vraag 'hoe kan zoiets', maar ze wilden allebei dat ik gelukkig werd.
Ze vroegen n paar keer per dag om mn arm te zien, niet prettig. Ze vertrouwen me niet meer, ik mag niet meer alleen thuis zijn 's avonds.
Mijn moeder wilde mijn dagboeken lezen die ik bij had gehouden, ik weigerde dit. Dat soort dingetjes. Mn ouders willen me helpen, zijn met me naar het RIAGG geweeest, waar ik in therapie ben/ga.
Ze willen me helpen.... das het belangrijkste.
En bij het RIAGG, doen ze er daar wel iets mee? Ik bedoel, als je echt bij een psycholoog loopt enzo, wordt er met de automutilatie niet (veel) gedaan heb ik me laten vertellen.
quote:Jah... dat was ik vergeten te zeggen
Op donderdag 20 juni 2002 18:57 schreef sundae het volgende:[..]
Ja dat is zo. Ze zullen ook niet slecht reageren, dat bedoel ik niet, maar het is gewoon moeilijk te begrijpen.
Ze willen het begrijpen, maar dat kunnen ze niet omdat ze nie tin zo'n situatie zitten... en ze willen me helpen, maar geen enkel woord dat ze zeggen helpt echt. Al geeft het me wel n tijdelijk gevoel dat ik niet alleen ben en dat er toch mensen zijn die om me geven...
quote:Krijg je er niet weer een klein beetje het gevoel bij, wat je had toen je het deed?
Op donderdag 20 juni 2002 18:58 schreef ramstamper het volgende:[..]
Eigenlijk niets, tenzij ik me goed voel... maar dat is eigenlijk nooit. Toevallig een keer in mei, dat was de laatste keer. Ik schrik er niet meer van, eerst wel, maar ik ben eraan gewend.... ik denk misschien alleen 'oh het is geheelt' maar ik denk niet meer 'kut' e.d.
Het laat me eerder koud...
Ik bedoelde ook niet echt ervan schrikken, maar meer iets denken wat je eigenlijk niet zou moeten denken.
quote:Ik herken dat ook wel alleen dan vanuit een ander perspectief. Vrienden willen vaak graag dat je jezelf bent maar op het moment dat je jezelf bent voelen ze zich bedreigd en kunnen ze zich geen houding geven. Probeer er een evenwicht tussen te vinden, wees gewoon jezelf maar zorg ervoor dat de vriendschap twee kanten op werkt. Als je allemaal aandacht geeft aan elkaar en belangstelling toont voor elkaar zal het makkelijker zijn om over dingen te praten.
Op donderdag 20 juni 2002 19:00 schreef ramstamper het volgende:[..]
Mn beste vrienden weten het, maar we praten er nooit over eigenlijk. Het verknalt de sfeer, hoe meer ik erover praat hoe meer ik mezelf ben. Eigenlijk zou het beter zijn, maar het is zo ongezellig voor die anderen.
Ze zeggen wel dat ze willen dat ik ben zoals ik ben, maar dan verknal ik gewoon elke gelegenheid dat we bij elkaar zijn :S
quote:Ja.. Misschien een paar van die sites laten lezen? Of heb je dat al gedaan?
Op donderdag 20 juni 2002 19:01 schreef ramstamper het volgende:[..]
Jah... dat was ik vergeten te zeggen
Ze willen het begrijpen, maar dat kunnen ze niet omdat ze nie tin zo'n situatie zitten... en ze willen me helpen, maar geen enkel woord dat ze zeggen helpt echt. Al geeft het me wel n tijdelijk gevoel dat ik niet alleen ben en dat er toch mensen zijn die om me geven...
quote:Jah... ik denk dat ur wel n kern van waarheid in je verhaaltje zit ja. Maarja, moet ik wel n doel vinden... en die kan ik maar niet vinden. Ik pruttel tot nu toe nog gewoon door... maarjah.. n doel zou wel tof zijn ja, dan leef je tenminste ergens voor.
Op donderdag 20 juni 2002 18:59 schreef -ScuL- het volgende:
als ik je zo hoor heb je denk ik een beetje behoefte aan een 'doel' in je leven.... het is zo verdomd zonde om alles weg te gooien en weg te lopen voor de waarheid
live life the hard way ofzo....je hebt toch dingen die leuk zijn in je leven? dat rammstein concert bijv. daar kijk je naar uit. probeer te beseffen dat als je zo doorgaat je misschien nooit meer zoiets meemaakt.. da's toch zonde
Ik voel me als n aardappel die ligt te wachten totdat ie geschilt en opgegegeten wordt
quote:Ze proberen je te laten omgaan met je gevoelens, praten over je gevoelens ( die ik nu nog niet in woorden om kan zetten ) zodat je later alles 'eruit hebt gepraat' wat je allemaal dwars zit... dus t snijden e.d. stopt ur wel mee... zegt men... t mot nog blijken :S
Op donderdag 20 juni 2002 19:00 schreef sundae het volgende:[..]
Dat is idd heel fijn, zulke ouders
En bij het RIAGG, doen ze er daar wel iets mee? Ik bedoel, als je echt bij een psycholoog loopt enzo, wordt er met de automutilatie niet (veel) gedaan heb ik me laten vertellen.
quote:je moet zo ver zien te geraken dat je jezelf een bikkel voelt als je je dwang tot auto-mutilatie hebt getrotseerd.. dan heb je in ieder geval iets om trots op te zijn. (alleen dat streven is al een doel op zich!)
Op donderdag 20 juni 2002 19:03 schreef ramstamper het volgende:[..]
Jah... ik denk dat ur wel n kern van waarheid in je verhaaltje zit ja. Maarja, moet ik wel n doel vinden... en die kan ik maar niet vinden. Ik pruttel tot nu toe nog gewoon door... maarjah.. n doel zou wel tof zijn ja, dan leef je tenminste ergens voor.
Ik voel me als n aardappel die ligt te wachten totdat ie geschilt en opgegegeten wordt
quote:Hm.. weet ik eigenlijk niet. Ik blijf er koud van, en als ik alleen ben ga ik weer snijden... :S
Op donderdag 20 juni 2002 19:02 schreef sundae het volgende:[..]
Krijg je er niet weer een klein beetje het gevoel bij, wat je had toen je het deed?
Ik bedoelde ook niet echt ervan schrikken, maar meer iets denken wat je eigenlijk niet zou moeten denken.
quote:]
Op donderdag 20 juni 2002 19:03 schreef sundae het volgende:[..]
Ja.. Misschien een paar van die sites laten lezen? Of heb je dat al gedaan?
Hebben ze geloof ik al gedaan... zeiden ze althans.
quote:sja.. k heb hier niets op te zeggen
Op donderdag 20 juni 2002 19:05 schreef -ScuL- het volgende:[..]
je moet zo ver zien te geraken dat je jezelf een bikkel voelt als je je dwang tot auto-mutilatie hebt getrotseerd.. dan heb je in ieder geval iets om trots op te zijn. (alleen dat streven is al een doel op zich!)
t snijden wel of niet, boeit me eigennlijk niet
al zou ik t tof vinden als ik straks er nooit meer de drang toe heb... maarjah dat duurt nog wel ff
quote:Hoe lang ben je nu bij het RIAGG? En het kan idd zijn dat het daar mee stopt, maar zal wel ff duren ja..
Op donderdag 20 juni 2002 19:05 schreef ramstamper het volgende:[..]
Ze proberen je te laten omgaan met je gevoelens, praten over je gevoelens ( die ik nu nog niet in woorden om kan zetten ) zodat je later alles 'eruit hebt gepraat' wat je allemaal dwars zit... dus t snijden e.d. stopt ur wel mee... zegt men... t mot nog blijken :S
quote:Hm, k heb wat introducerende gesprekken gehad... wat echte gesprekken maar ik wordt overgezet naar n andere plaats dus ik begin ongeveer weer opnieuw straks.. ik ben nog niet ver... dus t maakt niet uit.
Op donderdag 20 juni 2002 19:11 schreef sundae het volgende:[..]
Hoe lang ben je nu bij het RIAGG? En het kan idd zijn dat het daar mee stopt, maar zal wel ff duren ja..
quote:Zou je niet zelf willen proberen om er mee te stoppen ofzo? (Kan me goed voorstellen als je dat niet wilt)
Op donderdag 20 juni 2002 19:12 schreef ramstamper het volgende:[..]
Hm, k heb wat introducerende gesprekken gehad... wat echte gesprekken maar ik wordt overgezet naar n andere plaats dus ik begin ongeveer weer opnieuw straks.. ik ben nog niet ver... dus t maakt niet uit.
