Je kunt natuurlijk zelf (vaak) het beste inschatten hoe je bent en wat je 'problemen' zijn, maar is zelf-diagnose wel altijd zo effectief?
Als je een rijtje symptomen ziet staan van het een of ander en je denkt "goh, dat heb ik allemaal" dan is het natuurlijk nog niet gezegd dat je de bijbehorende stoornis of dergelijke hebt. Soms zal het heus kloppen. Maar veel symptomen komen natuurlijk bij heel veel stoornissen of diagnoses voor. Werkt het dan niet misleidend en als een soort self-fullfilling prophecy?
Voor degenen die niet bekend zijn met het fenomeen, een simpel voorbeeld: een lerares is ervan overtuigd dat leerling A niet zo'n hoog niveau kan halen op school en zal dus misschien minder tijd spenderen aan het bijspijkeren van die leerling dan het nog verder stimuleren van een leerling B die juist heel snel leert en bv extra taken krijgt etc. Op die manier krijgt leerling A ook niet zoveel kans om te groeien en UIT dat systeem van minder hoog niveau te klimmen.... (zoiets)
Of werkt het juist meer bevorderlijk omdat je denkt te weten wat je hebt en kun je er zo meer praktisch mee omgaan?
Ben benieuwd naar jullie ideeën 
prrrrrrr
quote:Ik denk dat het wel belangrijk is dat je weet wat je hebt, ik denk ook dat je helemaal zelf nooit alles kan weten wat je hebt. Psychologen/ psychiaters kunnen ook niet zichzelf beter maken/ analyseren. Je hebt altijd anderen nodig, denk ik.
Op donderdag 20 juni 2002 01:26 schreef Pridemeid het volgende:Ben benieuwd naar jullie ideeënprrrrrrr
maargoed aan zo'n antwoord heb je natuurlijk niks.
excuses en welterusten, ik wel iig.
|o-0
~~~`
Bij mij is het uitgekomen, ik bleek het inderdaad te hebben. Je kunt het beste naar een dokter stappen als je denkt iets te hebben. Als je het in het midden laat of je het wel of niet hebt dan kun je er nog niks mee.
Je kunt natuurlijk ook besluiten om je niet te laten testen, maar dan zul je moeten accepteren dat het in het midden blijft wat je hebt en dan kun je dus niet van jezelf zeggen: ik heb dit of dat.
Overigens ben ik wel blij dat ik het als kind nooit geweten heb. Ik denk inderdaad dat dat wel klopt, van die selffulfilling prophecy, dat docenten je anders gaan benaderen. Ik heb gewoon het gymnasium kunnen doen en kan de universiteit ook prima aan. Er wordt te vaak gedacht dat kinderen met ADHD niet functioneren in het reguliere onderwijs. Ik ben heel blij dat ik die kans wel gewoon heb gekregen, en ook dat ik altijd als een normaal kind ben behandeld. Daardoor heb ik me heel goed weten aan te passen en daar ben ik blij om. ADHD was ook nog niet erg bekend toen ik jong was.
Verder ben ik aan de ene kant wel blij dat ik het weet omdat het gewoon prettig is om van jezelf te weten wat je hebt. Ik zou het nooit als een excuus gebruiken, ik weet dat ík me moet aanpassen en daar werk ik ook aan. Dat heb ik altijd gedaan. Heel soms denk ik: had ik het wel willen weten, zullen mensen geen vooroordelen over me hebben? Maar ik vertel het alleen aan mensen die ik vertrouw en verder niet.
Je stoornis als een excuus gebruiken werkt niet, uiteindelijk verwachten mensen toch dat je je aanpast. Je kunt wel om begrip vragen als je het echt moeilijk hebt, maar je moet zelf zo hard eraan werken als je kunt.
[Dit bericht is gewijzigd door Angeles op 20-06-2002 01:46]
quote:Terwijl ik denk dat het juist fijn is om zeker te weten wat en of je iets hebt..... Dan kun je er tenminste ook naar handelen. Maarja, als je niet tegen plakplaatjes kunt of denkt dat je ineens anders aangekeken wordt als je tegen je omgeving zegt dat je zoiets hebt....
Op donderdag 20 juni 2002 01:42 schreef Angeles het volgende:
maar dan zul je moeten accepteren dat het in het midden blijft wat je hebt en dan kun je dus niet van jezelf zeggen: ik heb dit of dat.
prrrrrr
quote:Je kunt er naar handelen, maar nogmaals, je moet het nooit als een excuus gaan gebruiken. Ik zou ook niet anders behandeld willen worden, of willen dat mensen mij gaan sparen omdat ik anders ben dan zij. Een plakplaatje wil ik ook niet hebben. Ik maak er geen geheim van wat ik heb, maar ik vertel het ook niet zomaar aan iedereen. Ik vertel het als het ter sprake komt en het is relevant om te vertellen, verder vertel ik het aan mensen die dichtbij me staan en verder niet.
Op donderdag 20 juni 2002 01:44 schreef Pridemeid het volgende:[..]
Terwijl ik denk dat het juist fijn is om zeker te weten wat en of je iets hebt..... Dan kun je er tenminste ook naar handelen. Maarja, als je niet tegen plakplaatjes kunt of denkt dat je ineens anders aangekeken wordt als je tegen je omgeving zegt dat je zoiets hebt....
prrrrrr
quote:Ik denk idd dat het van de persoon afhangt. Ik denk dat het zeker als een self-fullfilling prophecy kan gaan werken voor sommige mensen, en zeker voor bijvoorbeeld hypochonders, die maar weinig bevestiging nodig hebben om een definitief standpunt in te nemen wat hun denkbeeldig ziektebeeld betreft.
Op donderdag 20 juni 2002 01:26 schreef Pridemeid het volgende:Als je een rijtje symptomen ziet staan van het een of ander en je denkt "goh, dat heb ik allemaal" dan is het natuurlijk nog niet gezegd dat je de bijbehorende stoornis of dergelijke hebt. Soms zal het heus kloppen. Maar veel symptomen komen natuurlijk bij heel veel stoornissen of diagnoses voor. Werkt het dan niet misleidend en als een soort self-fullfilling prophecy?
Of werkt het juist meer bevorderlijk omdat je denkt te weten wat je hebt en kun je er zo meer praktisch mee omgaan?
Ik zal het met een voorbeeld proberen te verduidelijken: stel je bent van nature een beetje pessimistisch ingesteld of een beetje een doomdenker. Je zit in een rottijd waardoor je slecht slaapt, snel van stemming wisselt en je kunt je emoties niet goed onder bedwang houden. Als je altijd van het ergste uitgaat en je doet een simpele depressietest op internet waar je 9 van de 10 vragen met een ja' moet beantwoorden dan zul je in dat geval overtuigd zijn dat je zwaar depressief bent en met die nieuwe wetenschap kan iemand nog veel verder in het putje kruipen en echt depressief worden, terwijl het natuurlijk is voor ieder mensen om door bepaalde dingen heen te moeten. Iedereen heeft weleens perioden waarin dingen tegenzitten en je met een boel dingen om moet leren gaan. Maar dit betekent uiteraard niet direct dat je zwaar depressief bent.
Ik hoop dat dit voorbeeld een beetje duidelijk is.
Aan de andere kant is er natuurlijk ook de positieve keerzijde, waar mensen rust vinden en het een plaatsje kunnen geven om er vervolgens een positieve draai aan te geven.
Ze lezen iets en denken of proberen zichzelf te overtuigen dat ze het een of het ander hebben. Zo'n meisje ken ik ook.
Ze weet nog beter dan haar contact bij het riagg wat haar probleem is. Dat vind ik best zielig...
Maar je kunt dat ook positief zien. Mensen die denken van het valt wel allemaal mee, gaan zo ook leven en idd het valt ook allemaal wel mee. Snap je een beetje wat ik duidelijk wil maken?
Zelfovertuiging is een powerfull tool.
Doktoren spelen hier redelijk vaak op in. Hoe vaak kmt het wel niet voor dat ze tegen iemand zeggen, "drink dit kalmeringsdrankje op en je wordt rustiger", terwijl het gewoonweg standaard water is?
Imagination is the one weapon in the war against reality.
)
Ik was toen 10 ongeveer en ik wist dus wel degelijk van: het zit niet goed...ze is in d'r hoofd niet goed. nouja...uiteindelijk alles heel erg uit de hand gelopen en toen werd ik uit huis gehaald en zij ging dus naar dat ziekenhuis.
Later in het ziekenhuis kreeg ze medicijnen en ze veranderde compleet (in negatieve zin)...wij als familie zeiden van: jongens dit zijn niet de goede medicijnen...maar nee meneer de psychiater wist het allemaal wel beter en die beoordeelde de situatie + het ziektebeeld ed wel...na een tijd hebben ze dus wel toe moeten geven dat het allemaal verkeerd was (medicijnen).
Wat ik hier dus uit geleerd heb is van: psychiaters weten ook niet alles zo goed...en kijk eerst zelf maar wat je van de situatie vind. Maar volgens mij sloeg dit allemaal niet zo op het topic...moest er alleen aan denken, dat daarbij de gediplomeerden (?) het allemaal bij het verkeerde eind hadden en daardoor is het nogal in de soep gelopen..
How much more precious is a little humanity than all the rules in the world.Piaget
Het hangt er dus vanaf waarvoor je het wilt weten. Als het gaat om erkenning, dan zal het toch via de officiele weg moeten. (die trouwens niet altijd geweldig is) Als je het gewoon puur voor jezelf wilt, dan zou je het gerust voor jezelf kunnen doen. Maar dan zou ik het wel stil houden.
Zelf denk ik ook dat ik het beter zelf kan. Maar ik ben erg op zoek naar erkenning. Het moet officieel op papier staan. Pas dan geloven andere mensen het ook echt.
quote:Het is juist beter om het niet zelf te doen! Als je de DSM-IV (symptomenlijst) van een bepaalde disorder doorleest dan herken je jezelf altijd wel in een aantal punten. Het heeft geen enkele zin om jezelf aan te praten dat je iets hebt terwijl daar geen enkel bewijs voor is. Het ligt allemaal niet zo makkelijk. Toen ik getest werd op ADHD was het niet zo dat ik eventjes langs ging en dat ze zeiden: "Oh, we zien het al mevrouwtje", daar ben ik een half jaar voor getest op allerlei manieren. Als het zo simpel was dan hadden die deskundigen het ook wel afgekund met een aantal vragen.
Op zaterdag 22 juni 2002 11:57 schreef Svart Rose het volgende:
Als iets officieel is, pas dan kan je erkenning krijgen van andere mensen en eventueel bedrijven.Het hangt er dus vanaf waarvoor je het wilt weten. Als het gaat om erkenning, dan zal het toch via de officiele weg moeten. (die trouwens niet altijd geweldig is) Als je het gewoon puur voor jezelf wilt, dan zou je het gerust voor jezelf kunnen doen. Maar dan zou ik het wel stil houden.
Zelf denk ik ook dat ik het beter zelf kan. Maar ik ben erg op zoek naar erkenning. Het moet officieel op papier staan. Pas dan geloven andere mensen het ook echt.
Als je denkt dat je iets hebt, moet je dat laten diagnosticeren door een deskundige, tot die tijd heb je officieel helemaal niks. Je kunt het zelf namelijk helemaal bij het verkeerde eind hebben en dat is zeker niet bevorderlijk voor je zelfbeeld, bovendien ga je dan oplossingen uitproberen die voor jou waarschijnlijk helemaal niet werken. Als je denkt dat je disorder X hebt en je wil op basis daarvan aan jezelf gaan werken, dan moet je het óók weten als je die disorder níet hebt, omdat je dan naar alternatieve oplossingen kunt zoeken.
quote:Zoals al zei, het hangt er vanaf wat je ermee wilt bereiken. Sommige mensen zijn prima in staat naar hun eigen gevoelens te luisteren. Andere mensen zien amper wat ze zelf doen.
Op zaterdag 22 juni 2002 14:45 schreef Angeles het volgende:[..]
Het is juist beter om het niet zelf te doen! Als je de DSM-IV (symptomenlijst) van een bepaalde disorder doorleest dan herken je jezelf altijd wel in een aantal punten. Het heeft geen enkele zin om jezelf aan te praten dat je iets hebt terwijl daar geen enkel bewijs voor is. Het ligt allemaal niet zo makkelijk. Toen ik getest werd op ADHD was het niet zo dat ik eventjes langs ging en dat ze zeiden: "Oh, we zien het al mevrouwtje", daar ben ik een half jaar voor getest op allerlei manieren. Als het zo simpel was dan hadden die deskundigen het ook wel afgekund met een aantal vragen.
Denk je nou echt dat een psycholoog in staat is je ECHT te begrijpen? Een mens is geen computer waarin je even rond kan kijken welk draadje er los zit. Een mens is zeer complex. Ook de beste psycholoog snapt mensen niet.
Een diagnose is nog lang niet alles. En ik weet zeker dat ik zelf beter kan bepalen wat voor mij werkt en wat niet.
quote:Het maakt helemaal niks uit of je het bij het verkeerde eind hebt of niet MITS je goed naar jezelf knt luisteren. Als je je eigen problemen ziet en je bent een beetje intelligent kan je zelf oplossingen zoeken. Dat doet bijna iedereen toch dagelijks?
Als je denkt dat je iets hebt, moet je dat laten diagnosticeren door een deskundige, tot die tijd heb je officieel helemaal niks. Je kunt het zelf namelijk helemaal bij het verkeerde eind hebben en dat is zeker niet bevorderlijk voor je zelfbeeld, bovendien ga je dan oplossingen uitproberen die voor jou waarschijnlijk helemaal niet werken. Als je denkt dat je disorder X hebt en je wil op basis daarvan aan jezelf gaan werken, dan moet je het óók weten als je die disorder níet hebt, omdat je dan naar alternatieve oplossingen kunt zoeken.
Ieder mens is anders. Dus de oplossing die in de boekjes staat voor disorder X zal niet bij iedereen werken die disorder X heeft.
Het naampje maakt helemaal niks uit. BEHALVE voor de erkenning door andere. En zoals ik al zei... als je die erkenning wilt, dan moet het dus wel officieel gebeuren.
Het is allemaal leuk tijdverdrijf en soms zit er wel wat in, maar over het algemeen ben ik zelf het beste in staat mijzelf te sturen en van advies te voorzien.
quote:Ik snap ook wel dat een mens geen computer is en daarom is zo'n diagnose juist iets heel gecompliceerds. Het is echt niet voor niks dat ze je zo uitgebreid testen. En ik weet genoeg voorbeelden van mensen die zelf even bepaald hebben dat ze ADHD hebben en zich daar ook naar gaan gedragen. Als je géén ADHD (of een andere stoornis) hebt dan moet je het gewoon weten, vind ik, want dan moet je je problemen zoeken in een andere hoek. Als ik géén ADHD had gehad dan was er iets anders aan de hand geweest. Dan had ik dat ook graag willen weten.
Op zondag 23 juni 2002 15:54 schreef Svart Rose het volgende:[..]
Zoals al zei, het hangt er vanaf wat je ermee wilt bereiken. Sommige mensen zijn prima in staat naar hun eigen gevoelens te luisteren. Andere mensen zien amper wat ze zelf doen.
Denk je nou echt dat een psycholoog in staat is je ECHT te begrijpen? Een mens is geen computer waarin je even rond kan kijken welk draadje er los zit. Een mens is zeer complex. Ook de beste psycholoog snapt mensen niet.
Een diagnose is nog lang niet alles. En ik weet zeker dat ik zelf beter kan bepalen wat voor mij werkt en wat niet.
[..]Het maakt helemaal niks uit of je het bij het verkeerde eind hebt of niet MITS je goed naar jezelf knt luisteren. Als je je eigen problemen ziet en je bent een beetje intelligent kan je zelf oplossingen zoeken. Dat doet bijna iedereen toch dagelijks?
Ieder mens is anders. Dus de oplossing die in de boekjes staat voor disorder X zal niet bij iedereen werken die disorder X heeft.
Het naampje maakt helemaal niks uit. BEHALVE voor de erkenning door andere. En zoals ik al zei... als je die erkenning wilt, dan moet het dus wel officieel gebeuren.
En dat deskundigen je niet altijd begrijpen hoef jij me ook niet te vertellen, daar heb ik zelf al alle ervaring mee. Dus nee, ik denk niet "nou echt" dat psychologen je altijd begrijpen, in tegendeel. Ik heb genoeg slechte ervaringen, heláás.
Het is gewoon heel riskant om jezelf te diagnosticeren. Zeker als je graag wil weten wat er met je aan de hand is, ga je jezelf in steeds meer symptomen herkennen, omdat je er zelf in gelooft dat je dat hebt. Ik ben al zo vaak vanuit allerlei hoeken gewaarschuwd door mensen die niet wisten dat ik mezelf heb laten testen, maar dachten dat ik mezelf ook gediagnosticeerd had: denk niet te snel dat je ADHD hebt, want bijna iedereen die een sociale wetenschap studeert herkent zichzelf wel eens in een lijstje symptomen van een bepaalde stoornis, juist omdat bepaalde symptomen vaak voor een hele grote groep mensen opgaan. Toch wil dat niet altijd zeggen dat je zo'n stoornis ook daadwerkelijk hebt.
En die diagnose had voor mij echt geen moer te maken met erkenning door de buitenwereld, want ik heb aan bijna niemand verteld dat ik ADHD heb, alleen als het toevallig ter sprake komt. Iedereen heeft zijn eigen motief voor zoiets. Ik wilde het gewoon weten om dingen voor mezelf te weten te komen en ik heb er zeker wel veel aan gehad om het zeker te weten. Niet als excuus, want ik heb altijd al keihard gewerkt om mezelf aan te passen en dat doe ik nog steeds. Maar nu weet ik nog beter aan welke dingen ik wel en niet kan werken en welke dingen ik moet accepteren van mezelf.
Denk niet dat ik denk dat hulpverleners een soort tovermiddel zijn, want dat denk ik zeker niet. Ik denk alleen dat zelfdiagnose heel erg riskant kan zijn - en dat denk ik niet alleen, daar ben ik al heel vaak voor gewaarschuwd, zoals ik al zei.
quote:Als je geen psychiater nodig hebt, prima!
Op zondag 23 juni 2002 15:59 schreef Tranceptor het volgende:
Ik ben de enige die mezelf begrijpt, dus wat moet ik precies met anderen die mij gaan analyseren?
Het is allemaal leuk tijdverdrijf en soms zit er wel wat in, maar over het algemeen ben ik zelf het beste in staat mijzelf te sturen en van advies te voorzien.
Maar ik geloof niet dat jij de enige bent die jouzelf begrijpt. Sterker nog, een goede psychiater kan je tot inzichten brengen die je zelf niet hebt. Die gaat nl een laagje dieper.
En ja, ik hoor je al sputteren:"Ik kan zelf ook diep over mijzelf nadenken!". Dat geloof ik ook zeker. En voor allerlei triviale zaken heb je ook geen professional nodig, maar een mens zit complexer in elkaar dan hij zelf vaak doorheeft. En een goede psych ziet eerder patronen, gevolgen, verbanden etc omdat het zijn vak is .
Ja, elk mens is uniek, ik weet het, maar er zijn ook veel overeenkomsten.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Hmm ten eerste renne psychiaters gillend bij me weg, de patronen, verbanden en relaties zijn bij mij zo complex en het is al meerdere malen gebleken dat psychiaters geen donder van me begrijpen. Het komt allemaal omdat ik niet in een bepaald gedragspatroon consistent ben of te vangen ben in een bepaald type handelingen. Aangezien ik zelf ook zeer geinteresseerd in psychologie ben, vind im het wel een zeer leuk topic dit.
Ik zit gewoon complexer in elkaar dan een psychiater tot nu toe kan verklaren of modelleren. Maar het blijft in elk geval erg interessant om over dit soort dingen na te denken.
Toch denk ik dat teveel mensen te snel binnen een bepaalde groep van symptomen en dus ziektebeelden wil vallen. Het is namelijk een stuk makkelijker om 1 van de zoveel mensen zijn die problemen heeft op deze en die manier in Nederland, dan om daadwerkelijk een EIGEN probleem te hebben. Bovendien is uit een hoop onderzoek gebleken dat als je een diagnose hebt en een manier van behandelen, dat een positieve instelling dan vaak al wonderen doet, al is de diagnose fout.
Ik denk ook dat mensen te snel naar een psychiater grijpen en in paniek raken. Soms zit gewoon alles tegen en zit je niet lekker in je vel, dat hoort erbij. Ik denk dat veel mensen niet zijn opgewassen tegen de wereld waarin we leven van constante verandering en aanpassing.
Nah ja, ga vooral door met dit topic, interessant 
quote:Ik denk dat ik anders tegen stoornissen aankijk dan jij. Ik zie het nl. zo:
Op zondag 23 juni 2002 16:05 schreef Angeles het volgende:[..]
Iedereen heeft wel wat. Iedereen probeert wat te doen aan zijn eigen problemen. Wat mij betreft bestaan al die Asperger, ADHD, etc. niet. Tenminste, niet zoals het op dit moment in de boeken staat. Natuurlijk hebben mensen allerlei 'stoornissen', dat is duidelijk. Maar ik denk dat het voor sommige mensen geen goed plan is om er een naam aan te geven en daarmee ook een verhaal. Je zegt dat het voorkomt dat mensen ernaar gaan leven. En iemand waarbij Asperger geconstateerd is maar zichzelf niet kan vinden in andermans verhalen? Die kan er ook naar gaan leven.
Wat mij betreft is het zaak om te kijken naar de dingen die volgens jou (en andere) mis gaan. Voor dat probleem 'moet' je een oplossing zoeken. Niet voor het probleem ADHD of wat dan ook. Daarom denk ik dat een diagnose niet per definitie goed is. Ook niet al je het zelf doet. Maar als men het zelf toch wil doen, dan moet men dat maar lekker doen. Er kan best wel eens wat goeds uitkomen. En sowhat als je er naar gaat leven... als het maar beter gaat. Voor iedereen mens pakt dit alles anders uit. Als ik bijv. naar m'n moeder kijk, dan denk ik niet dat ze zelf er uit komt, ze ziet de oorzaak van haar eigen problemen nl. niet. Maar ik ken ook zat mensen die wel weten waar ze mee bezig zijn. Die mensen praten gewoon met andere mensen. Daar is geen psycholoog voor nodig.
quote:Voor sommige mensen gaat het dus niet beter als ze ernaar gaan leven. Zij zoeken geen oplossing voor hun probleem, maar een soort excuus om hun fouten aan op te hangen, vinden dat de rest van de wereld zich maar aan hen moet aanpassen. Overigens gebeurt dat ook wel bij mensen die een echte diagnose krijgen, maar dan krijg je toch vaak wel wat meer begeleiding.
Op dinsdag 25 juni 2002 17:37 schreef Svart Rose het volgende:[..]
Ik denk dat ik anders tegen stoornissen aankijk dan jij. Ik zie het nl. zo:
Iedereen heeft wel wat. Iedereen probeert wat te doen aan zijn eigen problemen. Wat mij betreft bestaan al die Asperger, ADHD, etc. niet. Tenminste, niet zoals het op dit moment in de boeken staat. Natuurlijk hebben mensen allerlei 'stoornissen', dat is duidelijk. Maar ik denk dat het voor sommige mensen geen goed plan is om er een naam aan te geven en daarmee ook een verhaal. Je zegt dat het voorkomt dat mensen ernaar gaan leven. En iemand waarbij Asperger geconstateerd is maar zichzelf niet kan vinden in andermans verhalen? Die kan er ook naar gaan leven.
Wat mij betreft is het zaak om te kijken naar de dingen die volgens jou (en andere) mis gaan. Voor dat probleem 'moet' je een oplossing zoeken. Niet voor het probleem ADHD of wat dan ook. Daarom denk ik dat een diagnose niet per definitie goed is. Ook niet al je het zelf doet. Maar als men het zelf toch wil doen, dan moet men dat maar lekker doen. Er kan best wel eens wat goeds uitkomen. En sowhat als je er naar gaat leven... als het maar beter gaat. Voor iedereen mens pakt dit alles anders uit. Als ik bijv. naar m'n moeder kijk, dan denk ik niet dat ze zelf er uit komt, ze ziet de oorzaak van haar eigen problemen nl. niet. Maar ik ken ook zat mensen die wel weten waar ze mee bezig zijn. Die mensen praten gewoon met andere mensen. Daar is geen psycholoog voor nodig.
En voor medicatie is het natuurlijk sowieso heel belangrijk dat je écht weet wat je hebt. Als je bijvoorbeeld Ritalin gaat slikken, dan heeft het een heel andere uitwerking op mensen die helemaal geen ADHD hebben. Ik gebruik zelf geen medicatie, heb het wel uitgeprobeerd, maar vind het niks.
Ik heb er zelf toch wel veel aan gehad. Ik kan er informatie over zoeken, ik weet nu waar ik wel aan kan werken en wat ik van mezelf moet accepteren, overigens werk ik dan nog steeds wel heel hard om me aan te passen. Dingen waarvan ik nu weet: dat hoort bij ADHD, daar probeer ik op een alternatieve manier aan te werken. Het is heel moeilijk om het uit te leggen, maar het heeft voor mij heel veel verheldering gegeven. Gewoon voor mezelf en niet voor de buitenwereld. Ik ben toch iemand die vraagt: waarom ben ik zo? Waarom heb ik daar en daar zo veel moeite mee? Waarom ben ik zo onrustig? En ik pik uit de informatie over ADHD datgene wat voor mij nuttig is, want ik ben ook nog zelf iemand met eigen karaktertrekken, een eigen opvoeding, een eigen achtergrond. Maar er zijn wel degelijk dingen waar ik me in herken.
Dus voor mij bestaan stoornissen als ADHD, Asperger, et cetera wel degelijk, alleen vind ik wel dat als je die stoornis hebt, je dat nooit als excuus mag gebruiken, je moet je diagnose gebruiken als hulpmiddel om de beste manier te zoeken om er mee om te gaan, verder moet je altijd goed onthouden dat je zelf ook nog een individu bent. Ik ben géén belichaming van ADHD, niet iemand die verder geen eigen kenmerken meer heeft. Het is iets wat ik toevallig heb, iets wat er bij komt. Maar het is geen verklaring voor al mijn gedrag en het is zeker niet zo dat alle tips en alle feiten ook voor mij opgaan. Maar het is wel prettig om een verklaring te hebben voor bepaalde dingen en zo aan jezelf te kunnen werken. Dus nogmaals, voor mezelf. Niet voor de buitenwereld.
|
|
