Beste mensen,
Ik krijg steeds meer (zelf)bevestiging van het feit dat ik een enorme droogkloot ben. Ik weet niet of mensen die term associėren met iets wat negatief is, maar ik in ieder geval niet zo zeer. Droogkloten heb je nou eenmaal, al zijn het er volgens mij erg weinig. Het is een titel waar ik stiekem wel een beetje trots op ben. Mensen moeten altijd hartstikke erg om mij lachen, dat is goed voor mijn zelfvertrouwen. Droogkloten worden volgens mij ook vaak gezien als saai omdat ze langzaam, monotoon praten. Dan heb ik nog een hoop humor om te laten zien dat ik niet saai ben. En ik heb ook een paar vrienden, die mij ook te zeggen waarderen om mijn humor, en andere kwaliteiten. Ik wil mezelf dus niet als saai omschrijven, maar als relaxt.
Ik heb ook geen idee hoe de typische droogkloot eruit ziet. Mensen gingen mij als zodanig omschrijven en zodoende ben ik er zelf ook in gaan geloven. Maar wat is dan de definitie van droogkloot?
De kenmerken die ik bij mijzelf zie zijn:
-Wat langzamer praten dan anderen;
-Monotone stem;
-(Daardoor) niet geėnthousiasmeerd overkomen;
-Droge humor;
-De 'het komt wel goed'-instelling;
-Weinig emotie aan de buitenkant zien (relaxt overkomen);
-Dagelijkse dingen als je brood smeren, tas inpakken of m'n fiets van het slot halen langzamer dan anderen doen;
-Ik zal nooit van m'n leven naar een discotheek moeten gaan, want mijn scharniertjes en andere buigpunten willen nooit zover gaan. Motorisch gestoord ben ik ook weer niet
Maar waarom ik dit topic heb gemaakt... ik vraag mij af of ik wel als 'iemand' overkom. Ik bedoel of mensen echt kunnen zien, daar staat een persoon. Want ik heb natuurlijk wel een eigen mening, maar ik ben een beetje bang dat ik misschien als een incompetent persoon over kan komen. En of mijn houding niet in mijn nadeel kan gaan werken? Word ik wel serieus genomen?
En het volgende punt is dat ik nog nooit een vriendin heb gehad. Dat komt ook door mijn jarenlange onzekerheid en sociaal isolement waar ik al eerder over heb geschreven. Maar willen vrouwen wel naast mij gezien worden als vriend? Volgens mij denken een hoop vrouwen 'wtf is dat nou weer voor verschijning'. En dan doel ik vooral op mijn monotone stem, langzaam praten en nooit enthousiast overkomen. Met mijn buitenkant is denk ik niets mis, ik ben zeker niet de knapste, maar ik ben ook zeker niet lelijk. Gewoon een normaal postuur en ik zorg altijd dat ik leuke kleren aan heb. Maar ik kan mij best voorstellen dat dames denken 'wat doet dat hier nou weer'. Terwijl ik best leuk ben al mag ik dat zeggen. Mensen zeggen vooral dat ze enorm om mij kunnen lachen.
Ik wil niet zeggen dat ik bang ben dat ik nooit (of voorlopig) een vriendin zal krijgen, maar je denkt er wel eens over na. Ik ben al 20 en ik wil uiteindelijk ook gewoon een leuke vriendin. Maar ik ben niet wanhopig op zoek.
Bedankt voor het lezen en ik ben benieuwd wat jullie hierover denken of wat dit bij jullie oproept
Bai