Vervelende ex

Soms ben ik zo flauw van de discussies met mijn ex dat ik soms spijt heb dat ik akoord ben gegaan met de omgangsregeling. We zijn nu 8 jaar uit elkaar en tegenover mijn kind had ik besloten hun omgang niet te verstoren (want wat moet ik antwoorden als ze me later vraagt waarom ze haar vader nooit heeft gezien?) Maar net als toen we samen waren kunnen we niets bespreken en loopt elk kontakt uit op een drama (er is zelfs 2x politie bij geweest) We leven letterlijk in 2 verschillende werelden en hebben overal 2 tegengestelde meningen over. Ikzelf zie dat zo maar hij ziet mij als een leugenaar die bovendien in een sprookjeswereld leeft. Ik wordt vaak uitgelachen en niet serieus genomen. Ik wordt voor alles en nog wat uitgemaakt en hij legt de hele verantwoording bij mij nu hij eigenlijk wel meer kontakt met zn dochter wil en ik dat niet wil. Denk aan wat het beste voor je dochter is zegt hij voordat hij mij weer een streek levert, alsof hij daar niet even een stapje eerder aan had moeten denken. Ik ben nu zover, na jaren drama's, dat ik niets meer met hem te maken wil hebben en we hebben alleen nog kontakt via sms als er iets is tbv de omgangsregeling. Ik voelde me erg opgelucht toen we uit elkaar zijn gegaan maar heb het gevoel dat ik nooit van hem afkom toen bleek dat de intimidaties en bedreigingen gewoon doorgingen. Moet tegenover mn dochter de schijn ophouden maar heb inmiddels geen enkel respect meer voor hem. Erg spijtig dat het zo moet gaan maar kan me niet langer laten intimideren. Nu maar hopen dattie nooit doordraait en zijn revolver gaat gebruiken om er een eind aan te maken (via de schietvereniging heeft hij er eentje thuis en ben jaren bang geweest dat hij het zou gebruiken voor het ergste......namelijk mijn dochter voor altijd van me 'afpakken') De eerste jaren lag ik er echt wakker van maar gelukkig kan ik er nu beter mee omgaan.