Ik heb het gevoel dat ik alle controle over mijn eigen leven kwijt ben. Ik ben de afgelopen tijd een paar keer verhuisd, en iedere keer denk ik dat ik een frisse start kan maken, maar iedere keer loopt het op hetzelfde uit.
Ik heb al eerder dit soort sombere periodes gehad maar ze komen steeds terug en duren steeds langer. Ik wil gewoon een leuk leven hebben maar om de een of andere reden kan/mag ik niet genieten of zo. Ik heb soms het gevoel te verdrinken in een grote grijze massa. Nou weet ik dat ik de enige ben die iets structureels kan veranderen, maar ik weet gewoon niet hoe.
Sinds een paar weken schiet af en toe de gedachte aan zelfmoord naar binnen. Niet dat ik de behoefte voel dat uit te voeren of zo, maar het is een soort troost op de achtergrond dat het altijd mogelijk is er gewoon mee op te houden. Tegelijkertijd trekt mijn 'observerende ikje' dan heel hard aan de rem omdat ik dat dus echt te ver vind gaan. Ik kan alleen de energie niet vinden om er mee om te gaan.
Hoe kom ik hier uit?
vogetjes die fluiten
ga eendjes voeren als het mooi weer is
lekker ontspannen in de tuin bezig zijn
opstaan en in beweging komen, als je alleen maar op de bank blijft liggen kom je er niet en blijf je maar malen in je hoofd.... en dat moet je niet doen
ga lekker dingen doen die jij leuk vind...schilder je huis in een geweldige nieuwe kleur ( of je haar 
)
kom op en kop op meis
veel sterkte en hoop voor je dat het spoedig weer wat beter met je gaat
Op maandag 11 juli 2011 17:38 schreef Bart het volgende:
Je bent echt een unieke verschijning, vind ik altijd wel grappig als ik jou ergens zie posten :D.
dan vraag je er om.
Advies ga is wat actiefs doen ondanks dat je moe bent, dan worden je hersentjes gevuld met een stofje dat je wat blijer maakt 
>> Hardlopen is iig goed.
Hadîs (An-Nawawi): "Niemand van jullie gelooft (werkelijk) totdat hij voor zijn broeder wenst wat hij voor zichzelf wenst."
ik voel me dus ongeveer hetzelfde, maar probeer inderdaad lol te hebeen in kleine dingen, zoals motorrijden.
En de zomer komt eraan, das wel positief!
quote:Precies... Wat je vooral niet moet doen is gewoon binnen gaan zitten en de heledag op F5 bij Fok lopen drukken... Ga naar buiten, ga een eind fietsen, lopen or whatever. Ga voor jezelf na wat je graag zou willen doen. Die verhuizingen hebben een enorme impact gehad, ik ken het een beetje, en het wordt tijd dat je weer een beetje vastigheid krijgt en daardoor krijg je meer energie. Ik zou idd ook ff langs de dokter gaan, voor de zekerheid. En slaap je wel goed 's nachts?
Op zaterdag 08 juni 2002 01:18 schreef -Ma3stro- het volgende:
zoek een leuke actieve hobby, ga sporten daar krijg je enorm veel meer energy van.
Ik heb zelf een tijd achter de rug dat ik heel veel jeuk had en 's nachts niet goed sliep. dit is een half jaar zo doorgegaan. Ik kwam gigantisch slaap tekort, waardoor ik overdag ook heel moe was. Maar dit ging zo een half jaar door, waardoor die moeheid overdag als normaal voelde. Toen de dermatoloog (de huisarts heeft me pas na een half jaar doorgestuurd) mij een zalf gaf die wel werkte, sliep ik 's nachts beter en kwam ik erachter dat het dus niet normaal was dat ik zo moe was. Wat ik hiermee wil zeggen is dat je moet oppassen dat je hier niet te lang mee gaat lopen.
Voor de rest wens ik je suc6.
quote:Was ook het eerste waar ik aan dacht...
Op zaterdag 08 juni 2002 09:54 schreef Tedda het volgende:
Misschien een stomme vraag maar ben je al eens bij de dokter langs geweest om bv bloed te laten prikken?
Louise, je beschijft namelijk alleen maar 'symptomen', maar het lijkt me veel zinvoller om erachter te komen wat de oorzaak is dat je zo moe bent?
Bezoekje aan huisarts zou een eerste stap kunnen zijn.
Probeer de mooie dingen van het leven in te zien, het zonnetje gaat weer schijnen laat de warmte toe en probeer de stralen echt te voelen. Sta is stil bij iets stomss wat heel gewoon lijkt een lieveheersbeestje op een mooi groen blaadje, of een bizar vorm gegeven huis sta er is bij stil en vraag je af hoe de ontwerper er tot gekomen is.
Loop het gewone wat je elke dag ziet niet voorbij er zit heel wat moois in wat mij ook erg heeft geholpen.
Toen ik erg depresief was.
Nu is het voorbij en heb ik het mooi weg gestopt en werk van elke dag van 06.00 tot 22.00 en i het weekend, om me er niet mee bezig te houden. Ik weet het is niet goed dus pas op dat je werk geen valkuil gaat worden want je komt er moeilijk uit, probeer het nu al een jaar met geen resultaat.
Succes, en kop op.
Rgrdz Dwan
quote:"Medische" diagnose: Ijzertekort? Ga eens voor de spiegel staan en kijk of het weefsel onder je oog nog wel goed rood is. Als het lichter van kleur is, kan het daarop wijzen.
Op zaterdag 08 juni 2002 00:58 schreef louise het volgende:
De laatste tijd ben ik zo ontzettend moe. Ik zie 's morgens al tegen de rest van de dag op, en als ik de kans heb blijf ik de hele dag met de gordijnen dicht op de bank zitten.
Onder het mom van: mens sana in corpore sano.
En voor de rest, sterkte.
quote:dubbelschrik hier dan
Op zaterdag 08 juni 2002 01:09 schreef MAXTIJN het volgende:
wow, ik schrok toen ik het las, ik had het zelf kunnen typen
ik voel me dus ongeveer hetzelfde, maar probeer inderdaad lol te hebeen in kleine dingen, zoals motorrijden.
En de zomer komt eraan, das wel positief!
gaat geen dag voorbij zonder dat 't woord 'zelfmoord' door m'n hoofd flitst... direct gevolgd door (gelukkig) interne beveiliging "zelfmoord is laf... vluchten voor je problemen... je problemen zijn een test om je voor te bereiden op de rest van je leven".
Gevolg is dat je dan de rest van je dag weer k*t voelt
* LEiPiE zit al een paar jaar met zichzelf in de knoop
Nee, psychiater zal wel niets worden... ik heb een (te goed) zelf analytisch vermogen... op elke gedachte kan ik wel bedenken wat ik zou moeten doen, maar ik heb te weinig discipline/moed/lef/wil om 't dan uit te voeren
Ook waar 't vandaan komt... ben te dik, loop al een jaar bij een dietiste en het enige positieve is dat er totaal 5 kilo af is (en dan niet dankzij haar maar dankzij een week maaltijdvervangers lijkt 't). Enige andere positieve is dat er niet meer bij lijkt te komen. Verder niet echt veel meiden hier en al zouden ze er zijn dan durf ik amper te praten
Studie gaat ook niet lekker. Kortom: ik heb af en toe (meestal) een pleuris-hekel aan mezelf Nieuws in de rest van de wereld geeft je steeds meer 't idee van "wat doe ik hier"... mensen die elkaar om niets in elkaar trappen, de grootste debielen ter wereld worden president en kernwapens "mogen" weer 
Ach, ik zal het wel doormaken, ik weet dat m'n moeder zal instorten als ik me zelf iets aan zou doen en dat wil ik haar niet aan doen.
Daarnaast ben ik toch stiekem wel benieuwd naar wat de rest van 't leven te bieden heeft. Voor mij geldt helemaal "het kan er alleen maar beter op worden"
* LEiPiE staat verstelt dat ie dit zomaar neer typt... op zich wel bang dat bekenden dit lezen, maar blijven opkroppen is ook niet goed
Louise, denk je dat het moe zijn echt een medische oorzaak heeft, of meer een psychische? Anders: bel je vriendinnen, (als je er daar niet zo veel van hebt, bel mij) en ga lekker naar het srand ofzo. Ik hou er van om met mijn hond over het strand te lopen. Lekker uitwaaien! Daarna gezellig wat drinken op een terras en je zult je vast beter voelen!
Waarom houden we niet eens een meeting voor alle verdrietige mensen? Een leuke-gezellige-dag-meeting?
Goed om je te laten onderzoeken dus! Soms kan er heel eenvoudig iets verholpen worden terwijl jij maar eeuwig door zit te tobben.
prrrrrrr
Laat je testen op lichamelijke oorzaken voor het moe-zijn, maar als ik je verhaal zo lees zou 't ook wel psychisch kunnen zijn... de huisarts kan wellicht ook daar meer inzicht in verschaffen.
Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik merk onder mijn jongere vrienden/vriendinnen (en eigenlijk vooral vriendinnen) meer van dit soort problemen. Niet zo extreem als dit geval, maar de druk is tegenwoordig erg groot. Er wordt verwacht dat je van alles tegelijk klaarspeelt: school moet goed gaan, daarna doorleren en een goede baan, mooie woning, leuke vrouw/man, sociaal gebied moet je bijhouden en liefst vrije tijd EN hobbies om die in te vullen. Tja, da's vooral op een leeftijd van 17-20 erg veel tegelijk.
Wat ik als advies gaf, en nu geef, is schrijf eens dingen op. Niet iedereen is een schrijver en het is ook niet de bedoeling dat je dagboeken volschrijft, maar probeer eens op te schrijven wat je voelt en vooral waarom. Schrijf eens dingen op waarvan je vindt dat ze niet goed gaan, en ga per probleem eens oplossingen verzinnen. Dat mag 1 probleem tegelijk, en kom je er niet uit dan zijn er altijd vrienden of andere Fokkers voor mijn part die je daarbij kunnen en willen helpen.
Op deze manier ben je structureel met je problemen bezig en werk je in stukjes aan oplossingen. Ook al los je sommige dingen misschien niet op, ze opschrijven en daarmee duidelijk maken kan al heel veel druk schelen.
Heel veel succes en als je es wil kletsen, in mijn profiel vind je mijn mail adres, roep maar waar je zin in hebt.
quote:Dit had ik willen schrijven, maar Pridemeid was me al voor
Op maandag 17 juni 2002 08:19 schreef Pridemeid het volgende:
Het kan vanalles zijn, louise, ik zou zeker even langs de huisarts gaan. Denk aan: Ziekte van Pfeiffer, Ijzertekort, of andere lichamelijke dingen, maar ook depressiviteit (en let wel: dit kan door een tekort aan hormonen bepaald worden!). Als ik het zo in vogelvlucht hoor, neig ik naar de laatste.Goed om je te laten onderzoeken dus! Soms kan er heel eenvoudig iets verholpen worden terwijl jij maar eeuwig door zit te tobben.
prrrrrrr
Wilde het toch nog even benadrukken om vooral een afspraak met je huisarts te maken. *knuffie*
Wat ik net las had ik zelf kunnen schrijven, heb ik trouwens ook gedaan mocht het je ontgaan zijn.
Maar zo depressief als ik twee dagen terug was, zo vrolijk ben ik vandaag. Hoe ik mezelf twee dagen terug voor een trein had kunnen werpen, vraag ik mij nu af hoe ik daar ooit aan heb kunnen denken.
Ik heb een tijdje met Defender zitten praten, zij gaf mij ook het nummer van S.O.S welke in de FAQ staat beschreven.
Ongeveer 15 minuten heb ik gepraat met een medewerker, en reken maar dat het een opluchting was! Dus nu wil ik jou, net als Defender mij deed, adviseren gewoon even te bellen.
Wat heb je te verliezen? Des noods spui je alles op het forum, maar in godsnaam houd het niet bij je!
Wat ik zelf ook vaak deed als ik weer zo'n periode had, m'n fiets pakken en er gewoon even uit. Gewoon even alleen zijn en nadenken, over alles. Ga ergens heen waar je niemand om je heen hebt, zodat je je des noods helemaal kunt laten gaan.
Dat hielp mij vaak, ik zou zeggen probeer het eens.
Alles is beter dan binnen blijven zitten en zielig zitten zijn.
Sterkte meid!
quote:Mja... een beetje wat ik ook heb dus... maar hoe er mee om te gaan........ ???
Op zaterdag 08 juni 2002 00:58 schreef louise het volgende:
De laatste tijd ben ik zo ontzettend moe. Ik zie 's morgens al tegen de rest van de dag op, en als ik de kans heb blijf ik de hele dag met de gordijnen dicht op de bank zitten.Ik heb het gevoel dat ik alle controle over mijn eigen leven kwijt ben. Ik ben de afgelopen tijd een paar keer verhuisd, en iedere keer denk ik dat ik een frisse start kan maken, maar iedere keer loopt het op hetzelfde uit.
Ik heb al eerder dit soort sombere periodes gehad maar ze komen steeds terug en duren steeds langer. Ik wil gewoon een leuk leven hebben maar om de een of andere reden kan/mag ik niet genieten of zo. Ik heb soms het gevoel te verdrinken in een grote grijze massa. Nou weet ik dat ik de enige ben die iets structureels kan veranderen, maar ik weet gewoon niet hoe.
Sinds een paar weken schiet af en toe de gedachte aan zelfmoord naar binnen. Niet dat ik de behoefte voel dat uit te voeren of zo, maar het is een soort troost op de achtergrond dat het altijd mogelijk is er gewoon mee op te houden. Tegelijkertijd trekt mijn 'observerende ikje' dan heel hard aan de rem omdat ik dat dus echt te ver vind gaan. Ik kan alleen de energie niet vinden om er mee om te gaan.
Hoe kom ik hier uit?
Ze is op de goede weg in ieder geval ze heeft het op het forum geplaats.
Geniet van het leven. Sta op en denk zo wat een lekkere dag (ok s'ochtens heb ik het ook zwaar) neem een bak koffie en ga genieten. Zet lekker de radio aan met lekkere vrolijke arbeidsvitaminnen en ga lekker wat doen. Je kunt ook lekker gaan lopen.
Het leven is niet heel zwaar het is net wat je er van maakt. Als je bij jezelf denkt ik vind het helemaal niets word het ook niets.
Mischien zijn er mensen in je omgeving waar je mee kunt praten hier over en als dat niet zo is kun je het op het forum posten.
|
|
