Zorgen

Niet percee omdat dit nu gebeurt is, maar als ik uitga zie ik zulke domme mensen rondhuppelen.. mensen die zoveel mogelijk mensen willen kennen, mensen die enkel en alleen aan hun eigen imago denken. Overal ziek geweld en puur egoisme.. Iedereen bekommert zich enkel en alleen om zichzelf. Terwijl iedereen met de kudde meeloopt. Door commercie worden mens en milieu gedupeert. Z, we verneuken onze eigen leefomgeving. Zoveel hypocryten zijn er, met als 'voorloper' America! Terwijl ik eerder het gevoel heb dat de wereld naar America toe gaat, dan dat America wat 'slimmer' word..

De liefde.. wat wil ik graag een lief meisje hebben. Er is een meisje die echt perfect mijn 'profiel' heeft. Hoewel ze wel wat jonger is dan ik (3 jaar, ik ben 19) merk ik dat ze super volwassen is. Ze heeft een enorm relativerings vermogen, is echt een super lief moederfiguur en ze is echt super mooi. Echt een meisje uit 'mijn boekje'. Maar ze heeft al PRECIES zolang als ik 'r ken een vriend, waar het gewoon goed meegaat. Ik zit nu al een klein jaartje met haar te tobben als het ware. De laatste tijd liepen de emoties (voor mij, zij vond dat er niks speciaals aan de hand was) behoorlijk hoog op. Ik kan haar gewoon niet loslaten, al zien we elkaar niet zo vaak meer. Ze is zo 'perfect' dat ik er bijna bang van word.. of ik 'r ooit nog kan vergeten.
Het is niet zo dat ik hopeloos ben, en omdat ik een beetje aandacht krijg ik me meteen hopeloos vastgeklam aan haar. Om eerlijk te zijn krijg ik juist VEEL aandacht van vrouwen! Krijg best vaak complimentjes van ze.. Ik heb bijvoorbeeld al tot een paar keer toe 'sexafpsraakjes' gemaakt maar ook afgezegt.. (ben nog maagd) waarom? ik weet niet.. ik wil gewoon iets echts.. iets moois! ik ben ook bang me te hechten aan meisjes, want ik heb in mijn leven zoveel teleurstellingen gehad..

Ben ik dan te idialistisch? Waarom wil ik alles mooi en liefdevol...? Voel ik me zo eenzaam omdat ik het leven misschien te serieus neem?
Ik weet het echt niet meer wat ik moet doen. Soms heb ik het gevoel dat ik alleen nog leef voor m'n vrienden. Ik heb echt goeie en lieve vrienden! Maar opzich ken ik ook redelijk veel mensen, maar dan oppervlakkig. Toch klaag ik... er zijn mensen die het veel en veel erger hebben, toch voel ik me kut..
Waarom maak ik me altijd zorgen? Ik maak me altijd zorgen om m'n gezondheid. Ben al 2 keer naar de dokter geweest, zonder dat er daadwerkelijk wat aan de hand was. Ik moest alleen gerustgestelt worden ofzo. (dat kan het meisje wat ik boven beschreef echt super goed, relativeren en lief zijn..) Ik heb vandaag toch nog een afspraak gemaakt bij de dokter (op aanrading vrienden & ouders), dit keer omdat ik me zorgen maak om m'n oren (heb daadwerkelijk pijn bij een grote intensiteit geluid een langere tijd) maar eigenlijk maak ik me ook zorgen om mijn hart

Er zijn trouwens wel veel momenten dat ik echt zin heb in het leven. Barst van het zelfvertrouwen! Kan veel kleine dingetjes vinden waar ik lol in beleef. Maar het gaat juist om die momenten wanneer je de moed laat zakken. Als ik dat doe, benk vaak meteen ook helemaal in mezelf, voel me (als ik bijvoorbeeld met mensen praat) echt super nietig en kwetsbaar. Ik wil dan niet meer verder, maar ik wil geen zelfmoord plegen. (zou HAAR en zoveel mensen in mij omgeving te hard kwetsen).. En opzich is er wel hoop voor me. Alleen het duurt maar en duurt maar.. maar ik heb geen fut om opnieuw alles door te maken wat ik al zovaak doorgemaakt heb... ik durf nie.. ik kan nie...

_{(ohja, voor de verandering vind ik het niet erg om 'botte' reacties te krijgen, de modjes hoeven die van MIJ niet weg te halen, want niemand kent me hier persoonlijk dus snel zalk nie gekwetst worden)}

quote:

---

Op dinsdag 07 mei 2002 01:11 schreef Anton het volgende:

[..]

en
[..]

maar goed, laat ik niet alles afzeiken.

---