ongelooflijk

Ongelooflijk, je komt uit je werk er is niks aan de hand en vervolgens zet je de t.v. aan
pim fortuin neergeschoten door weer een of andere randdebiel. En dat in het land van vrije meningsuiting en tolerantie.
Waar gaan we in ...naam naartoe met zijn allen.
Het ergste van alles (zoals keer op keer op keer) is dat we het zo weer vergeten zijn, niks meer voelen en er vooral niks aan zullen doen.
Nee ik heb voor mezelf al een paar jaar geleden besloten het leven te leiden dat ik momenteel leef. Maar ik schiet nog steeds te kort op zoveel vlakken, hoe moet het dan wel niet met de rest?
Hoe ver moeten we nog gaan en sterker hoe ver kunnen we nog gaan?
Allemaal vragen en steeds geen antwoord. Want het ligt bij ons ieder apart, samen een zijn. Zal het ooit werkelijkheid worden o moet ik toch in mijn eigen utopia blijven leven??