Geniale Nico Dijkshoorn in de VI deze week weer:
quote:
'Door Diego erger ik me aan Nederlandse coaches'
27/10/2009 14:00
Zondagavond zag ik voor het eerst beelden van de persconferentie die Maradona gaf, vlak nadat hij zich, ten koste van Uruguay, voor het WK had geplaatst. Voor de mensen die het hebben gemist, vrij vertaald was dit ongeveer zijn analyse:
'Jullie zijn hoeren. Zuighoeren. Jullie kunnen me blijven zuigen. Ik lig op mijn rug en jullie mogen me zuigen. Voor iedereen die niet in ons geloofde, jullie weten wat jullie kunnen doen: zuigen.' Maradona was het niet helemaal eens met wat kritische kanttekeningen van de pers.'
Ik hoor het Koeman nog niet zeggen. Dat vind ik jammer. Het is allemaal erg netjes hier in Nederland. Kostschoolgedoe. Tijdens Sparta-Feyenoord werden Sekou Cissé en Jon Dahl Tomasson van het veld gestuurd. Dan wil ik in tweeën getrapte deuren zien. Een beetje Argentijn, zoals Sergio Romero, die slaat zijn keepersvuistje scheef op het laatste muurtje dat nog overeind staat bij DSB.
Bij Feyenoord gaat dat anders. Daar zitten ze na een rode kaart in de catacomben, met een paar badslippers aan hun voeten, gezellig op een monitor te kijken hoe de club door hun domme overtreding verliest. Dat kan veel beter. Trek desnoods iets van de muur. Sla Kees Jansma op zijn achterhoofd. Scheer Jan Joost van Gangelen kaal. Trek Jan van Halst midden in de live uitzending dat glimmende sm-pak van zijn kont. Doe iets spectaculairs met die woede. Het had afgelopen weekend zo mooi kunnen zijn.
Koeman negeert na de verloren wedstrijd de pers, stapt zwijgend in zijn auto, rijdt met 190 km per uur de hoofdingang van het museum van Scheringa binnen, stapt uit, zoekt de zaal met Carel Willink-schilderijen op en slaat ze daarna huilend, een voor een, op de grond aan stukken.
Ik weet het, agressie en wraak horen niet bij de sport, maar het kijkt wel lekker. Ik zie tijdens een training honderd keer liever de keeper en de verdediger met elkaar op de vuist gaan, dan dat ik naar dat domme latje trap moet kijken. Dat kan alleen in de voetballerij, trots zijn als je op de lat schiet.
Zouden ze dat bij zwemmen ook doen, na iedere training twaalf keer met hun hoofd tegen de zijkant van het zwembad duiken? Slaan ze bij volleybal aan het eind van de training even lekker die bal dertig keer in het net? Ik denk het niet.
De aan waanzin grenzende woede, ik kijk er graag naar. Maradona laat je nooit in de steek. Je droomt er van, Leo Beenhakker, die vanuit zijn woning het vuur opent op journalisten. VI-journalist Michel van Egmond die bij de villa van Jorien van den Herik aankomt, aanbelt en meteen een schot hagel door zijn haar krijgt. Had ik graag gezien.
Door Maradona erger ik me ook opeens aan dat lullige juichen van Nederlandse coaches. In het gekste geval staan ze even op en geven hun assistent een hand. Behalve Sparta-coach Frans Adelaar. Die bewoog wel na de winst op Feyenoord, maar dat ontaarde meteen weer in een oer-Hollandse variant op de horlepiep. Je dacht er vanzelf een paar klompen bij, dat domme gehos langs de zijlijn. Nee, dan Maradona. Die maakt buikslidings.
Je kunt zeggen, wat een overdreven gedoe, maar bij Maradona kan het mij niet overdreven genoeg zijn. Dat is zijn functie. Zich helemaal vol snuiven voor een wedstrijd, en dan gekleed in die met cocaïne gewatteerde trainersjas lekker raar doen. Je verwacht het van hem en hij doet het. Zo zou het leven altijd moeten zijn. Het zag er ook helemaal niet raar uit.
Alles in het leven van Maradona draait om Maradona. Als Argentinië wint, dan wint hij. Na het winnende doelpunt tegen Uruguay, gunde hij zijn ploeg niet de roes van de overwinning. Maradona nam als The Gladiator zelf, langzaam lopend, met zijn armen omhoog, de felicitaties in ontvangst.
Dat belooft wat voor het WK in Zuid-Afrika. Dan schakelt hij nog een tandje bij. Diego die met zo’n Afrikaanse janktoeter in zijn mond, twee keer drie kwartier lang treiterig de klankbeker tegen het oor drukt van de vierde official. Misschien laat hij zijn 768 kinderen overkomen, om tijdens de wedstrijden gezellig wat Argentijnse muziek te trommelen in een speciaal Maradona-vak.
Ik weet het, het is allemaal schandalig en niet erg professioneel, maar daar kan ik geen moment mee zitten. Ik keek liever naar Richard Witschge in De Arena, die tijdens een rush richting doel, heel arrogant de bal meerdere malen hooghield, dan naar de altijd netjes met twee woorden scorende John Bosman. Aad de Mos, die jaren geleden bij KV Mechelen treiterig juichend langs de Ajax-bank holde, ik kan me er van alles bij voorstellen.
Zoete wraak, als je die door het lichaam voelt stromen, dan mag je van mij een beetje gek doen. Martin Jol, die na de 4-0 van afgelopen weekend tijdens de persconferentie een petje op zet met daarop de tekst: Who the fuck is Co Adriaanse, ik zou het helemaal hebben begrepen.
Sluimerende waanzin en blinde woede, ze leveren bijna altijd iets moois op. Je moet er niet aan denken, dat Johan Derksen, tijdens het programma Voetbal International, voortaan iedere week naast twee mensen zit die het een keer niet over zichzelf hebben.
Juist de confrontatie met René van der Gijp, Wifred Genee en Hans Kraay jr., alle drie mannen die het liefst in het spiegelhuis op de kermis zouden wonen, maakt het programma tot wat het is. Spannend en onvoorspelbaar. Duizend keer liever luister ik naar een narrige Hugo Borst dan het onverstaanbare politiek correcte Herdgang-gemompel van Ronald Waterreus.
Het zijn beginnetjes, maar echte waanzin durven we nog niet aan. Zelfs de megalomaanste man van Nederland, Dirk Scheringa, hield het afgelopen maandag tijdens de persconferentie netjes. Het pistoolschot bleef uit. Dat is Nederland. Bram Moszkowicz die trillend van woede zegt: 'Het is abject en infaam.' Zo uiten wij ons.
Scheringa had het ook als volgt kunnen doen: 'Wouter Bos, die ons niet wilde helpen, je weet wat je kunt zuigen, mijn motherfucking Dirk Lakeman, ik heb twee woorden voor je: je moeder. Voor alle spaarders die hun geld kwijt zijn: voortaan de contracten lezen, jankers.'
Nico Dijkshoorn