Het OUD Estafette Topic deel 6

Knorretje ik vind je een superstoere vrouw. Als je leest uit welke situatie je bent gekomen en hoe je je leven nu hebt ingericht, echt petje af! Ook heerlijk om te lezen hoe jullie je middagen doorbrengen. Lijkt me een ontzettend gezellige boel

Wat fijn dat je toch hebt willen schrijven Knorretje En jij bent een hele fijne moeder vind ik

Wow Knor

Wat een verhaal ook inderdaad.

tnx vor jullie lieve woorden

Jeu, heftig Knorretje.
Heb ik nu goed begrepen dat jullie (bijna) helemaal van Fok rondkomen? Wat super zeg!
En je creatieve geest is bewonderenswaardig, erg leuk dat je je daar zo in kunt verliezen.

Zo, twee superverhalen op een rij!

Luchtbel, wat schrijf je fantastisch! En je lijkt me een fantastisch mens!

Knorretje, ik wist eigenlijk niets van je, behalve dat jij en Danny bij elkaar horen en twee kinderen hebben. Leuk om van jou meer te lezen, ik vind het ook een duidelijk verhaal geworden, waarin heftige dingen naar voren komen! Bedankt!

Pfffff heavy stories, petje af

Knorretje wat een indrukwekkend verhaal. Je hebt heel wat moeten doostaan in je leven zeg, pfoe heel heftig allemaal. Prachtig om te lezen dat je nu het leven leidt zoals dat goed voelt.

zowel LB als Knor : Echt wow wat een prachtig verhaal.
Zo mooi verwoord dat het je helemaal in het verhaal sleept

mooi verhaal weer

Knorretje

Knorretje.. dankje voor je prachtige, ontroerende en sterke verhaal ! Wat een kracht moet jij in je hebben !
Jammer dat je je in OUD niet meer thuis voelt, voor mij hoor je er echt bij !
Dikke knuffel voor je

Lieve Knorretje, wat een verhaal. En toch nog zo veel geschreven. Zorg je wel goed voor jezelf ondertussen want je schrijft zelf de disclaimer al....:*
En je inzet op school, echt waar. Je wist het al maar ik vind dat echt knap. Ik weet hoeveel je kunt doen aangezien Jolie op een zelfde soort school zit. Ik zet me wel in maar altijd op dezelfde dingen, bakken en schoonmaken. Want voor die andere dingen heb ik geen puf en ook geen moed eerlijk gezegd. Bijzonder vind ik het, die inzet!

_{Even een subtiel schopje, is er al driftig heen en weer gePMed over en met de volgende OUD Fokker?}

quote:

Op dinsdag 14 april 2009 14:37 schreef Faja-Lobi het volgende:
_{Even een subtiel schopje, is er al driftig heen en weer gePMed over en met de volgende OUD Fokker?}

ik heb een aantal pm's de deur uitgedaan voor ik weg ging , en vandaag nogmaals iemand gepolst. het is wachten op een ja als antwoord.

leuk ben erg benieuwd _{(en hoe was je weekend weg?)}

Knor, ik vind je altijd overkomen als een super mama eigenlijk. De tomeloze energie die je in die kinderen steekt, je creativiteit. Ik zou regelmatig willen dat ik zoveel kon opbrengen voor mijn kinderen. Vooral op die dagen dat ik er door omstandigheden weinig zin in heb.

quote:

Op dinsdag 14 april 2009 15:16 schreef Faja-Lobi het volgende:
leuk ben erg benieuwd _{(en hoe was je weekend weg?)}

_{weekendje was leuk, kompleet uitgeleefd door de kids, veel dingen weer 'geleerd' en beleelfd (tand door tween gebroken van Alicia, een van haar goeie tanden Inmiddels ook weer gelijmd door de tandarts, Jayden's watervrees niet kunnen verbeteren, we stoppen dus met de zwemlessen, beiden kinderen zijn geen angsthazen en slagharen wordt te easy voor ze. Vriendinnetjes meeslepen een pretpark in die nog nooit in een pretpark zijn geweest is super leuk maar moet je niet doen op de laatste dag van je vakantie aangezien je enegie niveau dan al erg laag is. Zal morgen wat foto's neergooien in het daarvoor bestemde topic.}


Ik heb een Ja terug van.... Jessie !!

Ik heb heel lang getwijfeld wie ik nou het stokje zou willen doorgeven. De eerste die in me opkwam was Jessie, maar wou haar gezien haar situatie niet 'lastig' vallen met dit soort futiliteiten. Maar bij iedere andere naam die nog niet geweest was had ik al helemaal niets mee, daarnaast vond ik hoe langer ik er over nadacht het vreemd van me eigen dat ik voor haar ging bepalen of ze wel of niet nu een 'stokje' kan aannemen, dat kan ze heel goed zelf

Toen hadden we 'opdracht 2' een vraag bedenken. In de tijd dat ik in Rotterdam gewoond heb woonde ik niet ver van Jessie af en we hebben dan ook best wel eens gemeet met onze meiden en samen de speel ochtenden op de spel-o-theek bezocht, ze is een enorm tof wijf! en een hartstikke lieve moeder. We hebben in die tijd natuurlijk al het een en ander met elkaar van gedachten gewisseld, zeker in jayden's zwangerschap heb ik veel aan haar gehad, ik heb bv destijds een kettingkje gekregen dat hoop en kracht zou geven (toen ik met die weeen in het zhuis lag, die ketting heb ik tot de bevalling gedragen en hangt nu op het prikbord zo dat ik er dagelijks na kan kijken (ik ben af en toe een emotrut, heb zelfs nog een klein beetje bodylotion bewaard wat ik toen van d'r kreeg na het bevallen )Zo was ze zelfs, op uiteraard yvonne na, de eerste fokker die Jayden vast hield Maar goed. In mijn ogen is ze een super moeder, zo begripvol, lief, stoer en sterk, hoe ze met haar meiden omgaat, en ook nu hoe ze met het verlies omgaat van Ischa-Gabriel.

Zo nadenkend over hoe ik haar ken en wat ik dan zou willen vragen kwam ik gewoon echt op helemaal niets uit Veel mooie vragen zijn al gesteld en echt prangende vragen naar haar toe heb ik (nu) niet, de enige vraag die steeds naar boven kwam was: hoe gaat het nu met jou en de meiden, en het antwoord daarop kunnen we eigenlijk al steeds een beetje lezen in het Engeltjes topic.

Dus ik ga het stokje vraagloos doorgeven, tnx Jessie dat je hem hebt willen aannemen

[ Bericht 19% gewijzigd door knorretje op 15-04-2009 22:38:27 ]

Mooi uitgelegd Knorretje!
En ik ben benieuwd naar Jessie's verhaal.

Ik ben heel blij dat Jessie het stokje wil aannemen en ik vind je uitleg heel mooi en ontroerend knor.

Mooie en goede keuze Knor. Jessie komt op mij idd ook over als een super lieve vrouw en moeder.

Ik ga er morgenavond of van het weekend helemaal voor zitten, heb er helemaal zin in!

En Knor die bodylotion mutsie

Hier komt mijn verhaal dan. Lekker warrig van de hak op de tak, maar he dat ben ik en daar moest het nou net over gaan


Ok, ik ben dus Nathalie, 38 jaar en moeder van Bo en Janneke.
Ik post hier op fok al vanaf het begin mee. Vanaf big brother en toen ook alleen in big brother . Niemand kent mij echt van die tijd, ik was een nogal een opvallend persoon.
En dat ben ik altijd wel een beetje geweest, een heel doodnormaal mens, waar er zovele van zijn
Mijn 1e post in oud ging over onze stap in het adoptieproces. Ik heb endometriose en na een jaar of 3 proberen bleven de kindertjes uit. We kwamen voor ivf in aamerking maar beide wilde we dat niet. Als er zoveel lieve kindjes op een vader en moeder zaten te wachten, nou tada daar waren we.
Dat proces is dus echt een heel proces, het bestaat uit wachten, informatie verzamelen, wachten en informatie verzamelen en vooral van wachten.
Mijn menstruaties waren heel onregelmatig en ik deed dan ook geregeld een zwagerschapstest voor de zekerheid, maar altijd negatief. tot die ene keer dus
Wat was dat verwarrend allemaal, zwanger, maar dat had ik toch een beetje van me afgezet, er zat ergens op de wereld al een kindje op ons te wachten. Hoe moest dat nou allemaal. Adopteren en zwanger zijn dat mocht niet. Dus na en paar maanden de adoptie stop gezet. En dat voelde toch wel rot. Alsof ik ergens op de wereld een lief klein kindje gewoon in de steek liet.
Maar goed hoe verder de zwangerschapo vorderde hoe echter het werd. En daar was Bo na ruim 9 maanden. Wat was ik blij en trots.
Ze hadden me verteld dat als ik nog een kindje wilde dit binnen een jaar moest proberen omdat mijn buik dan schoon zou zijn van de endometriose.
En na een precies een jaar was ik weer zwanger en na weer ruim 9 maanden was daar Janneke
Pittig 2 meiden zo na elkaar maar ook heerlijk.

Net voor Bo werkte ik nog met mensen met een verstandelijk handicap en gedragsproblematieken. Dit heb ik zo'n 13 jaar met veel plezier en liefde gedaan. Maar omat Gerard ook onregelmatig werkte en ik dus ook was dat niet te doen. Ik kwam thuis en hij ging werken en andersom. En ik vond eigenlijk dat na 13 jaar voor anderen gezorgd te hebben ik ook best wel lekker voor me eigen kind mocht gaan zorgen. En daar heb ik nog steeds geen spijt van gehad.

Nu ongeveer 2 jaar geleden zijn Gerard en ik gescheiden. Niet iets wat je zomaar even doet. En voor de kinderen natuurlijk een grote klap. Gelukkig kan ik nu achteraf zeggen dat het de juiste keus geweest is. We hebben altijd gezegd dat wij niet meer van elkaar houden maar wel van onze kinderen. En die staan dan ook voorop. Klinkt gek, maar een betere ex kan je niet wensen. De meiden weten beide waar ze aan toe zijn bij wie. En bij onverwachte dingen (ziekte van mij, de kinderen, vrije dag van school enz) kunnen we op elkaar bouwen.
En zowel Gerard als ik bloeien weer helemaal op.

Ik had het in me eerste stukje over onopvallendheid. Zo ben ik me schoolperiode ook een beetje doorgekomen. Had vriendjes en vriendinnetjes, was geen gangmaker maar ook geen muurbloempje. Geen studiebol en ook geen luilak. Ik was geen pester en werd ook niet gepest. Ik was echt zo'n doodnormaal mens dus
Ik deed als kind graag aan toneel en gaf me op voor allerlei dingen. Ik heb mee gedaan aan playbackshows (ja ook bij hennie huisman ) deed mee met de fame danswedstrijd enz. En dat vertelde ik me ouders nooit, want ik vond het nooit zo leuk als ze kwamen kijken. Maar ja dan kwam er weer post binnen en moest ik weer naar de andere kant van t land ofzo en dan moest ik het toch vertellen want ik was nog te klein om daar alleen heen te gaan, wist niet eens hoe ik er moest komen. En dan zei ik altijd dat ze niet mochten klappen of gek mochen doen. Maar daar hielden ze zich niet aan
Ik was ook echt een laatbloeier. Toen vriendinnen al achter de jognens aanzaten deed ik nog "hand op de pot voor boompie verwissel"
De puberteit vond ik echt een ramp, vreselijk. Alles wat in me lijf veranderde en wat ik niet onder woorden kon brengen. Ik was echt niet te genieten.
Ik kreeg heel laat borsten en toen ze kwamen........ bleven ze groeien Mijn 1e bh een ramp vond ik het. Ik weet nog dat ik buiten liep met een vriendinnetje en zei ff wachten hoor, en hup ik deed hem uit onder me kleren. Dat vond iedereen maar raar want juist al mijn vriendinnen vonden een bh prachtig, nou ik dus niet.

Als ik naar de bios ga ga ik meestal naar een thriller of een mooi drama. De reader wil ik echt snel gaan zien. Comedies vind ik echt zo stom, ik vind ze gewoon echt nooit leuk. Ik vind me eigen humor veel leuker. Beetje nare eigenschap van me maar ik lach echt heel hard om me eigen grapjes Dat is best wel eens genant
Ik lees heel veel boeken, ook altijd thrillers. Ben nu bezig in Koud hart van Tess Gerritsen een aanrader.
Verder vind ik het heerlijk om te shoppen met vriendinnen, uit eten te gaan en ik ga geregeld nog lekker stappen. Heerlijk ff een nachtje doorhalen.
En op mijn vrije dagen lekker met mijn meiden op stap, naar de speeltuin, het theater, museum enz.

Inmiddels werk ik sinds de scheiding 3 dagen in de week op een kdv. En ik vind het heerlijk. Nu merk ik dat ik het contact met collega's toch ook wel gemist heb. Als het geen noodzaak zou zijn zou ik liever 2 dagen willen werken omdat het voor de meiden toch wel lange dagen zijn. Doordat ik werk moeten hun soms ook al om 7 uur op de bso zijn en soms zijn ze ook pas om half 7 thuis. Maar ik zit in de luxe positie dat de meiden hun bso 2 lokalen verder bevinden dan mijn kdv groepje. En dus kan ik ze als ze uit school komen lekker even kus geven en als ze gevallen zijn, verdriet hebben of wat dan ook zijn ze ook zo weer bij mij.

Het alleenstaande moederschap is soms wel pittig maar het bevalt me ook goed. Ik regel alles zelf lekker hoe ik denk dat het het beste is. En ik denk dat ik dat best goed doe.

Ja en dan is er ook Ischa-Gabriel Mijn kadootje, mijn 3e wondertje.
Deze zwangerschap kwam zo onverwachts. Nic de vader van hem is iemand waar ik zo intens verliefd op ben geweest en soms weer ben en soms is het weer geweest. Nog nooit heb ik zoiets voor iemand gevoeld. Kriebels in je buik die maar niet over lijken te gaan. Het is niet iets waar toekomst in zit. Hij is 13 jaar jonger als ik heeft een hele andere cultuur en het gaat ook gewoon echt niet samen. Maar zonder elkaar lukt ook nog niet. Ja en dan word je dus zwanger. Ik die in dat adoptieproces zat heel wat jaartjes terug. Nu 38 en dan weer zwanger. Hoe ga ik dat doen, kan ik dit alleen. Nic wil het niet, dan weer wel en dan weer niet. En ik bedenk dat ik het diep in me hart wel weet. Dit wondertje is er niet voor niets. Dit kan ik dit wil ik en ik ga ervoor. En ik word blijer en me buik begint steeds meer te groeien. Echo's gehad, me kleintje zien koppeltje duikelen, hartje gehoord. Mijn kindje, een jongen ik weet het dan al. Maar iets in me zegt me dat dit niet voor altijd zal zijn. Hoe en wat weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat ik van elk fijne moment moet genieten en dat doe ik dan ook.
En dan, nou ja jullie weten hoe het verder gaat. Ischa-Gabriel leeft niet meer.
Bo heeft op school zo mooi tegen haar vriendinnetjes gezegd "ik heb een broertje, hij is er niet meer, maar ik heb hem wel" En zo is het maar net.
Hij is dan niet hier, maar ik heb hem toch mooi wel, die zoon van me

Mooi geschreven Jessie!

prachtig jessie! vooral die laatste zin

Jessie en zo is dat.

Jessie, die laatste zin, van Bo. Prachtig....
En die onopvallendheid... Toen ik hier net kwam viel je me juist op door de rust die je uit leek te stralen. O, en dat je Nathalie heet en geen Jessie, daar blijf ik me over verbazen.
Mooi.

Prachtig verhaal jessie. Je laatste zin maakt me aan het huilen. Ik heb je altijd een prachtig mens gevonden en heerlijk om je verhalen te lezen.

Phoe, Jessie.... Dat heb je mooi omschreven. Je verhaal klopt met hoe ik je heb ontmoet. Fijn en warm.

Jessie, leuk weer wat uitgebreid van je te lezen. Ergens mis ik je hier wel, gewoon bij het alledaagse geleuter, waarbij ik ook wel erg moest lachen om jouw humor, hoor. Ik moest er nu weer om lachen, om dat stuk dat je altijd zelf het hardst moet lachen om je eigen grapjes.

Ik had het je zo gegund dat je Ischa-Gabriel heel lang bij je had kunnen hebben. Jouw jongen in een meisjeshuishouden

Ik ben er stil van Jessie. En zo is het idd, je hebt een zoon. En 2 heerlijke meiden!
Maar gek genoeg dacht ik dat je nick afgeleid was van je echte naam, daar had ik dus nooit Nathalie achter gezocht. Hoe ben je op die nick gekomen?

jessie

Jessie mooi verhaal!

Mooi Jessie!
En die sig van jou, of iig het eerste deel, dat klopt echt niet hoor!

Inderdaad helemaal Jessiejessiejessie en dat is heel erg fijn! Bij mij toveren jouw posts ook altijd een lach op mijn gezicht, soms zelfs mét geluid. En ook je verdrietige posts raken me.
_{Eigenlijk altijd roep je een warm gevoel op , hoe klef dat ook klinkt.}
Je bent echt een lieve goeie.

En ik vind je stuk heel erg mooi.

Jessie wat een onwijs mooi verhaal.

Jessicaa was het toch? En inderdaad, je bent geen jan lul van het geheel maar ik heb je altijd juist als enorm waardevol voor OUD gezien. Mama van 2 prachtige meiden en 1 zoon

Jessie wat een mooi verhaal. Ik vind het bijzonder hoe je heel gelukkig klinkt, ondanks het gemis van je zoontje. Je trots en liefde voor je 3 kinderen spat van het scherm af

quote:

Op vrijdag 17 april 2009 22:38 schreef jessie het volgende:
Hier komt mijn verhaal dan. Lekker warrig van de hak op de tak, maar he dat ben ik en daar moest het nou net over gaan

wat een fijne echte jessie posting, als vanouds, heb heerlijk kunnen lachen , kunnen meeknikken van herkenning, en even moeten slikken.

jessie mooi geschreven, precies zoals ik me jou voorstel en van wat ik van je gezien heb

quote:

Op zaterdag 18 april 2009 07:38 schreef Fuente het volgende:
Jessie wat een mooi verhaal. Ik vind het bijzonder hoe je heel gelukkig klinkt, ondanks het gemis van je zoontje. Je trots en liefde voor je 3 kinderen spat van het scherm af

Helemaal waar

quote:

Op vrijdag 17 april 2009 22:38 schreef jessie het volgende:
Bo heeft op school zo mooi tegen haar vriendinnetjes gezegd "ik heb een broertje, hij is er niet meer, maar ik heb hem wel" En zo is het maar net.
Hij is dan niet hier, maar ik heb hem toch mooi wel, die zoon van me

Ontroerend!

quote:

Op zaterdag 18 april 2009 08:54 schreef knorretje het volgende:

[..]

wat een fijne echte jessie posting, als vanouds, heb heerlijk kunnen lachen , kunnen meeknikken van herkenning, en even moeten slikken.

Jessie, je bent echt een lieverd

Prachtig verhaal jessie, ik moest ook een beetje huilen op het eind

Helemaal Jessie, wederom zo'n post waarbij ik moet glimlachen, iets moet wegslikken en met je meekriebel als je het over Nic hebt. De liefde voor jouw kinderen is overduidelijk maar jouw liefde voor kinderen in het algemeen vind ik ook zo opvallend. Ik vond dat al die keren dat ik je ontmoet hebt en ik denk dat de kindjes van het kdv enorm boffen met jou

Bedankt voor de lieve woordjes iedereen. Ik ga me best doen voor de volgende

Degene aan wie ik het stokje doorgeef is Rottdog. Iemand die ook al een hele tijd meepost en iemand die ik altijd erg attent vind. En dan ook nog eens een dochter heeft om op te vreten
Ze vertelde op oud wel eens over haar sociale angsten/fobie en mijn vraag aan haar is. Hoe gaat dat zo in het dagelijkse leven met jou en je dochter .Daarbij denk ik dan aan kinderfeestjes, sociale gedoetjes in bv speeltuinen enz. Neemt jou man/vriend die rol een beetje over, doe je veel dingen samen met vriendinnen enz.


(Natuurlijk in pm overlegd)

wow jessie, wat ontroerend mooi!!

Na eerst 10 min gekeken te hebben na een leeg vel dan toch in hele grote lijnen mijn “levensverhaal”. Ten eerste had ik nooit verwacht dat het balletje mijn kant op zou rollen vindt mijzelf nou niet echt een aanwezige interessante fokker.

Ik ben dus irl Danielle en geboren in het jaar 1975, in het schone mooie Drenthe. Sinds het jaar 2003 hooked geraakt aan fok dankzij de heer Berkery of te wel mijn vriend/man/partner. Berkery had verkondigt in Z&G dat hij vader zou worden en ik als aanstaande mama leek het wel lekker te beppen over bepaalde ondersteuningen/onzekerheden/plezierigheden die zo’n eerste zwangerschap met zich mee brengt.

Terug naar het jaar 1975 mijn geboorte, wat ten eerste al heel veel voeten in aarde heeft gehad en alleen om de simpele reden ik was geen jongetje. Na een huwelijk van heel veel vallen zonder opstaan kwam er na 4 jaar een eind aan hun huwelijk en ging mijn vader bij zijn vriendin wonen. Nu moet ik wel ff melden dat ik vind dat zij het op hun zelf hebben afgeroepen dat het mis zou gaan. Welke idioten trouwen er dan ook op een vrijdag de dertiende om 15.00 uur.

Na een jaar lang om het weekend bij mijn vader te verblijven had hij er geen zin meer in om mij nog langer voor een weekend op te halen. Naar later zal blijken is dat in het jaar dat mijn “halfzusje” geboren werd. Vanaf hier is er dus ook geen contact meer geweest met “mijn vader” of zijn familie. Gelukkig voor mij hertrouwde mijn moeder op mijn 6-de met een schat van een man wat met trots de rol als mijn vader heeft aangenomen. Zelfs tot zoverre dat ik in mijn 10-de jaar van achternaam en van voogd ben veranderd. Wettelijk en gevoelsmatig voor mij de cirkel rond een echte vader. Ook al ben ik door de familie van mijn stiefpa nooit geaccepteerd als zijne zijn kind.

Tussendoor ook nog een broertje gekregen een etterbak, een lullo een wereldgozer echte broer en zus liefde ondanks dat we 8 jaar met elkaar verschillen.

Ben wel altijd een dikkerd geweest maar ben er nooit echt mee gepest kon goed mijn mond roeren en zo kabbelde ik de basisschool door. Tot het jaar dat ik 12 werd in dit jaar schoot/brak mijn heup heel vaag in elk geval. Volgens de dokter was er niets aan de hand en moest ik me niet aanstellen had vast met mijn overgewicht te maken moest maar gaan lijnen en we gingen weer naar huis. Vanaf hier is zo’n beetje het vertrouwen naar de mensen om me heen echt beschadigd. Ik heb het als verschrikkelijk ervaren dat ik niet geloofd werd naar de klachten die ik had. Het gevoel door mijn vader in de steek zijn gelaten kwam ook heel sterk naar boven en vooral de haat die ik naar hem toe ging ontwikkelen. Kwam hem op straat zo vaak tegen en nooit heeft hij een woord tegen me gezegd. Met als grote klapper de dag dat ik hem bijna met mijn auto aanreed dat was dan wel per ongeluk hij stak plots over.

Vanaf daar kwam een heel groot masker van tevoorschijn die altijd lacht, lol heeft en vooral erg stoer is en alles durft. De Mavo doorgelopen met gemak door gegaan met SPW en daar werd ik erg geconfronteerd met mezelf en mijn echte ik. Tijd om met de opleiding te stoppen en maar gewoon te gaan werken hoef ik tenminste niet aan mezelf te werken. Beland op een atelier wat gordijnen maakt zelfs bijna cheffin geworden. Vriendjes versleten bij de vleet hoezo bindingsangst mocht graag mannen op de hak nemen. Heel veel hard/rock concerten bezocht met Metallica als favoriet, houseparty’s en vooral nachten lang doorgaan met feesten.

Totdat ene telefoontje in september 1998 met de mededeling je vader is dood. Het jaar waarin mijn leven op de schop ging, mijn vragen kwamen en de echte bevestiging dat ik voor mijn vader nooit maar dan ook nooit bestaan heb. Ben op zijn crematie geweest om voor mezelf een hoofdstuk af te sluiten beter niet kunnen doen vanaf hier ging de beerput open. Hier ben ik alleen maar aangestaard door heel veel familie van zijn kant en heb moeten aanhoren hoe blij hij wel niet was met de geboorte van zijn eerste dochter “Tamara”. Verstomd heb ik het hele verhaal over mijn vader aangehoord en verbaasd geluisterd naar de vele karakter trekken die naar boven kwamen die ook ik bezit.

Het jaar waarin mijn stiefvader kanker kreeg, mijn moeder een knobbeltje en voor mijn broer de diagnose ziekte van Crohn werd gesteld. Ik alleen maar sterk wilde zijn voor iedereen wat ten koste van mezelf is gegaan. Ik stortte in, durfde niets meer en alleen al de gedachten van het naar buiten gaan maakte me ziek. Daar zit je dan als 23 jarige in de bloei van je leven alleen maar 24 uur per dag thuis met ook daar je angstaanvallen. Die aanvallen uitten zich in hartkloppingen, overgeven, spontane diarree en de hele dag je lichaam in de aanval met wat er gebeuren gaat. Vele therapieën gevolgd en medicatie hier knapte ik iets van op, ik was in elk geval niet meer bang thuis. Vele vriendschappen verloren en heel veel verdriet gehad.

In het jaar 2000 leerde ik Berkery kennen via de Ilse chat met als vaste kamer de muziekdoos. Net als een heleboel anderen zaten we avonden aan avonden te chatten met Jan en alleman en ook “vaste posters” tot in de late/ vroege uurtjes. In 2001 kwam er een ontmoeting tot stand en vanaf die tijd ben ik geen weekend zonder Berkery geweest. In dat jaar ben ik op mezelf gegaan om te proberen sterker te worden en niet meer zo afhankelijk te zijn van mijn ouders. Oktober 2001 gaan samenwonen en langzaamaan klom ik naar boven. De angst/ paniek is al die jaren aanwezig geweest in soms milde mate en soms gigantische terugvallen.

Juni 2004 is onze dochter Zoë ter wereld gekomen, een heel gemakkelijk kind wat helemaal bij ons hoort. Ondanks de enorme kutbevalling en zwangerschapsvergiftiging. Jammer genoeg niet van mijn kraamtijd kunnen genieten mijn broertje belandde meer levend dan dood op de eerste hulp. Zijn darm was op een zwakke plek (door de Crohn) geknapt waardoor alle giftige stoffen zijn lichaam in liepen. Overdag opgenomen s’nachts geopereerd met grote spoed in Groningen. Dat is een uur rijden vanaf mijn woonplaats dus mijn ouders onderweg en ik met mijn broer aan de telefoon. In dit uur heel veel gepraat, gehuild en echt gedacht dit is de laatste keer dat ik hem ooit nog eens spreek. Hij was zo ziek geworden onder tijd dat ik echt dacht hij gaat dood.

Door de jaren heen nog steeds veel shit niet zwanger kunnen raken/worden wat zo zijn effect heeft totdat de gyn me naar de psych in het ziekenhuis stuurde. Hij moest maar eens kijken naar mijn medicatie gebruik aangezien ik toen al 8 jaar hetzelfde slikte. Hier kwam de ommezwaai, voor het ongeboren kind zou namelijk verandering van medicatie belangrijk zijn ivm effecten, bijwerkingen die zo’n medicatie met zich meebrengt. Eerst door een hel afbouwen van het oude en opbouwen van het nieuwe. Toen we dat op peil hadden kwam ik tot leven. Ik durf weer te leven, gelukkig te zijn, te dromen en zie weer toekomst.

Wat me nu brengt bij de vraag van Jessie
Ze vertelde op oud wel eens over haar sociale angsten/fobie en mijn vraag aan haar is. Hoe gaat dat zo in het dagelijkse leven met jou en je dochter.Daarbij denk ik dan aan kinderfeestjes, sociale gedoetjes in bv speeltuinen enz. Neemt jou man/vriend die rol een beetje over, doe je veel dingen samen met vriendinnen en

Wat Zoë en mezelf betreft ben ik nu een gewone moeder die in haar woonplaats alles kan en durft mits ik me aan mijn regels hou. Telefoon op zak, naar de wc gaan voor je de deur uitgaat en sleutels checken. Genieten van uren in de speeltuin zitten kijkend naar spelende kinderen. Koffie drinken met vriendinnen, auto rijden, verjaardagen, avondje klaverjassen in het clubgebouw simpele kleine dingen mijn leven. Heb wel eens terugvallen maar ook daar worstel ik doorheen soms maak ik een ritje naar de flevopolder omdat mijn schoonouders daar wonen. Dit kost me wel iets meer moeite maar ik kom er toch. Draai 2 dagen in de week mee op school als computerjuf van de kleutertjes. Haal heel soms kleine boodschappen, grote boodschappen doet Berkery want in een winkel ben ik nog steeds angstig. Mijn leven van toen wil ik voor geen goud meer ruilen met nu ook al is dat met heel veel vallen en opstaan. Heb maar kleine wensen en hopelijk wordt 13 juni mijn eerste wens werkelijkheid. Wil graag met Zoë naar de dierentuin en daarna zien we wel weer verder. Dit is mijn leven en ik ben er trots op.

Wat me nu brengt tot het volgende probleem, aan wie ga ik het stokje doorgeven.
Daar kom ik dus nog op terug eerst polsen en vraag bedenken.

En nu snel posten en mijn bed in duiken, kan niet meer terug