quote:Whahahahahaha je reactie past niet echt bij je User Name
Op dinsdag 05 maart 2002 23:27 schreef Skull-splitter het volgende:
Ik heb het heel erg, laatste bios film is bij mij ook Monsters Inc. geweest dat ik het had, maar heb het net zo makkelijk bij een andere film. Eerste keer dat ik ook maar iets van Star Wars Episode 1 zag kreeg ik tranen in mijn ogen, is heel moeilijk uit te leggen wat er dan gebeurt...
quote:Ik heb ook bij "The Green Mile" gehuild, eerste keer in m'n leven dat ik moest huilen om een film.
Op donderdag 07 maart 2002 10:41 schreef Hemmond het volgende:
Ik had het vroeger bij het vertrek van ZWELGJE, als je begrijpt wat ik bedoel.En laatst bij de film de Green mile, nooit gedacht dat je van zo'n grote vent emotioneel kan worden.
Ik ben een emotioneel wrak.
quote:heb jij dat ook ? ik ook als ik een stukje lees over een film die ik mooi vond krijg ik spontaan tranen in m'n ogen, kan er niks aan doen....
Op vrijdag 08 maart 2002 03:02 schreef Lamon het volgende:
Ik krijg tegenwoordig al een brok in mijn keel, bij het lezen van een goede recensie van een film die ik mooi vond.Ik ben een emotioneel wrak.
(ben dus niet de enige)
(='.'=)
(")_(")
The Champ
met Ricky Shroeder als dat jongetje en zijn vader, die boxer, gespeeld door Jon Voight. Die pa gaat dan dood op het eind en dan smeekt het jongetje de doktoren om zijn pa wakker te maken *snifffffffffffff*.
Platvoet en z'n vriedjes.. ging z'n moeder dood ofzo
en Olie B. Bommel.. 
Maar dan moet het wel echt een goed stuk zijn en niet al te overdreven o.i.d., dan word ik eerder kriegel en heb ik zoiets van 'doorspoeluh'!..mja..ach..
Let's have fun ---- Life will suck soon enough
Hattrick: 206761
wat doe je er aan
PSN tag: nalyu
De janktopper was denk ik toch wel "In the name of the father" : op het moment dat voornoemde vader in de gevangenis overlijdt ("Guiseppe is dead man")en de gevangenen stukjes brandend papier uit het raam gooien als eerbetoon kun je me opdweilen.
En dat veranderde niet nadat ik die film voor de vijfde keer zag...
He's gone, gone, and nothin's gonna bring him back
Al kreeg ik bij "the Green Mile" wel een een brok in me keel ter grote van een tennisbal.
The Hunchback of Notre Dame (die van Disney ja). Vroeger begon ik al met snotteren bij het allereerste klokgelui, als het beeld nog zwart is, om pas op te houden bij de aftiteling. Nu, na een viewing of 30, slaag ik er meestal wel in om het droog te houden.
Leaving Las Vegas. Is ook niet echt bedoeld als vrolijke film.
The Virgin Suicides. Bij de prom, als de meisjes eindelijk iets voelen van geluk, als die ballonnen omlaag komen. Zo mooi, zeker als je al weet wat er nog allemaal gaat gebeuren...
Het gekke is dat ik in IRL meestal zelfs als gevoelloos word omschreven. Pas bij een mooie film komen de emoties vrij. Katharsis, noemden de oude Grieken dat.
) komt nog wel eens voor als het een echt goeie film is.ECHT huilen moest ik zonet trouwens... voor het eerst sinds jaren weer, toen ik net op TV beelden zag van zeehondjes die door een stel slagers als beesten afgeslacht werden. Schijnt common practice te zijn in Canada. 
Ik word er weer niet goed van nu ik dit stukje typ.
Dit soort leed doet mij eigenlijk meer dan leed van mensen... raar maar waar....
Oh, and The Net is Dead too...
quote:erhm... ik moest janken bij de film Shadowlands....
Op maandag 15 april 2002 22:49 schreef TheMarco het volgende:
Echt huilen gebeurt nauwelijks maar een stevige brok in de keel en wat vochtige ogen (vaak knipperen geblazen!ECHT huilen moest ik zonet trouwens... voor het eerst sinds jaren weer, toen ik net op TV beelden zag van zeehondjes die door een stel slagers als beesten afgeslacht werden. Schijnt common practice te zijn in Canada.
Ik word er weer niet goed van nu ik dit stukje typ.
Dit soort leed doet mij eigenlijk meer dan leed van mensen... raar maar waar....
Verder erhm... beetje zoete film maar meesterlijke rol toch voor Jack Nicholson in Terms of Endearment, die scene dat moeder zoontje uitlegt en dan dat koppie van dat jochie... daar liet ik ook wat tranen...
zeehonden afslachten wordt ik meestal ziedend van woede ipv tranen laten..
GLG
quote:Als je het ook bij films als Monsters Inc hebt dan zit er gewoon psychisch iets niet goed hoe lullig het ook klinkt
Op dinsdag 5 maart 2002 23:04 schreef texelonia het volgende:
Ik heb de laatste tijd bijna altijd dat als ik een film (of tv-programma) heb gezien, ik aan het einde moet huilen, of moeite moet doen niet te gaan huilen...
En niet perse een "jank-film" ofzow, maakt niet uit waar het over gaat. Zelfs bij Monsters Inc. had ik het!!!Vroeger moest ik nooit maar dan ook nooit huilen bij een film, dus ik snap niet echt waardoor dit komt...
quote:god hier heb ik flink om moeten janken toen ik klein was. is volgens mij de enige film ooit geweest die me aan het huilen kreeg. Hij is ook zo zielig...
Op donderdag 07 maart 2002 10:41 schreef Hemmond het volgende:
Ik had het vroeger bij het vertrek van ZWELGJE, als je begrijpt wat ik bedoel.
quote:Nee hoor, je dacht shiit daar ging die mooie star wars saga door de plee.
Op dinsdag 5 maart 2002 23:27 schreef Skull-splitter het volgende:
Eerste keer dat ik ook maar iets van Star Wars Episode 1 zag kreeg ik tranen in mijn ogen, is heel moeilijk uit te leggen wat er dan gebeurt...
Maar om terug te komen waarom je nu vaker huilt. Het kan komen dat nu door de jaren heen je dingen hebt meegemaakt die je dan bij het zien van de film onbewust een verband legt en dus een emotie triggert.
Dit hoeft niet dezelfde gebeurtenis te zijn, jij kan je als je een keer "echt" verliefd bent geweest beter voorstellen hoe het zou zijn om zo'n iemand te verliezen dus wordt het huilen nu dus vaker getriggert.
Waarschijnlijk had het te maken met het feit dat ik net uit de nachtdienst kwam en daardoor wat emotioneel labieler was.
Verder vroeger bij the lion king.
|
|
