Nee ben niet me partner verloren ook niet me huisdier maar dansen. Dansen is altijd me lust en me leven geweest, een van me allergrootste passies. Uitgaan deed ik eigenlijk voornamelijk om te gaan dansen. Zelfs als ik geen geld had, ging ik meestal toch. Dan dronk ik gewoon niks alleen puur om te dansen, 2x in de week.
Wat ik nu het probleem, weet sinds een paar jaar dat ik ziek ben. En heb daardoor vrij veel last van pijn. Op dit moment word het steeds erger tot in vrij extreme mate.
En nu blijkt dus ook dat ik gewoon bijna niet meer kan dansen. Vroeger stond ik zo 5 a 6 uur op de dansvloer 2x in de week zonder problemen. Nu heb ik het al terug gebracht naar 1x in de week. Maar zelfs dat blijkt teveel te zijn. Afgelopen zaterdag ook weer, ik had zoooo een zin om te dansen gewoon de hele nacht. Maar na een half uur verga ik gewoon helemaal van de pijn.
Ik word er toch zo ongeloofelijk ziek van dat ik alles wat ik ook maar enigzins leuk vind op moet geven door die klote ziekte van me. Nu ga ik aanstaande donderdag eindelijk in gesprek met de pijnpolie, en ik hoop zo dat ze daar is een keer wat voor me kunnen doen zodat ik weer kan dansen. En niet voor de 10 miljoenste keer zeggen ja we kunnen niks voor je doen leer maar leven met de pijn.
Niet dat jullie der iets aan kunnen doen of me kunnen helpen, maar ik moest het ff van me afschrijven. Want ik raak zo gefrustreerd van het feit dat ik na een half uur aan de kant moet gaan zitten en iedereen wel zie dansen.
ICQ nr, staat wel in mijn info
Ben nu via een omweg bij de pijnpolie terrecht gekomen. En ik hoop heel erg dat die me wel iets willen geven.
Ik ga donderdag gewoon keihard voor je duimen! Meer kan ik niet doen helaas.
Sterkte 
ik vindt het heel vervelend voor je...... in iedergeval veel succes en sterkte!
quote:Hi MissX, ik weet precies hoe je je voelt, heel wat jaartjes geleden deed ik alles aan judo, zat in de wedstrijdploeg e.d. en toen kreeg ik scoliose (rugproblemen) en mocht niet meer judoën, zwaar klote voel je je dan. In het begin sta je dan nog aan de kant te kijken en sta je met tranen in je ogen 'te genieten' van de prestaties van anderen.
Op 27 november 2000 19:16 schreef MissX het volgende:Want ik raak zo gefrustreerd van het feit dat ik na een half uur aan de kant moet gaan zitten en iedereen wel zie dansen.
Naast het judo speelde ik ook klassiek gitaar en ben me daar meer op gaan storten en vond daar uiteindelijk m'n plezier weer beetje terug.. totdat ik 3 jaar geleden door ooronstekingen in 2 maanden tijd ineens m'n gehoor grotendeels verloor en nu geen gitaar meer kan spelen. Ik heb uiteindelijk wel gehoorapparaten gekregen waarmee ik nu redelijk goed weer kan horen, maar zelfs het stemmen van een gitaar kan ik niet meer goed, laat staan fatsoenlijk spelen. Alternatieven die wel eens zijn voorgesteld, zoals electrisch gitaar spelen met koptelefoon op e.d. zie ik niet zitten. Het was juist de kunst wat je allemaal uit een gitaar kon halen zonder allerlei electronische fratsen en dat kan nu niet meer. Ook de geluiden zoals regen op het raam, wind door de bomen e.d. wat je zo vlak voor het slapen gaan lekker rustig kan maken, mis ik heel erg, want die hoor ik niet meer. S'nachts moeten gehoorapparaten uit, anders krijg je problemen met liggen (apparaten gaan fluiten) of doordat je gehoorgang geen 'rust' krijgt, krijg je last van ontstekingen e.d. Dus dan wordt het heel erg stil om je heen, erg eenzaam is het dan...
Toegegeven, ik kan erg oud worden met deze handicaps en ze staan in geen verhouding met wat er met jou aan de hand is (wat ik erg vervelend voor je vind), maar het gevoel wat je beschreef kan ik helemaal begrijpen.
Ik hoop dat ze in ieder geval iets aan de pijn voor je kunnen doen en misschien zelfs jouw gehele situatie kunnen verbeteren.
Met een goedbedoelde, warme *knuffel* van * _joepie_
Ik kan me het heel erg goed voorstellen hoe het moet zijn.
Bij mij op de toneelgroep (mijn passie) was er voor mijn tijd daar ook iemand. Het was een goed zwaardvechter had ik gehoord maar door een autoongeluk raakte hij 7 mnd. in coma.
Hij was geestelijk en lichamelijk een wrak toen hij weer bijkwam. Nu na tijden rehab. kwam hij laatst weer op de toneeloefeningen en met het dickens festival in Deventer treedt hij gewoon weer mee op, in een echte antieke rolstoel!
Het zwaardvechten moet hij nu laten, maar ik hoop dat dit een hart onder de riem is voor je.
Misschien komt er ooit weer een tijd dat je het weer kan.
Ik bedoel het goed hoor, ik twijfel ook of ik dit wel moet posten, ik doe het toch maar in de hoop dat je er wat aan hebt.
Heel veel sterkte en geluk!
[Dit bericht is gewijzigd door Herne_the_Hunter op 28-11-2000 13:39]
Veel sterkte morgen!
[Dit bericht is gewijzigd door sjak op 29-11-2000 12:42]
....ik heb dezelfde verslaving....Ik zal donderdag aan je denken.
Sterkte.
Maar zonder dollen: laat effe weten hoe het allemaal gaat!
....maar daarna ben ik weer triestig...
Houd je ons op de hoogte??
En nogmaals heel veel sterkte!!
Yvet
I'm too selfish to be strong
Am I too old
To allow my adolescence to go on
Kom net uit het ziekenhuis vandaan en het ging wel oke. Heb er bij elkaar ongeveer 2 uur gezeten, ja me verhaal heb ik niet in 2 min verteld . En had voor het eerst het gevoel dat iemand me geloofde wat pijn betreft. Het probleem is alleen dat de pijn door me hele lichaam zitten. Dus dingen als verdovingen enzo zijn niet aan de orde. Heb nu wel medicijnen gekregen en ik hoop ten zeerste dat die aan gaan slaan. Maar dat wordt afwachten.
Zal al heel blij zijn als dit een beetje helpt, want een leven met altijd pijn is bijna geen leven meer. En de onzekerheid over wat ik heb ja die zal altijd wel blijven. Aangezien alle mogelijke onderzoeken al zijn gedaan. Ondanks dat je iets hebt van ik moet er mee leren leven, blijft dat ook na 4 jaar moeilijk. Aangezien ik helemaal geen toekomst verwachting of wat heb. Kan ik over 5 jaar nog lopen? Ik weet het niet en alleen de tijd zal het uitwijzen.
hou ons ajb op de hoogte van de resultaten van de behandeling...
*knuffel*
_joepie_
Ben zowel op vrijdag als op zaterdag uitgeweest. En allebei de avonden tot 5,6 uur staan dansen. Maar waar ben ik mee bezig 
Ik weet het niet meer.
Slik nu die nieuwe medicijnen en ja daar mag je niet mee drinken. Maar met genoeg pijnstillers en alcohol in me lijf merk ik op het moment zelf de pijn niet. Met alleen die pijnstillers red ik het niet. Maar ja alcohol versterkt het dus flikker ik der gewoon nog een hele zooi vodka bij en voel ik niks. Alleen nu ben ik zo zwaar naar de klote dat ik niks meer kan.
Wat heb ik allemaal over voor me grote passie, geloof op dit moment alles. Zelfs zoveel dat ik door zo drank en pillen te mixen me leven op het spel zet.
Een vaag stuk maar het moest er ff uit. Nu realiseer ik me pas hoe dom ik bezig ben 
quote:Je hebt gelijk MissX maar wel een beetje laat natuurlijk... wat wil je nu en later nog leuke dinden met een beetje pijn willen kunnen doen of strax in een rolstoel zitten met ook aardig wat pijn en niets doen... ik adviseer je om het te accepteren (al zeg je dat je dat niet wilt horen het is zo).. en je levens wijze toch een beetje aan te passen..
Op 03 december 2000 17:47 schreef MissX het volgende:
Zondagmiddag en helemaal naar de klote, maar wel een fantastische weekend gehadBen zowel op vrijdag als op zaterdag uitgeweest. En allebei de avonden tot 5,6 uur staan dansen. Maar waar ben ik mee bezig
Slik nu die nieuwe medicijnen en ja daar mag je niet mee drinken. Maar met genoeg pijnstillers en alcohol in me lijf merk ik op het moment zelf de pijn niet. Met alleen die pijnstillers red ik het niet. Maar ja alcohol versterkt het dus flikker ik der gewoon nog een hele zooi vodka bij en voel ik niks. Alleen nu ben ik zo zwaar naar de klote dat ik niks meer kan.
Wat heb ik allemaal over voor me grote passie, geloof op dit moment alles. Zelfs zoveel dat ik door zo drank en pillen te mixen me leven op het spel zet.
Een vaag stuk maar het moest er ff uit. Nu realiseer ik me pas hoe dom ik bezig ben
Ik vind het jammer dat je het gene niet kan uitvoeren waar jij het meeste van houd.. tuurlijk zou je het liefst iedere dag je helemaal plat zuipen en dan lekker dansen maar als het niet kan omdat je lichaam het niet aan kan... don't do it then..
wat wil je...?
P's ik leef echt met je mee hoor meid want ken ook mensen die door hun werk hun werk niet meer kunnen uitvoeren ... tja en dat was voor hun hun hobby dus ik begrijp psies wat je bedoel
* Sterkte MissX
Like trump...
....maar daarna ben ik weer triestig...
Maar je hebt in ieder geval FOK waar jeje hart kunt uitstorten en waar we steeds bereid zullen zijn je te troosten en een hart onder de riem proberen te steken.
Ben voorzichtig met jezelf. Een dikke Knuff.
[Dit bericht is gewijzigd door Kielef op 23-02-2001 12:24]
Ik hoop dat de nieuwe medicijnen aanslaan en let een beetje op jezelf .
Veel sterkte .
ik vind het ook geen wereldvreemde actie van je: maar pas op met de combinatie van medicijnen en alcohol...die kan meer kwaad doen...
De doktoren zouden je toch moeten kunnen helpen en anders hoop ik dat je ergens anders hulp vindt...hoe dan ook:
en ik hoop dat je nog jaren mag dansen...
ik vind het ook geen wereldvreemde actie van je: maar pas op met de combinatie van medicijnen en alcohol...die kan meer kwaad doen...
I know, maar gewoon stug doorblijven gaan 
, weet wel meestal de juiste combi te vinden
De doktoren zouden je toch moeten kunnen helpen
Dream on, dokters kunnen niks voor me doen. Het is gewoon onvindbaar.
En wat de pijnpoli betreft. Pijnstillers sloegen totaal niet aan. Werd er dood en doodziek van en ze hielpen niet. Nu valt er niks meer te bedenken. Dus maar gewoon leven zoals ik leef en ik doe gewoon alles wat ik wil. Dat dat vaak pijn oplevert, tja learnt to life with it. En dat zal ik ook wel moeten bijven doen. Anders heb ik geen leven meer.
Pas op jezelf... en misschien was dat ziek worden van die medicijnen wel een teken dat het juist aanslaat (een soort begin-klap) of de combinatie die je in het weekend gehad hebt heeft tegen gewerkt (bij die medicijne)
in iedergeval suc6
|
|
