Ik heb een vreselijk gevoel van leegte binnen in me, voel me alleen en heb nergens zin in.
Het kwam wel vaker voor dat ik van de éen op de andere dag in de put zat. Nergens zin in hebben, dagenlang chagerijnig en moe zijn, bot tegenover alles en iedereen en dagenlange verveling en de vraag 'waarom ben ik hier nog' spookte constant door m'n kop.
Tot dusver gingen deze periodes altijd over, niet dat m'n leven dan ineens wél wat voorstelde, maar het was in ieder geval nog uit te houden.
Echter sinds een klein jaartje zie ik het écht niet meer zitten, ik heb het gevoel dat m'n leven per dag achteruit gaat.
Ik zie helemaal niets meer ziten, zie nergens iets positiefs in en heb gewoon de wilskracht niet om er iets aan te doen.
Ik zie simpelweg geen doel om voor te leven, en 5 jaar lang met de ziel onder m'n arm lopen vind ik ook wel genoeg.
Het is niet dat ik niet wil of zo, maar voor mijn gevoel heb ik al 5 jaar lang getracht iets van m'n leven te maken, echter resulteerde dit alleen in nog grotere teleurstellingen en maakte mij nog depressiefer.
Het is wat lastig uit te drukken met woorden, maar mensen die hetzelfde ervaren kennen het gevoel maar al te goed.
Vaak heb ik mij vaak afgevraagt hoe mensen zo diep konden zakken dat ze er simpelweg een einde aan maakte, maar ik denk dat ik dat nu weet.
Wat mij betreft is het genoeg, wat mij betreft word ik morgen ochtend niet meer wakker en is het allemaal over.
Alleen zo simpel is het niet...
Aan de andere kant heb ik zelf nog nooit een serieuse poging tot zelfmoord gedaan.
Zeer zeker overwogen, maar ik kwam nooit verder dan het pakken van een mes of het boven op een brug naar beneden staan kijken. Niet dat ik ver zou komen door van een brug af te springen, maar als je zo depressief bent probeer je alles...
Maar goed, iets hield mij steeds tegen. Echter weet ik niet wat. Zijn het mijn ouders om wie ik bijden zielsveel geef, of is er toch nog een piepklein lichtpuntje, ergens in dit duistere leven?
Ik weet het niet meer. Wat moet ik hier nu mee?
Dag in dag uit weer het zelfde leven leiden, en ik weet niet eens meer waarvoor ik het doe.
Ik zou er ieder moment een eind aan kunnen maken, en toch doe ik dat niet...
ik weet niet echt wat een ommekeer teweeg heeft gebracht, maar die is er op 1 of andere manier gekomen... ik hoop voor jou dat hij er ook komt, succes...alhoewel je er zelf niet al te veel aan kunt doen, proberen dingen positiever aan te kijken kan helpen...
Vanaf hier
Is alles wat het lijkt.
Mijn mail staat open als je er behoefte aan hebt.
Je moet wel weten dat er heel veel mensen met zulke gevoelens rondlopen en er ooit wel een oplossing voor te vinden is.
Ik zie dat je nog jong bent en wanneer je op je zelf gaat wonen zal anders veranderen.
Suc6
quote:Ik denk niet dat dat er mee te maken heeft.
Op zaterdag 15 juni 2002 22:40 schreef Conflict het volgende:
Zoek iemand om over je problemen te praten.Mijn mail staat open als je er behoefte aan hebt.
Je moet wel weten dat er heel veel mensen met zulke gevoelens rondlopen en er ooit wel een oplossing voor te vinden is.
Ik zie dat je nog jong bent en wanneer je op je zelf gaat wonen zal anders veranderen.
Suc6
Als je juist bij je ouders terecht kan met je vragen, problemen, etc..
quote:Lijkt me wel...
Op zaterdag 15 juni 2002 22:41 schreef The Unforgiven het volgende:[..]
Ik denk niet dat dat er mee te maken heeft.
Als je juist bij je ouders terecht kan met je vragen, problemen, etc..
Ik weet uit ervaring hoe goed het is om wat afstand te nemen van thuis. Je eigen weg te kiezen en te leren wat je zelf belangrijk vindt in het leven
Met iemand praten zie ik ook niet zitten, hooguit m'n ouders of directe vrienden/familie.
Ik bedoel, wat is het nut ervan? Mensen vertellen je alleen maar dat het echt wel goed komt en dat het allemaal niet zo zomber is als ik denk. Daar heb ik wat aan...
Probeer met iemand (deskundige misschien) zo snel mogelijk hierover te praten, om samen te kijken hoe jouw oplossing gevonden kan worden.
Hou vol hoor ! Nooit opgeven, er zijn nog zoveel paden te bewandelen.
quote:Je hebt ongetwijfelt gelijk. Maar zelf zit ik zo diep in de put dat ik in de verste verte geen uitweg meer zien
Op zaterdag 15 juni 2002 22:49 schreef defender het volgende:
Er zijn hier op Fok diverse gebruikers die ook geen uitzicht meer hadden, en ook die zijn er uiteindelijk uit geklommen, en hebben hun leven en zichzelf weer op kunnen pakken. Waarom zou er voor die mensen wel een oplossing zijn gevonden (waaronder ikzelf) en voor jou niet ? Tuurlijk kan jij er ook uitkomen, maar nogmaals niet alleen.
quote:Heb je dit al tegen iemand verteld ? iemand (vriend, familie, buurman) die je vertrouwd bijvoorbeeld ?
Op zaterdag 15 juni 2002 22:52 schreef Roefoes het volgende:[..]
Je hebt ongetwijfelt gelijk. Maar zelf zit ik zo diep in de put dat ik in de verste verte geen uitweg meer zien
Het is echt niet fout om hulp te vragen hoor, is juist hele grote stap ! Daarmee kun je laten zien dat je helemaal nog niet opgegeven hebt.
Gewoon bellen hoor als je er behoefte aan hebt, dit nummer bestaat niet voor niks.
0900-0767
En deze omschrijving moet enige twijfel om te bellen helemaal weg nemen :
S.O.S telefonische hulpdienst:
U kunt over alles bellen. U hoeft niet persé in de problemen te zitten om contact met ons op te nemen. U kunt bellen om uw hart te luchten of om uw zorgen over een bepaald onderwerp te delen. U kunt een gesprek met ons hebben om stoom af te blazen, om raad te vragen of om al pratende een idee te krijgen voor een oplossing.U kunt daarbij anoniem blijven en geheimhouding is verzekerd.
Dag en nacht, 24 uur per dag, alle dagen van de week, 365 dagen per jaar.
Daarnaast beschikt de S.O.S telefonische hulpdienst over informatie en adressen van allerlei hulpverlenende instanties
quote:Nee, ik denk dat als ik het iemand uit m'n directe omgeving zou vertellen, het alleen erger maak.
Op zaterdag 15 juni 2002 22:55 schreef defender het volgende:[..]
Heb je dit al tegen iemand verteld ? iemand (vriend, familie, buurman) die je vertrouwd bijvoorbeeld ?
Het is echt niet fout om hulp te vragen hoor, is juist hele grote stap ! Daarmee kun je laten zien dat je helemaal nog niet opgegeven hebt.
Als ik toch de knoop door zou hakken doe ik het gewoon, niks geen gezeur!
Hier kan het me geen bal schelen, niemand kent me, niemand wil me kennen en ik wil niemand kennen.
Waarom ik dit dan schrijf? Weet ik het, heb toch niets beters te doen.
Hier kun je meer informatie en telefoonnummers vinden
quote:Ohh, ik bood je aan me te mailen...
Op zaterdag 15 juni 2002 23:04 schreef Roefoes het volgende:[..]
Nee, ik denk dat als ik het iemand uit m'n directe omgeving zou vertellen, het alleen erger maak.
Als ik toch de knoop door zou hakken doe ik het gewoon, niks geen gezeur!
Hier kan het me geen bal schelen, niemand kent me, niemand wil me kennen en ik wil niemand kennen.
Waarom ik dit dan schrijf? Weet ik het, heb toch niets beters te doen.
Dus er is tenminste 1 iemand die er moeite voor zou willen doen
quote:Twee... Weet niet wie, maar iemand dook ineens m'n ICQ in...
Op zaterdag 15 juni 2002 23:06 schreef Conflict het volgende:[..]
Ohh, ik bood je aan me te mailen...
Dus er is tenminste 1 iemand die er moeite voor zou willen doen
Had geen flauw benul dat ik dat ooit in m'n profile gezet heb, maar nu het er toch staat mag het er van mij blijven.
in zekere zin is dit dus ook een soort van hulp zoeken.. als je eenmaal deze stap dus durft te zetten, dan is een stap verder (naar wellicht professionele hulp) ook niet zo groot meer...
quote:Denk dat je op dit punt weinig hebt aan zalvende woorden als 'praat er met iemand over', want dat is niet altijd mogelijk, noch gegarandeerd effectief op de lange termijn. Wanneer je lang in een depressie zit, en in het stadium van zelmoordoverwegingen bent, heb je de neiging tot isolatie en het cultiveren van je gedeprimeerde stemming. Voornamelijk vaak geen zin om anderen lastig te vallen met je leed. Misschien is dit een tip voor je: Als je niet meteen gebruik wilt maken van zware anti-depressiva, en geen heil ziet in psychologen, kun je misschien eens kijken of je 5-HTP kunt bestellen over internet (het wordt in Nederland niet verkocht). Het is een 'precursor' voor serotonine (waar je een tekort aan hebt), en zorgt ervoor dat deze beter in de roulatie gehouden wordt. Het zou moeten helpen je stemming weer enigszins op peil te krijgen.
Op zaterdag 15 juni 2002 22:52 schreef Roefoes het volgende:[..]
Je hebt ongetwijfelt gelijk. Maar zelf zit ik zo diep in de put dat ik in de verste verte geen uitweg meer zien
Het is misschien moeilijk vol te houden, zeker als elk lichtpuntje dat je aangrijpt na een tijdje weer uitdooft en de teleurstellingen zich alsmaar blijven ophopen en je denkt dat alles alleen nog maar ondraaglijker zal worden, maar niet onmogelijk.... dood is ook maar dood. Blijf doorgaan, zoek de juiste oplossingen, blijf bezig en voer geen oorlog met jezelf, probeer de toekomst naar je hand te zetten, en uiteindelijk zul je jezelf weer tegenkomen. Sterkte..
Her lucht echt op....
Sterkte....
quote:Als ik met medicatie in leven moet blijven hoeft het van mij al helemaal niet meer. Dan nog liever op eigen kracht verder zolang ik het uithoud. Mocht ik er dan toch uit willen stappen is dat m'n eigen keus.
Op zaterdag 15 juni 2002 23:18 schreef FuTilE het volgende:[..]
Denk dat je op dit punt weinig hebt aan zalvende woorden als 'praat er met iemand over', want dat is niet altijd mogelijk, noch gegarandeerd effectief op de lange termijn. Wanneer je lang in een depressie zit, en in het stadium van zelmoordoverwegingen bent, heb je de neiging tot isolatie en het cultiveren van je gedeprimeerde stemming. Voornamelijk vaak geen zin om anderen lastig te vallen met je leed. Misschien is dit een tip voor je: Als je niet meteen gebruik wilt maken van zware anti-depressiva, en geen heil ziet in psychologen, kun je misschien eens kijken of je 5-HTP kunt bestellen over internet (het wordt in Nederland niet verkocht). Het is een 'precursor' voor serotonine (waar je een tekort aan hebt), en zorgt ervoor dat deze beter in de roulatie gehouden wordt. Het zou moeten helpen je stemming weer enigszins op peil te krijgen.
quote:*traantje wegveegt*
Het is misschien moeilijk vol te houden, zeker als elk lichtpuntje dat je aangrijpt na een tijdje weer uitdooft en de teleurstellingen zich alsmaar blijven ophopen en je denkt dat alles alleen nog maar ondraaglijker zal worden, maar niet onmogelijk.... dood is ook maar dood. Blijf doorgaan, zoek de juiste oplossingen, blijf bezig en voer geen oorlog met jezelf, probeer de toekomst naar je hand te zetten, en uiteindelijk zul je jezelf weer tegenkomen. Sterkte..
quote:Tja, ik denk dat je wel gelijk hebt. Ergens zit wel een lichtpuntje, daar ben ik me van bewust. Ik moet het alleen zien te vinden.
Op zaterdag 15 juni 2002 23:18 schreef matthijn99 het volgende:
Het feit dat je hier je verhaal neerzet is toch wel een teken dat je toch nog niet helemaal de hoop opgegeven hebt, en dat je misschien reacties van anderen dan alleen jouw bekenden wilt zien...in zekere zin is dit dus ook een soort van hulp zoeken.. als je eenmaal deze stap dus durft te zetten, dan is een stap verder (naar wellicht professionele hulp) ook niet zo groot meer...
Of ik het hier zal vinden betwijfel ik, maar als ik niet zoek weet ik het ook niet...
Kijk dan es naar al die andere mensen. Kijk es naar gehandicapten of dwergen, tja.. ze kunnen er nix aan doen, maar plegen die allemaal zelfmoord? neu,.. en moeder natuur heeft hen waarschijnlijk zwaarder genaait dan jou. Toch blijven ze doorgaan, als zij die kracht hebben, heb jij die ook. Je zegt dat er een lichtpunt is, maak deze groter. Ga uit die kamer, onderneem iets nieuws, ontdek, als voetsporen in de witte sneeuw. Je bereikt niets als je niets investeerd. Really, ik zelf ben ook van een contactgestoorde vette nerd naar nu toch wel redelijke meegaande gozer die nu wat vrienden heeft en misschien een vriendin in een zeer korte tijd (en ja ik verw8 teveel). T leven is wat je er zelf van maakt en yep, soms ben je down en doe je nix, zorg er dan voor dat je tegen jezelf zegt dat je dan de volgende dag wel wat doet.
Je moet hulp zoeken. Iemand om mee te praten, iemand om even uit te huilen. Het liefst een professioneel iemand. Ik weet het, de stap is groot maar wel heel belangrijk. Je kunt zo toch niet door blijven gaan?
Ik weet dat een depressie héél erg zwaar is. Maar ik weet ook dat je het alleen niet kunt en dat het wél de moeite waard is om het gevecht aan te gaan. Maar daar heb je wel steun en hulp bij nodig. Mss idd wel de hulp van een Anti-Depressiva. Ken je de werking van een AD eik wel? Een AD zorgt voor de aanmaak van een chemische stof in je hersenen, serotonine. Deze stof zorgt ervoor dat je emotioneel wat meer in balans komt en kan de ergste pijn en uitzichtloosheid van jouw situatie verzachten. Na verloop van tijd gaan je hersens wrs weer zélf serotonine aanmaken, voel je je beter en heb je die AD niet meer nodig.
Zorg ajb goed voor jezelf, blijf niet zo rondlopen. En ook al zie je het niet zitten, ga tóch een gesprek aan met je huisarts of een ander deskundig iemand. Blijf hier niet meer mee rondlopen!!!
|
|
