Nice guys finish last

Nice guys finish last

(lang en onsamenhangend verhaal alert)

Ik post dit onder een kloon, omdat ik dit om meerdere redenen gaarne anoniem aansnijd. Normaal ben ik niet zo'n poster maar ik MOET dit kwijt. Vol hoofd en zo. Ik noem geen namen, data, plaatsnamen of andere zaken die de identiteit van betrokkenen zou kunnen weggeven.

Een tijdje geleden, niet lang, een paar weken, ontmoette ik via een overigens keurige chatbox een leuke vrouw waarmee het in eerste instantie gewoon gezellig chatten was. Ik ben of misschien beter: was, totaal niet op zoek of van plan iets te beginnen met wie dan ook via internet. Ik heb het vaker gedaan, daten en/of een "relatie" op die manier beginnen en ik had mij voorgenomen dat zeker niet meer op die manier te doen. Bovendien bevalt het vrijgezellenleventje eigenlijk best goed.

Het was een erg gezellig (en keurig) gesprek over nu ja, alles wat een mens boeit, zeg maar en het was dat de techniek mij in de steek liet, anders hadden we waarschijnlijk de hele nacht gechat. U kent dat wel, soms klikt het gewoon. Ik was gedwongen mijn PC te rebooten en vond haar daarna niet meer terug in het woud van webboxen. Op dat moment was het erg gezellig, emailadressen waren al uitgewisseld, maar meer niet. Zo dacht ik er op dat moment trouwens ook helemaal niet over, dat we elkaar vaker zouden spreken. Of zelfs ontmoeten. In elk geval was het al laat en slapen moet je toch ook.

Ik zal u verder niet vermoeien met details, maar al snel werden de chats intenser en werden foto's en telefoonnummers uitgewisseld, waarvan meteen gebruik gemaakt werd. Van de telefoonnummers bedoel ik, niet van de foto's
Urenlange telefoongesprekken volgden. Soms tot 6 uur 's nachts, en hoewel ik toch een Gewaarschuwd Man ben door eerdere date-ervaringen op deze manier, voelde ik toch dat ze eigenlijk wel ERG leuk was en was zij op haar beurt al bijna helemaal virtueel-verliefd. We hadden elkaar nog niet gezien, gevoeld of geroken, maar het werd zo intens dat een date gewoon niet uit kon blijven. Zij wilde ook niets liever. Natuurlijk met alle kans op een teleurstelling, want hoe intens telefoon, mailen en chatten ook kunnen zijn: De allereerste Real Life blik is toch echt alleszeggend. Pas dan weet je...enfin, u begrijpt wat ik bedoel.

De insteek was serieus. Het was wat mij betreft absoluut geen date-met-een-kans-op-een-wip of iets dergelijks. Ik wilde er serieus achter komen of ze echt zo leuk is als ik dacht dat ze was en zij had precies hetzelfde. Afgelopen weekend was het eindelijk zover. Ik ging haar opzoeken in haar woonplaats. Nieuwsgierig en nerveus zag ik haar al in de verte staan en wist meteen: YES! Ze ziet er ook nog eens heel leuk uit ook. Eigenlijk nog leuker dan op de foto's die ze gestuurd had en daarop vond ik haar al erg aantrekkelijk. Zij had precies hetzelfde met mij.
Het goede gevoel dat we hadden was niet weg of minder: integendeel. Na een zeer gezellige avond belandden we, U raadt het al, lieve lezertjes, in bed. Ik ga er verder niet over opscheppen (jammer hè) maar neemt u van mij aan dat The Fuck of the century een vrij aardige verwoording is. Dat hadden we alletwee. Nu ja ik overdrijf misschien maar het voelde in elk geval verschrikkelijk goed en ook de volgende ochtend was er geen vuiltje aan de lucht. Gezellig ontbeten, ik moest terug naar mijn woonplaats en zij had een verjaardag. Ik liep de hele dag met mijn kop in de wolken, op eieren, ik had, voor het eerst sinds lange tijd weer eens het gevoel van Shit, ik ben gewoon verliefd!

Nu wordt het pas echt dramatisch Nu ja, laten we er nou ook weer geen ramp van maken en alles in proportie en zo, maar het is pas gisteren gebeurd allemaal dus nog erg vers. Mijn vingers proberen mijn gedachten bij te houden en dat is op zich al een onmogelijke opgave, daarom moet u het met dit verhaal doen. Maar ik dwaal af.

Zondagavond laat (gisteren), na de verjaardag belde ze. Ze viel meteen met de deur in huis door te zeggen dat ze ineens vreselijk twijfelde, dat ze niet klaar was voor een relatie, dat het allemaal veel te dichtbij kwam, dat ze weliswaar verliefd is op me, dat ze me een geweldige gozer vindt, dat er helemaal niets mis met me is, op geen enkel gebied (dat vraag je jezelf toch af als je zoiets gegeven de omstandigheden te horen krijgt). Ze had me afgezet bij een lokaal treinstation en had in de auto een volstrekte paniekaanval gehad. Ze kan en wil verder niets meer met me. Ze kan verder niet precies aangeven wat nou het probleem is, "het is een gevoel" en daar kan ik verder niets mee. Als dan ook nog de zin komt: "Het ligt niet aan jou, het ligt aan mij", dan gaat bij mij tijdelijk het licht uit. Dan wordt mijn soep koud, dan wordt mijn melk zuur, dan gaan mijn kamerplanten hangen, ja daar word ik ietwat weemoedig van dames en heren.
Dergelijke opmerkingen doen mij meteen George Costanza voelen in een episode van Seinfeld. It's not you,...It's me. Niet Seinfeldkenners (schaam u): Costanza is de grootst denkbare loser ever.

Ik zeur nog even verder, met uw permissie.
Hoewel elke vezel van mijn lichaam zich verzet tegen de gerezen situatie en hoe zeer ik ook zou willen knokken: Ik heb gisteren en vanmorgen twee keer geprobeerd een hartstochtelijk pleidooi voor mijzelf te houden, (zou zo in LA Law kunnen) en besloten geen contact meer met haar op te nemen. Ik heb haar wel verteld dat als ze uit deze tijdelijke gekte ontwaakt en wel (weer) gaat inzien dat ik meer dan de moeite waard ben (dat ben ik namelijk) ze mij dan te allen tijde kan bellen en dat ik, gegeven de omstandigheden dan passend zal reageren. Maar eerlijk gezegd denk ik dat ik nooit meer iets van haar verneem. Nou kan ik natuurlijk tot vervelens toe gaan bellen, mailen, SMS-en, of gaan stalken of zo, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik geloof niet zo in het principe: De Aanhouder Wint. Ik vind, dat als ze me werkelijk zo fantastisch en geweldig en leuk en lekker en aantrekkelijk als ze altijd beweert heeft, ze me wel weet te vinden. Bovendien ben ik van mening dat ze op een hele nare manier met mijn gevoelens en emoties speelt en heb dat ook voor haar poten gegooid, laat dat maar aan mij over. Iemand die zo met je gevoelsleven solt is het denk ik niet waard om voor te vechten.

Ik vrees dus dat ze me niet belt, de kans door bliksem getroffen te worden of de jackpot in de staatsloterij te winnen is een stuk groter. Het gaat er bij mij gewoon niet in dat iemand in een paar uur tijd 180 graden kan omdraaien. Dat is verwarrend en teleurstellend. Er is geen ander in het spel, ik ben helemaal het einde (zegt zij hè), ze is verliefd op me, maar kan er niet verder mee. Als u het nog begrijpt bent u OF geniaal of misschien wel gewoon een vrouw. Het voelt alsof je zojuist door een TGV bent overreden, en dat dan een paar keer heen en weer. En dan nog een bekeuring krijgen voor meerijden zonder kaartje.

Dank voor uw luisterend oor, of nee, uw lezend oog.

UPDATE Nice Guys Finish Last 1.1

Dank jullie wel voor jullie soms hartverwarmende reacties. Dat doet een mens goed. En mij ook.

Er valt verder weinig te updaten aan de situatie zoals hierboven beschreven. Ze heeft (nog) niet gebeld en ik heb haar niet gebeld. Ik bel niet omdat ik haar de ruimte wil geven erachter te komen wat nou precies haar probleem is. Of dat verstandig is, of juist niet: Ik heb echt geen flauw idee.

Iets in mij wil niets liever dan de telefoon pakken en haar stem horen. Ik vind echter van mijzelf dat ik sterk moet zijn en de telefoon moet laten liggen. Ik heb in onze laatste telefoongesprekken nadrukkelijk de bal op haar helft gelegd en ik vrees dat ze niet bij machte of van plan is die bal naar mijn kant van het veld te schieten.

Overigens wacht ik niet op haar telefoontje. Dat heb ik nog nooit gedaan en ik vind persoonlijk niets triester dan dat. Ik heb haar ook gezegd dat mijn houdbaarheidsdatum beperkt is en dat, als ze te lang wacht, ik misschien wel (nog meer) bedorven ben. Of verlopen, het is maar hoe je er tegen aankijkt.

Ik heb wel de URL van dit topic naar haar "gelekt". Ze is zelfs geen Fokster maar kan natuurlijk wel de topics lezen. Misschien zal ze zich na het lezen van jullie meelevende reacties realiseren dat ze wel erg stom en onbegrijpelijk bezig is. Zal wel een ijdele hoop blijken te zijn, naar ik oprecht vrees.

Ik wil trouwens nog wel even kwijt dat ik er 100% van overtuigd ben dat zij er net zo mee zit als ik. Ze doet het niet om me bewust te kwetsen. Ze doet het al helemaal niet om een makkelijke wip te scoren.

Ik zal, als jullie dat leuk vinden, maar ook als jullie dat niet leuk vinden, dit topic updaten als daar aanleiding toe is. Natuurlijk het liefst een positieve wending, maar ik ben bang dat dat er niet inzit. Sprookjes bestaan niet, dromen zijn bedrog, voor niets gaat de zon op en als de hemel valt hebben we allemaal een blauwe hoed.

Tot zo ver, dank voor uw aandacht maar weer. Wordt wellicht vervolgd.

[Dit bericht is gewijzigd door KloonOMdat op 12-03-2002 19:02]

Zoals eerder beloofd: een (laatste) update.

Na een korte radiostilte zijn we weer voorzichtig aan het communiceren. Voorlopig even per Email en heel af en toe de telefoon, en zeker niet meer met de intensiteit en de insteek van voorheen. Het komt er in het kort op neer dat haar gevoelens, of beter: het in de knoop ermee zitten, nog
steeds dezelfde zijn als tijdens en na het onheilstelefoontje. Mijn gevoelens omtrent haar zijn echter ook nog steeds hetzelfde, dat verdwijnt niet zomaar in een paar dagen. Er is hier sprake van een Status Quo (of Queen, of Abba, wat u wilt).

Ik vond en vind haar nog steeds zeer de moeite waard (meer dan dat!) en heb me er dan ook nog niet bij neergelegd of het reeds opgegeven. Ik heb in mijn verleden kwa Liefde meer dan eens zaken te snel opgegeven en/of ben ervan weggelopen. Dat wil ik nu eens een keer niet doen. Of dat
verstandig is, valt te bezien maar ik heb nog steeds het gevoel dat het nog niet afgesloten is. Dat dat goeie gevoel van vorig weekend bij haar echt nog kan terugkomen. Ik wil daar voor knokken in elk geval. Misschien tegen beter weten in. Misschien zeer onverstandig. Misschien heb ik wel
een enorme plaat voor mijn kop. Maar...heeeel misschien zal de historie uitwijzen dat ik dit nu eens een keer goed heb aangepakt, voor de verandering.

De houdbaarheidsdatum is uiteraard beperkt en ik blijf natuurlijk niet tegen de klippen op geloven in een goede afloop. Als het gevoel nog goed is op het moment dat zij gaat inzien dat zij een vergissing heeft gemaakt, dan ben ik er voor d'r, met alles wat ik in of aan mij heb. Als dat gevoel er niet meer is, dan is het er gewoon niet meer. Verder ben ik niet bepaald het type dat gaat zitten wachten op telefoontjes of op emailtjes met Leuke Berichten.

Bottom line: niets nieuws onder de zon, maar omdat ik de meeste reacties zo aardig en welgemeend en ik zeg het nog maar eens, hartverwarmend vond, wilde ik jullie dit niet onthouden. Ik post verder ook niet meer over dit topic en ook niet meer onder deze naam.

Dank voor uw aandacht. Tot een volgende keer.