Op vrijdag 10 februari 2006 09:55 schreef Nadine26 het volgende:Toen ik gistermiddag met de kinderen thuiskwam uit school, zaten Madame en Guillemette aan het marmeren kookeiland witte wijn te drinken. Ze hadden een yogales bij Ray Ramselaar gevolgd, dat maakte ik tenminste op uit hun conversatie:
"Die kuiten!" riep Guillemette een paar keer. "Die kuiten! Oh god Anne Sophie, kan elke man zulke kuiten kweken als hij maar hard genoeg traint?"
Anne-Sophie dacht van niet: "Het is aanleg," zei ze. "Goede genen."
"Heerlijk."
"Ja, hij mag er zijn."
Guillemette zuchtte diep: "Hoogbegaafd lijkt hij me niet."
"Een beetje bête," beaamde Madame.
"Nou ja, als dat alles is," zei Guillemette, en ze zuchtte nog dieper.
Toen kreeg Guillemette mij in de gaten. "Dag Nadine," zei ze vriendelijk. "Heb je iets met je haar gedaan?"
Ik schudde van nee.
Ze keek me lang en doordringend aan: "Op vakantie geweest?"
"Nee."
"Goh. Nou." Ze schonk me een engelachtige glimlach - zo'n glimlach die vooraf gaat aan een dodelijke opmerking, en meteen sloeg ze toe: "Je bent waarschijnlijk een paar kilo aangekomen. Je ziet er buitengewoon...
gezond uit. Nou kind, neem het er maar goed van. Je kunt best was vlees op de botten gebruiken."
Ik stond aan het aanrecht boterhammen voor de kinderen te smeren. Madame en Guillemette vervolgden hun gesprek, het ging over Tibbe. Een paar dagen geleden is uit een psychologische test gebleken dat hij lijdt aan dyslexie, en aan een tweede, tamelijk mysterieuze leerstoornis die 'dyscalculie' heet.
"Twee halen, één betalen," riep Madame. "Je komt binnen met een doodnormaal kind, en een paar uur later krijg je er een hulpbehoevend wrak voor terug. Dyscalculie! Dat bestaat in Frankrijk niet hoor, dyscalculie. Ik heb er nog nooit van gehoord."
"Curieus," zei Guillemette. "Weten ze het zeker?"
Madame knikte somber. "Hij kan niet rekenen. Niet lezen. Niet schrijven. Hij kan niets, het arme schaap. Hij krijgt een rugzakje."
"Pardon?"
"Een rugzakje." Ze trok een vies gezicht. "Tibbe is een rugzakkind. Een kind dat speciale begeleiding nodig heeft, zo noemen ze dat op school. Wat moet ik nou? Tibbe ligt de laatste tijd al zo dwars. Altijd boos, altijd vechten en ruzie maken. En nu krijgt hij ook nog een rugzakje, het lijkt wel alsof -" en toen, halverwege de zin, perste ze haar lippen op elkaar en begon zacht te huilen. "Oh, wat moet ik nou? Alles komt tegelijk," snikte ze. "Ik sta er helemaal alleen voor, en het ergste is... het ergste..." en ze sloeg haar handen voor haar gezicht, "... ik ben een vreselijke moeder. Een kreng. De kinderen haten me. Ze schelden me uit, ze vegen de vloer met me aan, en ze hebben nog gelijk ook. Kunnen die kinderen het helpen? Is het hun schuld dat hun ouders uit elkaar zijn? Heeft Tibbe om een rugzakje gevraagd? Ik ben een vreselijk mens."
Guillemette had haar hand vastgepakt en streelde de knokkels. "Chérie," suste ze, "het is niet jouw schuld. Jij kunt er niets aan doen. Jij doet je best."
"Doe ik ook." Ze huilde nu op volle sterkte. "Maar het lukt me niet. Ik kan het niet. Ik krijg het in mijn eentje niet voor elkaar. Wat ben ik nou voor moeder?"
"Nadine," zei Guillemette scherp, terwijl ze het glas van Madame bijvulde. "Een beetje privacy zou wel prettig zijn."
Snel besmeerde ik een laatste boterham met pindakaas en haastte me toen naar de woonkamer, waar de kinderen voor de televisie zaten.
custom menu