onmogelijk dit allemaal..
Ik dacht dat ik alleen was met dit soort dingen, maar nu lees ik dat meerdere mensen dit kennen! Ik heb 6 jaar geleden een meisje (S.) leren kennen op msn. Ik weet het klinkt cliche breezer, maar dit voelde gewoon echt. Uren lang chatten over alles en nog wat, elke dag, foto's uitwisselen, webcam aan tijdens het chatten, soms tot 3 uur 's nachts. Een vriendschap die zo diep zat dat het op het randje zat van echte liefde, we wisten alles van elkaar en konden eigenlijk niet meer zonder elkaar. Maar nog nooit elkaar durven ontmoeten in het echt, bang dat het tegenvalt en de vriendschap weg zou vallen. In de loop der jaren kreeg ze vriendjes, ik kreeg vriendinnetjes, waar ik ook zeker van gehouden heb. Maar altijd was zij de 'rode draad' qua liefde in mijn leven, we kwamen altijd bij elkaar terug. Nou heeft zij heel erg veel last van bindings angst, dat wil eigenlijk zeggen dat zodra ze ergens heel erg veel gevoel in legt, ze bang word en 'wegrent', bang om gekwetst te worden. Zo heeft ze heel wat jongensharten gebroken, terwijl ik vanaf de zijlijn toekeek. 1,5 jaar geleden kreeg ik een 'echt' vriendinnetje, geen sexmaatje of vlugge flirt. Een prachtmeid waar ik uiteindelijk een jaar een relatie mee heb gehad. Toen dat uitging, ging ik 3 maanden lang helemaal kapot. Waar ik er altijd voor S. was als ze verdriet had of wat dan ook, was S. nu ineens nergens meer te vinden. Het contact was al minder sinds mijn relatie, maar nu sprak ik haar gewoon nooit meer. Het verdriet werd eigenlijk dus dubbel zo erg; ik was mijn vriendinnetje en mijn 'rode draad' kwijt. Op het moment dat ik het echt helemaal had gehad, dat ik dood wilde, alles zwart zag, keiharde muziek in mijn oren om mijn hoofd stil te krijgen, kwam ik S. tegen in de trein. Ineens, na 6 jaar, stond ze voor me. En ze zag er prachtig uit. Ik zag dat ze bijna tranen in dr ogen kreeg. Ik moest overstappen, ik heb haar misschien 30 sec kunnen spreken. Veel verder dan 'hey' kwamen we eigenlijk niet. Volledig van de kaart was ik, tot ik de volgende dag ineens een smsje kreeg of ik wou afspreken om wat te gaan drinken, als vrienden. Owke, is cool. Gewoon als vrienden. En leuk dat het was! Een week later samen uit eten en een filmpje kijken op mn kamer, owke leuk! Gewoon als vrienden. Of ik haar terug naar de trein wou brengen daarna, natuurlijk! Nja je voelt wel aan dat we de nodige momenten hadden, en op het laatste moment het niet meer konden inhouden. We hebben ontzettend staan zoenen. Alsof er een aardbeving losbarstte.
Een week later kwam ze weer film kijken. En ze nam haar slaapspullen mee. Weinig film gezien, alleen maar gezoend. En toen kwam het moment dat we gingen slapen, in mijn een-persoonsbedje. Dit ging natuurlijk ook maar 2 minuten goed, voor dat we het wisten lagen we liefdevol te vrijen, wat uitmondde in een hevige neukpartij heel de nacht lang. De volgende ochtend gewoon verder gegaan met sexen, samen gedoucht, ontbeten, samen kerstinkopen gedaan, dolgelukkig. Wauw! Zo veel ellende met mijn ex, maar nu gaat alles weer goed! heerlijk gevoel
naieve ik.
Ik hoorde een week niks van dr. Toen ik haar weer sprak zei ze dat ze met meerdere (!) andere jongens had gezoend. Ze 'wist niet precies wat ze voor me voelde, was bang om me te kwetsen, voelde zich benauwd' etc etc etc Terwijl nog ik heb gezegt van: wees eerlijk, over wat je voelt en denkt, hou me niet aan het lijntje. Ze doet precies hetzelfde met mij als met al die andere jongens, terwijl ze 'heel veel voor me voelt'.
Ik heb haar voor eens en voor altijd verteld wat ik ervan vind, dat ik het belachelijk vind, dat ik wenste dat ik haar nooit had ontmoet, dan had ik nooit zoveel van haar gehouden en zou ze me ook nooit zoveel kunnen kwetsen. Daarna uiteraard het contact 'verbroken'. Ik trek dit toch niet! Dit kan toch niet zomaar! Het is nu alsof er een sluis vol woede is opengezet in mij. Ik wil er geen afstand van nemen, ik wil haar! Maar zo kan het toch niet, dit doe je toch niet! Ik weet het allemaal niet meer..
custom menu