Ik heb er honderden van, vrienden. Echt ontiegelijk veel. Wat dat betreft heb ik helemaal niks te klagen. Iedereen gaat goed met me om, ik met hun, gesprekken lopen als vanzelf, en het doet me goed te horen dat mijn vrienden zich op hun gemak voelen bij me.
Ik ben zelf een jongen, en een groot gedeelte van mijn vriendengroep zijn meiden. Net zoals bij de jongens is de verstandhouding echt super, ik doe vaak leuke dingen met ze, een dagje naar de stad, etc. Er zitten veel leuke meiden bij, en ik flirt regelmatig. Meestal krijg ik de flirts echt net zo hard teruggekaatst, dus in principe is hier helemaal geen punt.
Het probleem komt pas op het punt van méér dan vriendschappen. Om iemand meer dan leuk te vinden moet je verlieft worden op zo'n iemand, en zij op mij. Tot zover de uiterst logische biologie/psychologie les.
Ik gok dat er nu 5 of 6 meiden zijn geweest in een aantal jaar die ik écht ontzettend leuk vond. Ik deed erg veel samen met ze. Veel SMS-en, bellen, chatten, afspreken. Echt een 'aanloop naar'-fase in het verschil tussen vrienden zijn en een liefdesrelatie aangaan met iemand.
Maar het is altijd weer raak. Op het moment dat ik op het punt ben om te vragen wat ik precies kan verwachten van zo'n meisje, vrienden, meer dan vrienden, etc, is het gewoon altijd hetzelfde.
'Laten we gewoon vrienden blijven', 'ik kom net uit een relatie', en andere zinnen doen het 'm gewoon altijd weer.
Ik zelf (als ik dat mag zeggen over mezelf) ben zeker niet lelijk, en zoals ik zei hebben bijna alle meiden er geen énkel punt mee erg close met me te worden, maar verder dan dicht bij elkaar kruipen en knuffelen en aaien komt het dus niet. Een klein gedeelte (nog echt maar een keer of 2 meegemaakt, maar genoeg voor mij.) van deze meiden ziet het als een teken van grote aanzien mij 'af te wijzen', 'blauwtje te laten lopen' etc.
Dat kleine gedeelte heeft mij dus ook in voorgaande jaren ná het 'afwijzen' ook nog 's extra de stront in zitten duwen. Tegen al m'n vrienden zeggen hoe snél ik wel niet ging, en wat ik wel niet verwáchtte, terwijl ze allemaal zelf minstens 20 euro beltegoed armer waren geworden in de periode die daar aan vooraf ging, wat (buiten andere factoren) voor mij toch écht wel impliceert dat deze meiden het hadden kunnen zien aankomen of érger; het er gewoon om deden omdat het ze een kick geeft iemand te af te wijzen oid.
Ik zit hier mee, omdat ik gisteren met een meisje die ik nog nooit in het echt had gezien een ontmoeting had in de stad, en we samen hebben gesproken/gelopen/gegeten/gedronken. Het was een prachtige dag. Maar geen prachtige dag om er 'yet another friend' bij te krijgen. Ze wil me héél graag nog een keer zien, en weer leuke dingen doen en lekker wat drinken in een café. Dat ben ik nu zat, het is na 6 jaar in dit patroon te hebben gezeten tijd voor een vriendinnetje, en somehow (hoewel érg close zijn, óf erg close zijn en het het woord 'relatie' aan verbinden geen gigantische stap is) willen ze dus niet verder dan dat.
Kortom: elke keer als ik een verwachtingspatroon opstel, raak ik teleurgesteld, en ik merk dat ik helemaal niet meer verlieft durf te worden. Eigenlijk was gisteren de druppel. Ik raak depressief, en mijn zelfvertrouwen zakt écht tot een gigantisch dieptepunt. Hoewel ik wéét dat mijn vrienden verwaarlozen ook geen remedie is. Help!
custom menu
