quote:
Op donderdag 24 augustus 2006 13:11 schreef Tan het volgende:Lois
Doet me denken aan een boekje van beertje paddington, die zit dan ook helemaal onder de shampoo. Junah vindt dat zo'n grappig verhaaltje dat ik uit voorzorg alles heel hoog heb staan
Zijn er hier moeders met ervaring v.w.b. één/ twee kinderen voorbereiden op een keel-/neusamandelenoperatie (plus bij Jessai buisjes)?
De ene is 9 en de ander 4, maar vooral bij Jessai (4) vrees ik gewoon rampscenario's omdat hij heel snel heel geëmotioneerd is. Niet eens in de vorm van huilen, maar wel in de vorm van diep gekwetst zijn, angsten, dichtklappen door paniek of gevoel van onrecht)
Als we het nu hebben over die operatie (hij moet 18 september) raakt hij al volledig in paniek.
Mijn zoontje is in mei geopereerd aan zijn keel- en neusamandelen. Justin is 4.
De operatie zag hij niet tegen op eigenlijk, hij vond het wel spannend eigenlijk.
De dag in het ziekenhuis was geen succes. Het drankje vond hij smerig en wilde dat niet. Dus neus en mond dicht gehouden, toen moest hij wel. Vond ik ook niet leuk.
Totdat hij in de operatie kamer was, vond Justin het erg spannend. Daarna was het mis. Hij wilde dat kapje niet en ging dus heel boos onder narcose en werd dus ook kwaad wakker.
Zijn keel deed enorm pijn natuurlijk. En ieder uur moest hij een beker ijskoud drinken naar binnen werken. Dat was steeds een enorm gevecht. Hij moest ook een ijsje eten, anders mocht hij niet naar huis. Was zijn smaak ijsje gewoon niet. Toen we thuis waren heeft hij die dag nog 3 ijsjes gegeten.
Hij sliep veel die eerste dag en de volgende dag voelde hij zich al 80% beter. Hij mocht de derde dag pas vast eten, maar hij was de tweede dag alweer aan de spaghetti en het wit van een gebakken ei. Al met al enorm mee gevallen eigenlijk. De derde dag merkte ik niks meer aan hem.
De dag voor de operatie hadden we een gesprek met een zuster en die legde Justin d.m.v. plaatjes uit wat er ging gebeuren. Ging allemaal heel relaxed eigenlijk.
Succes ermee, zou ik zeggen.
custom menu
