abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
  dinsdag 18 mei 2004 @ 01:00:27 #1
68020 mental_remmy
mental_wie??????
pi_19208121
Ik weet niet precies waar ik dit moet plaatsen, daarom zet ik het hier neer,

Vandaag heb ik afscheid moeten nemen van mijn oudste poes gompie, 6 jaar pas en vanaf het moment dat ik op mezelf ging was ze bij me. Vorige week is ze aangereden en vandaag bleek dat ze niet meer te redden was. Een verbrijzeld bekken en een verlamde blaas, ik had de tranen in mijn ogen en ik kan t niet van me afzetten, maar nu vroeg me af : Hebben jullie ook ooit afscheid moeten nemen van je favoriete huisdier en hoe je dit hebt verwerkt?

Ook nog tips voor mij?, zou ik weer een poes moeten nemen of eerst alles laten bezinken?
I wonder wat this world is about I have searched the world but I still haven't figured it out
You've got to move to the left , you've got to move to the right. That is my philosophy on life.
  dinsdag 18 mei 2004 @ 01:06:34 #2
15179 Toebroodjie
How`s it hanging?
pi_19208229
Erg rot om afscheid te nemen van een huisdier Veel sterkte overigens. Het beste wat je kan doen is de zaak even laten rusten en dan gewoon weer een nieuwe huisgenoot nemen, het kan nooit die ander vervangen maar kan wel die leegte opvullen.
FourX Bitter
pi_19208547
Een nieuwe poes nemen en beseffen dat dit soort dingen bij het leven horen en dat er nog veel ergere zaken kunnen en zullen gebeuren.
pi_19208596
Pff.........dit blijven ook altijd van die klote dingen!!! Ik ben ook pas een kat verloren, zo maar plotseling lag ie dood
Maar hoe verwerk je dat? Ik denk dat iedereen dat op z'n eigen manier doet, dat daar niet echt tips voor zijn.

Wij hebben eind februari Boris thuis op de stoel gevonden. We hebben hem daar eerst even laten liggen en heb ik bij hem gezeten en kaarsjes gebrand. Toen heb ik hem in een laken gewikkeld en in een doos gelegt alsof 'ie in een bedje lag.
Het heeft mij erg geholpen om hem veel aan te raken en hoe naar ook, ik heb gewacht tot 'ie koud werd zodat ik zeker wist dat het echt over was... Ik heb hem zelf begraven, zelf de aarde op hem gegooid en vreslijk veel gehuild..... nog dagen daarna.
We hebben een plukje haar afgeknipt en dat ligt nu in een doosje naast z'n foto. Huilen, praten, huilen, praten...... dat is het enige wat je dan nog kunt doen om het te verwerken.
We hebben vrij snel besoten om weer een nieuw poesje te nemen omdat we nog 2 katten hebben die het niet écht goed kunnen vinden met elkaar.

Maar of je zelf gelijk een nieuw beesie wilt daar moet je denk ik even de rust voor nemen.
Ik wens je heel veel sterkte........
Het enige risico dat je loopt als je een band met katten aangaat is dat je er rijker van wordt.
pi_19208844
damm :-(

weet je... jouw poes kan nooit vervangen worden (sommige mensen maken die fout, weet je!)
dat moet ook nooit een reden zijn om een nieuwe te nemen..
toen ik afscheid moest nemen van mijn kattemaatje van 12 jaar, heb ikzelf ongeveer 2 jaar lang geen katten gehad, ...
nu heb er ik 2, waarvan 1 echt mijn kattekind is, we hebben samen ook een bijzondere band..
en toch... soms denk ik nog wel eens aan mijn oude kattemaatje...
tja.. zoiets heeft gewoon tijd nodig...
veel sterkte jij!
"Must... resist... urge... to... kill.... luser.."
  dinsdag 18 mei 2004 @ 01:58:06 #6
59648 Fruitje
Nail me: I scream. Do me: I Dr
pi_19208892
Ik had twee katten, Bere (omdat ie groot was) en Kimmetje, broer en zus.
De een is 13 jaar geworden, de andere bijna 12 ze stierven dus binnen 1,5 jaar van elkaar.

Ik ben een zogezegde stoere vent, maar laatst stond ik af te wassen en mijn gemoed schoot vol en ik moest janken om Kimmetje, ze stierf geen fijne dood.

's Morgens vroeg om 7:30 heb ik haar gevonden, plat gestrekt op de grond achter ons huis kropen de slakken al over haar heen, ze moet er dus al een tijd gelegen hebben,.
Ze was van binnen aan het verbranden, heb ik me laten vertellen, dat kwam door het gif dat iemand haar gegeven moet hebben in gewoon (katten-)eten (ja, autopsie op laten verrichten), ik bespaar je verdere details.

De dokter heeft haar nog een cocktail gegeven om het gif te neutraliseren 's middags er nog naar geïnformeerd en het ging iets beter maar 's avonds tegen zessen belden ze weer op, ze had het niet gered.

Dit is alweer een jaar of 6 geleden, ik weet t niet meer precies maar weet nog wel dat we de volgende dag op vakantie gingen naar Italië. Zelfs nu ik eraan terugdenk doet het nog zeer. Helaas blijft het altijd pijn doen, en dan denkend aan de beroemde zin: 'Partir est mourir un peu' kan ik je niet zeggen of direct een andere poes moet nemen of dat je het eerst een poos gaat aanziet, ik heb geen echte tip voor je maar dit helpt voor mij, misschien ook iets voor jou:

Geef het een speciaal plekje in je hart, en als je met weemoed terug denkt, doe dan net als ik, even om janken en opgelucht weer verder gaan, met trots en opgeheven hoofd omdat jij een deel hebt mogen uitmaken van haar bestaan.

Succes ermee
Als het fruitigste onder de fruitjes, het rotste onder de Rotte - Als ik jou zo bekijk dan baal ik elke keer weer dat mijn pa geen beeldhouwer was, gelukkig maakte mijn ma wel veel goed voor mij...
pi_19209063
Hoi. Mijn kat, 8 jaar oud en ontzettend lief, is een paar weken terug ook doodgereden. Mijn moeder heeft haar na twee dagen in een sloot teruggevonden. Als ik er nu aan denk vind ik het weer moeilijk, maar ik denk dat je niet veel meer kan doen dan wachten. Zoals Fruitje idd zegt, niet vergeten, maar een speciaal plekje in je hart geven.

Succes in ieder geval.
POLLETJE PREE MUURSCHILDERINGEN! Facebook en website
pi_19210069
Als ik dood ben treur dan niet,
Want ik ben niet echt dood moet je weten
Het is mijn lichaam dat ik achterliet,
Dood ben ik pas als jij me bent vergeten

Ik denk dat dit gedichtje een hoop zegt. Lichamelijk is je poes niet meer aanwezig, maar in je hart zal ze altijd thuis zijn. Mijn tip: zoek de allermooiste foto van Gompie uit, vergroot hem desnoods en hang hem in een mooie lijst op een speciale plaats. Als je er langs loopt, kun je haar zien op een van de beste dagen van haar leventje.

Een nieuwe poes nemen, daar moet je zelf over beslissen. Je voelt vanzelf wanneer je er klaar voor bent. Geen enkele poes zal Gompie compleet vervangen, maar na verloop van tijd denk ik zeker dat je een kattenmaatje mist.

Veel sterkte en Gompie is vast heel trots dat ze jou als baasje heeft mogen hebben.
pi_19210113
hmm je kunt beginnen met je enigzins beseffen dat die beesten nou eenmaal minder oud worden
daarna beseffen dat een buitenkat toch sneller vatbaar is voor dat soort gedoe

en dan "in loving memory" gewoon door gaan met je leven

en over een tijdje.. als je niet meer sip kijkt bij elke kat.. gewoon een nieuwe halen
die is ook lief
en niet hetzelfde.. maar zeker ook gewoon lief

lijkt altijd wel alsof de wereld vergaat als er een huisdier dood gaat

nou weet ik 100% zeker dat ik er ook flink kapot van zou zijn...
maar helpt het alsje dat hier post?
als iedereen roept "ow wat zielig"?
i don't think so
jobensaskia.nl
Oi to the punks! Oi to the skins! Oi to the world and everybody wins!
  dinsdag 18 mei 2004 @ 07:50:57 #10
90365 Sater
hoipoloi
pi_19210171
quote:
Op dinsdag 18 mei 2004 01:00 schreef mental_remmy het volgende:
Ik weet niet precies waar ik dit moet plaatsen, daarom zet ik het hier neer,

Vandaag heb ik afscheid moeten nemen van mijn oudste poes gompie, 6 jaar pas en vanaf het moment dat ik op mezelf ging was ze bij me. Vorige week is ze aangereden en vandaag bleek dat ze niet meer te redden was. Een verbrijzeld bekken en een verlamde blaas, ik had de tranen in mijn ogen en ik kan t niet van me afzetten, maar nu vroeg me af : Hebben jullie ook ooit afscheid moeten nemen van je favoriete huisdier en hoe je dit hebt verwerkt?

Ook nog tips voor mij?, zou ik weer een poes moeten nemen of eerst alles laten bezinken?
Triest voor je. Heb al jarenlang katten en nee hun doodgaan went nooit. Wat je laatste vraag betreft.
Gun jezelf rouwtijd, maar sta gelijkertijd open voor het fluweelpootje dat je pad kruist.
iedere engel heeft een duivelse kant.
pi_19211069
Een paar maanden geleden heb ik mijn eerste kat, die 15 jaar lang m'n maatje was moeten laten inslapen. Hij was niet de jongste meer en ik hield er al rekening mee dat hij er vroeg of laat tussenuit zou knijpen. Toen het moment daar was had ik het er even heel moeilijk mee maar het verdriet is heel snel vervangen door fijne herinneringen. Op m'n telefoon staat nog steeds zijn foto als achtergrondplaatje en elke keer als ik deze zie verschijnt er een glimlach op m'n gezicht.
  dinsdag 18 mei 2004 @ 19:56:34 #12
68020 mental_remmy
mental_wie??????
pi_19224969
Vandaag de eerste dag zonder mijn vriendinnetje en heb vandaag nog even jankend met haar foto in mijjn handen op de bank gezeten, wel raar om te bedenken dat ik normaal gesproken niet snel huil , maar ja ik ben single en zij was bij me sinds ik op mezelf woonde, dan ga je echt hechten aan zo,n beestje.Als zo,n beestje een mooi lang leven heeft gehad en een pijnloze dood sterft was het misschien toch makkelijker geweest om afscheid te nemen, nu is ze met veel pijn te jong gestorven,

Ik weet niet hoeveel tijd erover zal gaan voordat ik er weer overheen ben maar heb al een mooie foto van haar opgezocht en zal een speciaal plaatsje krijgen zodat ik haar nooit zal vergeten. Ik wil hierbij iedereen bedanken die tot nu toe een reaktie heeft geplaatst. en ik wil ook iedereen sterkte toewensen die de afgelopen tijd een favoriet huisdier heeft verloren
I wonder wat this world is about I have searched the world but I still haven't figured it out
You've got to move to the left , you've got to move to the right. That is my philosophy on life.
pi_19232055
Als je huisdier komt te overlijden raak je vaak je beste vriend kwijt. Er verschijnt een lege plek in je leven die nooit meer opgevuld kan worden. Toen mijn lievelingshond Gambit anderhalf jaar geleden op zeven-jarige leeftijd overleed, heb ik mezelf elke avond in slaap gehuild. Zo heb ik het verwerkt. Door 's avonds in mijn gedachten nog tegen hem te praten en aan hem te denken. Ik mis hem nog altijd en nu ik dit typ stromen de tranen over mijn wangen. Maar langzaamaan krijgt het een plekje, geef het even de tijd. Je merkt vanzelf wanneer het weer tijd is voor een nieuw vriendje in je leven!
Een beetje vreemd, maar wel lekker
  woensdag 19 mei 2004 @ 00:17:57 #14
43556 miss_dynastie
Met vlag en Wayple #ESF2018
pi_19232125
Vorig jaar hebben wij onze kat Floris in moeten laten slapen. Een oud beestje al, ik kende hem pas twee jaar en woonde een jaar bij mijn vriendje toen het beessie overleed. Mijn hele leven (en ja, dat klinkt dramatisch, magoe) heb ik een kat willen hebben, nu had ik er eentje en was hij ernstig ziek. Voor hem was het beter zo, dus we moesten de beslissing nemen. En toen ik thuis kwam, kwam de klap. Een kattenbak, een bakje voer, een speeltje, alles herinnerde me aan de kat. Eigenlijk wilden we even wachten met een nieuwe, maar ik ging gewoon helemaal stuk van verdriet. Op internet gaan surfen en ik kwam mijn droombeessie tegen, maar er stond bij dat hij gereserveerd was... maar bij de onderste foto stond dat hij vrij was. Gelijk gemaild en we konden hem gelijk komen halen, dat hebben we een klein weekje later ook gedaan! We hebben wel alles nieuw gekocht, maar dat is ook omdat Floris zijn spullen al ruim tien jaar oud waren (die hadden we weer van mijn schoonouders gehad, die die kat eerst hadden maar er niet heel dol op waren). Floris staat los van onze Yian en Yian is zeker geen vervanging of zo, Floortje zal altijd mijn eerste kat blijven en zijn foto staat nog steeds op mijn bureau en we hebben het ook vaak over hem. Heel veel sterkte
So let me clue you in... I'm not in danger. I am the danger.
  dinsdag 1 juni 2004 @ 19:39:28 #15
68020 mental_remmy
mental_wie??????
pi_19569458
gompie was mijn oudste maar nu is mijn andere poes ook alweer een hele week weg ik ben bang dat ik haar nu ook kwijt ben, terwijl ik dit typ baal ik ontzettend en mis die 2 schatten, het huis is nu hartstikke stil. Normaal gesproken zat er altijd wel 1 van de 2 op schoot als ik even bezig was achter het internet. Ik hoop dat ik snel meer weet wat er gebeurt is met de jongste, ik wil ( als er wel wat ergs is gebeurd) toch afscheid van haar kunnen nemen.. Ik heb wel besloten om binnenkort een poesje erbij te nemen, maar misschien dat ik wel ervoor zorg dat ze wat minder vaak buiten is. Wil niet nog een keer vroegtijdig afscheid nemen.
I wonder wat this world is about I have searched the world but I still haven't figured it out
You've got to move to the left , you've got to move to the right. That is my philosophy on life.
  vrijdag 4 juni 2004 @ 19:39:38 #16
54905 Haarbalpasta
Maakt muziek!
pi_19647035
Ik zit er nog steeds mee, met wat ik nu vertel. Maar dat is natuurlijk ook omdat het zo kort geleden was.

Maar eerst zal ik je iets van Bobbie vertellen.
Het was een rustige mooie grote kat.

Altijd heel blij mee geweest. maar toen kwam er een probleem, mijn broer en ik werden allebei allergisch voor onze kat. Maar om daar nou onze kat voor weg te doen vonden wij ( ik ) teveel. we hadden hem al zolang, en ik beschouwde hem niet zomaar als een "huisdier".

Dit is jaren lang zo doorgegaan. dan maar wat vaker snotterig thuis zitten, of werken. ik had het er voor over.

Toen kwam er nog een probleem. Bobbie had gevochten met een andere kat, en waarschijnlijk een schop van iemand gehad , want hij had een operatie aan zijn darmen nodig. een soort net daar om heen was beschadigt, en zijn darmen zaten niet meer goed.

En toen ging het weer helemaal goed. Totdat we erachter kwamen dat hij niets meer at. Wij naar de dierenarts om te vragen wat het was. en ze beantwoorde : "de darmen functioneren niet goed".
Er zat een gigantische hoop afvalstoffen in, dat ondertussen zo dik en groot was dat hij het niet kon uitpoepen. Daarom besloot de arts om een operatie uit te voeren.

De operatie was een succes. Bobbie at weer. maar naar een week of 8 ging het weer mis. zijn darmen liepen weer vol. Weer naar de arts die hem ditmaal parafine gaf ( voor de operatie trouwens ook al) en omdat dit van de voorkant zowel de achterkant moest worden ingebracht zorgde dit voor een hoop gesmeer. Daarvoor hadden wij de tapijt van de vloer gehaald en steeds gezorgd dat Bobbie ruimte had. Na een paar dagen waren wij opgelucht, hij begon weer te eten.

Dit heeft zich nog een paar keer herhaald. maar wij gaven niet op. de kat was verder helemaal gezond en we wilde hem echt niet kwijt!

Ongeveer een maand geleden:

We hoorden 's nachts een knal. iets viel uit de vensterbank beneden.
beneden gekeken, en we kwamen erachter dat de kat eruit was gevallen en dat een schaap (van cement ) op zijn pootje was gevallen. hij liep mank. meteen gekeken of hij niets had gebroken.. nee dus. gelukkig.. maar vrijwel nadat het verbeterde at hij weer niet.

mijn moeder was daarom dinsdag naar de arts gegaan, om te kijken of er nog wat kon gebeuren, en ik moest meteen aan het werk. toen ik later thuis kwam zag ik een droevig gezicht. en ik kon het niet geloven... Bobbie! dat kan toch niet!
Maar helaas wel. Bobbie kon het niet nog eens aan om een operatie te krijgen aan zijn darmen. En alles wat verder nog kon , was hem laten uithongeren, maar wie wil nou zn eigen kat uithongeren!

Bobbie had een spuitje gekregen. Het was gewoon ineens zo stil in huis. niet meer even een ge- prrr en kopjes meer als je weer thuis komt. geen gespeel meer met hem . niet meer lekker luieren op de bank, niet meer buiten lopen met de kat ( hij liep nogal graag mee als je ging wandelen oid.)

Rust in vrede Bobbie

  vrijdag 4 juni 2004 @ 22:26:21 #17
37367 Memmel
Beppie, gekke meid.
pi_19651026
Acht weken geleden ging ik met mijn hond naar de dierenarts. Ze was 'niet zo lekker'. Aan het eind van de dag bleek dat ze een tumor had met vele uitzaaiingen. Niet meer te redden, ik heb het zelf gezien tijdens de operatie. Heel erg verdrietig. Maar het besluit om toch weer een nieuwe hond te nemen heeft ons heel erg geholpen.
En zie nu, naast mij op de grond ligt inmiddels weer een hoopje dobermann van 6 kilo te dromen! Ze zal de plaats van haar 'grote zus' nooit innemen, maar we zijn heel blij.
Mooi detail 'DeLuna' is geboren op de dag dat we van de andere afscheid moesten nemen, vandaag precies 8 weken geleden...We denken nog vaak aan Jade, de vorige hond, maar zijn ook dolgelukkig met deze worm.
Cavia's zijn geen varkentjes en ze komen niet uit Guinea. Waarom cavia's dan toch als 'biggetjes' werden betiteld is onzeker maar dit heeft waarschijnlijk te maken met de piepende en knorrende geluiden die ze frequent maken.
  zaterdag 5 juni 2004 @ 11:55:50 #18
55900 GM
vind ik dan toch
pi_19659203
Wij hebben een dikke week geleden afscheid moeten nemen van onze oudste poes, net geen drie jaar oud.
Het was een enorme klap, vooral omdat het zo plotseling was.
Maar, omdat we nog een poes hebben en we bang waren dat die zich heel erg verloren zou voelen hebben we er eigenlijk de dag erna een kitten bijgehaald.

Het verzachtte voor ons het verdriet EN voor de andere poes.
De kleine kan de oudste niet vervangen en dat moet natuurlijk ook niet, maar het vult wel de leegte op voor zowel ons als de andere poes.
"IK HEB GEMERKT DAT JE HET LEVEN HET BEST KUNT NEMEN ZOALS HET OP JE AF KOMT
Dat lijkt me hoogst onverantwoordelijk.....
MIJ IS HET ALTIJD GOED BEVALLEN"
pi_19659228
Tijd.

Ik zou het eerst laten bezinken voordat je aan een andere poes 'begint'.

Maar voor sommigen werkt dat anders
"you left me standing here, a long long time ago"
pi_19755493
Een half jaar geleden moesten we onze oudste kat van 20 jaar in laten slapen omdat ze teveel last kreeg van haar lichamelijke toestand. De dierenarts kon niets meer voor haar doen, het zou alleen nog maar achteruit gaan met haar en dat verdiende ze niet. Ze was echt een schat van een kat En we hadden haar al vanaf dat ik 4 was, dus het was erg moeilijk haar te laten gaan.

Ik heb veel verdriet om haar gehad en mis haar nog steeds...

Ik kan je alleen maar zeggen: geef het de tijd....

Sterkte...
  woensdag 9 juni 2004 @ 19:06:39 #21
68020 mental_remmy
mental_wie??????
pi_19761660
Het is nu al een tijdje geleden dat ik afscheid heb moeten nemen en al is de pijn al iets weggezakt, de herrineringen blijven. Nu ook mijn andere poes ook weg is, zit ik elke avond wel even met twee foto's van die 2 schatten in mijn handen en denk dan weer aan die tijd dat ze bijvoorbeeld samen op mijn schoot samen zaten of dat ze samen lekker om eten konden schooien als ik de koelkast opendeed. Wat konden ze dan lekker janken, dat zal ik echt missen. Het is nu stil in huis maar over 2 weken komt er weer een einde aan die stilte, er komen weer twee nieuwe poesjes in huis. Het zal die stilte wegnemen. Maar ik zal die 2 die ik eerst had nooit vergeten
I wonder wat this world is about I have searched the world but I still haven't figured it out
You've got to move to the left , you've got to move to the right. That is my philosophy on life.
abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')