Toen ik in de eindexamenklas zat, nu alweer enkele jaren geleden, zat er in de hal van mijn school altijd zo'n groepje leerlingen van een paar klassen lager. En elke keer mij naroepen als ik langskwam. En ach... wat ze me nariepen was niet eens onvriendelijk, dus riep ik meestal wel iets vriendelijks/leuks terug. Tot op een ochtend naar me geroepen werd 'Hee! Hij (wijzend naar een van de jongens in die groep) vind jou leuk!'. Nu was dat al veel vaker tegen me geroepen, en meestal betekende dat niet veel positiefs, want zo erg popi was ik niet, dus deze keer had ik echt zoiets van 'Yeah right... En ik ben de dochter van Zorro!'
Verder niet meer aan gedacht, me de eerste tijd tegen dat groepje wel iets op de vlakte gehouden.
Op een middag zat ik in de kantine, tijdens een tussenuur denk ik, want het was verder helemaal uitgestorven. Alleen streek datzelfde groepje daar na enige tijd neer, een tafel of zeven bij me vandaan. En naar me kijken, hoofden weer naar elkaar toedraaien, weer kijken. En daar kan ik dus niet tegen...
Op een gegeven moment merkte ik dat ze steeds meer met zn allen op die ene gozer aan het inpraten waren, dus jah... toen werd het toch nog interessant. Dus ik kijken terwijl ze daar met een man of zes als een stel Emile Ratelbanden op hem in aan het praten waren, en hij zat daar tussen met zo'n super-hopeloos gezicht. Kennelijk had het toch effect, want na enige tijd zag je hem diep inademen, schouders naar achteren, hoofd omhoog, en opstaan. Toen moest ik helemaal weten hoe dat zou aflopen! Dus heel braaf met mijn hoofd in mijn boek blijven zitten, hem intussen vanuit mijn ooghoek volgen.
Uiteindelijk durfde hij kennelijk niet meer, maar hij was op dat moment nog maar een meter of anderhalf bij mijn tafel vandaan en gillend terugrennen (of desnoods gewoon omdraaien en teruglopen) loopt dan ook in de gaten. Dus is hij om mijn tafel heen gelopen (ik zat vlak aan het raam), om naar buiten te gaan staan kijken. En daar stond 'ie, heel interessant te doen alsof er iets heel boeiends te zien was daar. Moest een van de anderen de kooltjes voor m uit het vuur halen en me aanspreken. Dus die ging tegenover me zitten, direct naast waar hij stond, en knoopte een gezellig praatje met me aan, waarop ik heel gezellig terugbabbelde. En nóg durfde hij er niet bij te komen zitten. Die andere heeft m uiteindelijk zowat aan zijn nekhaar op de stoel naast haar moeten neersleuren, en eindelijk na een paar minuten durfde hij ook voorzichtig een paar vraagjes te stellen.
Tot dat moment was hij me nog absoluut niet opgevallen (was ook wel iets jonger dan ik. Een paar jaar schat ik zo), maar op dat moment zelf vond ik het zo
dat 'ie toch nog heeft geprobeerd op me af te stappen, ondanks dat 'ie niet durfde, dat ik meteen ''ja!' had geroepen als hij me mee uitgevraagd had.
Sindsdien weet ik dat ik verlegen jongens toch ook wel erg
vind...
custom menu