Ja, vrienden van R&P, ook ik ben zoekende geworden. Voorheen was ik een weinig geinteresseerd in het vrouwelijk schoon, ik had het te druk met studie en andere interessen waardoor de schoonheid van de liefde en romantiek geheel aan mij voorbij gegaan is. Nu spijt? Nee, dat nu ook weer niet. Ik kan immers niets terugdraaien en ik heb ook zonder die liefde een mooie tijd gehad. Maar onderhand begin ik toch wel warm te worden voor een relatie, maar ja, zonder enige ervaring en een vleugje bindingsangst valt dat allemaal niet mee. Ik ben overigens op het moment van schrijven 22 jaar oud. Ik vind het persoonlijk nog jong en wat betreft het gebrek aan ervaring op relatiegebied nog geen man over boord.
Maar ik heb wel een probleem, want een relatie beginnen doe ik niet zo gemakkelijk. Ik word belemmerd door twee factoren: enerzijds is er de onzekerheid (ben ik wel interessant genoeg voor het andere geslacht) en anderzijds is het mijn bindingsangst (die overigens niet in een overdreven mate aanwezig is). Ik zal ze beide even uitleggen. Ten eerste de onzekerheid. Wanneer je tig relaties achter de rug hebt en het aangaan van relaties je ook gemakkelijk afgaat, dan zul je het ook gemakkelijker vinden om contact te maken met een in jouw ogen interessant persoon. Ervaring maakt zeker, dat werkt ook in de relatiewereld zo. Ik heb die ervaring dus niet en dat maakt mij dus ook onzeker. Het is voor mij altijd de vraag, of ik wel interessant genoeg ben en als ik met een meisje praat, dan kan ik niet zo goed hoogte krijgen van de mate waarin zij mij interessant vindt. En dan heb ik het nog niet eens over interessant in aantrekkelijk opzicht, maar gewoonweg interessant in zijn algemeenheid. En zo zijn er nog wel wat onzekerheidsfactoren, waaronder bijvoorbeeld het gespreksonderwerp en de juiste woorden; met andere woorden: de usual.
Ten tweede is er mijn beperkte bindingsangst. Ik ben best gesteld op mijn vrijheid en onafhankelijkheid. Dat ik een vorm van bindingsangst heb merk ik al, wanneer een meisje naar mijn idee wat te close probeert te worden. Dan heb ik het wederom niet eens direct over het liefdesaspect, maar close wordne in zijn algemeenheid. Het is dan de "angst" voor een potentiele liefdesrelatie, die daaruit kan voortvloeien. Met andere woorden: ik vermijd diepgaande gesprekken om te voorkomen dat ik op den duur in een zogenaamde klem zit van iemand, met wie ik misschien niet eens een relatie wil, maar dan niet durf af te wijzen. Het komt een beetje neer op het zwart/wit-principe. Een meisje is voor mij of de liefdespartner (gevoelsmatig) of anders een vage kennis. Een gewone goede vriendin lijkt dan bijna onmogelijk. Ik weet heel goed, dat bindingsangst eigenlijk onzin is en dat je het, eenmaal een leuke relatie hebbende, helemaal niet meer zult ervaren. Maar het gevoel is er wel en dat vormt nu eenmaal een belemmering.
Tot zover mijn beslommeringen in vogelvlucht. Ik ben benieuwd of er mensen (jongens, maar ook meisjes) zijn, die dit herkennen en of het uiteindelijk allemaal wel goed gekomen is. En als dat zo is, hoe is dat proces verlopen? Het lijkt mij onderhand gewoon leuk om iemand te hebben die speciaal voor je is. Iets dat je met niemand anders deelt. Ik denk dat dat een ontzettend prettig onderdeel van je leven is, iets dat je leven mede de moeite waard maakt. Dat mis ik wel.
"Het lot is niet uitsluitend een beperking, het is ook een bevrijding."
custom menu