abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
  maandag 3 september 2018 @ 23:33:08 #1
480075 Novacane11
handed me a iceblue bong
pi_181674996
registreer om deze reclame te verbergen
De titel zegt het eigenlijk al allemaal. Toch ga ik hier een ellendig lang verhaal van maken, omdat ik het idee heb dat ik het van me af moet schrijven en er ook nuttige reacties op hoop te krijgen, omdat erkenning, herkenning en praten erover enigszins wel helpt. Omdat dit een lang verhaal gaat worden maak ik ook wel een TL;DR kopje.

Vanaf kinds af aan was ik al angstig aangelegd. Niet in de zin dat ik hier bijv. ook dwangmatige rituelen bij verzon (wat je vaker bij kinderen ziet); maar meer dat ik alles wel spannender vond dan het gemiddelde kind. Ook had ik toen al vaak het idee dat ik een buitenbeentje was en dat anderen mij altijd vervelend vonden, raar, niet leuk genoeg e.d; terwijl dit geen duidelijke oorzaak of reden had.

Op de middelbare school ging dit enigszins over en stortte ik mij volledig in het sociale leven, waardoor ik school verzaakte (wie deed dat niet op die leeftijd) en begon met drinken, uitgaan, en alleen maar druk met het sociale leven.
Toen ben ik plotseling erg ziek geworden en kon ik niet meer functioneren, deze ziekte bracht ook veel angst met zich mee waardoor ik in een vicieuze cirkel terechtkwam. Een hele lange tijd zat ik alleen thuis en vrienden snapten niet wat er met mij was, waardoor ik veel vrienden kwijt ben geraakt.
Uiteindelijk besloot ik de knop om te zetten en voor de volle 100% te knallen op het enige waar ik goed in bleek te zijn; studeren. Maar omdat ik bekend stond als iemand die alleen maar lang leve de lol was, werd ik niet serieus genomen en is mij meermaals verteld dat ik het niet zou kunnen, dat ik de intelligentie miste, dat het te hoog gegrepen was e.d.

Ondanks dit heb ik toch een significante universitaire studie binnen weten te slepen, terwijl de verwachting niet hoger dan mbo-3 lag (wat overigens ook prima is, daar niet van.). De angsten namen in de eerste instantie af, maar omdat ik gewend was om mijn eigenwaarde alleen te halen uit mijn 'cijfers' werd dit mijn obsessie. Ik studeerde en studeer mijzelf helemaal kapot om bij elk cijfer weer een 'kick' te krijgen en me eindelijk goed over mezelf te kunnen voelen. Ik snap hoe zielig dit klinkt, maar ik ben volledig mijn affiniteit met mensen verloren door enkele rotervaringen, waaronder vrienden verliezen door ziekte en slecht vertrouwen in mensen in het algemeen.

Vaak krijg ik opmerkingen, ook van mijn vriend, dat ik een hobby moet zoeken, vrienden e.d. Dit behoeft nadere uitleg. Omdat ik mij dus vaak angstig voel/het niet onder controle heb, 'gebruik' ik mijn vriend vaak als safe haven. Dit is voor hem natuurlijk soms ook irritant maar omdat het zo'n lieve jongen is maakt het hem niet veel uit, echter merk ik de laatste tijd dat het parten begint te spelen. Ik heb altijd, vanaf het begin af aan, al het gevoel dat het hem stiekem niet boeit, dat hij mij gewoon 'voor erbij' heeft en dat ik maar een goed plan B voor mezelf moet bedenken voor het geval het hem allemaal niet boeit (onze relatie).

Terug naar die opmerkingen. Verenigingen, hobbies en vrienden (heb enkele goede maar die spreek ik ook amper meer) trekken mij gewoon niet aan. Ik kan wel een leuke tijd hebben maar het allerleukst vind ik om uiteindelijk lekker als eerste naar huis te gaan en me terug te trekken in mijn kamer, waar ik me veilig voel. Bij andere mensen dan bij mijn vriend en ouders voel ik me gewoon niet fijn. Echter, als ik dan weer alleen op mijn kamer zit, voel ik me ook slecht; welteverstaan depressief en angstig. En dan eis ik mijn vriend weer op (met bellen, appen etc). Het is gewoon zo dom, ik zie het zelf ook wel in, maar ik kan het patroon niet doorbreken, ik ben er te bang voor.

Soms vraag ik me af hoe ik voor alledaagse dingen, zoals bijv. slapen, al bang kan zijn/ er een rotgevoel van kan krijgen. Ik heb ook de hele tijd het idee dat mijn hoofd 'geprogrammeerd' is om negatief te denken en overal bang voor te zijn, waar vervolgens weer depressie uit voortvloeit. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen om mezelf hieruit te halen en weer als een normaal persoon vanbinnen te functioneren, om een keer enthousiasme en geluk te voelen, en niet elke keer de strijd naar veiligheid.

Als er iemand is die dit (her)kent en/of tips heeft, graag.

TL; DR: depressieve en angstige gevoelens houden uitlokkend gedrag (vermijden, niks doen, apathie) in stand, hoe kan ik mijn hoofd opnieuw programmeren?
Ik weet niet wat het was, maar het was wel mooi.
pi_181675078
Wat afschuwelijk voor je.
Ik zou zeggen: zoek hulp.
Sterkte.
**hare scherpigheid*binge-checker**every door you open closes on me**koester je geheime hart**
waar woon je?
pi_181675239
Ik lees nergens dat je hiervoor al bij een psycholoog/psychotherapeut in behandeling bent.. hoe komt dat?
Victory or defeat it's up to me to decide.
pi_181675409
registreer om deze reclame te verbergen
Combinatie van therapie, de juiste voedingsstoffen en mineralen binnenkrijgen en eventueel een antidepressivum. (mogelijk een genetisch/fysiek tekort aan bepaalde stofjes in je lichaam, gezien je verhaal) Daarna geleidelijk sport, hobby's en vriendengroep opbouwen.
pi_181675482
Cognitieve gedragstherapie
pi_181686166
Professionele hulp is hierbij inderdaad geen raar idee.

Niet te veel over gaan piekeren, gewoon zo snel mogelijk de huisarts bellen om het balletje te laten rollen en dan komt de rest daarna wel.
  dinsdag 4 september 2018 @ 18:05:05 #7
264429 Keep_Walking
N'ja... leven gaat door
pi_181687376
registreer om deze reclame te verbergen
Waarom twijfel je aan het oprechtheid van je vriend? Heb je reden hiervoor?
Pain is temporary, Pride is forever.
pi_181688617
quote:
0s.gif Op maandag 3 september 2018 23:33 schreef Novacane11 het volgende:
De titel zegt het eigenlijk al allemaal. Toch ga ik hier een ellendig lang verhaal van maken, omdat ik het idee heb dat ik het van me af moet schrijven en er ook nuttige reacties op hoop te krijgen, omdat erkenning, herkenning en praten erover enigszins wel helpt. Omdat dit een lang verhaal gaat worden maak ik ook wel een TL;DR kopje.

Vanaf kinds af aan was ik al angstig aangelegd. Niet in de zin dat ik hier bijv. ook dwangmatige rituelen bij verzon (wat je vaker bij kinderen ziet); maar meer dat ik alles wel spannender vond dan het gemiddelde kind. Ook had ik toen al vaak het idee dat ik een buitenbeentje was en dat anderen mij altijd vervelend vonden, raar, niet leuk genoeg e.d; terwijl dit geen duidelijke oorzaak of reden had.

Op de middelbare school ging dit enigszins over en stortte ik mij volledig in het sociale leven, waardoor ik school verzaakte (wie deed dat niet op die leeftijd) en begon met drinken, uitgaan, en alleen maar druk met het sociale leven.
Toen ben ik plotseling erg ziek geworden en kon ik niet meer functioneren, deze ziekte bracht ook veel angst met zich mee waardoor ik in een vicieuze cirkel terechtkwam. Een hele lange tijd zat ik alleen thuis en vrienden snapten niet wat er met mij was, waardoor ik veel vrienden kwijt ben geraakt.
Uiteindelijk besloot ik de knop om te zetten en voor de volle 100% te knallen op het enige waar ik goed in bleek te zijn; studeren. Maar omdat ik bekend stond als iemand die alleen maar lang leve de lol was, werd ik niet serieus genomen en is mij meermaals verteld dat ik het niet zou kunnen, dat ik de intelligentie miste, dat het te hoog gegrepen was e.d.

Ondanks dit heb ik toch een significante universitaire studie binnen weten te slepen, terwijl de verwachting niet hoger dan mbo-3 lag (wat overigens ook prima is, daar niet van.). De angsten namen in de eerste instantie af, maar omdat ik gewend was om mijn eigenwaarde alleen te halen uit mijn 'cijfers' werd dit mijn obsessie. Ik studeerde en studeer mijzelf helemaal kapot om bij elk cijfer weer een 'kick' te krijgen en me eindelijk goed over mezelf te kunnen voelen. Ik snap hoe zielig dit klinkt, maar ik ben volledig mijn affiniteit met mensen verloren door enkele rotervaringen, waaronder vrienden verliezen door ziekte en slecht vertrouwen in mensen in het algemeen.

Vaak krijg ik opmerkingen, ook van mijn vriend, dat ik een hobby moet zoeken, vrienden e.d. Dit behoeft nadere uitleg. Omdat ik mij dus vaak angstig voel/het niet onder controle heb, 'gebruik' ik mijn vriend vaak als safe haven. Dit is voor hem natuurlijk soms ook irritant maar omdat het zo'n lieve jongen is maakt het hem niet veel uit, echter merk ik de laatste tijd dat het parten begint te spelen. Ik heb altijd, vanaf het begin af aan, al het gevoel dat het hem stiekem niet boeit, dat hij mij gewoon 'voor erbij' heeft en dat ik maar een goed plan B voor mezelf moet bedenken voor het geval het hem allemaal niet boeit (onze relatie).

Terug naar die opmerkingen. Verenigingen, hobbies en vrienden (heb enkele goede maar die spreek ik ook amper meer) trekken mij gewoon niet aan. Ik kan wel een leuke tijd hebben maar het allerleukst vind ik om uiteindelijk lekker als eerste naar huis te gaan en me terug te trekken in mijn kamer, waar ik me veilig voel. Bij andere mensen dan bij mijn vriend en ouders voel ik me gewoon niet fijn. Echter, als ik dan weer alleen op mijn kamer zit, voel ik me ook slecht; welteverstaan depressief en angstig. En dan eis ik mijn vriend weer op (met bellen, appen etc). Het is gewoon zo dom, ik zie het zelf ook wel in, maar ik kan het patroon niet doorbreken, ik ben er te bang voor.

Soms vraag ik me af hoe ik voor alledaagse dingen, zoals bijv. slapen, al bang kan zijn/ er een rotgevoel van kan krijgen. Ik heb ook de hele tijd het idee dat mijn hoofd 'geprogrammeerd' is om negatief te denken en overal bang voor te zijn, waar vervolgens weer depressie uit voortvloeit. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen om mezelf hieruit te halen en weer als een normaal persoon vanbinnen te functioneren, om een keer enthousiasme en geluk te voelen, en niet elke keer de strijd naar veiligheid.

Als er iemand is die dit (her)kent en/of tips heeft, graag.

TL; DR: depressieve en angstige gevoelens houden uitlokkend gedrag (vermijden, niks doen, apathie) in stand, hoe kan ik mijn hoofd opnieuw programmeren?
Neem een narcist
Die programmeert je opnieuw
Tot je niet meer kan
En je niks meer bent en dit plots op een dag beseft en stil staat
En alles opnieuw voor jezelf weer moet programmeren ook wie je bent

Ik ben er enorm sterker uitgekomen door mijn ex narcist ( door al het verdriet en gehersenspoel)

Was nooit zo sterk geworden als ik nooit een relatie met een narcist had gehad. Achteraf ben ik blij.
Account graag verwijderen
pi_181688655
quote:
0s.gif Op maandag 3 september 2018 23:33 schreef Novacane11 het volgende:
De titel zegt het eigenlijk al allemaal. Toch ga ik hier een ellendig lang verhaal van maken, omdat ik het idee heb dat ik het van me af moet schrijven en er ook nuttige reacties op hoop te krijgen, omdat erkenning, herkenning en praten erover enigszins wel helpt. Omdat dit een lang verhaal gaat worden maak ik ook wel een TL;DR kopje.

Vanaf kinds af aan was ik al angstig aangelegd. Niet in de zin dat ik hier bijv. ook dwangmatige rituelen bij verzon (wat je vaker bij kinderen ziet); maar meer dat ik alles wel spannender vond dan het gemiddelde kind. Ook had ik toen al vaak het idee dat ik een buitenbeentje was en dat anderen mij altijd vervelend vonden, raar, niet leuk genoeg e.d; terwijl dit geen duidelijke oorzaak of reden had.

Op de middelbare school ging dit enigszins over en stortte ik mij volledig in het sociale leven, waardoor ik school verzaakte (wie deed dat niet op die leeftijd) en begon met drinken, uitgaan, en alleen maar druk met het sociale leven.
Toen ben ik plotseling erg ziek geworden en kon ik niet meer functioneren, deze ziekte bracht ook veel angst met zich mee waardoor ik in een vicieuze cirkel terechtkwam. Een hele lange tijd zat ik alleen thuis en vrienden snapten niet wat er met mij was, waardoor ik veel vrienden kwijt ben geraakt.
Uiteindelijk besloot ik de knop om te zetten en voor de volle 100% te knallen op het enige waar ik goed in bleek te zijn; studeren. Maar omdat ik bekend stond als iemand die alleen maar lang leve de lol was, werd ik niet serieus genomen en is mij meermaals verteld dat ik het niet zou kunnen, dat ik de intelligentie miste, dat het te hoog gegrepen was e.d.

Ondanks dit heb ik toch een significante universitaire studie binnen weten te slepen, terwijl de verwachting niet hoger dan mbo-3 lag (wat overigens ook prima is, daar niet van.). De angsten namen in de eerste instantie af, maar omdat ik gewend was om mijn eigenwaarde alleen te halen uit mijn 'cijfers' werd dit mijn obsessie. Ik studeerde en studeer mijzelf helemaal kapot om bij elk cijfer weer een 'kick' te krijgen en me eindelijk goed over mezelf te kunnen voelen. Ik snap hoe zielig dit klinkt, maar ik ben volledig mijn affiniteit met mensen verloren door enkele rotervaringen, waaronder vrienden verliezen door ziekte en slecht vertrouwen in mensen in het algemeen.

Vaak krijg ik opmerkingen, ook van mijn vriend, dat ik een hobby moet zoeken, vrienden e.d. Dit behoeft nadere uitleg. Omdat ik mij dus vaak angstig voel/het niet onder controle heb, 'gebruik' ik mijn vriend vaak als safe haven. Dit is voor hem natuurlijk soms ook irritant maar omdat het zo'n lieve jongen is maakt het hem niet veel uit, echter merk ik de laatste tijd dat het parten begint te spelen. Ik heb altijd, vanaf het begin af aan, al het gevoel dat het hem stiekem niet boeit, dat hij mij gewoon 'voor erbij' heeft en dat ik maar een goed plan B voor mezelf moet bedenken voor het geval het hem allemaal niet boeit (onze relatie).

Terug naar die opmerkingen. Verenigingen, hobbies en vrienden (heb enkele goede maar die spreek ik ook amper meer) trekken mij gewoon niet aan. Ik kan wel een leuke tijd hebben maar het allerleukst vind ik om uiteindelijk lekker als eerste naar huis te gaan en me terug te trekken in mijn kamer, waar ik me veilig voel. Bij andere mensen dan bij mijn vriend en ouders voel ik me gewoon niet fijn. Echter, als ik dan weer alleen op mijn kamer zit, voel ik me ook slecht; welteverstaan depressief en angstig. En dan eis ik mijn vriend weer op (met bellen, appen etc). Het is gewoon zo dom, ik zie het zelf ook wel in, maar ik kan het patroon niet doorbreken, ik ben er te bang voor.

Soms vraag ik me af hoe ik voor alledaagse dingen, zoals bijv. slapen, al bang kan zijn/ er een rotgevoel van kan krijgen. Ik heb ook de hele tijd het idee dat mijn hoofd 'geprogrammeerd' is om negatief te denken en overal bang voor te zijn, waar vervolgens weer depressie uit voortvloeit. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen om mezelf hieruit te halen en weer als een normaal persoon vanbinnen te functioneren, om een keer enthousiasme en geluk te voelen, en niet elke keer de strijd naar veiligheid.

Als er iemand is die dit (her)kent en/of tips heeft, graag.

TL; DR: depressieve en angstige gevoelens houden uitlokkend gedrag (vermijden, niks doen, apathie) in stand, hoe kan ik mijn hoofd opnieuw programmeren?
Trouwens ik herken mij compleet in jou verhaal. Ik voelde ook dat mijn ex narcist mij puur voor erbij nam

Je gevoel heeft gelijk je bent niet gek

Je vriend heeft geen positieve invloed op je anders maakte hij je toch wel minder angstig voor het leven? Kijk naar hoe je voor hem was en hoe je nu bent. Als je toen wel meer leuke dingen deed met anderen- werkt je vriend negatief en zuigt hij energie. / Gebruikt hij je omdat het handig is voor zijn eigenbelang

Ik heb het idee dat je vriend je niet met liefde motiveert en wilt dat je gelukkig bent. Misschien zegt hij het wel maar weet/voel je dat hij het niet oprecht meent of eventueel omdat het alleen hem uitkomt als eigenbelang dan dat hij e hf van jou houdt en om jou geeft.
Account graag verwijderen
  dinsdag 4 september 2018 @ 19:36:01 #10
479857 mercimarci
To be weak is to be not strong
pi_181689179
quote:
1s.gif Op dinsdag 4 september 2018 19:05 schreef Dolshoor het volgende:

[..]

Trouwens ik herken mij compleet in jou verhaal. Ik voelde ook dat mijn ex narcist mij puur voor erbij nam

Je gevoel heeft gelijk je bent niet gek

Je vriend heeft geen positieve invloed op je anders maakte hij je toch wel minder angstig voor het leven? Kijk naar hoe je voor hem was en hoe je nu bent. Als je toen wel meer leuke dingen deed met anderen- werkt je vriend negatief en zuigt hij energie. / Gebruikt hij je omdat het handig is voor zijn eigenbelang

Ik heb het idee dat je vriend je niet met liefde motiveert en wilt dat je gelukkig bent. Misschien zegt hij het wel maar weet/voel je dat hij het niet oprecht meent of eventueel omdat het alleen hem uitkomt als eigenbelang dan dat hij e hf van jou houdt en om jou geeft.
WTF? :')

Het enige wat ik lees is dat zij altijd bij hem terecht kan, hij haar tips geeft, zij hem 'gebruikt', hij harstikke lief is en daarna dat in haar hoofd zit dat zij altijd het gevoel heeft gehad dat hem het niet boeide enzo. Jullie zijn beide lekker zeg :')
Trying to bring me down, but you can't.
Got lots to say but I won't.
Forgot the ages of man and dragons.
Never shy away from your past and keep hopeful no matter what happens, everything will be fine. Just keep your head up and stay strong
pi_181689627
Het lijkt erop dat je in je studententijd te veel geleerd hebt, waardoor je te veel in je hoofd bent gaan zitten. Als je de hele dag alleen maar aan het leren bent lever je vaak helaas ook een deel van je sociale vaardigheden/gevoelswereld in wat wel belangrijk is. Ik denk dan ook dat je je hier meer op moet focussen. Ik weet niet of je creatief bent, maar probeer eens iets te maken wat je gevoel vertegenwoordigt. Het lijkt uit je verhaal wel of je iets van een gegeneraliseerde angststoornis hebt. Ik zou in ieder geval wel met een hulpverlener gaan praten. Veel sterkte!
  dinsdag 4 september 2018 @ 23:10:16 #12
480075 Novacane11
handed me a iceblue bong
pi_181694568
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 september 2018 18:05 schreef Keep_Walking het volgende:
Waarom twijfel je aan het oprechtheid van je vriend? Heb je reden hiervoor?
Enerzijds wel, anderzijds niet. Het is een hele dubbele situatie waarin ik maar niet 'de vinger erop kan leggen' wat nou waar is. In het verleden heeft hij een keer tegen mij over iets groots gelogen, waarvan ik ook er niet achter was gekomen ware het niet dat iemand anders uit zijn omgeving mij erop attendeerde, m.a.w. hij had het zelf niet opgebiecht. Ook wat andere 'kleinere' dingen verzwegen. Maar ik heb soms ook wel het idee dat ik door mijn eigen 'gevoeligheid' dingen zie die er niet zijn, want soms heb ik gewoon zwaar de indruk dat hem niks boeit, maar dan ook echt niks. Want hij vergeet heel makkelijk dingen die gewoon wel belangrijk zijn in een relatie (zoals leuke dingen doen, afspraken onthouden, elkaar verrassen) maargoed dat kan ook gewoon man-eigen zijn, plus ik weet dat zijn intentie goed is, maar hij gewoon dingen vergeet en een beetje zijn eigen leven leidt. Het is moeilijk om de lijn te trekken tussen wat is goed gedrag in een relatie, ben ik misschien te afhankelijk, etc.
Ik weet niet wat het was, maar het was wel mooi.
  dinsdag 4 september 2018 @ 23:12:22 #13
480075 Novacane11
handed me a iceblue bong
pi_181694619
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 september 2018 19:55 schreef harddriver het volgende:
Het lijkt erop dat je in je studententijd te veel geleerd hebt, waardoor je te veel in je hoofd bent gaan zitten. Als je de hele dag alleen maar aan het leren bent lever je vaak helaas ook een deel van je sociale vaardigheden/gevoelswereld in wat wel belangrijk is. Ik denk dan ook dat je je hier meer op moet focussen. Ik weet niet of je creatief bent, maar probeer eens iets te maken wat je gevoel vertegenwoordigt. Het lijkt uit je verhaal wel of je iets van een gegeneraliseerde angststoornis hebt. Ik zou in ieder geval wel met een hulpverlener gaan praten. Veel sterkte!
Ja, daar heb ik zelf ook al aan gedacht. Ik kan wel enkele factoren aanwijzen, zoals je zelf ook zegt met leren, waarom het zo is. Ik kan alleen niet inzien hoe een 'extern' iemand opeens mijn hele blik op dingen kan veranderen. Daarom vind ik het zo lastig om naar een hulpverlener te stappen, en ook omdat ik er niet een heel ding van wil maken zegmaar, waardoor het dan ineens een 'echt' deel van mijn leven uit gaat maken. Desondanks wil ik er wel aan werken, ik eet gezond, sport, neem extra vitaminesupplementen, probeer veel te slapen etc. Maar het wil gewoon niet, het lijkt wel alsof ik een defect heb in mijn denken/persoonlijkheid; als in altijd het negatieve overal van inzien en hierdoor ook angsten ontwikkelen. Maar ik zou dat het liefste zelfstandig oplossen.
Ik weet niet wat het was, maar het was wel mooi.
  dinsdag 4 september 2018 @ 23:14:26 #14
480075 Novacane11
handed me a iceblue bong
pi_181694663
quote:
1s.gif Op dinsdag 4 september 2018 19:05 schreef Dolshoor het volgende:

[..]

Trouwens ik herken mij compleet in jou verhaal. Ik voelde ook dat mijn ex narcist mij puur voor erbij nam

Je gevoel heeft gelijk je bent niet gek

Je vriend heeft geen positieve invloed op je anders maakte hij je toch wel minder angstig voor het leven? Kijk naar hoe je voor hem was en hoe je nu bent. Als je toen wel meer leuke dingen deed met anderen- werkt je vriend negatief en zuigt hij energie. / Gebruikt hij je omdat het handig is voor zijn eigenbelang

Ik heb het idee dat je vriend je niet met liefde motiveert en wilt dat je gelukkig bent. Misschien zegt hij het wel maar weet/voel je dat hij het niet oprecht meent of eventueel omdat het alleen hem uitkomt als eigenbelang dan dat hij e hf van jou houdt en om jou geeft.
Hij heeft mij zeker geholpen om bepaalde angsten te overwinnen (m.b.t. het ziek zijn en dat ik bijna niet meer buiten kwam daardoor). Hij heeft mij ook geaccepteerd zoals ik ben. Maar zoals je in mijn vorige reactie kan lezen weet ik niet aan wie het ligt, en of mijn gevoel wel of niet klopt. Dan zou je zeggen: toets het aan de waarheid, dat doe ik vaak genoeg, maar ik krijg gemixte resultaten.
Ik weet niet wat het was, maar het was wel mooi.
pi_181694782
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 september 2018 23:14 schreef Novacane11 het volgende:

[..]

Hij heeft mij zeker geholpen om bepaalde angsten te overwinnen (m.b.t. het ziek zijn en dat ik bijna niet meer buiten kwam daardoor). Hij heeft mij ook geaccepteerd zoals ik ben. Maar zoals je in mijn vorige reactie kan lezen weet ik niet aan wie het ligt, en of mijn gevoel wel of niet klopt. Dan zou je zeggen: toets het aan de waarheid, dat doe ik vaak genoeg, maar ik krijg gemixte resultaten.
Ik wist pas na de relatie dat mijn ex een narcist was. Tijdens de relatie was ik overtuigd dat hij mij steunde want zo speelde hij het. Ook al kon ik mijn duim er niet opleggen dat ik mij gedurende hele relatie zo rot voelde en angstig werd en minder met mijn vrienden afsprak. Ik heb ook andere mensen gekend die een relatie met een narcist hadden. Allen ontdekten het pas toen de relatie uit was: soms pas maanden erna. Vaak was het de narcist die de relatie uitmaakte terwijl ze allen dachten: oh nee hij was de ware hij was zo perfect en had het beste met me voor: maar maanden na de relatie begonnen ze steeds meer in te zien dat hij niet het beste voor had en ze niks door hadden al die tijd: want: daden komt niet overeen met woorden en: het aanvoelen dat hij het niet oprecht meende of gunde of boeide. Toen pas gingen ze begrijpen dat het ongelukkige gevoel door hun ex kwam. Ik kom daar nu ook meer en meer achter. Ik ging zelfs uiteindelijk in therapie. Ik had 3 opties waaraan mijn ongeluk kon liggen:
Mijn medicatie
Mijn ex
Mezelf

Met mijn medicatie stopte ik
Bleef ongelukkig
Mijn ex maakte het uit

En nu hoef ik geen therapie meer
Ik vind langzaam mijn geluk terug en mezelf

En ik kan nu eindelijk van mezelf gaan houden
Dat lukte niet in de relatie
Ik kreeg het idee dat als ik van mijzelf ging houden de relatie niet ging werken
Account graag verwijderen
pi_181695413
quote:
1s.gif Op dinsdag 4 september 2018 23:21 schreef Dolshoor het volgende:

[..]

Ik wist pas na de relatie dat mijn ex een narcist was. Tijdens de relatie was ik overtuigd dat hij mij steunde want zo speelde hij het. Ook al kon ik mijn duim er niet opleggen dat ik mij gedurende hele relatie zo rot voelde en angstig werd en minder met mijn vrienden afsprak. Ik heb ook andere mensen gekend die een relatie met een narcist hadden. Allen ontdekten het pas toen de relatie uit was: soms pas maanden erna. Vaak was het de narcist die de relatie uitmaakte terwijl ze allen dachten: oh nee hij was de ware hij was zo perfect en had het beste met me voor: maar maanden na de relatie begonnen ze steeds meer in te zien dat hij niet het beste voor had en ze niks door hadden al die tijd: want: daden komt niet overeen met woorden en: het aanvoelen dat hij het niet oprecht meende of gunde of boeide. Toen pas gingen ze begrijpen dat het ongelukkige gevoel door hun ex kwam. Ik kom daar nu ook meer en meer achter. Ik ging zelfs uiteindelijk in therapie. Ik had 3 opties waaraan mijn ongeluk kon liggen:
Mijn medicatie
Mijn ex
Mezelf

Met mijn medicatie stopte ik
Bleef ongelukkig
Mijn ex maakte het uit

En nu hoef ik geen therapie meer
Ik vind langzaam mijn geluk terug en mezelf

En ik kan nu eindelijk van mezelf gaan houden
Dat lukte niet in de relatie
Ik kreeg het idee dat als ik van mijzelf ging houden de relatie niet ging werken

Ik las bijna dolshoertje. _O-
pi_181695513
Tja, oorzaak zit waarschijnlijk in je genen/hersenstructuur. Je moet er alleen door proberen achter te komen wat het is. Noteer je ook bij ieder voedingssupplement het effect, hoeveel heb je er al geprobeerd? Want een paar keer proberen werkt niet. Er zijn zoveel supplementen die kunnen helpen bij dit soort klachten, afhankelijk van de klacht, en zoveel mogelijke dingen die de klachten kunnen veroorzaken. Daarnaast, je levensstijl is misschien wel wat men voor de gemiddelde persoon als gezond beschouwd, maar het verschilt ook per persoon wat nodig is , meer of minder slaap, welke stoffen in voeding welk effect hebben want er zijn zoooo veel voedingsstoffen met elk hun eigen efffecten op mensen afhankelijk van hun lichaam en dat is iets wat je eerstmoet ontdekken en dat lukt niet in 1 week. Mensen willen dat vaak niet beseffen of zo en gaan liever direct hun heil zoeken bij psychische hulpverleners

[ Bericht 12% gewijzigd door geeninspiratie1235 op 05-09-2018 00:09:24 ]
pi_181696210
quote:
0s.gif Op maandag 3 september 2018 23:33 schreef Novacane11 het volgende:
Vaak krijg ik opmerkingen, ook van mijn vriend, dat ik een hobby moet zoeken, vrienden e.d. Dit behoeft nadere uitleg. Omdat ik mij dus vaak angstig voel/het niet onder controle heb, 'gebruik' ik mijn vriend vaak als safe haven. Dit is voor hem natuurlijk soms ook irritant maar omdat het zo'n lieve jongen is maakt het hem niet veel uit, echter merk ik de laatste tijd dat het parten begint te spelen. Ik heb altijd, vanaf het begin af aan, al het gevoel dat het hem stiekem niet boeit, dat hij mij gewoon 'voor erbij' heeft en dat ik maar een goed plan B voor mezelf moet bedenken voor het geval het hem allemaal niet boeit (onze relatie).
Boeien andere dingen en mensen hem wel meer dan? Is dat jouw gevoel of heb je daar ook echt concrete aanwijzingen voor?

Moet je niet Łberhaupt een plan b hebben? Omdat je oud en wijs genoeg bent om dat sowieso te hebben en het al helemaal een must wordt als je je partner daar zo van verdenkt. Wat houdt je tegen om dat achter de hand te hebben?

Boeit het jou eigenlijk wel als je toch vaak de opmerking krijgt om ook eens anderen op te zoeken en daar kennelijk niet zoveel mee doet? Hoe ben je er zo zeker van dat het hem niet boeit? Omdat hij, net als jij, ook niet zo pro-actief ermee bezig gaat? Ben je hem misschien stiekem aan het testen tot hoe ver je moet gaan om hem (eindelijk) tot iets geprikkeld te krijgen of is het diep van binnen het solliciteren naar de gevreesde zie je nou wel?

Hoe kan hij (wel) ervaren dat het jou echt boeit?

quote:
Terug naar die opmerkingen. Verenigingen, hobbies en vrienden (heb enkele goede maar die spreek ik ook amper meer) trekken mij gewoon niet aan. Ik kan wel een leuke tijd hebben maar het allerleukst vind ik om uiteindelijk lekker als eerste naar huis te gaan en me terug te trekken in mijn kamer, waar ik me veilig voel. Bij andere mensen dan bij mijn vriend en ouders voel ik me gewoon niet fijn. Echter, als ik dan weer alleen op mijn kamer zit, voel ik me ook slecht; welteverstaan depressief en angstig. En dan eis ik mijn vriend weer op (met bellen, appen etc). Het is gewoon zo dom, ik zie het zelf ook wel in, maar ik kan het patroon niet doorbreken, ik ben er te bang voor.
Hoe komt het dat je aan een kant verlangt naar hetgeen je depressief en angstig maakt? Waarom bel je alleen je vriend, als je ook bij je ouders op je gemak voelt?
Wat maakt je bang om dit patroon te doorbreken?

quote:
Soms vraag ik me af hoe ik voor alledaagse dingen, zoals bijv. slapen, al bang kan zijn/ er een rotgevoel van kan krijgen. Ik heb ook de hele tijd het idee dat mijn hoofd 'geprogrammeerd' is om negatief te denken en overal bang voor te zijn, waar vervolgens weer depressie uit voortvloeit. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen om mezelf hieruit te halen en weer als een normaal persoon vanbinnen te functioneren, om een keer enthousiasme en geluk te voelen, en niet elke keer de strijd naar veiligheid.
Is het wel een strijd dan? In die zin dat je enige copingstrategie je vriend bellen lijkt te zijn, wat enigszins repetitief en passief is eigenlijk. Dat het je zwaar valt snap ik en wil ik absoluut niet bagatelliseren, maar dan ben ik wel nieuwsgierig waar de strijd 'm in zit voor jou.
Kan ook een formuleringsdingetje zijn natuurlijk, dan is veiligheid misschien beter te omschrijven als jouw doel(?)

quote:
0s.gif Op dinsdag 4 september 2018 23:10 schreef Novacane11 het volgende:

[..]

Enerzijds wel, anderzijds niet. Het is een hele dubbele situatie waarin ik maar niet 'de vinger erop kan leggen' wat nou waar is. In het verleden heeft hij een keer tegen mij over iets groots gelogen, waarvan ik ook er niet achter was gekomen ware het niet dat iemand anders uit zijn omgeving mij erop attendeerde, m.a.w. hij had het zelf niet opgebiecht. Ook wat andere 'kleinere' dingen verzwegen.
Is dit alleen in relatie tot jou of heeft hij ook zulk gedrag getoond in andere situaties naar anderen?
En hoe kan het dat je ondanks die dingen juist wel hem als veilig ervaart?

quote:
Maar ik heb soms ook wel het idee dat ik door mijn eigen 'gevoeligheid' dingen zie die er niet zijn, want soms heb ik gewoon zwaar de indruk dat hem niks boeit, maar dan ook echt niks. Want hij vergeet heel makkelijk dingen die gewoon wel belangrijk zijn in een relatie (zoals leuke dingen doen, afspraken onthouden, elkaar verrassen) maargoed dat kan ook gewoon man-eigen zijn, plus ik weet dat zijn intentie goed is, maar hij gewoon dingen vergeet en een beetje zijn eigen leven leidt. Het is moeilijk om de lijn te trekken tussen wat is goed gedrag in een relatie, ben ik misschien te afhankelijk, etc.
Dat is wel een belangrijke scheidslijn om te maken ja. Wat hoort bij hem of jou, wat is jullie 'normaal', etc. Als hij in het algemeen een beetje een verstrooide professor is, dan moet je jezelf misschien nog eens gaan afvragen wat je van je geliefde nou eigenlijk wil verwachten. Als je echt van iemand houdt zul je ook de mindere kanten erbij moeten nemen en rekening ermee moeten houden dat een algemene vergeetachtigheid of gewoon niet zo een pro-actieve houding om dingen te onthouden en te ondernemen enzo en dat niet zo persoonlijk op te vatten.
Tuurlijk, veel persoonlijker dan je relatie wordt het niet kun je stellen. Maar wil je wel echt een relatie met hem als dit nu eenmaal is wie hij is? Als je wil verwachten dat hij zo een persoonlijkheid aan moet gaan passen om jou te pleasen, moet jij omgekeerd dan ook niet zoiets willen doen?

Je weet dat die angst er al van jongs af aan in zit bij je, dus misschien is dat ook iets wat bij jou hoort en zowel jij als hij tot op zekere hoogte van je zal moeten leren accepteren.
Speelt dat mee in het iedere keer naar hem bellen? Dat je die bevestiging zo (weer) van hem probeert te krijgen om je veilig(er) te kunnen voelen? Werkt dat eigenlijk wel, als je het iedere keer weer overnieuw moet doen?
Is hij niet stiekem het lapje tegen het bloeden, zodat je een beetje afleiding hebt van je deprimerende kamer? Is hij dan niet eigenlijk gewoon je bliksemafleider? Dat je niet zo geconfronteerd wordt met je eigen onvermogen en je kan bezighouden met zijn onvermogen om bepaalde dingen anders te willen en/of te kunnen doen ipv met je eigen shizzle? Is dit inmiddels ingesleten patroon van een middel naar een doel gegaan, nu het bij de gratie van herhaling ook een soort veiligheid creŽert?
De andere kant is dat hij jou zo jezelf helpt te tolereren in deze situatie ipv of te leren accepteren dat dit is wie je bent en bij jou hoort (ongeacht wat hij of een ander doet met welke intentie) of dat je pro-actief bij gaat dragen aan progressie richting een situatie waarin jij jezelf wel meer senang voelt en op basis daarvan meer (zelf)acceptatie kan gaan ervaren.
Juist dat passieve tolererende kan je wantrouwen aanwakkeren, want als hij echt van je houdt dan wil hij toch ook het beste voor jou, no? Maar goed, die vlieger gaat voor jou nog veel harder op..

Kun je eigenlijk wel acceptatie ipv tolerantie ervaren denk je? Jij meent tolerantie te ervaren vanuit zijn passieve gedrag, wat zo te horen redelijk algemeen iets is wat bij hem hoort. Waar zou zijn echte acceptatie dan uit moeten bestaan om door jou ervaren en gelooft te kunnen worden denk je?

Ook al zou hij nu precies gaat doen zoals je het wil, dan nog wordt jij geconfronteerd met jezelf en die angst. Dan verwacht je dus dat hij en uit zijn eigen comfortzone gaat en dat jij hem dan wel gaat/kan vertrouwen. Dat vertrouwen is kennelijk ook buiten jouw comfortzone, maar welke moeite doe jij daar verder voor behalve hem proberen aan te sturen op verandering van zijn gedrag?
Wat doe je omgekeerd om je eigen gedrag te veranderen en hem een gevoel van vertrouwen en veiligheid te geven? Hij vraagt je herhaaldelijk om ook iets anders te doen, maar toon jij daar enige wel verandering in? Niet voor jezelf en niet voor hem..

Het wordt tijd om te kiezen wat je waarom wil. Dan kun je concretere doelen met bijbehorende tactieken vorm gaan geven. Die kun je vormen op basis van definities en kernwaarden enzo.
Kijk bijvoorbeeld eens naar iets als mindmapping, zodat je in kaart kan brengen wie je bent, wat je wil zijn en wat dat voor je inhoudt.
Wat maakt Novacane tot Novacane?
Hoe ziet een goede partner zijn er voor jou uit? Hoe geef je vorm aan loyaliteit, betrouwbaarheid, (on)afhankelijkheid, etc.? Zo kun je belangrijke dingen in kaart brengen en concreter maken, zodat het niet alleen op basis van gevoel blijft en in je hoofd blijft malen. Hiermee kun je voor jezelf makkelijker gaan toetsen in hoeverre jij dingen doet om aan je eigen ideeŽn en eisen op te leven. Wellicht kan dit een hulpmiddel zijn om een wat positiever zelfbeeld te krijgen, dat je wel ergens naar toe werkt en genoeg biedt, zodat je minder afhankelijk bent van die bevestiging van hem te krijgen in een specifieke gedragsverandering (L'Oreal).
Als je jouw norm inzichtelijk maakt om tot die waarde te komen, dan heb je hem of een ander hopelijk wat minder nodig om zo by proxy een beeld te kunnen vormen.

Dat schuurt een beetje tegen schematherapie aan. Daar breng je ook een en ander in kaart en dat kan reuze handig zijn bij het doorbreken van patronen.
CGT is al genoemd, RET is wat verouderd maar wellicht ook interessant. Haptonomie kan helpen om niet vooral in je hoofd te blijven zitten, maar ook je lijf weer in een geheel te koppelen zeg maar. Sporten kan wat minder confronterend zijn en prima om uit je hoofd te komen, maar als je angsten zich ook fysiek uiten kan haptonomie wel echt het overwegen waard zijn.
Google die termen maar eens, zijn ook boeken beschikbaar.
Een user tipte het boek The Linden Method voor angstproblematiek, misschien ook interessant voor je.

Nog een handig hulpmiddel kan mindfulness zijn. Geen wondermiddel en vereist enige concentratie en doorzettingsvermogen, maar dan kun je misschien wel beter om leren gaan met vervelende gevoelens ervaren (laten zijn) en makkelijker een soort pauzeknop creŽren zodat je even stil kan staan om te denken en wellicht anders te handelen ipv automatisch terug te vallen in het patroon waar je uit wil. Andere users hadden plezier van de Headspace app.

En even praktisch, ga een agenda delen, gebruik reminders op je telefoon, etc. Tenminste, als het bij jullie past en helpt om een beter compromis te sluiten om zo nader tot elkaar te komen. Dat gaat moeilijk als hij niet van verrassingen houdt en de dagelijkse routine als leuke dingen doen beschouwt natuurlijk, dan heb je simpelweg niet hetzelfde doel wat meer kan zeggen over de persoon dan over de liefde voor elkaar.

quote:
0s.gif Op dinsdag 4 september 2018 23:12 schreef Novacane11 het volgende:

[..]

Ja, daar heb ik zelf ook al aan gedacht. Ik kan wel enkele factoren aanwijzen, zoals je zelf ook zegt met leren, waarom het zo is. Ik kan alleen niet inzien hoe een 'extern' iemand opeens mijn hele blik op dingen kan veranderen. Daarom vind ik het zo lastig om naar een hulpverlener te stappen, en ook omdat ik er niet een heel ding van wil maken zegmaar, waardoor het dan ineens een 'echt' deel van mijn leven uit gaat maken. Desondanks wil ik er wel aan werken, ik eet gezond, sport, neem extra vitaminesupplementen, probeer veel te slapen etc. Maar het wil gewoon niet, het lijkt wel alsof ik een defect heb in mijn denken/persoonlijkheid; als in altijd het negatieve overal van inzien en hierdoor ook angsten ontwikkelen. Maar ik zou dat het liefste zelfstandig oplossen.
Een extern iemand kan een frisse blik werpen en het kan makkelijker praten, omdat je diens goedkeuring niet zo nodig hebt als die van je vriend zeg maar. Daarnaast heeft die persoon als het goed is ook een wat zakelijkere insteek en kan die concretere handvaten aanbieden op basis van een afgelegde studie op dit gebied. Wel zo handig wellicht, aangezien het kennelijk toch wel een langdurig aanhoudende issue lijkt te zijn tot nu toe en je er wellicht ook sneller progressie mee kan boeken dan wanneer je het alleen zonder zulke feedback probeert te rooien.
In plaats van meteen door naar een psych gestuurd te worden, is er wellicht nog de optie van de praktijkondersteuner. Niet hetzelfde, maar het is iets..

Je houdt jezelf voor de gek met het argument dat het dan pas echt een ding zou worden, alsof het nu niet een aanwezig onderdeel van je leven is. Het ding is groot genoeg om niet weg gestopt te kunnen worden en er al die tijd mee te zijn blijven zitten en niet alleen jij zit ermee. Moet het eerst nog groter worden voor je die confrontatie met een buitenstaander aandurft? Is dit niet precies waar exposure therapy om draait, confrontaties aan leren gaan ditdat?
Moet je vriend eerst iets meer sjoege geven dan nogmaals vragen of je ook eens iets anders kan proberen? Moet er eerst iets meer dreiging komen van dat hij jou niet meer blijft voorzien, voor je echt aan de bak wil? Iets met pot en ketel is dat dan ben ik bang en niet een sterk argument voor je liefde zeg maar..
Niet in de laatste plaats voor jezelf, want daar zou je het toch het meest voor moeten willen en niet alleen omwille van je relatie te behouden natuurlijk. L'Oreal vanuit jezelf.
Omdat het ook gewoon fokking goed kan voelen als je jezelf in de spiegel aankijkt en tegen jezelf kan zeggen dat je er voor vandaag wel echt aan gewerkt hebt. Er echt mee bezig zijn kan juist een stukje (zelf)vertrouwen meegeven, jij en niet een ander aan jezelf.
Je hebt al supermooie resultaten behaald ondanks dit. Zie dit ook als een soort studie en ga voor die winst. Wie weet waar je toe in staat bent als je minder tijd en energie hieraan kwijt hoeft te zijn en wat meer kan (durven) vertrouwen op jezelf en anderen.

Toitoitoi, zet 'm op!
  maandag 10 september 2018 @ 22:20:49 #19
480075 Novacane11
handed me a iceblue bong
pi_181827362
quote:
0s.gif Op woensdag 5 september 2018 02:03 schreef Scary_Mary het volgende:

[..]

Boeien andere dingen en mensen hem wel meer dan? Is dat jouw gevoel of heb je daar ook echt concrete aanwijzingen voor?

Moet je niet Łberhaupt een plan b hebben? Omdat je oud en wijs genoeg bent om dat sowieso te hebben en het al helemaal een must wordt als je je partner daar zo van verdenkt. Wat houdt je tegen om dat achter de hand te hebben?

Boeit het jou eigenlijk wel als je toch vaak de opmerking krijgt om ook eens anderen op te zoeken en daar kennelijk niet zoveel mee doet? Hoe ben je er zo zeker van dat het hem niet boeit? Omdat hij, net als jij, ook niet zo pro-actief ermee bezig gaat? Ben je hem misschien stiekem aan het testen tot hoe ver je moet gaan om hem (eindelijk) tot iets geprikkeld te krijgen of is het diep van binnen het solliciteren naar de gevreesde zie je nou wel?

Hoe kan hij (wel) ervaren dat het jou echt boeit?

[..]

Hoe komt het dat je aan een kant verlangt naar hetgeen je depressief en angstig maakt? Waarom bel je alleen je vriend, als je ook bij je ouders op je gemak voelt?
Wat maakt je bang om dit patroon te doorbreken?

[..]

Is het wel een strijd dan? In die zin dat je enige copingstrategie je vriend bellen lijkt te zijn, wat enigszins repetitief en passief is eigenlijk. Dat het je zwaar valt snap ik en wil ik absoluut niet bagatelliseren, maar dan ben ik wel nieuwsgierig waar de strijd 'm in zit voor jou.
Kan ook een formuleringsdingetje zijn natuurlijk, dan is veiligheid misschien beter te omschrijven als jouw doel(?)

[..]

Is dit alleen in relatie tot jou of heeft hij ook zulk gedrag getoond in andere situaties naar anderen?
En hoe kan het dat je ondanks die dingen juist wel hem als veilig ervaart?

[..]

Dat is wel een belangrijke scheidslijn om te maken ja. Wat hoort bij hem of jou, wat is jullie 'normaal', etc. Als hij in het algemeen een beetje een verstrooide professor is, dan moet je jezelf misschien nog eens gaan afvragen wat je van je geliefde nou eigenlijk wil verwachten. Als je echt van iemand houdt zul je ook de mindere kanten erbij moeten nemen en rekening ermee moeten houden dat een algemene vergeetachtigheid of gewoon niet zo een pro-actieve houding om dingen te onthouden en te ondernemen enzo en dat niet zo persoonlijk op te vatten.
Tuurlijk, veel persoonlijker dan je relatie wordt het niet kun je stellen. Maar wil je wel echt een relatie met hem als dit nu eenmaal is wie hij is? Als je wil verwachten dat hij zo een persoonlijkheid aan moet gaan passen om jou te pleasen, moet jij omgekeerd dan ook niet zoiets willen doen?

Je weet dat die angst er al van jongs af aan in zit bij je, dus misschien is dat ook iets wat bij jou hoort en zowel jij als hij tot op zekere hoogte van je zal moeten leren accepteren.
Speelt dat mee in het iedere keer naar hem bellen? Dat je die bevestiging zo (weer) van hem probeert te krijgen om je veilig(er) te kunnen voelen? Werkt dat eigenlijk wel, als je het iedere keer weer overnieuw moet doen?
Is hij niet stiekem het lapje tegen het bloeden, zodat je een beetje afleiding hebt van je deprimerende kamer? Is hij dan niet eigenlijk gewoon je bliksemafleider? Dat je niet zo geconfronteerd wordt met je eigen onvermogen en je kan bezighouden met zijn onvermogen om bepaalde dingen anders te willen en/of te kunnen doen ipv met je eigen shizzle? Is dit inmiddels ingesleten patroon van een middel naar een doel gegaan, nu het bij de gratie van herhaling ook een soort veiligheid creŽert?
De andere kant is dat hij jou zo jezelf helpt te tolereren in deze situatie ipv of te leren accepteren dat dit is wie je bent en bij jou hoort (ongeacht wat hij of een ander doet met welke intentie) of dat je pro-actief bij gaat dragen aan progressie richting een situatie waarin jij jezelf wel meer senang voelt en op basis daarvan meer (zelf)acceptatie kan gaan ervaren.
Juist dat passieve tolererende kan je wantrouwen aanwakkeren, want als hij echt van je houdt dan wil hij toch ook het beste voor jou, no? Maar goed, die vlieger gaat voor jou nog veel harder op..

Kun je eigenlijk wel acceptatie ipv tolerantie ervaren denk je? Jij meent tolerantie te ervaren vanuit zijn passieve gedrag, wat zo te horen redelijk algemeen iets is wat bij hem hoort. Waar zou zijn echte acceptatie dan uit moeten bestaan om door jou ervaren en gelooft te kunnen worden denk je?

Ook al zou hij nu precies gaat doen zoals je het wil, dan nog wordt jij geconfronteerd met jezelf en die angst. Dan verwacht je dus dat hij en uit zijn eigen comfortzone gaat en dat jij hem dan wel gaat/kan vertrouwen. Dat vertrouwen is kennelijk ook buiten jouw comfortzone, maar welke moeite doe jij daar verder voor behalve hem proberen aan te sturen op verandering van zijn gedrag?
Wat doe je omgekeerd om je eigen gedrag te veranderen en hem een gevoel van vertrouwen en veiligheid te geven? Hij vraagt je herhaaldelijk om ook iets anders te doen, maar toon jij daar enige wel verandering in? Niet voor jezelf en niet voor hem..

Het wordt tijd om te kiezen wat je waarom wil. Dan kun je concretere doelen met bijbehorende tactieken vorm gaan geven. Die kun je vormen op basis van definities en kernwaarden enzo.
Kijk bijvoorbeeld eens naar iets als mindmapping, zodat je in kaart kan brengen wie je bent, wat je wil zijn en wat dat voor je inhoudt.
Wat maakt Novacane tot Novacane?
Hoe ziet een goede partner zijn er voor jou uit? Hoe geef je vorm aan loyaliteit, betrouwbaarheid, (on)afhankelijkheid, etc.? Zo kun je belangrijke dingen in kaart brengen en concreter maken, zodat het niet alleen op basis van gevoel blijft en in je hoofd blijft malen. Hiermee kun je voor jezelf makkelijker gaan toetsen in hoeverre jij dingen doet om aan je eigen ideeŽn en eisen op te leven. Wellicht kan dit een hulpmiddel zijn om een wat positiever zelfbeeld te krijgen, dat je wel ergens naar toe werkt en genoeg biedt, zodat je minder afhankelijk bent van die bevestiging van hem te krijgen in een specifieke gedragsverandering (L'Oreal).
Als je jouw norm inzichtelijk maakt om tot die waarde te komen, dan heb je hem of een ander hopelijk wat minder nodig om zo by proxy een beeld te kunnen vormen.

Dat schuurt een beetje tegen schematherapie aan. Daar breng je ook een en ander in kaart en dat kan reuze handig zijn bij het doorbreken van patronen.
CGT is al genoemd, RET is wat verouderd maar wellicht ook interessant. Haptonomie kan helpen om niet vooral in je hoofd te blijven zitten, maar ook je lijf weer in een geheel te koppelen zeg maar. Sporten kan wat minder confronterend zijn en prima om uit je hoofd te komen, maar als je angsten zich ook fysiek uiten kan haptonomie wel echt het overwegen waard zijn.
Google die termen maar eens, zijn ook boeken beschikbaar.
Een user tipte het boek The Linden Method voor angstproblematiek, misschien ook interessant voor je.

Nog een handig hulpmiddel kan mindfulness zijn. Geen wondermiddel en vereist enige concentratie en doorzettingsvermogen, maar dan kun je misschien wel beter om leren gaan met vervelende gevoelens ervaren (laten zijn) en makkelijker een soort pauzeknop creŽren zodat je even stil kan staan om te denken en wellicht anders te handelen ipv automatisch terug te vallen in het patroon waar je uit wil. Andere users hadden plezier van de Headspace app.

En even praktisch, ga een agenda delen, gebruik reminders op je telefoon, etc. Tenminste, als het bij jullie past en helpt om een beter compromis te sluiten om zo nader tot elkaar te komen. Dat gaat moeilijk als hij niet van verrassingen houdt en de dagelijkse routine als leuke dingen doen beschouwt natuurlijk, dan heb je simpelweg niet hetzelfde doel wat meer kan zeggen over de persoon dan over de liefde voor elkaar.

[..]

Een extern iemand kan een frisse blik werpen en het kan makkelijker praten, omdat je diens goedkeuring niet zo nodig hebt als die van je vriend zeg maar. Daarnaast heeft die persoon als het goed is ook een wat zakelijkere insteek en kan die concretere handvaten aanbieden op basis van een afgelegde studie op dit gebied. Wel zo handig wellicht, aangezien het kennelijk toch wel een langdurig aanhoudende issue lijkt te zijn tot nu toe en je er wellicht ook sneller progressie mee kan boeken dan wanneer je het alleen zonder zulke feedback probeert te rooien.
In plaats van meteen door naar een psych gestuurd te worden, is er wellicht nog de optie van de praktijkondersteuner. Niet hetzelfde, maar het is iets..

Je houdt jezelf voor de gek met het argument dat het dan pas echt een ding zou worden, alsof het nu niet een aanwezig onderdeel van je leven is. Het ding is groot genoeg om niet weg gestopt te kunnen worden en er al die tijd mee te zijn blijven zitten en niet alleen jij zit ermee. Moet het eerst nog groter worden voor je die confrontatie met een buitenstaander aandurft? Is dit niet precies waar exposure therapy om draait, confrontaties aan leren gaan ditdat?
Moet je vriend eerst iets meer sjoege geven dan nogmaals vragen of je ook eens iets anders kan proberen? Moet er eerst iets meer dreiging komen van dat hij jou niet meer blijft voorzien, voor je echt aan de bak wil? Iets met pot en ketel is dat dan ben ik bang en niet een sterk argument voor je liefde zeg maar..
Niet in de laatste plaats voor jezelf, want daar zou je het toch het meest voor moeten willen en niet alleen omwille van je relatie te behouden natuurlijk. L'Oreal vanuit jezelf.
Omdat het ook gewoon fokking goed kan voelen als je jezelf in de spiegel aankijkt en tegen jezelf kan zeggen dat je er voor vandaag wel echt aan gewerkt hebt. Er echt mee bezig zijn kan juist een stukje (zelf)vertrouwen meegeven, jij en niet een ander aan jezelf.
Je hebt al supermooie resultaten behaald ondanks dit. Zie dit ook als een soort studie en ga voor die winst. Wie weet waar je toe in staat bent als je minder tijd en energie hieraan kwijt hoeft te zijn en wat meer kan (durven) vertrouwen op jezelf en anderen.

Toitoitoi, zet 'm op!
Sorry voor de ontiegelijk late reactie, maar dit bericht heeft mij oprecht heel erg geholpen en ook doen inzien dat dingen ook gewoon mijn eigen verantwoordelijkheid zijn, zoals het gedragspatroon in stand houden enz. Heel vreemd, maar sinds ik dat in ben gaan zien, heb ik geprobeerd om het patroon te doorbreken, en ipv mijn vriend bijv. te bellen gewoon iets voor mijzelf gaan doen, waardoor ik weer meer vertrouwen kreeg in het feit dat ik mezelf gelukkig kan maken en niet afhankelijk ben van een ander.
Ook heb ik daarna de huisarts gebeld voor hulp. Kon er pas laat terecht, maar ik heb een afspraak staan met als probleem de titel van dit topic.
Verder ben ik nog steeds bezig met gezond eten en goed slapen.
Ik heb ook geaccepteerd dat dit nu eenmaal mijn karakter is en dat de angst enz er ook 'mag' zijn alleen ik wil gewoon niet dat dit een groot deel van mijn leven verziekt. Prima dat ik het heb, maar ik wil het niet dagelijks in deze mate zo ervaren.
Ook is het inderdaad waar dat mijn vriend bij alle dingen zo is, en niet alleen bij mij.. maar ik kan zijn karakter niet veranderen. Dat is als water van een steen verwachten, maargoed voor hem netzogoed bij mij natuurlijk, hij kan ook niet van mij verwachten dat ik ineens 24/7 zen ben. Ik ben wel gaan inzien dat het enige dat ik kan beinvloeden mijn eigen gedrag is en hoe ik daarmee omga, en ik hoop dat ik nu een beetje in de goede richting ga. Ik heb nog dagelijks deze gevoelens (natuurlijk, leef er al mijn hele leven mee) maar ik merk wel naarmate ik ouder word dat ik er objectiever naar kan kijken en ook kan zeggen 'ik ben niet wat ik denk.'
Ik zie mijn depressie en angst wel echt als dingen die los van mij als persoon staan, maar die wel grote invloed op mij hebben.
Maar nogmaals bedankt voor je uitgebreide maar zeer behulpzame bericht.
Ik weet niet wat het was, maar het was wel mooi.
pi_181829278
TS, allereerst wil ik zeggen dat ik het knap vind dat je je studie af hebt weten te maken, ondanks je worstelingen. Je beschrijft je studeren een beetje als vluchten, maar je mag er best trots op zijn vind ik. Ook vind ik het knap hoe je hierin ook eerlijk naar jezelf durft te kijken, zoals ik met name in je antwoord op de post van Scary_Mary lees.

Ik vroeg me wel af, en dat komt door het onderschrift bij je accountnaam, of je blowt. Niet dat blowen altijd slecht is, maar het kan soms wel bijdragen aan angst en de neiging om je terug te trekken vergroten.
pi_182278107
Mijn tante is depressief en nog meer mensen in mijn familie zijn dat geweest. Vinden jullie ook dat er over het algemeen veel meer over lichamelijke problemen bekend is dan geestelijke problemen?
En dat psychische ziektes door de meeste mensen raar, eng of aanstellerig worden gevonden? Terwijl er ook lichamelijke ziektes bestaan die gewoon worden geaccepteerd??!
Ik vind dat psychische ziektes hetzelfde moeten worden behandeld als lichamelijke ziektes.

Wat vinden jullie hiervan?
  dinsdag 2 oktober 2018 @ 20:22:11 #22
465244 geeninspiratie1235
boeiende ondertitel
pi_182279565
quote:
0s.gif Op dinsdag 2 oktober 2018 19:04 schreef anofok het volgende:
Mijn tante is depressief en nog meer mensen in mijn familie zijn dat geweest. Vinden jullie ook dat er over het algemeen veel meer over lichamelijke problemen bekend is dan geestelijke problemen?
En dat psychische ziektes door de meeste mensen raar, eng of aanstellerig worden gevonden? Terwijl er ook lichamelijke ziektes bestaan die gewoon worden geaccepteerd??!
Ik vind dat psychische ziektes hetzelfde moeten worden behandeld als lichamelijke ziektes.

Wat vinden jullie hiervan?
Ja mee eens, maar er wordt dan ook totaal geen exactheid afgedwongen wat betreft de diagnose en behandeling van psychische ziekten en dan krijg je dit.
Ze kunnen het door soepele, onverschillige controle op hun prestaties wel veroorloven om een beetje vaag te zijn (understatement).
Oftewel bijna iedereen te behandelen met eenzelfde soort algemeen tuchtpraatje of experimentele medicijn behandeling.
pi_182323740
Jee zeg lastig, ik heb niet alles van de reacties gelezen, dus misschien wat dubbel maar soit. ik herken depressies en angsten, erg lastig, dus ja daar moet je wat mee. Maar dan is het belangrijk waar het vandaan komt. Zit het al in de genen en ligt er een ziekte / aandoening aan ten grondslag? Bepaalde dingen meegemaakt die je angstig en somber maken...

Er kunnen zoveel oorzaken zijn en dat is belangrijk uit te zoeken. Als jouw lichaam niet genoeg GABA aanmaakt bijvoorbeeld dan is jouw parasympathische zenuwstelsel niet goed in staat jezelf tot kalmte te krijgen, daar krijg je stress, angst van en uiteindelijk somberheid en piekeren. Dan kan je therapieŽn wat je wil, maar de oorzaak is biologisch van aard. Net als problemen met serotonine, nor-adrenaline, melatonine...

Misschien ligt er een depressie met seizoensgebonden kenmerken aan ten grondslag, of een stoornis vanuit een vorm van autisme waardoor je sneller last hebt van prikkels. Hsp?

Belangrijk denk ik om eens een gesprek aan te gaan met een hulpverlener voor een diagnose zodat je beter op zoek kan gaan naar het juiste pad om verlichting te ervaren. Een bepaalde therapie of medicatie of allerhande zelfhulpboeken...

Sowieso is het altijd goed om gezond te eten, goed je rust te nemen, goed te bewegen, niet teveel prikkelende substanties tot je te nemen en gewoon goed voor jezelf te zorgen, wat de oorzaak ook is. ;)
'Ik verzamel geen geld, maar mooie momenten...'
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')