FOK!forum / Relaties & Psychologie / Depressie & Angst #151 eindelijk lente!
Mevrouw_voor_jouzondag 8 april 2018 @ 21:54
KamNEjk.jpg

Welkom in het centrale topic van "Depressie & Angst".

n6fhfRt.jpg
quote:
Depressie
Iemand met een depressie heeft last van een hevige neerslachtigheid.

Die neerslachtigheid klaart niet na een paar dagen vanzelf op, maar duurt minimaal twee weken. Depressie moet niet verward worden met 'gewone' neerslachtigheid die iedereen wel eens heeft. Bij een depressie is deze heviger en tast het dagelijks functioneren aan.

Bron: http://www.trimbos.nl/onderwerpen/psychische-gezondheid/depressie
85JDtJd.jpg
quote:
Angststoornissen
Angststoornissen zijn in de psychiatrie de meest voorkomende aandoeningen. Sommige van deze aandoeningen worden fobie genoemd. Het gemeenschappelijke kenmerk van angststoornissen, is dat er sprake is van angst. Mensen kunnen zo angstig zijn dat het hun leven ontregelt.

Wanneer spreken we van een angststoornis?

Angst is een gevoel dat optreedt bij dreigend gevaar. De emotie ontstaat als het welzijn van een persoon direct wordt bedreigd, maar ook als een persoon een situatie als bedreigend ervaart. Als een angst geen reële grond heeft en de betrokken persoon er sociale of beroepsmatige problemen door ondervindt, is er sprake van een stoornis.

In het diagnostisch classificatiesysteem DSM-IV worden de volgende angststoornissen onderscheiden:

Paniekstoornis met of zonder agorafobie
Sociale fobie of angststoornis
Specifieke of enkelvoudige fobie
Obsessief-compulsieve stoornis of dwangstoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Posttraumatische stress-stoornis
Hypochondrie
Angststoornis door een lichamelijke aandoening
Acute stressstoornis
Angststoornis door alcohol of drugs

Voor de Multidisciplinaire Richtlijn Angststoornissen is de indeling van de DSM-IV als uitgangspunt genomen. Van de onderscheiden angststoornissen zijn de volgende aandoeningen opgenomen in de richtlijnen:

Paniekstoornis met en zonder agorafobie
Sociale fobie
Specifieke fobie
Obsessief-compulsieve stoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Posttraumatische stress-stoornis
quote:
In het diagnostisch classificatiesysteem DSM-5 zijn de angststoornissen zoals ze in het DSM-IV vermeld werden, opgesplitst in drie categorieën:
1) de angststoornissen
2) de obsessieve-compulsieve en verwante stoornissen (ocgs)
3) de trauma- en stressorgerelateerde stoornissen

Angststoornissen in het DSM-5:
Paniekstoornis
Agorafobie
Specifieke fobie
Sociale angststoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Separatieangststoornis
Selectief mutisme
Angststoornis door een middel of medicatie
Angststoornis door een andere medische aandoening
angststoornis (niet anders omschreven)

Obsessieve-compulsieve en verwante stoornissen
Obsessieve-compulsieve stoornis (OCD)
Stoornis in de lichaamsbeleving
Hoarding (het dwangmatig verzamelen van dingen)
Trichotillomanie (het regelmatig uittrekken van het eigen haar)
Excoriation disorder/Dermatillomanie (het regelmatig pulken aan de eigen huid)

Trauma- en stressorgerelateerde stoornissen
Reactieve hechtingsstoornis
Ontremde sociale engagementstoornis
Posttraumatische stressstoornis
Acute stressstoornis
Aanpassingsstoornissen
fWZ85MS.jpg
quote:
FOK! heeft nu ook zijn eigen IRC-kanaal voor de mensen in "Depressie & Angst". Hier kunnen we gezellig chatten/ tips geven en het met elkaar erover hebben.

Indien jij ook gezellig mee wilt praten met ons kun je ons bereiken via de volgende link:

http://irc.fok.nl/

En dan in principe

/join #dna

Heb je vragen omtrent IRC?
PM de volgende users:
zomertje
RBWO
4jPcvAU.jpg
quote:
positive-attitude-quote.jpg
quote-about-you-are-so-much-stronger-than-you-think.png
Mevrouw_voor_jouzondag 8 april 2018 @ 21:55
Kopietje van de laatste post:

quote:
0s.gif Op zondag 8 april 2018 18:47 schreef Nijna het volgende:

[..]

Ja... van die een halve meter boven de grond zwevende types.
Doe mij maar liever beide benen op de grond ;).
Vorig weekend was echt waardeloos. Maar ik geloof dat ik echt regelmatig zou moeten wandelen, want van de week heb ik mezelf weer naar buiten gesleept en sindsdien lijkt het wel weer wat beter te gaan...
Ik krijg ook meestal wel energie van buiten zijn. Wandelen of fietsen, zeker nu met t mooie weer krijg ik daar een fijne boost van.
aequezondag 8 april 2018 @ 22:36
Heeft iemand hier misschien te maken gehad met een opname naar aanleiding van depressieve klachten?
ChildoftheStarszondag 8 april 2018 @ 22:37
quote:
0s.gif Op zondag 8 april 2018 22:36 schreef aeque het volgende:
Heeft iemand hier misschien te maken gehad met een opname naar aanleiding van depressieve klachten?
Meld
(meerdere malen en meestal gedwongen).
aequezondag 8 april 2018 @ 22:38
quote:
0s.gif Op zondag 8 april 2018 22:37 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Meld
(meerdere malen en meestal gedwongen).
Maar ook vrijwillig dus? Heb je er wat aan gehad of viel dat uiteindelijk tegen?
ChildoftheStarszondag 8 april 2018 @ 22:42
quote:
0s.gif Op zondag 8 april 2018 22:38 schreef aeque het volgende:

[..]

Maar ook vrijwillig dus? Heb je er wat aan gehad of viel dat uiteindelijk tegen?
Ik ben best vaak opgenomen geweest (zo vaak dat ik de tel kwijt ben. Ergens rond de twaalf keer, twee keer voor PTSS, en de rest voor de psychoses en stemming) en het heeft mij altijd wel goed geholpen. Zonder die opnames zou ik nu dit bericht niet meer getypt hebben. Ik heb wel gemerkt dat wat jijzelf in de opname stopt, krijg je terug. Je moet echt bewust zelf gesprekken voeren met de verpleging, zelf aangeven wat er speelt. Ondanks dat je bent opgenomen kunnen ze natuurlijk je gedachten niet lezen ;)

De vrijwillige opnames waren heel prettig voor mij. Alleen ik heb twee weken op een behandelafdeling voor stemming gezeten. Dat was niet geschikt voor mij (bipolair, maar ook schizofreen en PTSS en eetstoornis) omdat de problemen te complex waren. Dus ik beland altijd op de gesloten crisis of op de intensive care.

Als je meer wil weten, tips wil of je hart luchten, schiet me aan!
aequezondag 8 april 2018 @ 23:26
quote:
0s.gif Op zondag 8 april 2018 22:42 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Ik ben best vaak opgenomen geweest (zo vaak dat ik de tel kwijt ben. Ergens rond de twaalf keer, twee keer voor PTSS, en de rest voor de psychoses en stemming) en het heeft mij altijd wel goed geholpen. Zonder die opnames zou ik nu dit bericht niet meer getypt hebben. Ik heb wel gemerkt dat wat jijzelf in de opname stopt, krijg je terug. Je moet echt bewust zelf gesprekken voeren met de verpleging, zelf aangeven wat er speelt. Ondanks dat je bent opgenomen kunnen ze natuurlijk je gedachten niet lezen ;)

De vrijwillige opnames waren heel prettig voor mij. Alleen ik heb twee weken op een behandelafdeling voor stemming gezeten. Dat was niet geschikt voor mij (bipolair, maar ook schizofreen en PTSS en eetstoornis) omdat de problemen te complex waren. Dus ik beland altijd op de gesloten crisis of op de intensive care.

Als je meer wil weten, tips wil of je hart luchten, schiet me aan!
Het is lastig om te vragen omdat ik het zelf ook allemaal niet meer zo goed weet. :')

Ik loop ook pas weer 2 weken bij mijn psycholoog voor de depressie dus misschien is het nog wat vroeg om aan andere dingen te denken. Maar ik merk dat het momenteel ontzettend in de weg zit van mijn therapie voor angst. Terwijl die therapie juist zo goed helpt als ik geen last heb van de somberheid.
magnetronkoffiezondag 8 april 2018 @ 23:42
quote:
0s.gif Op zondag 8 april 2018 22:36 schreef aeque het volgende:
Heeft iemand hier misschien te maken gehad met een opname naar aanleiding van depressieve klachten?
Ja.

Was een vrijwillige opname, maar bij mij ging het om concrete plannen en had ook eigenlijk de knoop al doorgehakt.

Ik heb er wel wat aan gehad, maar dat lag denk ik meer aan dat ik tijdens m'n opname iemand leerde kennen waarmee ik daarna een tijdje ging :@
Die 6 weken hebben me er uiteindelijk doorheen gesleept, want m'n (vrijwillige) opnameduur was eigenlijk te kort.
Ik was het spoor bijster en was eigenlijk gewoon niet goed in staat weloverwogen beslissingen te nemen.

Tegenwoordig doen ze wel moeilijker met vrijwillige opname, een 2e poging mezelf vrijwillig te laten opnemen strandde (zelfs m'n HA was voor, maar m'n toenmalige hoofdbehandelaars wilden niet echt meewerken).
Melancholia_warmaandag 9 april 2018 @ 10:57
quote:
0s.gif Op zondag 8 april 2018 23:42 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ja.

Was een vrijwillige opname, maar bij mij ging het om concrete plannen en had ook eigenlijk de knoop al doorgehakt.

Ik heb er wel wat aan gehad, maar dat lag denk ik meer aan dat ik tijdens m'n opname iemand leerde kennen waarmee ik daarna een tijdje ging :@
Die 6 weken hebben me er uiteindelijk doorheen gesleept, want m'n (vrijwillige) opnameduur was eigenlijk te kort.
Ik was het spoor bijster en was eigenlijk gewoon niet goed in staat weloverwogen beslissingen te nemen.

Tegenwoordig doen ze wel moeilijker met vrijwillige opname, een 2e poging mezelf vrijwillig te laten opnemen strandde (zelfs m'n HA was voor, maar m'n toenmalige hoofdbehandelaars wilden niet echt meewerken).
Waarom wordt daar moeilijker over gedaan?
Emisysmaandag 9 april 2018 @ 11:19
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 10:57 schreef Melancholia_war het volgende:

[..]

Waarom wordt daar moeilijker over gedaan?
Misbruik, kosten. Mensen misbruiken dit soort dingen ook, alleen voor eigen winst.
Samzzmaandag 9 april 2018 @ 12:35
Centraal gezet ^O^.
magnetronkoffiemaandag 9 april 2018 @ 13:02
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 10:57 schreef Melancholia_war het volgende:

[..]

Waarom wordt daar moeilijker over gedaan?
Gewoon wegbezuinigd.
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 11:19 schreef Emisys het volgende:

[..]

Misbruik, kosten. Mensen misbruiken dit soort dingen ook, alleen voor eigen winst.
Laat ze dat dan strafbaar maken of zo, nu zijn (vooral de meer complexe) psychiatrisch patiënten hier de dupe van.
Mevrouw_voor_joumaandag 9 april 2018 @ 13:51
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 12:35 schreef Samzz het volgende:
Centraal gezet ^O^.
Dank je!
Kan ik dat een volgende keer zelf, of moet ik je een seintje geven daarvoor?
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 14:33
Jongens, ik heb even een vraag over hoe psychologen 'horen' te doen. Vriend is vandaag voor de derde keer geweest. Hij kreeg huiswerk mee om leuke dingen op te schrijven als deel van CTG en heeft toen al aangegeven dat hij dat enorm moeilijk vindt en niet weet of dat lukt. Vandaag was hij terug met maar één dag die hij had bijgehouden en de psycholoog heeft (volgens mij vriend) gezegd van tja, wat doe je hier dan, ik ben gefrustreerd en verwacht dat dit niets gaat worden zo. Waarom doe je niet gewoon wat ik zeg en je wil blijkbaar niet beter worden. Daarna heeft hij aan het einde nog aangegeven dat vriend echt niet perse terug hoefde te komen als ie geen zin had. Sfeer was bozig en hij voelde zich niet begrepen. Nou, vriend is nu nogal down en heeft iets van zie je kan net zo goed stoppen met bestaan. Ik kan me niet voorstellen dat mensen zo doen? Is dit een soort van normale grens van de psych of moeten we met spoed opzoek naar een ander?
Ben zelf nogal van slag, deze week was zwaar en ben bang dat het na dit alleen maar erger gaat worden en weet gewoon niet meer waar we heen kunnen.
aequemaandag 9 april 2018 @ 15:36
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 14:33 schreef Koettie het volgende:
Jongens, ik heb even een vraag over hoe psychologen 'horen' te doen. Vriend is vandaag voor de derde keer geweest. Hij kreeg huiswerk mee om leuke dingen op te schrijven als deel van CTG en heeft toen al aangegeven dat hij dat enorm moeilijk vindt en niet weet of dat lukt. Vandaag was hij terug met maar één dag die hij had bijgehouden en de psycholoog heeft (volgens mij vriend) gezegd van tja, wat doe je hier dan, ik ben gefrustreerd en verwacht dat dit niets gaat worden zo. Waarom doe je niet gewoon wat ik zeg en je wil blijkbaar niet beter worden. Daarna heeft hij aan het einde nog aangegeven dat vriend echt niet perse terug hoefde te komen als ie geen zin had. Sfeer was bozig en hij voelde zich niet begrepen. Nou, vriend is nu nogal down en heeft iets van zie je kan net zo goed stoppen met bestaan. Ik kan me niet voorstellen dat mensen zo doen? Is dit een soort van normale grens van de psych of moeten we met spoed opzoek naar een ander?
Ben zelf nogal van slag, deze week was zwaar en ben bang dat het na dit alleen maar erger gaat worden en weet gewoon niet meer waar we heen kunnen.
Loopt hij bij een eerstelijns psycholoog of tweedelijns/gespecialiseerde? Daar zit in mijn ervaring namelijk nogal een groot verschil met hoe ze met je om gaan. Als het een eerstelijns is zou ik sowieso aanraden om daar niet eens meer de moeite voor te nemen en direct aan de huisarts vragen om een verwijzing naar een tweedelijns te regelen.

Ik vind het lastig om te oordelen of dit normaal is of niet, want ik snap beide kanten. Ze laten hem niet voor niks het huiswerk doen, heeft hij er moeite mee dan is dat nog tot daar aan toe. Maar als het een geval is van geen zin in en vermijdend gedraag, dan houdt het wel een beetje op. Maar wij en ook jij zo te lezen, weten niet wat er exact gezegd is.
Ze gaan hem geen kant en klare oplossing geven want die zijn er niet. Therapie is zelf moeite doen om beter te worden.
Elvimaandag 9 april 2018 @ 16:07
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 14:33 schreef Koettie het volgende:
Jongens, ik heb even een vraag over hoe psychologen 'horen' te doen. Vriend is vandaag voor de derde keer geweest. Hij kreeg huiswerk mee om leuke dingen op te schrijven als deel van CTG en heeft toen al aangegeven dat hij dat enorm moeilijk vindt en niet weet of dat lukt. Vandaag was hij terug met maar één dag die hij had bijgehouden en de psycholoog heeft (volgens mij vriend) gezegd van tja, wat doe je hier dan, ik ben gefrustreerd en verwacht dat dit niets gaat worden zo. Waarom doe je niet gewoon wat ik zeg en je wil blijkbaar niet beter worden. Daarna heeft hij aan het einde nog aangegeven dat vriend echt niet perse terug hoefde te komen als ie geen zin had. Sfeer was bozig en hij voelde zich niet begrepen. Nou, vriend is nu nogal down en heeft iets van zie je kan net zo goed stoppen met bestaan. Ik kan me niet voorstellen dat mensen zo doen? Is dit een soort van normale grens van de psych of moeten we met spoed opzoek naar een ander?
Ben zelf nogal van slag, deze week was zwaar en ben bang dat het na dit alleen maar erger gaat worden en weet gewoon niet meer waar we heen kunnen.
Er zijn 2 opties:
1: de psycholoog had zelf een slechte dag en reageerde dit af op je vriend
2: de psycholoog heeft de confronterende / provocatieve stijl op je vriend uitgeprobeerd en dat is niet goed gevallen. Vaak gebruiken ze dit om een doorbraak te forceren of als ze merken dat iemand regelmatig laat zien dat hij/zij geen energie in de therapie stopt.

Dus met spoed op zoek naar een ander: mwa. Ik zou wel kijken of jullie eventueel met zn 2-en een afspraak kunnen maken om dit uit te vogelen; welke van de 2 opties is het en wat gaan jullie doen om het vertrouwen weer terug te krijgen. Mocht dat op de korte termijn niet lukken dan zou ik een klacht indienen. De psycholoog heeft sowieso de situatie verkeerd ingeschat.
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 16:48
Het is een eerstelijns. We zijn bij de huisarts geweest eind jan en die verwees naar een psycholoog met specialisatie in autisme. Die hadden alleen geen specialist meer dus moesten we maar ff naar psyq. Die had een wachttijd van 14 weken en die hij nu heeft geen, want het gaat slecht en hij moest ergens terecht. Het is geen geval van geen zin maar paniek en onmacht. Hij heeft bijv nooit een opleiding afgemaakt omdat oa het huiswerk deel te lastig was. Lastig om te begrijpen en lastig om zich ertoe te zetten. Zelfs bijv een sollicitatiebrief, zobder druk van buitenaf is een paniekmoment en angst dat het toch een kut brief is.
Mee naar een afspraak wil ik graag maar wil deze psycholoog niet, hij vindt het onnodig en onhandig.

Dat er niet getrokken kan worden aan een dood paard snap ik maar volgens mij mist hij de ernst. Ik ben al blij als hij drie keer per week gaat douchen en voor zichzelf een pizza opwarmt als ik niet thuis eet, ipv niet eten. Het is geen kwestie van niet willen maar een kwestie van complete onmacht en met z'n handen in het haar zitten. En ik weet echt niet meer wat ik ermee moet inmiddels. De huisarts werkt en denkt niet mee, die zegt ga lekker ff sporten joh en op tijd slapen terwijl hij net vertelt dat hij dood wil.

Sorry, lekker chaotisch verhaal maar zo voelt het ook.
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 18:42
Bij zo weinig productiviteit heb je volgens mij zo'n verlammende depressie dat je helemaal geen specialist in autisme nodig. Dan moet je gewoon een psycholoog die met depressie dealt, beschikbaar is en met wie het klikt.

Neem het heft in eigen hand, google de vrijgevestigde specialisten in jouw regio, bel ze, leg de situatie voor en kijk wat ze zeggen.
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 18:43
Wat is je regio trouwens?
aequemaandag 9 april 2018 @ 18:44
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 16:48 schreef Koettie het volgende:
Het is een eerstelijns. We zijn bij de huisarts geweest eind jan en die verwees naar een psycholoog met specialisatie in autisme. Die hadden alleen geen specialist meer dus moesten we maar ff naar psyq. Die had een wachttijd van 14 weken en die hij nu heeft geen, want het gaat slecht en hij moest ergens terecht. Het is geen geval van geen zin maar paniek en onmacht. Hij heeft bijv nooit een opleiding afgemaakt omdat oa het huiswerk deel te lastig was. Lastig om te begrijpen en lastig om zich ertoe te zetten. Zelfs bijv een sollicitatiebrief, zobder druk van buitenaf is een paniekmoment en angst dat het toch een kut brief is.
Mee naar een afspraak wil ik graag maar wil deze psycholoog niet, hij vindt het onnodig en onhandig.

Dat er niet getrokken kan worden aan een dood paard snap ik maar volgens mij mist hij de ernst. Ik ben al blij als hij drie keer per week gaat douchen en voor zichzelf een pizza opwarmt als ik niet thuis eet, ipv niet eten. Het is geen kwestie van niet willen maar een kwestie van complete onmacht en met z'n handen in het haar zitten. En ik weet echt niet meer wat ik ermee moet inmiddels. De huisarts werkt en denkt niet mee, die zegt ga lekker ff sporten joh en op tijd slapen terwijl hij net vertelt dat hij dood wil.

Sorry, lekker chaotisch verhaal maar zo voelt het ook.
En zie hier de reden waarom er bij PsyQ een wachttijd van 14 weken is en bij de eerstelijns niet. ;)
Dat hij even ergens terecht moet snap ik, maar neemt niet weg dat hij blijkbaar daar niet de juiste hulp krijgt. Is er überhaupt al wel een diagnose gesteld? Want een huisarts die je direct naar een psycholoog met autisme stuurt lijkt mij ook niet helemaal de bedoeling.

De klachten komen voor zover ik het nu lees nogal overeen met wat ik zelf meemaak. En inderdaad het is diep van binnen geen kwestie van niet willen, maar aan de oppervlakte wel. Want het lukt toch niet, ik kan het niet, het heeft allemaal geen zin, ik ben niet boeiend genoeg, etc. dus het zal allemaal wel. Lekker in bed liggen en wat er in de boze buitenwereld gebeurd zal allemaal wel.

Ik zou er toch achteraan gaan dat de huisarts of psycholoog een verwijzing gaat geven voor de gespecialiseerde GGZ (PsyQ of andere instanties) zodat ze daar kunnen kijken wat er allemaal speelt en wat het beste behandelplan is. In de tussentijd zou ik hem dan alsnog naar de psycholoog laten gaan, of als dat niet meer kan dan, naar de POH-GGZ. Zodat er in ieder geval een professioneel iemand hem in de gaten kan houden en hij daar wekelijks zijn ei kwijt kan.
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 18:46
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 18:44 schreef aeque het volgende:

[..]

En zie hier de reden waarom er bij PsyQ een wachttijd van 14 weken is en bij de eerstelijns niet. ;)
Dat hij even ergens terecht moet snap ik, maar neemt niet weg dat hij blijkbaar daar niet de juiste hulp krijgt. Is er überhaupt al wel een diagnose gesteld? Want een huisarts die je direct naar een psycholoog met autisme stuurt lijkt mij ook niet helemaal de bedoeling.

De klachten komen voor zover ik het nu lees nogal overeen met wat ik zelf meemaak. En inderdaad het is diep van binnen geen kwestie van niet willen, maar aan de oppervlakte wel. Want het lukt toch niet, ik kan het niet, het heeft allemaal geen zin, ik ben niet boeiend genoeg, etc. dus het zal allemaal wel. Lekker in bed liggen en wat er in de boze buitenwereld gebeurd zal allemaal wel.

Ik zou er toch achteraan gaan dat de huisarts of psycholoog een verwijzing gaat geven voor de gespecialiseerde GGZ (PsyQ of andere instanties) zodat ze daar kunnen kijken wat er allemaal speelt en wat het beste behandelplan is. In de tussentijd zou ik hem dan alsnog naar de psycholoog laten gaan, of als dat niet meer kan dan, naar de POH-GGZ. Zodat er in ieder geval een professioneel iemand hem in de gaten kan houden en hij daar wekelijks zijn ei kwijt kan.
Begrijp ik je goed, dat je de psyq-s ed boven de vrijgevestigde of kleine praktijken plaatst in de kwaliteitsrangorde?
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 18:49
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 18:42 schreef DancingPhoebe het volgende:
Bij zo weinig productiviteit heb je volgens mij zo'n verlammende depressie dat je helemaal geen specialist in autisme nodig. Dan moet je gewoon een psycholoog die met depressie dealt, beschikbaar is en met wie het klikt.

Neem het heft in eigen hand, google de vrijgevestigde specialisten in jouw regio, bel ze, leg de situatie voor en kijk wat ze zeggen.
Haarlem eo. En bellen al gedaan, er zijn overal giga wachtrijen. Logisch maarja, zes weken zonder is gewoon te lang op dit moment.
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 18:44 schreef aeque het volgende:

[..]

En zie hier de reden waarom er bij PsyQ een wachttijd van 14 weken is en bij de eerstelijns niet. ;)
Dat hij even ergens terecht moet snap ik, maar neemt niet weg dat hij blijkbaar daar niet de juiste hulp krijgt. Is er überhaupt al wel een diagnose gesteld? Want een huisarts die je direct naar een psycholoog met autisme stuurt lijkt mij ook niet helemaal de bedoeling.

De klachten komen voor zover ik het nu lees nogal overeen met wat ik zelf meemaak. En inderdaad het is diep van binnen geen kwestie van niet willen, maar aan de oppervlakte wel. Want het lukt toch niet, ik kan het niet, het heeft allemaal geen zin, ik ben niet boeiend genoeg, etc. dus het zal allemaal wel. Lekker in bed liggen en wat er in de boze buitenwereld gebeurd zal allemaal wel.

Ik zou er toch achteraan gaan dat de huisarts of psycholoog een verwijzing gaat geven voor de gespecialiseerde GGZ (PsyQ of andere instanties) zodat ze daar kunnen kijken wat er allemaal speelt en wat het beste behandelplan is. In de tussentijd zou ik hem dan alsnog naar de psycholoog laten gaan, of als dat niet meer kan dan, naar de POH-GGZ. Zodat er in ieder geval een professioneel iemand hem in de gaten kan houden en hij daar wekelijks zijn ei kwijt kan.
Die huisarts denkt ook niet met ons mee. Tenminste, voel me echt helemaal niet gesteund what so ever. De POH is die psych bij de huisarts toch? Daar is hij vorige keer geweest en die vrouw was constant te laat, trok verkeerde conclusies en was regelmatig haar papieren kwijt..

Bij Psyq zijn we ook eerder geweest en eigenlijk ook niet zo tevreden over, die pakte echt nul door en toen hij eenmaal niet meer dood wilde was het nou je wil niet meer dood, we sluiten het af doeiiii. Terwijl er nooit eens verder gekeken wordt naar de onderliggende dingen.

Weet nu niet wat handig is, huisarts weer bellen? Of zelf PsyQ benaderen, met een doorverwijzing naar een compleet andere instantie die dus al 'ingezet' is bij zijn huidige psych (geen idee of dat kan/mag). Of nog een andere zoeken maar weet niet waar ik moet zoeken, de wachtrijen zijn op z'n kortst 6/8 weken.

De diagnose van de psych nu is een milde depressie.
aequemaandag 9 april 2018 @ 18:49
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 18:46 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Begrijp ik je goed, dat je de psyq-s ed boven de vrijgevestigde of kleine praktijken plaatst in de kwaliteitsrangorde?
Vrijgevestigde of kleine gespecialiseerde GGZ praktijken zijn er niet meer zoveel. Dus ja in dat geval wel.
Maar het gaat er niet om of het een grote instelling is, het gaat erom dat het gespecialiseerde GGZ is en geen eerstelijns.
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 18:53
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 18:44 schreef aeque het volgende:

[..]

De klachten komen voor zover ik het nu lees nogal overeen met wat ik zelf meemaak. En inderdaad het is diep van binnen geen kwestie van niet willen, maar aan de oppervlakte wel. Want het lukt toch niet, ik kan het niet, het heeft allemaal geen zin, ik ben niet boeiend genoeg, etc. dus het zal allemaal wel. Lekker in bed liggen en wat er in de boze buitenwereld gebeurd zal allemaal wel.

Ja, herkenbaar. En zooo zwaar, voor jou, voor hem en voor degene die dichtbij je staan. Hij doet mega z'n best, werkt nog 30 uur per week en dat redt hij nog echt net en dan zegt zo'n vent "Je probeert het niet". Het is bijna alsof hij aan z'n vingertoppen aan de rand van een razijn hangt en iemand zegt pff je wil niet genoeg omhoog joh.
Mevrouw_voor_joumaandag 9 april 2018 @ 18:58
Ik heb zelf ervaring met een depressieve partner. Ik heb m stukje bij beetje zien afglijden en dat vond ik erg zwaar.

Hij ging ook naar een psycholoog maar het leek niet aan te komen. Hoe cru ook, ik had het idee dat zolang hij in zijn situatie kon blijven bestaan en niet noodgedwongen de confrontatie aanhoefde, hij dit ten koste van heel veel bleef vermijden.

Uiteindelijk is onze relatie eraan onderdoor gegaan, ik trok het niet meer. Hij is uiteindelijk weer bij zijn ouders beland waar zijn vader hem aan het werk heeft gezet. De optie was op straat of werken en hoewel dat best hard is, is hij gaan werken.

Hij schijnt niet echt meer de oude vrolijke vent van vroeger te zijn geworden, heeft ook geen psychische hulp meer gezocht. Maar hij heeft zijn leven redelijk op orde.

Moraal van het verhaal: ik zeg niet dat dit ook op jouw vriend slaat, maar soms kan het helpen om iemand heel heel duidelijk te maken dat niets doen einde oefening is.
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 19:01
Oh, dat weet hij. Hij is 2,5 jaar geleden ook (Zwaar) depressief geweest en toen heb ik ook gezegd tot hier en niet verder. Hij is toen in therapie gegaan en nu uit zichzelf naar de huisarts gegaan en is ook heel open over hoe hij zich voelt en waar hij tegenaan loopt, wat hij vorige keer niet deed. Uitmaken is helemaal niet aan de orde.
Droopiemaandag 9 april 2018 @ 19:08
Kan me ook voorstellen dat je partner niet de waarheid vertelt, je mag er niet bij, de psych is de boeman etc.

Maar misschien heeft de psych juist de vinger op de zere plek gelegd en is je vriend zich daarvan bewust en gaat hij liever de confrontatie met de psych (en daarmee dus zichzelf) uit de weg.

Wil niet betekenen dat hij kiest om depressief te blijven, maar jezelf blootleggen is niet niets.

Naar het zwembad gaan is niet zo moeilijk, maar eenmaal op de hoge duikplank is het allemaal een stuk enger ;)
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 19:19
Nee hoor. Ik woon al jaren samen met deze vent en dat is niet het geval. Bij zijn vorige ging ik ook wel eens mee, op zijn initiatief en hij vroeg al voor zijn eerste afspraak of ik mee ging als dat kon. Dus dat is niet het geval. De psych heeft zeker de vinger op de zere plek, namelijk het huiswerk doen. (Bijna klein trauma, ivm niet afgemaakte opleidingen) Boos worden en zeggen dat ze volgende keer dan maar lekker niets gaan doen en de afspraak een week uitstellen lijkt mij alleen niet zo'n handige stap.
Mevrouw_voor_joumaandag 9 april 2018 @ 19:21
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:01 schreef Koettie het volgende:
Oh, dat weet hij. Hij is 2,5 jaar geleden ook (Zwaar) depressief geweest en toen heb ik ook gezegd tot hier en niet verder. Hij is toen in therapie gegaan en nu uit zichzelf naar de huisarts gegaan en is ook heel open over hoe hij zich voelt en waar hij tegenaan loopt, wat hij vorige keer niet deed. Uitmaken is helemaal niet aan de orde.
Ik doel ook niet op uitmaken. Eerder op als het erop lijkt dat hij de confrontatie met zijn depressie vermijdt, het kan helpen een keer streng te zijn in plaats van er alle ruimte voor te geven.

Ondanks dat een depressie heel naar is, is het ook heel erg veilig omdat het bekend terrein is.

Als je je depressie met hulp wil oplissen zul je ook moeten uitzoeken waar het vandaan komt en kijken wat je kan doen. Je moet zelf in actie komen en dat is niet makkelijk. Je neemt de verantwoordelijkheid voor je eigen geluk weer op je door dit aan te gaan, en dat kan je leven enorm veel fijner maken. Maar ook neem je het risico op fouten maken en falen.

Als je dat laatste lastig vind, kan het soms veiliger en gemakkelijker zijn om die verantwoordelijkheid niet te nemen en dan maar depressief te blijven.
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 19:24
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 19:21 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik doel ook niet op uitmaken. Eerder op als het erop lijkt dat hij de confrontatie met zijn depressie vermijdt, het kan helpen een keer streng te zijn in plaats van er alle ruimte voor te geven.

Ondanks dat een depressie heel naar is, is het ook heel erg veilig omdat het bekend terrein is.

Als je je depressie met hulp wil oplissen zul je ook moeten uitzoeken waar het vandaan komt en kijken wat je kan doen. Je moet zelf in actie komen en dat is niet makkelijk. Je neemt de verantwoordelijkheid voor je eigen geluk weer op je door dit aan te gaan, en dat kan je leven enorm veel fijner maken. Maar ook neem je het risico op fouten maken en falen.

Als je dat laatste lastig vind, kan het soms veiliger en gemakkelijker zijn om die verantwoordelijkheid niet te nemen en dan maar depressief te blijven.
Hij wil het ook oplossen en dat ligt juist in het verleden, oa niet afgemaakte opleidingen, faalangst, niet weten wat hij verder moet doen in het leven. Dat vermijdt hij niet. Hij heeft het er over gehad bij psyq, bij de huisarts en nu ook. Dus het is niet dat hij er niet aan wil werken of de confrontatie niet aan wil. De vorige keer, bij psyq is het daar amper over gegaan en gaven ze aan nou het gaat beter, succes en je moet nog 6 maanden pillen slikken. De psych nu is er nog niet heel veel op ingegaan want was z'n 3e sessie en over 2 weken dus pas z'n 4e .
Droopiemaandag 9 april 2018 @ 19:33
Met alle respect, maar wat let je vriend als hij een bloknoot op tafel legt (desnoods een beetje verstopt) waarbij hij 3x per dag (1x per dagdeel) opschrijft wat hij gedaan heeft..
Na 7 dagen heeft die dan minstens 21 regels en omschrijving van die dagen.

Trauma's zijn er in alle soorten en maten en ik zou zoiets nooit bagataliseren.
Maar een kleine handreiking naar de psych of blijk van "ja, ik wel echt hulp met beide handen aanpakken" zou een psych toch moeten hebben om hem verder te kunnen helpen.

En schijnbaar heeft de psych nu een wat strengere aanpak voor ogen ipv de zachte hand (die niet geholpen heeft de vorige keer).

Misschien had de psych een slechte dag, maar misschien probeert ie te kijken hoe ie hem kan bereiken.

psychologie en therapie, het is niet zo ABC als een gebroken been

sterkte in ieder geval, het lijkt me ook heel lastig voor jouw eigen persoon
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 19:35
True, misschien heb je ook gelijk. Ben ook heel erg betrokken hierbij natuurlijk (logisch ook). Maar het is goed kut want hij is sinds z'n afspraak echt een zombie en ik weet eigenlijk niet zo goed hoe de komende twee weken eruit gaan zien. Nu heeft hij verder geen huiswerk mee, dat scheelt misschien
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 19:45
Allemaal ook leuk en aardig en superzorgzaam van je, hoe je hier post. Maar wat kan HIJ doen. Kijk -ondanks jullie onvrede met deze hulpverlener- ook heel droog en praktisch naar jullie mogelijkheden he. Het lijkt er misschien een beetje op dat je nu tot deze hulpverlener bent veroordeeld.

Als je dat even voor een feit aanneemt. Dit is het. Daar moet hij het mee doen. Ja, therapie IS kut en moeilijk. Als het makkelijk was huppelden we allemaal door ons zorgeloze en succesvolle leven naar een horizon vol blijheid. Maar dat is het nou eenmaal niet. Je moet er hard voor werken. En dat moet je zelf doen. Wat niet zegt dat je er geen ondersteuning bij zou moeten regelen. Hetzij van je hulpverleners, hetzij bij je persoonlijke supportsystem.

Ok, heel concreet. Wat is dat harde werken dan? Dat harde werken is zijn huiswerk maken. Blijkbaar moet dat gebeuren. Het is niet gebeurd. Blijkbaar roept dat irritatie op in de behandelrelatie (je hulpverlener is een professional, maar ook gewoon een mens.) Wat kan HIJ doen om die relatie te verbeteren? Nou misschien doen wat zij hem opdraagt te doen, in zijn opdracht aan haar om hem te helpen.

Het is de vorige keer niet gelukt. Ok, waarom niet? Wat was de oorzaak? Was de week ineens voorbij en was het er bij ingeschoten? Ok, dan kan iemand uit zijn supportsysteem (jij?) hem misschien op gezette tijden vragen of het al gedaan is, wijzen op de deadline. Of mogelijk op de gestelde tussendeadlines. Wat moet er gebeuren, wat heeft hij nodig om dat voor elkaar te krijgen? Wie kan hem die benodigdheden leveren.

Ander antwoord op de waarom niet vraag? Andere oplossing zoeken.
ChildoftheStarsmaandag 9 april 2018 @ 19:47
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:45 schreef DancingPhoebe het volgende:
Allemaal ook leuk en aardig en superzorgzaam van je, hoe je hier post. Maar wat kan HIJ doen. Kijk -ondanks jullie onvrede met deze hulpverlener- ook heel droog en praktisch naar jullie mogelijkheden he. Het lijkt er misschien een beetje op dat je nu tot deze hulpverlener bent veroordeeld.

Als je dat even voor een feit aanneemt. Dit is het. Daar moet hij het mee doen. Ja, therapie IS kut en moeilijk. Als het makkelijk was huppelend we allemaal door ons zorgeloze en succesvolle leven naar een horizon vol blijheid. Maar dat is het nou eenmaal niet. Je moet er hard voor werken. En dat moet je zelf doen. Wat niet zegt dat je er geen ondersteuning bij zou moeten regelen. Hetzij van je hulpverleners, hetzij bij je persoonlijke supportsystem.

Ok, heel concreet. Wat is dat harde werken dan? Dat harde werken is zijn huiswerk maken. Blijkbaar moet dat gebeuren. Het is niet gebeurd. Blijkbaar roept dat irritatie op in de behandelrelatie (je hulpverlener is een professional, maar ook gewoon een mens.) Wat kan HIJ doen om die relatie te verbeteren? Nou misschien doen wat hij haar opdraagt te doen, in zijn opdracht om haar om hem te helpen.

Het is de vorige keer niet gelukt. Ok, waarom niet? Wat was de oorzaak? Was de week ineens voorbij en was het er bij ingeschoten? Ok, dan kan iemand uit zijn supportsysteem (jij?) hem misschien op gezette tijden vragen of het al gedaan is, wijzen op de deadline. Of mogelijk op de gestelde tussendeadlines. Wat moet er gebeuren, wat heeft hij nodig om dat voor elkaar te krijgen? Wie kan hem die benodigdheden leveren.

Ander antwoord op de waarom niet vraag? Andere oplossing zoeken.
Toppost! _O_
Droopiemaandag 9 april 2018 @ 19:48
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:35 schreef Koettie het volgende:
True, misschien heb je ook gelijk. Ben ook heel erg betrokken hierbij natuurlijk (logisch ook). Maar het is goed kut want hij is sinds z'n afspraak echt een zombie en ik weet eigenlijk niet zo goed hoe de komende twee weken eruit gaan zien. Nu heeft hij verder geen huiswerk mee, dat scheelt misschien
Heb jij wel eens gedacht aan een praatclubje voor mensen die een depressieve partner hebben.

Maar geen huiswerk, wat gaat hijzelf doen om kleine stapjes vooruit te maken deze 2 weken.
Gaat ie wel eens mee wandelen als jij dat vraagt bv?
En heeft ie gezegd of aangegeven hoe hij vandaag geholpen had willen worden (welke knoppen had de psych moeten indrukken om hem opluchting te bezorgen)
ChildoftheStarsmaandag 9 april 2018 @ 19:48
Kennen jullie trouwens het gevoel van je schuldig voelen omdat je gelukkig bent? Op dit moment vind ik het compleet ongepast om gelukkig te zijn, maar toch voel ik me zo. Ik slaap slecht, dus misschien zit ik tegen een manie aan. Alleen ik weet niet zeker of het echt geluk is of gekte. En ik vind het raar dat ik gelukkig en druk ben nu. Erg lastig
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 19:53
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:47 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Toppost! _O_
:*

quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:48 schreef ChildoftheStars het volgende:
Kennen jullie trouwens het gevoel van je schuldig voelen omdat je gelukkig bent? Op dit moment vind ik het compleet ongepast om gelukkig te zijn, maar toch voel ik me zo. Ik slaap slecht, dus misschien zit ik tegen een manie aan. Alleen ik weet niet zeker of het echt geluk is of gekte. En ik vind het raar dat ik gelukkig en druk ben nu. Erg lastig
Ik ben me juist heel bewust van mijn geluksmomenten, ik probeer er bij stil te staan, ze te maximaliseren en er ook bewust dankbaar voor te zijn. Mijn leven is niet zo gek anders dan 2 jaar geleden (ok op sommige vlakken zeeeeeker wel, verliefd geworden, samenwonen, 3 banen :@ maar ik doe nog steeds sociaal wat ik deed en onderneem wat ik toen ook al ondernam.) Alleen dat al dat moois ook echt doordringt *O* En niet bezoedeld wordt door de grijze slijklaag die mijn gevoelens gijzelt :@ Dat maakt alle verschil. En ik ben me daar zo bewust van O+
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 19:53
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:45 schreef DancingPhoebe het volgende:
Allemaal ook leuk en aardig en superzorgzaam van je, hoe je hier post. Maar wat kan HIJ doen. Kijk -ondanks jullie onvrede met deze hulpverlener- ook heel droog en praktisch naar jullie mogelijkheden he. Het lijkt er misschien een beetje op dat je nu tot deze hulpverlener bent veroordeeld.

Als je dat even voor een feit aanneemt. Dit is het. Daar moet hij het mee doen. Ja, therapie IS kut en moeilijk. Als het makkelijk was huppelend we allemaal door ons zorgeloze en succesvolle leven naar een horizon vol blijheid. Maar dat is het nou eenmaal niet. Je moet er hard voor werken. En dat moet je zelf doen. Wat niet zegt dat je er geen ondersteuning bij zou moeten regelen. Hetzij van je hulpverleners, hetzij bij je persoonlijke supportsystem.

Ok, heel concreet. Wat is dat harde werken dan? Dat harde werken is zijn huiswerk maken. Blijkbaar moet dat gebeuren. Het is niet gebeurd. Blijkbaar roept dat irritatie op in de behandelrelatie (je hulpverlener is een professional, maar ook gewoon een mens.) Wat kan HIJ doen om die relatie te verbeteren? Nou misschien doen wat hij haar opdraagt te doen, in zijn opdracht om haar om hem te helpen.

Het is de vorige keer niet gelukt. Ok, waarom niet? Wat was de oorzaak? Was de week ineens voorbij en was het er bij ingeschoten? Ok, dan kan iemand uit zijn supportsysteem (jij?) hem misschien op gezette tijden vragen of het al gedaan is, wijzen op de deadline. Of mogelijk op de gestelde tussendeadlines. Wat moet er gebeuren, wat heeft hij nodig om dat voor elkaar te krijgen? Wie kan hem die benodigdheden leveren.

Ander antwoord op de waarom niet vraag? Andere oplossing zoeken.
Het is inderdaad niet gelukt. Ik heb elke avond gezegd dat zijn schift daar ligt en dat we samen wat gaan invullen. En dan zitten we een half uur aan tafel en dat eindigt met paniek en uiteindelijk is er niets ingevuld. Dat de week voorbij vliegt en hij het vergeet is het niet iig, hij gaat met loden schoenen naar werk en komt bekaf terug en dan ligt dat schriftje er al. Dus vergeten is het niet.Wat hij nodig heeft dat weet ik niet, dat zou het wel makkelijker maken iig!
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 19:48 schreef Droopie het volgende:

[..]

Heb jij wel eens gedacht aan een praatclubje voor mensen die een depressieve partner hebben.

Maar geen huiswerk, wat gaat hijzelf doen om kleine stapjes vooruit te maken deze 2 weken.
Gaat ie wel eens mee wandelen als jij dat vraagt bv?
En heeft ie gezegd of aangegeven hoe hij vandaag geholpen had willen worden (welke knoppen had de psych moeten indrukken om hem opluchting te bezorgen)
Ja, wel eens overwogen maar had er (nog) geen behoefte aan.

Wandelen en dergelijke wel, hij weet ook dat t goed is. We gaan regelmatig in het weekend wandelen of pokemon go spelen. Ergens lunchen oid.

En daar hadden we het vanmiddag over, begrip. Hij wilde aangeven dat deze week slecht viel ivm allemaal gedoe op werk maar toen ging het alleen nog over die opdracht en heeft de psycholoog gezegd dat ze dan maar niets moeten doen en heeft nog weinig gezegd.
-Strawberry-maandag 9 april 2018 @ 19:54
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:48 schreef ChildoftheStars het volgende:
Kennen jullie trouwens het gevoel van je schuldig voelen omdat je gelukkig bent? Op dit moment vind ik het compleet ongepast om gelukkig te zijn, maar toch voel ik me zo. Ik slaap slecht, dus misschien zit ik tegen een manie aan. Alleen ik weet niet zeker of het echt geluk is of gekte. En ik vind het raar dat ik gelukkig en druk ben nu. Erg lastig
Waarom vind je het ongepast?

Is je geluksgevoel verklaarbaar? Misschien toch een soort opluchting en gevoel van vrijheid?
ChildoftheStarsmaandag 9 april 2018 @ 19:57
Het geluk is helemaal niet verklaarbaar (ik ben een week geleden gedumpt, door iemand waarvan ik dacht dat hij de partner van mijn leven was) en dat actieve is ook geen best sein omdat ik 's nachts amper tot niet slaap. Gezien ik bipolair ben zou dit op een manie kunnen wijzen, maar ik weet het niet zeker. Volgens mij ben ik niet ongeremd...

De psychiater heeft mail. Alleen ik vind het eng hem te vertrouwen (hey hallo nog een signaal) omdat ik bang ben weer in de kliniek gepropt te worden. Dat zou de derde keer dit jaar zijn en dat vind ik niet zo fijn.
-Strawberry-maandag 9 april 2018 @ 20:03
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:57 schreef ChildoftheStars het volgende:
Het geluk is helemaal niet verklaarbaar (ik ben een week geleden gedumpt, door iemand waarvan ik dacht dat hij de partner van mijn leven was) en dat actieve is ook geen best sein omdat ik 's nachts amper tot niet slaap. Gezien ik bipolair ben zou dit op een manie kunnen wijzen, maar ik weet het niet zeker. Volgens mij ben ik niet ongeremd...

De psychiater heeft mail. Alleen ik vind het eng hem te vertrouwen (hey hallo nog een signaal) omdat ik bang ben weer in de kliniek gepropt te worden. Dat zou de derde keer dit jaar zijn en dat vind ik niet zo fijn.
Ik weet dat je gedumpt bent, maar wel voordat je er zelf aan zat te denken hetzelfde te doen. Daarom kan het ergens misschien toch een opluchting zijn.

Maar in combinatie met het weinig slapen kan het wel wijzen op een manie ja. Goed dat je de psych gemaild hebt lijkt me. :)
ChildoftheStarsmaandag 9 april 2018 @ 20:09
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 20:03 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Ik weet dat je gedumpt bent, maar wel voordat je er zelf aan zat te denken hetzelfde te doen. Daarom kan het ergens misschien toch een opluchting zijn.

Maar in combinatie met het weinig slapen kan het wel wijzen op een manie ja. Goed dat je de psych gemaild hebt lijkt me. :)
Ik was er nog niet aan toe en het heeft me toch verrast. Het is deels opluchting (waar ik me ook schuldig over voel), maar ook een gemis. Ik kan het niet goed uitleggen.

Waarschijnlijk belt hij me morgen even
Droopiemaandag 9 april 2018 @ 20:09
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:53 schreef Koettie het volgende:

[..]

Het is inderdaad niet gelukt. Ik heb elke avond gezegd dat zijn schift daar ligt en dat we samen wat gaan invullen. En dan zitten we een half uur aan tafel en dat eindigt met paniek en uiteindelijk is er niets ingevuld. Dat de week voorbij vliegt en hij het vergeet is het niet iig, hij gaat met loden schoenen naar werk en komt bekaf terug en dan ligt dat schriftje er al. Dus vergeten is het niet.Wat hij nodig heeft dat weet ik niet, dat zou het wel makkelijker maken iig!

[..]

Ja, wel eens overwogen maar had er (nog) geen behoefte aan.

Wandelen en dergelijke wel, hij weet ook dat t goed is. We gaan regelmatig in het weekend wandelen of pokemon go spelen. Ergens lunchen oid.

En daar hadden we het vanmiddag over, begrip. Hij wilde aangeven dat deze week slecht viel ivm allemaal gedoe op werk maar toen ging het alleen nog over die opdracht en heeft de psycholoog gezegd dat ze dan maar niets moeten doen en heeft nog weinig gezegd.
Hij werkt nog gewoon momenteel?
Wat doet ie voor soort werk en is het een optie om minder te werken of gewoon even een time out te nemen.

Zijn structuur valt dan wel weg, maar misschien kan ie dan wel tijd maken voor zijn issues en problematiek.

Mijn ervaring is dat als je zwaar depressief bent je niet kan werken en als je kan werken zou je ook misschien iedere dag kunnen douchen.

Maar ja, oordelen vanaf de zijlijn is lekker makkelijk ;) en ik heb ook alleen maar deze reeks gelezen en heb je eerdere posts niet gezien
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 20:13
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 19:53 schreef Koettie het volgende:

[..]

Het is inderdaad niet gelukt. Ik heb elke avond gezegd dat zijn schift daar ligt en dat we samen wat gaan invullen. En dan zitten we een half uur aan tafel en dat eindigt met paniek en uiteindelijk is er niets ingevuld. Dat de week voorbij vliegt en hij het vergeet is het niet iig, hij gaat met loden schoenen naar werk en komt bekaf terug en dan ligt dat schriftje er al. Dus vergeten is het niet.Wat hij nodig heeft dat weet ik niet, dat zou het wel makkelijker maken iig!

[..]

Ja, wel eens overwogen maar had er (nog) geen behoefte aan.

Wandelen en dergelijke wel, hij weet ook dat t goed is. We gaan regelmatig in het weekend wandelen of pokemon go spelen. Ergens lunchen oid.

En daar hadden we het vanmiddag over, begrip. Hij wilde aangeven dat deze week slecht viel ivm allemaal gedoe op werk maar toen ging het alleen nog over die opdracht en heeft de psycholoog gezegd dat ze dan maar niets moeten doen en heeft nog weinig gezegd.
Dus dat werkt niet. Zoek een andere manier. Even niet helemaal helder, maar ging het om het bijhouden van je algemene stemming ofzo? Als dat het geval is, kan ik me voorstellen dat het zo -zo fysiek en aanwezig... WAAAACHTENDDDD }) }) }) een hele grote weerstand oproept. Eigenlijk gaat het dan ook ineens om een hele andere opdracht, dan de essentie. O GOD ER MOET IETS IN DAT SCHRIFTJE. Nee, die psycholoog wil gewoon weten hoe hij het leven ervaart, gemeten op verschillende punten in zijn week. Zijn antwoorden daarop geven haar info en aanknooppunten om op door te vragen, door te zoeken. Zij weet het namelijk ook niet. Net zo min als zij. Daar moeten ze samen naar zoeken.

Ik vind niet dat je als partner de (ondersteunende) hulpverlener moet willen zijn, maar in de praktijk ben je toch het meest aanwezige punt in iemands leven. Wat nou als jij hem een aantal keer benoemt op iets wat stemmingsverhogend is. LIKEERMAGERDWTFEENLOSLOPENDEKANGHASKANWHAAAAAROLLERCOPTERZOOOOMGGGGGGGGEINZ!!!!! "Heee schatje, dit is nou wel echt even zo'n momentje dat net iets beter is dan de rest he? Waarschijnlijk voel je je nog steeds depressief, maar was er wel heel even een momentje van lucht?" en de volgende keer wanneer jullie met dat kutschriftje zitten: "Heeee, je had het over die Snorlax weet je nog!"

Heel gek, maar als ik me heel gelukkig voel, is het depressieve gevoel echt heel onbegrijpelijk voor mij. Als ik depri ben, ben ik juist dat besef van geluk even kwijt. Heel soms sijpelt er wat door de grauwheid heen. Maar ja die wint altijd weer en dan ben je dat lichtpuntje ook zo weer vergeten. En dan zit je daar met dat grafschrift alleen maar te denken aan hoe kut je leven is en hoe zwaar alles is en dat dat schrift stinkt en die pen het niet doet en feitelijk het hele universum tegen je is en dat dat ook nooit meer goedkomt. Dan denk je niet meer aan die klotekutsnorlax. Tenzij je er wel weer even aan denkt want dan is het OMGSNORLAX, voor heel even weer.

Dus misschien kun jij hem meer gedurende de dag bij de opdracht betrokken houden. Hetzij impliciet, hetzij wat uitgesprokener: met hem door de dag heen te roepen WAJOOO KLEIN GELUKSMOMENT 1 VAN 3! Ofzo.

Maak het lichter ofzo? Die aanwezigheid op deze manier helpt hem blijkbaar niet.
-Strawberry-maandag 9 april 2018 @ 20:18
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:09 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Ik was er nog niet aan toe en het heeft me toch verrast. Het is deels opluchting (waar ik me ook schuldig over voel), maar ook een gemis. Ik kan het niet goed uitleggen.

Waarschijnlijk belt hij me morgen even
Mixed feelings. Hoe dan ook: je voelt je zoals je voelt. Aangezien je het zelf niet in de hand had, heb je niemand om je schuldig tegenover te voelen als je het mij vraagt. Maar ja, gevoelens zijn niet zo rationeel.
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 20:26
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 20:09 schreef Droopie het volgende:

[..]

Hij werkt nog gewoon momenteel?
Wat doet ie voor soort werk en is het een optie om minder te werken of gewoon even een time out te nemen.

Zijn structuur valt dan wel weg, maar misschien kan ie dan wel tijd maken voor zijn issues en problematiek.

Mijn ervaring is dat als je zwaar depressief bent je niet kan werken en als je kan werken zou je ook misschien iedere dag kunnen douchen.

Maar ja, oordelen vanaf de zijlijn is lekker makkelijk ;) en ik heb ook alleen maar deze reeks gelezen en heb je eerdere posts niet gezien
Hij werkt juist voor structuur. (toch beetje dat autistische :+) Bij de vorige depressie heeft dat hem er echt doorheen getrokken. Nu is er echter gedoe dus dat geeft veel frustratie. Hele dagen thuis zitten wil hij niet en het lijkt mij eigenlijk ook niet handig. Ik ben bang dat hij de hele dag gaat piekeren, net als hoe het in het weekend gaat. Dan is het prima als we even wandelen oid maar als ik terug kom van werken zit hij weer als een zombie op de bank na te denken over dingen. Vooral omdat hij verder geen sport of hobbys heeft waar hij voor naar buiten moet.
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:13 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Dus dat werkt niet. Zoek een andere manier. Even niet helemaal helder, maar ging het om het bijhouden van je algemene stemming ofzo? Als dat het geval is, kan ik me voorstellen dat het zo -zo fysiek en aanwezig... WAAAACHTENDDDD }) }) }) een hele grote weerstand oproept. Eigenlijk gaat het dan ook ineens om een hele andere opdracht, dan de essentie. O GOD ER MOET IETS IN DAT SCHRIFTJE. Nee, die psycholoog wil gewoon weten hoe hij het leven ervaart, gemeten op verschillende punten in zijn week. Zijn antwoorden daarop geven haar info en aanknooppunten om op door te vragen, door te zoeken. Zij weet het namelijk ook niet. Net zo min als zij. Daar moeten ze samen naar zoeken.

Ik vind niet dat je als partner de (ondersteunende) hulpverlener moet willen zijn, maar in de praktijk ben je toch het meest aanwezige punt in iemands leven. Wat nou als jij hem een aantal keer benoemt op iets wat stemmingsverhogend is. LIKEERMAGERDWTFEENLOSLOPENDEKANGHASKANWHAAAAAROLLERCOPTERZOOOOMGGGGGGGGEINZ!!!!! "Heee schatje, dit is nou wel echt even zo'n momentje dat net iets beter is dan de rest he? Waarschijnlijk voel je je nog steeds depressief, maar was er wel heel even een momentje van lucht?" en de volgende keer wanneer jullie met dat kutschriftje zitten: "Heeee, je had het over die Snorlax weet je nog!"

Heel gek, maar als ik me heel gelukkig voel, is het depressieve gevoel echt heel onbegrijpelijk voor mij. Als ik depri ben, ben ik juist dat besef van geluk even kwijt. Heel soms sijpelt er wat door de grauwheid heen. Maar ja die wint altijd weer en dan ben je dat lichtpuntje ook zo weer vergeten. En dan zit je daar met dat grafschrift alleen maar te denken aan hoe kut je leven is en hoe zwaar alles is en dat dat schrift stinkt en die pen het niet doet en feitelijk het hele universum tegen je is en dat dat ook nooit meer goedkomt. Dan denk je niet meer aan die klotekutsnorlax. Tenzij je er wel weer even aan denkt want dan is het OMGSNORLAX, voor heel even weer.

Dus misschien kun jij hem meer gedurende de dag bij de opdracht betrokken houden. Hetzij impliciet, hetzij wat uitgesprokener: met hem door de dag heen te roepen WAJOOO KLEIN GELUKSMOMENT 1 VAN 3! Ofzo.

Maak het lichter ofzo? Die aanwezigheid op deze manier helpt hem blijkbaar niet.
Hij moest voor elk dagdeel iets opschrijven wat hij deed en daar dan een cijfer aan hangen. Stress want moest het dan gaan over wat hij deed en wat was dan 0 en wat is 10? Want ontbijten is wel oke maar het is geen zes want het is maar ontbijt maar ook geen onvoldoende perse want het is niet perse vervelend om te ontbijten maar ook niet leuk ofzo en... Zo gaat het dan. En het voelt voor hem ook echt als omg ik MOET iets opschrijven en straks is het niet goed genoeg of heb ik de opdracht niet goed begrepen en wat heeft het eigenlijk voor nut en hij heeft ook geen voorbeeld gegeven dus weet niet man.

Dat stemmingsverhogende doe ik sowieso, ook nav tips van de vorige therapie. Bijv gister was hij zenuwachtig voor vandaag dus zijn gaan wandelen en ergens gaan eten. Als ik dan iets zeg van joh, nu is wel even een fijn momentje, zo met die opkomende bloembollen. En dan heeft ie iets van hm ja. En als ik begin over het schrifje zegt hij emteen daar word ik toch niet gelukkig van??? Want het was wel even mooi maarja nu is het weer kut. Ik probeer het op het moment zelf, of juist in de avond onder het eten even bespreken van dat en dat was wel leuk of haha daar moest je om lachen. Maar hij weet dat het daarna in het schrifje moet en dan gaat ie weer piekeren en dan was het toc hniet meer zo leuk.

Dat niet hulpverlener zijn is een broos evenwicht want ik ben jawel.. hulpverlener/maatschappelijk werker. Nu ben ik dat niet in de relatie en ik ben ook heel erg niet zijn moeder maar soms vind ik dat wel lastig.

Ik heb soms bijna het idee dat hij er nu veel te diep inzit om 'al' bezig te zijn met CGT. Ben verder geen psych maar het lijkt mij veel fijner als je eerst een sessie of 3,4 over je shit kan praten en uitleggen wat je dwars zit zodat het iig uit je systeem is en de behandelaar ook een grotere context heeft dan wanneer ie meteen dingen te doen geeft. s
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 20:33
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:26 schreef Koettie het volgende:


Hij moest voor elk dagdeel iets opschrijven wat hij deed en daar dan een cijfer aan hangen. Stress want moest het dan gaan over wat hij deed en wat was dan 0 en wat is 10? Want ontbijten is wel oke maar het is geen zes want het is maar ontbijt maar ook geen onvoldoende perse want het is niet perse vervelend om te ontbijten maar ook niet leuk ofzo en... Zo gaat het dan. En het voelt voor hem ook echt als omg ik MOET iets opschrijven en straks is het niet goed genoeg of heb ik de opdracht niet goed begrepen en wat heeft het eigenlijk voor nut en hij heeft ook geen voorbeeld gegeven dus weet niet man.

Dat stemmingsverhogende doe ik sowieso, ook nav tips van de vorige therapie. Bijv gister was hij zenuwachtig voor vandaag dus zijn gaan wandelen en ergens gaan eten. Als ik dan iets zeg van joh, nu is wel even een fijn momentje, zo met die opkomende bloembollen. En dan heeft ie iets van hm ja. En als ik begin over het schrifje zegt hij emteen daar word ik toch niet gelukkig van??? Want het was wel even mooi maarja nu is het weer kut. Ik probeer het op het moment zelf, of juist in de avond onder het eten even bespreken van dat en dat was wel leuk of haha daar moest je om lachen. Maar hij weet dat het daarna in het schrifje moet en dan gaat ie weer piekeren en dan was het toc hniet meer zo leuk.

Dat niet hulpverlener zijn is een broos evenwicht want ik ben jawel.. hulpverlener/maatschappelijk werker. Nu ben ik dat niet in de relatie en ik ben ook heel erg niet zijn moeder maar soms vind ik dat wel lastig.

Ik heb soms bijna het idee dat hij er nu veel te diep inzit om 'al' bezig te zijn met CGT. Ben verder geen psych maar het lijkt mij veel fijner als je eerst een sessie of 3,4 over je shit kan praten en uitleggen wat je dwars zit zodat het iig uit je systeem is en de behandelaar ook een grotere context heeft dan wanneer ie meteen dingen te doen geeft. s
Ja maar doh, dat gesprek dat jullie hebben, dat is je antwoord al. Dat moet in dat schriftje.
Luchtbelmaandag 9 april 2018 @ 20:35
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:13 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Dus dat werkt niet. Zoek een andere manier. Even niet helemaal helder, maar ging het om het bijhouden van je algemene stemming ofzo? Als dat het geval is, kan ik me voorstellen dat het zo -zo fysiek en aanwezig... WAAAACHTENDDDD }) }) }) een hele grote weerstand oproept. Eigenlijk gaat het dan ook ineens om een hele andere opdracht, dan de essentie. O GOD ER MOET IETS IN DAT SCHRIFTJE. Nee, die psycholoog wil gewoon weten hoe hij het leven ervaart, gemeten op verschillende punten in zijn week. Zijn antwoorden daarop geven haar info en aanknooppunten om op door te vragen, door te zoeken. Zij weet het namelijk ook niet. Net zo min als zij. Daar moeten ze samen naar zoeken.

Ik vind niet dat je als partner de (ondersteunende) hulpverlener moet willen zijn, maar in de praktijk ben je toch het meest aanwezige punt in iemands leven. Wat nou als jij hem een aantal keer benoemt op iets wat stemmingsverhogend is. LIKEERMAGERDWTFEENLOSLOPENDEKANGHASKANWHAAAAAROLLERCOPTERZOOOOMGGGGGGGGEINZ!!!!! "Heee schatje, dit is nou wel echt even zo'n momentje dat net iets beter is dan de rest he? Waarschijnlijk voel je je nog steeds depressief, maar was er wel heel even een momentje van lucht?" en de volgende keer wanneer jullie met dat kutschriftje zitten: "Heeee, je had het over die Snorlax weet je nog!"

Heel gek, maar als ik me heel gelukkig voel, is het depressieve gevoel echt heel onbegrijpelijk voor mij. Als ik depri ben, ben ik juist dat besef van geluk even kwijt. Heel soms sijpelt er wat door de grauwheid heen. Maar ja die wint altijd weer en dan ben je dat lichtpuntje ook zo weer vergeten. En dan zit je daar met dat grafschrift alleen maar te denken aan hoe kut je leven is en hoe zwaar alles is en dat dat schrift stinkt en die pen het niet doet en feitelijk het hele universum tegen je is en dat dat ook nooit meer goedkomt. Dan denk je niet meer aan die klotekutsnorlax. Tenzij je er wel weer even aan denkt want dan is het OMGSNORLAX, voor heel even weer.

Dus misschien kun jij hem meer gedurende de dag bij de opdracht betrokken houden. Hetzij impliciet, hetzij wat uitgesprokener: met hem door de dag heen te roepen WAJOOO KLEIN GELUKSMOMENT 1 VAN 3! Ofzo.

Maak het lichter ofzo? Die aanwezigheid op deze manier helpt hem blijkbaar niet.
En het helpt je zelf denk ik ook niet Koettie om zo dicht betrokken te zijn. No offence. Je schreef, het is zo kut dat hij een zombie is na deze afspraak. De afspraak was vandaag. Dat soort dingen zijn toch gebeuren met mensen na afspraken bij therapeuten? Misschien kun je de volgende keer een paar uur daarna gewoon ff wat anders gaan doen ofzo? Zodat jullie het er wel even over kunnen hebben als dat gewenst is maar dat je daarna alle twee even je eigen gang gaat?

En over die geluksmomenten die hierboven beschreven worden en het aangeven wat je nodig hebt. Voor mij ineen combinatie van depressie, trauma, angst en falen zijn die dingen niet te voelen. Als iemand anders die dingen dan wel denkt te zien of te herkennen terwijl ik het niet doe roept het alleen maar meer angst op bij mij om “verkeerd te leven” Of ik voel me onbegrepen of leeg omdat ik er niks bij voelde. Ik zou dat dan ook zeker niet met één van mijn naasten delen.
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 20:35
Voor therapie om te werken, moet je met je billen bloot. Ook al heb je geen perfecte billen. Je moet ze toch laten zien. Dus het maar niet doen, omdat je denkt dat dat wat je wel kunt het therapie-equivalent van een puistige reet is, dat werkt dus niet.
Luchtbelmaandag 9 april 2018 @ 20:40
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:35 schreef DancingPhoebe het volgende:
Voor therapie om te werken, moet je met je billen bloot. Ook al heb je geen perfecte billen. Je moet ze toch laten zien. Dus het maar niet doen, omdat je denkt dat dat wat je wel kunt het therapie-equivalent van een puistige reet is, dat werkt dus niet.
Ik denk dat je deze tekst kunt verkopen.
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 20:41
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:33 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Ja maar doh, dat gesprek dat jullie hebben, dat is je antwoord al. Dat moet in dat schriftje.
Dat weet ik, maar hij schrijf het niet in het schriftje.

quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:35 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

En het helpt je zelf denk ik ook niet Koettie om zo dicht betrokken te zijn. No offence. Je schreef, het is zo kut dat hij een zombie is na deze afspraak. De afspraak was vandaag. Dat soort dingen zijn toch gebeuren met mensen na afspraken bij therapeuten? Misschien kun je de volgende keer een paar uur daarna gewoon ff wat anders gaan doen ofzo? Zodat jullie het er wel even over kunnen hebben als dat gewenst is maar dat je daarna alle twee even je eigen gang gaat?

En over die geluksmomenten die hierboven beschreven worden en het aangeven wat je nodig hebt. Voor mij ineen combinatie van depressie, trauma, angst en falen zijn die dingen niet te voelen. Als iemand anders die dingen dan wel denkt te zien of te herkennen terwijl ik het niet doe roept het alleen maar meer angst op bij mij om “verkeerd te leven” Of ik voel me onbegrepen of leeg omdat ik er niks bij voelde. Ik zou dat dan ook zeker niet met één van mijn naasten delen.
Tuurlijk helpt dat niet. Ik hou van deze man en woon bij hem in huis, dus betrokken ben ik sowieso. En normaal zit ik op school dus die uren alleen hebben we normaal ook. Ik studeer en werk 20 uur daarnaast, hij werkt soms in de avond dus we zitten dus niet de hele week op elkaars lip.

Ik snap het tweede stuk van je tekst niet denk ik. Wel fijn om dit even te luchten trouwens, thanks voor alle reacties. :)

Edit, nu wel. Moest het even zes keer lezen. Ik probeer dit meestal alleen bij dingen waar hij het of zelf bij zegt of dingen waarvan ik weet dat het echt z'n ding is, bij wijze van pokemon.
Droopiemaandag 9 april 2018 @ 20:45
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:26 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij werkt juist voor structuur. (toch beetje dat autistische :+) Bij de vorige depressie heeft dat hem er echt doorheen getrokken. Nu is er echter gedoe dus dat geeft veel frustratie. Hele dagen thuis zitten wil hij niet en het lijkt mij eigenlijk ook niet handig. Ik ben bang dat hij de hele dag gaat piekeren, net als hoe het in het weekend gaat. Dan is het prima als we even wandelen oid maar als ik terug kom van werken zit hij weer als een zombie op de bank na te denken over dingen. Vooral omdat hij verder geen sport of hobbys heeft waar hij voor naar buiten
werken kan je ook prima gebruiken als excuus om niet aan je eigen problemen te denken (en daarmee ook denken of bijdragen aan een oplossing)

therapie hoort altijd op de eerste plaats te komen vind ik en als je een zombie bent prive, en werk is daar mede debet aan.. zou je vriend zich achter de oren moeten krabben wat onder aan de streep gezond voor hem is

verder alles wat dancingphoebe zegt :)
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 20:49
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 20:45 schreef Droopie het volgende:

[..]

werken kan je ook prima gebruiken als excuus om niet aan je eigen problemen te denken (en daarmee ook denken of bijdragen aan een oplossing)

therapie hoort altijd op de eerste plaats te komen vind ik en als je een zombie bent prive, en werk is daar mede debet aan.. zou je vriend zich achter de oren moeten krabben wat onder aan de streep gezond voor hem is

verder alles wat dancingphoebe zegt :)
Een therapie misschien wel, Eens in de twee weken een gesprek, nee. Ik denk niet dat thuisblijven dat iets gaat oplossen. Daarnaast is vriend zonder (een beetje structuur) ook ongelukkig.
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 20:51
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 20:40 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ik denk dat je deze tekst kunt verkopen.
Op zo'n grote 90x90 tuintegel? :D
Luchtbelmaandag 9 april 2018 @ 21:03
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 20:51 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Op zo'n grote 90x90 tuintegel? :D
Ik dacht meer aan vastleggen en royalties over vragen :P therapieboeken en zulks.

Maar als jij een tuintegel wil ook best, ik weet nog wel wat leuke groepsruimtes waar ie niet zou misstaan :D
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 21:26
Op zo'n wctegel of xenos bord!
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 21:31
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 21:03 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ik dacht meer aan vastleggen en royalties over vragen :P therapieboeken en zulks.

Maar als jij een tuintegel wil ook best, ik weet nog wel wat leuke groepsruimtes waar ie niet zou misstaan :D
Ik zie handel! 25% voor jou :D
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 21:33
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:41 schreef Koettie het volgende:

[..]

Dat weet ik, maar hij schrijf het niet in het schriftje.


Dan schrijf jij. Dan ziet die psycholoog ook dat hij dat dus blijkbaar nog niet kan. Dan stelt hij daar een vraag over, dan geeft je vriend antwoord, etc. etc.
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 21:37
Dat heb ik een paar keer gedaan, maar dat mocht niet blijkbaar. Want dat heeft ie meegenomen vanmorgen.
aequemaandag 9 april 2018 @ 21:39
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 21:37 schreef Koettie het volgende:
Dat heb ik een paar keer gedaan, maar dat mocht niet blijkbaar. Want dat heeft ie meegenomen vanmorgen.
Is ook niet zo heel raar aangezien het vooral bedoeld is om jezelf een inzicht te geven van je eigen handelingen en gedachte daarbij.

En nu ga ik weer even verder met mijn eigen huiswerk. :P
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 21:39
Oh wauw, dat is dan wel weer apart :D

Al kán ik me ook voorstellen dat het een beetje meer te maken heeft moet hoe het gesprek verlopen is dan het daadwerkelijke feit dat jij dingen hebt opgeschreven?
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 21:40
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 21:39 schreef aeque het volgende:

[..]

Is ook niet zo heel raar aangezien het vooral bedoeld is om jezelf een inzicht te geven van je eigen handelingen en gedachte daarbij.

En nu ga ik weer even verder met mijn eigen huiswerk. :P
Ja sowieso, maar iets is dan nog altijd een beter uitgangspunt dan helemaal niets. Dan werk je naar dat zelf opschrijven toe, toch?
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 21:42
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 21:39 schreef DancingPhoebe het volgende:
Oh wauw, dat is dan wel weer apart :D

Al kán ik me ook voorstellen dat het een beetje meer te maken heeft moet hoe het gesprek verlopen is dan het daadwerkelijke feit dat jij dingen hebt opgeschreven?
Geen idee. Vind 't lastig want kan wel herhalen wat vriend zei maar doe heeft z'n donderbui bril op natuurlijk.
aequemaandag 9 april 2018 @ 21:43
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 21:40 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Ja sowieso, maar iets is dan nog altijd een beter uitgangspunt dan helemaal niets. Dan werk je naar dat zelf opschrijven toe, toch?
Niet als je aan het vermijden bent. Dan is het wel fijn dat iemand anders het doet en komt er nooit meer iets van terecht. Je maakt dat huiswerk namelijk niet voor de psych, maar voor jezelf.
DancingPhoebemaandag 9 april 2018 @ 21:43
quote:
1s.gif Op maandag 9 april 2018 21:42 schreef Koettie het volgende:

[..]

Geen idee. Vind 't lastig want kan wel herhalen wat vriend zei maar doe heeft z'n donderbui bril op natuurlijk.
Zou je met zijn toestemming contact met haar kunnen en/of willen hebben over dit soort dingen? Vind het tricky hoor, misschien zit je dan al veel te veel te hulpverlenen.
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 21:48
Zijn psych is een man. En ja heeft vriend al gevraagd maar dat wil de psycholoog niet. Onnodig en onhandig..
Koettiemaandag 9 april 2018 @ 21:49
Of tenminste, ik bedoel meegaan naar een afspraak. Contact weet ik niet.
Melancholia_warmaandag 9 april 2018 @ 22:53
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 21:49 schreef Koettie het volgende:
Of tenminste, ik bedoel meegaan naar een afspraak. Contact weet ik niet.
Dat is vreemd. Ik zou gewoon contact proberen te leggen om te kijken wat die psych zelf zegt. Dan hoor je dit ook vanuit zijn kant.
ChildoftheStarsmaandag 9 april 2018 @ 23:39
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 21:49 schreef Koettie het volgende:
Of tenminste, ik bedoel meegaan naar een afspraak. Contact weet ik niet.
Ik heb tijdens een opname ook wel eens gehad dat mijn ex niet mee mocht naar een gesprek, omdat het teveel zou afleiden van het therapiedoel. Hij heeft toen ook uitgelegd waarom, aan mij en niet aan mijn ex.

Misschien kun je het mailadres of telefoonnummer krijgen en gewoon zelf vragen waarom niet?
magnetronkoffiedinsdag 10 april 2018 @ 00:38
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 18:49 schreef Koettie het volgende:

[..]

Haarlem eo. En bellen al gedaan, er zijn overal giga wachtrijen. Logisch maarja, zes weken zonder is gewoon te lang op dit moment.

[..]

Die huisarts denkt ook niet met ons mee. Tenminste, voel me echt helemaal niet gesteund what so ever. De POH is die psych bij de huisarts toch? Daar is hij vorige keer geweest en die vrouw was constant te laat, trok verkeerde conclusies en was regelmatig haar papieren kwijt..

Bij Psyq zijn we ook eerder geweest en eigenlijk ook niet zo tevreden over, die pakte echt nul door en toen hij eenmaal niet meer dood wilde was het nou je wil niet meer dood, we sluiten het af doeiiii. Terwijl er nooit eens verder gekeken wordt naar de onderliggende dingen.

Weet nu niet wat handig is, huisarts weer bellen? Of zelf PsyQ benaderen, met een doorverwijzing naar een compleet andere instantie die dus al 'ingezet' is bij zijn huidige psych (geen idee of dat kan/mag). Of nog een andere zoeken maar weet niet waar ik moet zoeken, de wachtrijen zijn op z'n kortst 6/8 weken.

De diagnose van de psych nu is een milde depressie.
Ik kan enkele dingen bedenken. Jullie zouden bij Passant binnen kunnen lopen en daar eventueel om advies vragen?
Er was ook een inloop op 1 of enkele dagen. Aangezien je zelf ook hulpverlener bent, lijkt 't me waarschijnlijk dat je al eens van Passant hebt gehoord.

Een andere optie is om buiten jullie stad/regio naar hulp te gaan zoeken of jullie daarbuiten laten doorverwijzen. Amsterdam zou relatief goed georganiseerd zijn wat hulpverlening op het gebied van autisme betreft. Een voorbeeld is het Leo Kannerhuis. Zoals mij uitgelegd is, kon ik daar terecht mede omdat de hulpverlening op het gebied van autisme in m'n eigen regio ontoereikend was. Je hebt daarvoor wel een verwijzing nodig. Er zijn nog andere alternatieven binnen Amsterdam, maar weet ze niet allemaal uit m'n hoofd.
Er was ook nog 1nP en een aantal andere organisaties die hun eigen niche op het gebied van autisme hebben.

Maar het zou best een goed idee kunnen zijn om buiten jullie eigen regio om hulp te gaan zoeken, zeker aangezien er bij jullie in 'de buurt' een relatief grote stad aanwezig is :P

Het komt wel neer op een beetje netwerken en rondvragen, om telefoonnummers vragen, etc. Tis wel erg omslachtig, maar wel een optie voor als je vastloopt.

En wat dat schrijven betreft, het lijkt op een soort blokkade?
Koettiedinsdag 10 april 2018 @ 01:33
Ik kende het niet magnetronkoffie. Werkt niet hier in de stad en hele andere doelgroep. Ziet er interessant uit! Morgen even bellen, dank je wel voor de tip
magnetronkoffiedinsdag 10 april 2018 @ 10:15
quote:
0s.gif Op dinsdag 10 april 2018 01:33 schreef Koettie het volgende:
Ik kende het niet magnetronkoffie. Werkt niet hier in de stad en hele andere doelgroep. Ziet er interessant uit! Morgen even bellen, dank je wel voor de tip
Graag gedaan :)
aequedinsdag 10 april 2018 @ 12:09
Maar het was toch nog niet helemaal zeker dat hij autisme heeft? Of heb ik dat verkeerd begrepen?
Mevrouw_voor_joudinsdag 10 april 2018 @ 12:50
Pfoe... intense therapiesessie gehad. Nadat ik vorige week wat inplodeerde en ik niet meer naar mijn vrijwilligerswerk durfde had ik mijn psycholoog een email gestuurd om het vandaag te bespreken.

We deden een oefening waarbij ik de herinnering opzocht die gekoppeld was aan de situatie die zich vorige week voordeed. Vond ik best lastig, er waren eigenlijk wel veel herinneringen die hieraan vastzaten, maar uiteindelijk kon ik er een kiezen.

Ik beschreef de situatie en de psycholoog vroeg me wat ik in dat moment zou willen zeggen en doen. En vervolgens hielp ze me dat ook te zeggen en te doen en het scenario van de herinnering anders te laten lopen. Heel apart. Ik voelde echt de spanning van me afglijden erna.

En nu ben ik weer moe, maar wel oke moe. En moet nu ook t een en ander processen. T doet veel op de achtergrond.
Lastpostdinsdag 10 april 2018 @ 12:54
Hier blij. Psych acht me weer geschikt om te werken en bespreekt nu in het team of we binnenkort kunnen afronden en stoppen met de therapie.

Voel me beter, durf meer en zit lekkerder in m'n vel. Prettig om te ervaren na al die tijd. :D
Mevrouw_voor_joudinsdag 10 april 2018 @ 12:57
quote:
0s.gif Op dinsdag 10 april 2018 12:54 schreef Lastpost het volgende:
Hier blij. Psych acht me weer geschikt om te werken en bespreekt nu in het team of we binnenkort kunnen afronden en stoppen met de therapie.

Voel me beter, durf meer en zit lekkerder in m'n vel. Prettig om te ervaren na al die tijd. :D
Fijn zeg! *O*
Koettiedinsdag 10 april 2018 @ 12:59
quote:
1s.gif Op dinsdag 10 april 2018 12:09 schreef aeque het volgende:
Maar het was toch nog niet helemaal zeker dat hij autisme heeft? Of heb ik dat verkeerd begrepen?
Jawel, hij heeft de diagnose pddnos
Nijnadinsdag 10 april 2018 @ 20:45
quote:
0s.gif Op maandag 9 april 2018 20:26 schreef Koettie het volgende:

Hij moest voor elk dagdeel iets opschrijven wat hij deed en daar dan een cijfer aan hangen. Stress want moest het dan gaan over wat hij deed en wat was dan 0 en wat is 10? Want ontbijten is wel oke maar het is geen zes want het is maar ontbijt maar ook geen onvoldoende perse want het is niet perse vervelend om te ontbijten maar ook niet leuk ofzo en... Zo gaat het dan. En het voelt voor hem ook echt als omg ik MOET iets opschrijven en straks is het niet goed genoeg of heb ik de opdracht niet goed begrepen en wat heeft het eigenlijk voor nut en hij heeft ook geen voorbeeld gegeven dus weet niet man.

Hij heeft pdd-nos schrijf je.
Mijn eerste vraag, zeker als ik dikgedrukte bovenstaande lees... is de opdracht duidelijk genoeg voor hem?
Wat is 0 en wat is 10... lastig uit te leggen en veel mensen kunnen zich er uiteindelijk wel een voorstelling bij maken. Maar dat kan wel moeilijk zijn voor iemand met autisme.
Misschien is de opdracht te open voor hem, ik weet ook niet hoe dat concreter te maken.
Maar als je niet goed weet hoe/wat/waar te beginnen dan is het ook niet zo gek dat het niet lukt.

Geen idee of het ergens op slaat, maar voorbeeld... in de hoop dat dat iets duidelijker maakt:
Gooi iemand een zwemband toe en roep zwem daar naartoe. Zeg dat hij iets met zijn armen en benen moet doen en als hij dan kopje onder gaat of niet vooruit komt dan blijf je herhalen dat hij iets met zijn armen en benen moet doen. Dat hij naar die zwemband moet.
Hij weet niet hoe te zwemmen en behalve dat hij naar die zwemband toe moet, heeft hij geen idee hoe het te gebruiken. Waar begin je dan?
En als ze dan gaan zeggen: je wilt het niet eens, want je probeert niet. Maar je weet niet eens hoe je het moet doen...

Ik krijg de indruk uit je schrijfsels dat hij op zich wel wil. Misschien klikt het niet met deze persoon, dat kan ook nog.
En ik snap niet zo goed waarom jij niet mee zou mogen terwijl (als ik het goed lees) je vriend dat wel prettig zou vinden en jij ook...

Sterkte in elk geval
Koettiedinsdag 10 april 2018 @ 21:28
quote:
0s.gif Op dinsdag 10 april 2018 20:45 schreef Nijna het volgende:

[..]

Hij heeft pdd-nos schrijf je.
Mijn eerste vraag, zeker als ik dikgedrukte bovenstaande lees... is de opdracht duidelijk genoeg voor hem?
Wat is 0 en wat is 10... lastig uit te leggen en veel mensen kunnen zich er uiteindelijk wel een voorstelling bij maken. Maar dat kan wel moeilijk zijn voor iemand met autisme.
Misschien is de opdracht te open voor hem, ik weet ook niet hoe dat concreter te maken.
Maar als je niet goed weet hoe/wat/waar te beginnen dan is het ook niet zo gek dat het niet lukt.

Geen idee of het ergens op slaat, maar voorbeeld... in de hoop dat dat iets duidelijker maakt:
Gooi iemand een zwemband toe en roep zwem daar naartoe. Zeg dat hij iets met zijn armen en benen moet doen en als hij dan kopje onder gaat of niet vooruit komt dan blijf je herhalen dat hij iets met zijn armen en benen moet doen. Dat hij naar die zwemband moet.
Hij weet niet hoe te zwemmen en behalve dat hij naar die zwemband toe moet, heeft hij geen idee hoe het te gebruiken. Waar begin je dan?
En als ze dan gaan zeggen: je wilt het niet eens, want je probeert niet. Maar je weet niet eens hoe je het moet doen...

Ik krijg de indruk uit je schrijfsels dat hij op zich wel wil. Misschien klikt het niet met deze persoon, dat kan ook nog.
En ik snap niet zo goed waarom jij niet mee zou mogen terwijl (als ik het goed lees) je vriend dat wel prettig zou vinden en jij ook...

Sterkte in elk geval
Ja weet niet. Hij geeft aan dat hij het idee wel begrijpt maar het vreemd vindt want bijv in de tuin zitten is wel fijn dus een 7 an sich. Maar hij wordt er niet blijer van dus hoezo is het dan een zeven? Denk dat dat gewoon paniek oproept, dat zie ik ook. Gister hebben we het samen ingevuld. Ik roep een paar dingen en hij kiest dan welke er opgeschreven worden. Dan maar even zo. Ik snap dat eigenlijk ook niet zo goed.
Nijnawoensdag 11 april 2018 @ 20:45
quote:
1s.gif Op dinsdag 10 april 2018 21:28 schreef Koettie het volgende:

[..]

Ja weet niet. Hij geeft aan dat hij het idee wel begrijpt maar het vreemd vindt want bijv in de tuin zitten is wel fijn dus een 7 an sich. Maar hij wordt er niet blijer van dus hoezo is het dan een zeven? Denk dat dat gewoon paniek oproept, dat zie ik ook. Gister hebben we het samen ingevuld. Ik roep een paar dingen en hij kiest dan welke er opgeschreven worden. Dan maar even zo. Ik snap dat eigenlijk ook niet zo goed.
En je kan het idee begrijpen, maar dat scoren van iets wat je doet is wel lastig.
Dat voorbeeld van de tuin, op zich een 7, maar blijer wordt hij er niet van... welk cijfer moet je dan geven...
Ik herken het wel. En ik doe dan maar wat of dat waarvan ik denk dat het van me verwacht wordt. Beetje lastig uitleggen, ik vraag me dan ook altijd af in hoeverre het een realistisch beeld geeft zeg maar. Ik ga alles zitten beredeneren ofzo
Mevrouw_voor_jouwoensdag 11 april 2018 @ 21:00
Ik had vandaag het gesprek met de arts van UWV. Het was wel een prettige persoon om mee te praten.

Ze gaf me de ruimte om te vertellen wat er aan de hand is en legde heel goed uit wat haar taak was en waarom ze bepaalde vragen stelde.

Ik had een dik pak aan ondersteunende papieren meegenomen en mijn medicatie maar ze hoefde deze niet te bekijken. Wel wilde ze de contactgegevens van mijn psycholoog.

Het was een gesprek dat ik erg spannend vond, ik zat ook echt te trillen van de zenuwen, maar ik kwam wel redelijk uit mijn woorden.

Haar bevindingen waren dat er zeker beperkingen aanwezig zijn en mijn herstel op dit moment nog heel erg broos is en ik snel weer uit balans raak. Ze gaat mijn psycholoog ook nog vragen om haar mening, het was niet erg dat er geen diagnose is gesteld iig.

Zij beoordeelt niet mijn arbeidsvermogen dat doet dan weer een arbeidsdeskundige met wie ik voor 9 mei een gesprek moet hebben gehad. Die gaat dan aan de hand van haar rapport bedenken of ik 65% van mijn laatst verdiende loon kan verdienen.

Pff dat was spannend allemaal zeg. Wel jammer dat ik nu nog een gesprek moet hebben met de persoon die een beslissing neemt. Al hoop ik dat dat wat meevalt.
scrupuleuswoensdag 11 april 2018 @ 21:48
Niemand gaat mee met de gesprekken, of geen behoefte aan mevrouw?
Mevrouw_voor_jouwoensdag 11 april 2018 @ 22:09
quote:
1s.gif Op woensdag 11 april 2018 21:48 schreef scrupuleus het volgende:
Niemand gaat mee met de gesprekken, of geen behoefte aan mevrouw?
Ik had mijn broer gevraagd maar die zag het niet zitten omdat hij adhd heeft en dingen niet altijd goed kan onthouden.

Ik wist zo ook niet iemand anders die ik durf te vragen eigenlijk.
scrupuleusdonderdag 12 april 2018 @ 22:05
quote:
1s.gif Op woensdag 11 april 2018 22:09 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik had mijn broer gevraagd maar die zag het niet zitten omdat hij adhd heeft en dingen niet altijd goed kan onthouden.

Ik wist zo ook niet iemand anders die ik durf te vragen eigenlijk.
een hulpverlener die jou goed kent?
Mevrouw_voor_jouvrijdag 13 april 2018 @ 16:26
quote:
1s.gif Op donderdag 12 april 2018 22:05 schreef scrupuleus het volgende:

[..]

een hulpverlener die jou goed kent?
De enige hulpverlener die me goed kent is mijn psycholoog. Als ik contact had met maatschappelijk werk had ik zo iemand wel gevraagd.

Er zijn in mijn omgeving niet veel mensen die inhoudelijk op de hoogte zijn, de tijd/energie hebben om mee te gaan en die ik zelf graag zou willen meenemen.
mrspoeZvrijdag 13 april 2018 @ 22:16
quote:
1s.gif Op vrijdag 13 april 2018 16:26 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

De enige hulpverlener die me goed kent is mijn psycholoog. Als ik contact had met maatschappelijk werk had ik zo iemand wel gevraagd.

Er zijn in mijn omgeving niet veel mensen die inhoudelijk op de hoogte zijn, de tijd/energie hebben om mee te gaan en die ik zelf graag zou willen meenemen.
Even een domme vraag; wat moet die ander doen als die met je meegaat? Ik neem aan dat jij het gesprek voert, de ander is er toch enkel voor jouw zelfvertrouwen/ondersteuning.geestelijke bijstand? Moet die ander dan inhoudelijk op de hoogte zijn of zou het jou ook al helpen als er iemand is die gewoon naast je zit?
aequezaterdag 14 april 2018 @ 00:23
Zeau, even niks negatief van mijn kant, maar juist positief.

Vanavond een enorme stap genomen met het doen van iets waar ik sowieso een grote angst voor had en daarom ook al maanden misschien wel jaren niet meer had gedaan.

En dat voelt enorm goed. Beter nog zelfs, ik ben zowaar een keer trots op mijzelf en dat voelt al helemaal verdomd goed!!!
madam-aprilzaterdag 14 april 2018 @ 00:35
quote:
0s.gif Op zaterdag 14 april 2018 00:23 schreef aeque het volgende:
Zeau, even niks negatief van mijn kant, maar juist positief.

Vanavond een enorme stap genomen met het doen van iets waar ik sowieso een grote angst voor had en daarom ook al maanden misschien wel jaren niet meer had gedaan.

En dat voelt enorm goed. Beter nog zelfs, ik ben zowaar een keer trots op mijzelf en dat voelt al helemaal verdomd goed!!!
*O*
Mevrouw_voor_jouzaterdag 14 april 2018 @ 01:35
quote:
0s.gif Op vrijdag 13 april 2018 22:16 schreef mrspoeZ het volgende:

[..]

Even een domme vraag; wat moet die ander doen als die met je meegaat? Ik neem aan dat jij het gesprek voert, de ander is er toch enkel voor jouw zelfvertrouwen/ondersteuning.geestelijke bijstand? Moet die ander dan inhoudelijk op de hoogte zijn of zou het jou ook al helpen als er iemand is die gewoon naast je zit?
Ik zou het zelf het fijnst vinden als die persoon weet wat ik wil vertellen. En dus ook mogelijk aanvult. Hoewel er intern vanalles gebeurt is dat vaak niet zo zichtbaar bij mij. Ik vergeet wel eens dingen, zo ook bij dit gesprek. Maar omdat ik redelijk goed uit mijn woorden kwam kan wel het idee rijzen dat ik juist heel scherp was.

Qua emotionele steun weet ik het niet zo goed of ik dat wil. Alsin, ik vind het niet fijn als ik een serieus gesprek probeer te voeren en iemand me heel erg gaat troosten als het even veel is. Dan gaat mijn aandacht daar naartoe en vergeet ik wat ik wilde zeggen.

Nu gaat de uwv arts informatie opvragen bij mijn psycholoog. En zij bespreekt wat ze deelt eerst met mij. Ik wil dat dinsdag even bespreken met haar, mogelijk kan zij ook dingen die ik nu vergat te vertellen nog benoemen.
aequezondag 15 april 2018 @ 01:35
quote:
1s.gif Op zaterdag 14 april 2018 01:35 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik zou het zelf het fijnst vinden als die persoon weet wat ik wil vertellen. En dus ook mogelijk aanvult. Hoewel er intern vanalles gebeurt is dat vaak niet zo zichtbaar bij mij. Ik vergeet wel eens dingen, zo ook bij dit gesprek. Maar omdat ik redelijk goed uit mijn woorden kwam kan wel het idee rijzen dat ik juist heel scherp was.

Qua emotionele steun weet ik het niet zo goed of ik dat wil. Alsin, ik vind het niet fijn als ik een serieus gesprek probeer te voeren en iemand me heel erg gaat troosten als het even veel is. Dan gaat mijn aandacht daar naartoe en vergeet ik wat ik wilde zeggen.

Nu gaat de uwv arts informatie opvragen bij mijn psycholoog. En zij bespreekt wat ze deelt eerst met mij. Ik wil dat dinsdag even bespreken met haar, mogelijk kan zij ook dingen die ik nu vergat te vertellen nog benoemen.
Die arts van het UWV, was dat dan niet een 'bedrijfsarts'? Vrij bizar en nogal inefficiënt om dat met 2 mensen te bespreken. Wat dat betreft ben ik blij dat ik niks met het UWV te maken heb.

Het volgende bedoel ik niet lullig maar maak je het in je gedachte niet veel moeilijker voor jezelf dan dat het eigenlijk is?
Met name omdat ik al wat dingen van je voorbij heb zien komen dat ik achteraf dacht, zo die doet dat gewoon even!
Melancholia_warzondag 15 april 2018 @ 04:09
Wat kan een depressie soms toch zo ongemerkt een verlammende werking hebben.

:r
Mevrouw_voor_jouzondag 15 april 2018 @ 09:01
quote:
0s.gif Op zondag 15 april 2018 01:35 schreef aeque het volgende:

[..]

Die arts van het UWV, was dat dan niet een 'bedrijfsarts'? Vrij bizar en nogal inefficiënt om dat met 2 mensen te bespreken. Wat dat betreft ben ik blij dat ik niks met het UWV te maken heb.

Het volgende bedoel ik niet lullig maar maak je het in je gedachte niet veel moeilijker voor jezelf dan dat het eigenlijk is? van

Met name omdat ik al wat dingen van je voorbij heb zien komen dat ik achteraf dacht, zo die doet dat gewoon even!
Nee, gewoon een arts van het uwv. Ik zit in de ziektewet vanuit de ww dus er is geen bedrijfsarts. Ik vind het wel goed dat een uwv arts mijn psycholoog raadpleegt.

Ik weet niet goed of ik het mezelf moeilijker maak dan nodig. Het gesprek met uwv vond ik heel spannend omdat er veel vanaf hangt maar er is niks getriggerd waardoor mijn hoofd op hol slaat.

Ik had liever gehad dat er iemand meekon, maar het is geen ramp als dat niet gebeurt.
Koettiezondag 15 april 2018 @ 09:21
Kleine update, vriend wordt overgeplaatst op werk naar een plek die veel beter bij hem past, in overleg met zijn leidinggevende. Spannend en hij is er wat onzeker over maar zie dat het toch veel opluchting geeft. Heel fijn. Maandag bellen naar iets waar Passant mee kwam, ben benieuwd.

Mevrouw, spannend een UWV traject. Snap wel dat je zenuwachtig ben maar het klinkt heel netjes hoe ze het doen!
Mevrouw_voor_joumaandag 16 april 2018 @ 07:54
quote:
0s.gif Op zondag 15 april 2018 09:21 schreef Koettie het volgende:
Kleine update, vriend wordt overgeplaatst op werk naar een plek die veel beter bij hem past, in overleg met zijn leidinggevende. Spannend en hij is er wat onzeker over maar zie dat het toch veel opluchting geeft. Heel fijn. Maandag bellen naar iets waar Passant mee kwam, ben benieuwd.

Mevrouw, spannend een UWV traject. Snap wel dat je zenuwachtig ben maar het klinkt heel netjes hoe ze het doen!
Dat is goed nieuws! Geeft hem hopelijk ook wat ruimte om met zijn therapie verder te komen.

Het UWV komt ook netjes over op mij. Niet de horrorverhalen die je soms hoort. Maargoed de beslissing is nog niet genomen.
magnetronkoffiemaandag 16 april 2018 @ 10:54
quote:
0s.gif Op zondag 15 april 2018 04:09 schreef Melancholia_war het volgende:
Wat kan een depressie soms toch zo ongemerkt een verlammende werking hebben.

:r
Klopt.
mrspoeZmaandag 16 april 2018 @ 16:19
quote:
1s.gif Op zaterdag 14 april 2018 01:35 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik zou het zelf het fijnst vinden als die persoon weet wat ik wil vertellen. En dus ook mogelijk aanvult. Hoewel er intern vanalles gebeurt is dat vaak niet zo zichtbaar bij mij. Ik vergeet wel eens dingen, zo ook bij dit gesprek. Maar omdat ik redelijk goed uit mijn woorden kwam kan wel het idee rijzen dat ik juist heel scherp was.

Qua emotionele steun weet ik het niet zo goed of ik dat wil. Alsin, ik vind het niet fijn als ik een serieus gesprek probeer te voeren en iemand me heel erg gaat troosten als het even veel is. Dan gaat mijn aandacht daar naartoe en vergeet ik wat ik wilde zeggen.

Nu gaat de uwv arts informatie opvragen bij mijn psycholoog. En zij bespreekt wat ze deelt eerst met mij. Ik wil dat dinsdag even bespreken met haar, mogelijk kan zij ook dingen die ik nu vergat te vertellen nog benoemen.
Soort zakelijke back-up, moet ik het zo zien?

Goed van je dat het je in je eentje is gelukt, trouwens.
aequemaandag 16 april 2018 @ 17:08
quote:
0s.gif Op zondag 15 april 2018 04:09 schreef Melancholia_war het volgende:
Wat kan een depressie soms toch zo ongemerkt een verlammende werking hebben.

:r
Yep.

En denk je alles wel een keer gehad te hebben, wordt je vervolgens nog een keer finaal de grond in getrapt. *O*
Mevrouw_voor_joumaandag 16 april 2018 @ 20:25
quote:
0s.gif Op maandag 16 april 2018 16:19 schreef mrspoeZ het volgende:

[..]

Soort zakelijke back-up, moet ik het zo zien?

Goed van je dat het je in je eentje is gelukt, trouwens.
Ja ik denk het wel.
Ik kan inmiddels redelijk praten over wat er speelt maar zo'n gesprek is best intens. En dan is t fijn dat iemand meekijkt.
aequedinsdag 17 april 2018 @ 13:18
Na een oke tot goed weekend, hebben gisteren mijn depressie, zelfvertrouwen en angsten een flinke knauw gehad. Ik wil niet helemaal in de details treden maar het komt erop neer dat de allerlaatste persoon die dichtbij mij stond en ik lief en leed mee heb gedeeld, besloten heeft om helemaal geen contact en geen vriendschap meer te hebben.
Voor een gedeelte snap ik het wel, ik kan veel van zo iemand vragen. Maar aan de andere kant was het ook prima geweest als diegene had gezegd het allemaal even op een lager pitje te zetten. Ik kom niet uit een ei en diegene heeft ook gewoon een eigen leven. Alleen als dan zelfs af en toe een appje sturen al niet meer mogelijk is ga je jezelf toch afvragen of je wel goed genoeg bent en er wel echt om je gegeven werd.

Waar ik mij nu vooral zorgen over maak en redelijk somber door wordt en lichtelijk overstuur is het feit dat er nu niemand meer is waar ik even bij terecht kan. Niet zozeer met mijn psychische problemen maar andere praktische zaken, zoals een 2e mening als je iets moet beslissen. Of dat je even lekker bezig bent geweest met dingen waar je eerder angstig voor was. Om gewoon dingen te bespreken zoals beste vrienden dat doen.

Vandaag wel de beslissing genomen om aan de bel te trekken bij mijn behandelaar. Had ik in het verleden niet zo snel gedaan. Zodat ze in ieder geval weten dat het niet goed gaat. Met name omdat ik bang ben voor mijn eigen gedachtegang en welke richting die op kan gaan.

Sorry voor de lap tekst. :') Moest het even van mij afschrijven.
#ANONIEMdinsdag 17 april 2018 @ 13:35
Je bent goed genoeg :*

Stoer van je dat je het gelijk hebt aangegeven bij je behandelaar :)
Scary_Marydinsdag 17 april 2018 @ 18:22
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 april 2018 13:18 schreef aeque het volgende:
Na een oke tot goed weekend, hebben gisteren mijn depressie, zelfvertrouwen en angsten een flinke knauw gehad. Ik wil niet helemaal in de details treden maar het komt erop neer dat de allerlaatste persoon die dichtbij mij stond en ik lief en leed mee heb gedeeld, besloten heeft om helemaal geen contact en geen vriendschap meer te hebben.
Voor een gedeelte snap ik het wel, ik kan veel van zo iemand vragen. Maar aan de andere kant was het ook prima geweest als diegene had gezegd het allemaal even op een lager pitje te zetten. Ik kom niet uit een ei en diegene heeft ook gewoon een eigen leven. Alleen als dan zelfs af en toe een appje sturen al niet meer mogelijk is ga je jezelf toch afvragen of je wel goed genoeg bent en er wel echt om je gegeven werd.
Misschien is het juist daarom. Omdat het focking moeilijk kan zijn om iemand waar je om geeft en weet dat die persoon beter kan, alleen af en toe te kunnen "ondersteunen". Zo een beperking, omdat het een proces in eigen tempo is en ook vooral moet zijn. Maar waar je soms knettergek van wordt als je ernaast moet blijven. Of erachter. Of ervoor. Iedere keer gevoelsmatig eromheen dansen en dat kan je als persoon en in een vriendschap gewoon keihard opbreken. Juist omdat je er zoveel om geeft en juist omdat je niet wil dat het het moois wat er was /is kapot zou maken.
Soms moet je dan een heel moeilijke keuze maken om afstand te nemen. Niet halfslachtig de juiste afstand proberen te houden, maar echt een clean break. Zodat je niet gevoelsmatig blijft modderen met what ifs enzo.

Wie weet denkt die persoon omgekeerd wel hetzelfde trouwens. Soms heb je al zoveel gezegd, hoeveel meer moet je dan zeggen? Zeg je het dan gewoon niet goed genoeg of ben je niet de juiste persoon om tot die ander door te kunnen dringen? En dat doordringen, dingen moeten zeggen, zegt dat misschien niet genoeg dat dit het zo niet is? Dat je het aanvoelen bij elkaar, samen gewoon ook stil kan zijn, dat dat aan het verdwijnen is?
Houd je elkaar dan misschien niet gevangen in een oud patroon dat kennelijk niet voldoende werkt?

quote:
Waar ik mij nu vooral zorgen over maak en redelijk somber door wordt en lichtelijk overstuur is het feit dat er nu niemand meer is waar ik even bij terecht kan. Niet zozeer met mijn psychische problemen maar andere praktische zaken, zoals een 2e mening als je iets moet beslissen. Of dat je even lekker bezig bent geweest met dingen waar je eerder angstig voor was. Om gewoon dingen te bespreken zoals beste vrienden dat doen.
Begrijpelijk, dat is ook kut. Maar waar je hier misschien teveel op 1 paard bleef wedden, is dit misschien ook net dat beetje extra stok achter de deur om daar meer mee aan de slag te gaan en breder in te zetten?
Naast het forum hier, zou je irl eventueel ook kunnen kijken naar een maatjes- of buddyproject. Niet omdat iemand je handje vast moet komen houden, maar iemand die het leuk vindt om met je te sparren over dingen. Misschien niet iets waar je nu op zit te wachten, maar sluit contact met ouderen ook niet uit. Daar kunnen misschien ook leuke contacten tussen zitten, waar je juist door het leeftijdsverschil weer een andere blik op dingen kan krijgen.

quote:
Vandaag wel de beslissing genomen om aan de bel te trekken bij mijn behandelaar. Had ik in het verleden niet zo snel gedaan. Zodat ze in ieder geval weten dat het niet goed gaat. Met name omdat ik bang ben voor mijn eigen gedachtegang en welke richting die op kan gaan.

Sorry voor de lap tekst. :') Moest het even van mij afschrijven.
Goede stap en eentje die aangeeft dat je jezelf gelukkig ook wel de moeite waard vindt om aan de bel te trekken :*
magnetronkoffiedinsdag 17 april 2018 @ 18:40
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 april 2018 18:22 schreef Scary_Mary het volgende:

[..]

Naast het forum hier, zou je irl eventueel ook kunnen kijken naar een maatjes- of buddyproject.
Ik heb zelf ooit deelgenomen aan een maatjesproject. Bij mij duurde het een jaar en behalve praten over gemeenschappelijke interesses (de mijne was een beetje filosofisch aangelegd en had ook al veel meegemaakt, we klikten goed) ondernamen we ook dingen, zoals een keertje naar de bios en een keertje bowlen. Maar een keertje gewoon een middagje praten was ook goed.
Het duurde een jaar. Daarna heb ik niet nog een keer deelgenomen, maar ik vond 't wel een leuke ervaring :)
quote:
maar sluit contact met ouderen ook niet uit. Daar kunnen misschien ook leuke contacten tussen zitten, waar je juist door het leeftijdsverschil weer een andere blik op dingen kan krijgen.
Dit kan ik ook bevestigen. Ik heb oudere kennissen gehad, 1 daarvan was ongeveer 30 jaar ouder en heeft me o.a. leren sjoelen, naast dat ie me met z'n levenswijsheden heeft verrijkt :P
Ik kijk sowieso niet naar leeftijd, maar naar wat ik zeg maar aan die persoon kan hebben en als je daar relatief makkelijk in bent, kan je soms behoorlijke leeftijdsverschillen hebben (wat helemaal geen probleem hoeft te zijn).

Mooie post SM :)
(Scary Mary dus :P ).
Mevrouw_voor_joudinsdag 17 april 2018 @ 22:18
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 april 2018 13:18 schreef aeque het volgende:
Na een oke tot goed weekend, hebben gisteren mijn depressie, zelfvertrouwen en angsten een flinke knauw gehad. Ik wil niet helemaal in de details treden maar het komt erop neer dat de allerlaatste persoon die dichtbij mij stond en ik lief en leed mee heb gedeeld, besloten heeft om helemaal geen contact en geen vriendschap meer te hebben.
Voor een gedeelte snap ik het wel, ik kan veel van zo iemand vragen. Maar aan de andere kant was het ook prima geweest als diegene had gezegd het allemaal even op een lager pitje te zetten. Ik kom niet uit een ei en diegene heeft ook gewoon een eigen leven. Alleen als dan zelfs af en toe een appje sturen al niet meer mogelijk is ga je jezelf toch afvragen of je wel goed genoeg bent en er wel echt om je gegeven werd.

Waar ik mij nu vooral zorgen over maak en redelijk somber door wordt en lichtelijk overstuur is het feit dat er nu niemand meer is waar ik even bij terecht kan. Niet zozeer met mijn psychische problemen maar andere praktische zaken, zoals een 2e mening als je iets moet beslissen. Of dat je even lekker bezig bent geweest met dingen waar je eerder angstig voor was. Om gewoon dingen te bespreken zoals beste vrienden dat doen.

Vandaag wel de beslissing genomen om aan de bel te trekken bij mijn behandelaar. Had ik in het verleden niet zo snel gedaan. Zodat ze in ieder geval weten dat het niet goed gaat. Met name omdat ik bang ben voor mijn eigen gedachtegang en welke richting die op kan gaan.

Sorry voor de lap tekst. :') Moest het even van mij afschrijven.
Ik kan me goed voorstellen dat dat een flinke knauw geeft. En heel goed van je dat je aan de bel trekt.

Ik wilde dat ik je advies kon geven om iets meer netwerk om je heen op te bouwen. Ik hoop dat je in elk geval weer wat nieuwe contacten kan opdoen, al is t maar voor wat aanspraak.

Knuffels
Mevrouw_voor_joudinsdag 17 april 2018 @ 22:27
Ik had vandaag weer therapie. We zijn uitgebreid ingegaan op vorige week en de impact daarvan. Die heeft de hele week nog nagewerkt en eigenlijk een heel positief effect op me gehad. Ik heb het idee dat dit echt de kern raakte van waar mijn problemen zitten en een wezenlijke verandering in gang heeft gezet.

Dat was ook de bedoeling legde de psycholoog uit. Alsin, het was de bedoeling om de emotie en herinnering die bij mij werd getriggerd te herschrijven zodat het niet meer die heftige emoties oproept en juist een ander gevoel geeft.

Ik probeer het gevoel en de gedachte dat ik iemand ben waarvoor opgekomen mag worden vast te houden en een beetje te integreren. En daarnaast ook dat ik voor mezelf mag opkomen en dat dat prima is, en ik dus niet zo enorm hoef te twijfelen aan mezelf. Hoewel positief kost die verandering ook veel energie, maar ik doe rustig aan en probeer lief voor mezelf te zijn.
Mevrouw_voor_jouvrijdag 20 april 2018 @ 21:32
Pfoe, kom net thuis en de brief van het uwv van de arts ligt er. Ik moet er even voor gaan zitten met iemand met verstand van zaken want ik vind het lastig in te schatten.

Er staat een redelijk lange lijst met beperkingen in, met namr op gebied van concentratie, en siciaal functioneren maar ook dat ik met de beperkingen maximaal 30 uur per week zou mogen werken.

En dat geeft wel even stress, want ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dat zou moeten volhouden. Zelfs als ik dit bij mijn vrijwilligerswerk zou doen dan zou ik denk ik omvallen. Sowieso heb ik echt minimaal een dag nodig om bij te komen na een therapiesessie.

En dan zou ik in de overige 4 dagen 30 uur moeten maken. Terwijl ik nu na 3 uur eerst echt even moet gaan zitten en bijkomen voor ik naar huis ga. En dan houdt ik er al rekening mee dat ik geen puf meer heb om te koken door daar vast warm te eten. Brrr zeg. Mag ik dan de rekening voor t avondeten ook doorsturen naar UWV?

Nu maar even op zoek naar wat advies over hoe ik dit allemaal moet zien. Ik wil in elk geval aan de bedrijfsarts nog laten weten dat ik na 3 uur echt op ben, en daar hebben we het ook helemaal niet over gehad. In de brief staat ook dat alles besproken is maar ik heb van de bedrijfsarts niets gehoord van de urenbeperking.

Pff maar even proberen te ontspannen en mijn hoofd rustig te krijgen zodat ik genoeg rust heb om hulp te zoeken.
Luchtbelvrijdag 20 april 2018 @ 23:31
quote:
0s.gif Op vrijdag 20 april 2018 21:32 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Pfoe, kom net thuis en de brief van het uwv van de arts ligt er. Ik moet er even voor gaan zitten met iemand met verstand van zaken want ik vind het lastig in te schatten.

Er staat een redelijk lange lijst met beperkingen in, met namr op gebied van concentratie, en siciaal functioneren maar ook dat ik met de beperkingen maximaal 30 uur per week zou mogen werken.

En dat geeft wel even stress, want ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dat zou moeten volhouden. Zelfs als ik dit bij mijn vrijwilligerswerk zou doen dan zou ik denk ik omvallen. Sowieso heb ik echt minimaal een dag nodig om bij te komen na een therapiesessie.

En dan zou ik in de overige 4 dagen 30 uur moeten maken. Terwijl ik nu na 3 uur eerst echt even moet gaan zitten en bijkomen voor ik naar huis ga. En dan houdt ik er al rekening mee dat ik geen puf meer heb om te koken door daar vast warm te eten. Brrr zeg. Mag ik dan de rekening voor t avondeten ook doorsturen naar UWV?

Nu maar even op zoek naar wat advies over hoe ik dit allemaal moet zien. Ik wil in elk geval aan de bedrijfsarts nog laten weten dat ik na 3 uur echt op ben, en daar hebben we het ook helemaal niet over gehad. In de brief staat ook dat alles besproken is maar ik heb van de bedrijfsarts niets gehoord van de urenbeperking.

Pff maar even proberen te ontspannen en mijn hoofd rustig te krijgen zodat ik genoeg rust heb om hulp te zoeken.
Sterkte. Ik heb inhoudelijk geen advies voor je, ik hoop dat het je lukt een beetje rustig te blijven :*
Mevrouw_voor_jouvrijdag 20 april 2018 @ 23:43
quote:
1s.gif Op vrijdag 20 april 2018 23:31 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Sterkte. Ik heb inhoudelijk geen advies voor je, ik hoop dat het je lukt een beetje rustig te blijven :*
Dank je!
T helpt dat ik t hier even heb opgeschreven en heb net met wat mensen gepraat. De spanning die ik voelde daarvoor is nu een stuk minder en ik denk nu dat ik het wel kan handelen. En anders heb ik n strip oxazepam achter de hand. :@
DancingPhoebevrijdag 20 april 2018 @ 23:46
Go mevrouw!

Naast alles wat je de afgelopen tijd bent aangegaan is dit een peuleschil joh!
Mevrouw_voor_jouzaterdag 21 april 2018 @ 11:34
quote:
0s.gif Op vrijdag 20 april 2018 23:46 schreef DancingPhoebe het volgende:
Go mevrouw!

Naast alles wat je de afgelopen tijd bent aangegaan is dit een peuleschil joh!
Dank je!
Nijnazaterdag 21 april 2018 @ 21:42
Mevrouw, inderdaad maar eens goed uit zien te zoeken wat het precies inhoudt, wat er in de brief staat. :*
Mevrouw_voor_jouzondag 22 april 2018 @ 14:20
quote:
0s.gif Op zaterdag 21 april 2018 21:42 schreef Nijna het volgende:
Mevrouw, inderdaad maar eens goed uit zien te zoeken wat het precies inhoudt, wat er in de brief staat. :*
Komt hopelijk goed. Mijn ouders kennen een arbeidsdeskundige die voor een verzekeringsmaatschappij werkt en beoordeelt wat mensen wel en niet kunnen. Zij gaan vragen of hij me wil helpen die brief goed te interpreteren.

Tot nu toe gaat t oke, geen paniek of op hol geslagen gedachten maar een 'normale' spanning en het zelfvertrouwen dat ik goed voor mezelf kan opkomen.
Nijnazondag 22 april 2018 @ 20:40
quote:
1s.gif Op zondag 22 april 2018 14:20 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Komt hopelijk goed. Mijn ouders kennen een arbeidsdeskundige die voor een verzekeringsmaatschappij werkt en beoordeelt wat mensen wel en niet kunnen. Zij gaan vragen of hij me wil helpen die brief goed te interpreteren.

Tot nu toe gaat t oke, geen paniek of op hol geslagen gedachten maar een 'normale' spanning en het zelfvertrouwen dat ik goed voor mezelf kan opkomen.
Fijn dat je ouders iemand kennen die je daarmee kan helpen! Toch handig zulke lijntjes. En mooi dat het oke gaat!
cafpowmaandag 23 april 2018 @ 15:00
* cafpow meld zich

Na een aantal jaar redelijk gefunctioneerd te hebben is recentelijk alles weer fout gegaan, en zijn meerdere angsten, onzekerheden en twijfels heel erg sterk naar voren gekomen, waarover ik maar blijf piekeren.

Daarom kom ik hier meeschrijven, aangezien ik mijn verhaal bijna nergens kwijt kan en een stukje herkenning is toch fijn. Details laat ik liever achterwege i.v.m. herkenbaarheid.

Pasgeleden heb ik een intake gehad aan de hand van welke momenteel een behandelplan wordt opgesteld. Er zijn 4 kernproblemen die aangepakt zullen worden d.m.v. o.a. cognitieve gedragsterapie.
Van deze kernpunten is er 1 punt dat ik snel en heel hard wil aanpakken, omdat als ik die aanpak ik denk weer redelijk te kunnen functioneren en aan een vaste daginvulling zoals vrijwillegerswerk of een echte baan kan gaan denken.
Momenteel zit ik namelijk thuis en ben heel erg onstabiel en het niet hebben van een vaste daginvulling helpt niet echt. Dit omdat één van issues piekeren is..

medicatie wil ik niet aan beginnen, aangezien het innemen van medicatie meer angst produceert. Ik heb wel een aantal pilletjes meegekregen voor als het op bepaald moment echt helemaal niet gaat, maar die laat ik zo lang mogelijk in een lade liggen.
DancingPhoebemaandag 23 april 2018 @ 15:31
Probeer dan te zoeken naar manieren waarmee het slikken van medicatie hanteerbaarder voor je wordt? De juiste medicatie is namelijk een zegen.
magnetronkoffiemaandag 23 april 2018 @ 15:58
quote:
0s.gif Op maandag 23 april 2018 15:00 schreef cafpow het volgende:
* cafpow meld zich

Na een aantal jaar redelijk gefunctioneerd te hebben is recentelijk alles weer fout gegaan, en zijn meerdere angsten, onzekerheden en twijfels heel erg sterk naar voren gekomen, waarover ik maar blijf piekeren.

Daarom kom ik hier meeschrijven, aangezien ik mijn verhaal bijna nergens kwijt kan en een stukje herkenning is toch fijn. Details laat ik liever achterwege i.v.m. herkenbaarheid.

Pasgeleden heb ik een intake gehad aan de hand van welke momenteel een behandelplan wordt opgesteld. Er zijn 4 kernproblemen die aangepakt zullen worden d.m.v. o.a. cognitieve gedragsterapie.
Van deze kernpunten is er 1 punt dat ik snel en heel hard wil aanpakken, omdat als ik die aanpak ik denk weer redelijk te kunnen functioneren en aan een vaste daginvulling zoals vrijwillegerswerk of een echte baan kan gaan denken.
Momenteel zit ik namelijk thuis en ben heel erg onstabiel en het niet hebben van een vaste daginvulling helpt niet echt. Dit omdat één van issues piekeren is..
Is piekeren 1 van de kernproblemen waar je 't over had?
Waarover pieker je? Ik heb zelf 't idee dat 't piekeren op zich niet een probleem is, maar eerder een gevolg van een probleem waarvoor je geen oplossing ziet. Zorgen kunnen ook piekeren veroorzaken.

Zou je wat meer kunnen vertellen over je situatie? Dingen zoals (schatting van) leeftijd, thuiswonend/zelfstandig wonend, wel/geen partner, eventuele diagnoses en wat geschiedenis kunnen helpen, ik vind 't lastig hier iets van te kunnen zeggen, juist omdat je het (begrijpelijkerwijze) vaag hebt gelaten.
quote:
medicatie wil ik niet aan beginnen, aangezien het innemen van medicatie meer angst produceert. Ik heb wel een aantal pilletjes meegekregen voor als het op bepaald moment echt helemaal niet gaat, maar die laat ik zo lang mogelijk in een lade liggen.
Mag ik weten om wat voor medicatie dit ging?
Die pillen in dat laatje zijn zeg maar je noodrem? Verstandig dat je ze niet meteen als snoepjes gebruikt of zo.

Ik wens je in elk geval veel sterkte. Ik kan begrijpen waarom je liever niet aan medicatie begint. Ik heb zelf een voorkeur voor zo min mogelijk medicatie gebruiken, maar zal wel medicatie gebruiken als ik denk dat 't me helpt. 't heeft me wel door een moeilijke fase heen geholpen.
cafpowmaandag 23 april 2018 @ 17:00
quote:
0s.gif Op maandag 23 april 2018 15:58 schreef magnetronkoffie het volgende:
Is piekeren 1 van de kernproblemen waar je 't over had?
Waarover pieker je? Ik heb zelf 't idee dat 't piekeren op zich niet een probleem is, maar eerder een gevolg van een probleem waarvoor je geen oplossing ziet. Zorgen kunnen ook piekeren veroorzaken.

Zou je wat meer kunnen vertellen over je situatie? Dingen zoals (schatting van) leeftijd, thuiswonend/zelfstandig wonend, wel/geen partner, eventuele diagnoses en wat geschiedenis kunnen helpen, ik vind 't lastig hier iets van te kunnen zeggen, juist omdat je het (begrijpelijkerwijze) vaag hebt gelaten.
Piekeren is inderdaad een gevolg van 1 van de kernproblemen...maar het wordt vrij extreem. Soms piekeren ik zelf over de dingen die ik miljoen keer heb gedaan en waar ik geen echte angst bij heb..zoals het nemen van de tram.

Situatie is lastig te beschrijven, heb geen partner. Woon tijdelijk bij familie i.v.m. verhuizing ben boven de 30.

Heb een vrij lange behandelgeschiedenis, heel kort samgevat:
1e behandeling, rond 15 jaar. Deze is na een paar sessies gestopt omdat ik me heel erg onder druk gezet voelde door de behandelaar.

2e behandeling: rond 23, leidde tot diagnose autisme(pdd-Nos), voornamelijk gericht op het kunnen oppaken van mijn studie en afronden. Kon mijn issues en gevoel dusdanig camoufleren dat alles oke leek en de behandeling is stopgezet na afronden studie.

En nu dus weer tegen de lamp aangelopen, en in behandeling voor o.a. angstissues, regie over emoties. Met dus als gevolg piekeren...

quote:
0s.gif Op maandag 23 april 2018 15:58 schreef magnetronkoffie het volgende:
Mag ik weten om wat voor medicatie dit ging?
Die pillen in dat laatje zijn zeg maar je noodrem? Verstandig dat je ze niet meteen als snoepjes gebruikt of zo.

Ik wens je in elk geval veel sterkte. Ik kan begrijpen waarom je liever niet aan medicatie begint. Ik heb zelf een voorkeur voor zo min mogelijk medicatie gebruiken, maar zal wel medicatie gebruiken als ik denk dat 't me helpt. 't heeft me wel door een moeilijke fase heen geholpen.
het gaat dus om clozan(vorm van benzodiazepine), en hier heb ik nu dus nog 2 van die ik inderdaad als noodrem wil bewaren. Hoewel ik de indruk heb dat het ergste moment achter de rug is..en ze dus in het laatje zullen blijven.

Ik zou medicatie gebruiken als het nodig is, en als ik bijvoorbeeld enigszinds toch zou moeten functioneren overdag. Maar aangezien ik thuiszit zonder werk en geen verplichtingen heb probeer ik liever de strijd aan te gaan en proberen te ontspannen en kleine dingen doen die ik leuk vindt.

Aangezien ik de kleine dingen zoals boodschappen doen, koken, voor mezelf zorgen enz prima kan, met wat hobbels. :)

[ Bericht 19% gewijzigd door cafpow op 23-04-2018 17:12:07 ]
Mevrouw_voor_joudinsdag 24 april 2018 @ 10:48
Dus, 1. het gaat goed met mij, keeping my cool rondom de uwv situatie!
2. ik sprak mijn psycholoog vandaag, die wilde de brief die ze uwv gaat sturen even doornemen en mijn akkoord. Nu ik de brief van de uwv arts met haar bevindingen al heb, blijkt dus dat die haar bevindingen niet meegenomen heeft.

Vanmiddag ga ik in elk geval mijn eigen eerdere bevindingen en daarbij het verzoek de brief van mijn psycholoog mee te nemen in de bevindingen in een brief zetten en die naar uwv sturen.

In de brief van de psycholoog stonden trouwens een aantal diagnoses. O.a. ptss, wat ik eigenlijk al dacht. Het voelt als een soort erkenning, zie je wel ik ben niet gek. Toen durfde ik ook te vertellen dat ik heel lang bang ben geweest dat ik borderline had, een beetje cru maar dat is lang mijn schrikbeeld geweest. Mijn psycholoog gaf meteen aan dat dat niet zo is, dat ze het wel snapte maar mijn klachten bij lange na niet zo ernstig zijn en ik veel kenmerken ook niet heb. Pfoe. Roerige tijden zo. Maar ik heb de poot erop! Ik kan dit!
cafpowdinsdag 24 april 2018 @ 15:03
quote:
0s.gif Op dinsdag 24 april 2018 10:48 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Dus, 1. het gaat goed met mij, keeping my cool rondom de uwv situatie!
2. ik sprak mijn psycholoog vandaag, die wilde de brief die ze uwv gaat sturen even doornemen en mijn akkoord. Nu ik de brief van de uwv arts met haar bevindingen al heb, blijkt dus dat die haar bevindingen niet meegenomen heeft.

Vanmiddag ga ik in elk geval mijn eigen eerdere bevindingen en daarbij het verzoek de brief van mijn psycholoog mee te nemen in de bevindingen in een brief zetten en die naar uwv sturen.

In de brief van de psycholoog stonden trouwens een aantal diagnoses. O.a. ptss, wat ik eigenlijk al dacht. Het voelt als een soort erkenning, zie je wel ik ben niet gek. Toen durfde ik ook te vertellen dat ik heel lang bang ben geweest dat ik borderline had, een beetje cru maar dat is lang mijn schrikbeeld geweest. Mijn psycholoog gaf meteen aan dat dat niet zo is, dat ze het wel snapte maar mijn klachten bij lange na niet zo ernstig zijn en ik veel kenmerken ook niet heb. Pfoe. Roerige tijden zo. Maar ik heb de poot erop! Ik kan dit!
Wat fijn dat je je goed voelt. Heb niet je hele verhaal meegekregen, maar heb een beetje zitten bladeren tussen de verschillende posts. En voor mij klinkt/lijkt het alsof je heel goed vooruit gaat... _O_ ^O^

Hier probeer ik 's ochtends heel bewust bezig te zijn met mijn angsten en mij ermee te confronteren en aan de hand van meditatie en een zelfhulp boek duidelijk inzicht te krijgen in mijn gevoel. En 's middags/'s avonds probeer ik te ontspannen en leuke dingen te doen. Zo ben ik van plan strakjes na het eten een stukje te gaan wandelen...

En het helpt wel, want wat in het boek gezegd wordt is waar...mijn hoofd slaat bij elk iets wat paniek/angst/onrust veroorzaakt in de overlevingsmodus..en dan neig ik hyper te worden en in het doen te vluchten.
Terwijl nu forceer ik me te blijven zitten en bewust de angst beet te pakken..en met de kleine angsten lukt het redelijk.

En ik kan eigenlijk niet wachten echt te starten met de terapie, omdat ik het gevoel/de indruk heb dat eindelijk iets 'echts' in gang wordt gezet!
Mevrouw_voor_joudinsdag 24 april 2018 @ 19:50
quote:
0s.gif Op dinsdag 24 april 2018 15:03 schreef cafpow het volgende:

[..]

Wat fijn dat je je goed voelt. Heb niet je hele verhaal meegekregen, maar heb een beetje zitten bladeren tussen de verschillende posts. En voor mij klinkt/lijkt het alsof je heel goed vooruit gaat... _O_ ^O^

Hier probeer ik 's ochtends heel bewust bezig te zijn met mijn angsten en mij ermee te confronteren en aan de hand van meditatie en een zelfhulp boek duidelijk inzicht te krijgen in mijn gevoel. En 's middags/'s avonds probeer ik te ontspannen en leuke dingen te doen. Zo ben ik van plan strakjes na het eten een stukje te gaan wandelen...

En het helpt wel, want wat in het boek gezegd wordt is waar...mijn hoofd slaat bij elk iets wat paniek/angst/onrust veroorzaakt in de overlevingsmodus..en dan neig ik hyper te worden en in het doen te vluchten.
Terwijl nu forceer ik me te blijven zitten en bewust de angst beet te pakken..en met de kleine angsten lukt het redelijk.

En ik kan eigenlijk niet wachten echt te starten met de terapie, omdat ik het gevoel/de indruk heb dat eindelijk iets 'echts' in gang wordt gezet!
Echt goed voel ik me niet, ik voel me vooral sterk genoeg om dit aan te kunnen en waar ik invloed heb die uit te oefenen. Het is een behoorlijke vooruitgang inderdaad.

Wat ben je goed bezig! Mijn ervaring is dat kleinere angsten best goed te behapstukken zijn door even te gaan zitten en er rustig over na te denken om uit te vinden waar je nu eigenlijk bang voor bent en te checken of dat reëel is.

Bij grotere angsten voelt dat als een soort pleister op een open beenbreuk. Als dat soort angsten bij mij optreedt (bepaald stuk trauma), dan krijg ik een fysieke stressreactie die zo heftig kan worden dat ik ineens mentaal soort van afgeschermd wordt van de wereld. Om deze angsten tot rust te brengen heb ik psychische hulp en ik kom daar ook niet aan zonder begeleiding.

Wanneer het opspeelt en teveel wordt heb ik een aantal dingen die ik doe. 1. even terugtrekken uit de buitenwereld zodat ik door externe zaken niet erger uit balans raak. 2. bespreken met vertrouwde mensen via whatsapp, of vragen om even te kunnen bellen. 3. oxazepam erin en tot rust komen. 4. bij eerst volgend gesprek bespreken met mijn psycholoog om die angst aan te pakken.

Ik weet natuurlijk niet hoe extreem je angst is, maar soms is het beter te wachten met aanpakken tot je een hulpverlener hebt met verstand van zaken die je er doorheen helpt op een goede manier. Heb jij een 'zelfbehoud' plan om in elk geval zolang je het niet onder controle hebt jezelf wat te beschermen?
cafpowwoensdag 25 april 2018 @ 03:41
quote:
1s.gif Op dinsdag 24 april 2018 19:50 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Echt goed voel ik me niet, ik voel me vooral sterk genoeg om dit aan te kunnen en waar ik invloed heb die uit te oefenen. Het is een behoorlijke vooruitgang inderdaad.

Wat ben je goed bezig! Mijn ervaring is dat kleinere angsten best goed te behapstukken zijn door even te gaan zitten en er rustig over na te denken om uit te vinden waar je nu eigenlijk bang voor bent en te checken of dat reëel is.

Bij grotere angsten voelt dat als een soort pleister op een open beenbreuk. Als dat soort angsten bij mij optreedt (bepaald stuk trauma), dan krijg ik een fysieke stressreactie die zo heftig kan worden dat ik ineens mentaal soort van afgeschermd wordt van de wereld. Om deze angsten tot rust te brengen heb ik psychische hulp en ik kom daar ook niet aan zonder begeleiding.

Wanneer het opspeelt en teveel wordt heb ik een aantal dingen die ik doe. 1. even terugtrekken uit de buitenwereld zodat ik door externe zaken niet erger uit balans raak. 2. bespreken met vertrouwde mensen via whatsapp, of vragen om even te kunnen bellen. 3. oxazepam erin en tot rust komen. 4. bij eerst volgend gesprek bespreken met mijn psycholoog om die angst aan te pakken.

Ik weet natuurlijk niet hoe extreem je angst is, maar soms is het beter te wachten met aanpakken tot je een hulpverlener hebt met verstand van zaken die je er doorheen helpt op een goede manier. Heb jij een 'zelfbehoud' plan om in elk geval zolang je het niet onder controle hebt jezelf wat te beschermen?
Jezelf echt goed voelen gaat waarschijnlijk lang duren, maar stap voor stap moet je je beter gaan voelen, want een wonderpil bestaat niet...alhoewel dat soms wel fijn zou zijn.

BIj mij is mijn grootste angst emoties! Ja, emoties...ik heb nooit geleerd hoe ermee om te gaan en ben dus bang voor het voelen. en verder speelt er separatie angst, doordat ik in mijn jeigd 2 extreem belangrijke figuren(voor mij) heb verloren en één van mijn ouders maar voor een deel aanwezig was, wat voor mij heel lastig was.

En daarnaast mede door mijn autisme ben ik een erg nerveus iemand, die zolang er een duidelijke structuur is redelijk kan functioneren, maar als de structuur wegvalt (zij het in mijn hoofd of externe factoren) dan kan ik zomaar paniek krijgen..en val ik naar automatische piloot.

Bij mij is het confronteren met mijn angst dus onder andere het toelaten van mijn emoties, en de kleine emoties kan ik best zelf confronteren. Zo probeer ik 3x per dag stil te staan bij wat ik voel op het moment. En de grote angst/emoties laat ik rusten om met de psycholoog te gaan bespreken/behandelen.

Terugtrekken doe ik ook, zo heb ik afgelopen dagen heel veel tijd bewust in mijn kamer doorgebracht, om weer tot rust te komen. En ik kan zelf niet tijdig aan de bel trekken, maar gelukkig is er een dusdanig goede familieband met een paar personen die nu snappen wat er speelt. En om het zo te zeggen een oogje in het zeil houden. En vooral afgelopen week veel steun boden en regelmatig even belden om te kijken hoe het ging enz.

En mijn zelfbehoud plan bestaat voornamelijk uit het nemen van 1 de pillen die ongeveer 7-8 uur werken en ik woon niet alleen en één van mijn 'huisgenoten' werkt wel maar komt tussen de middag thuis eten dus merkt het als het dreigt te escaleren.
aequewoensdag 25 april 2018 @ 04:39
quote:
1s.gif Op dinsdag 24 april 2018 19:50 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

*knip*
Moest vandaag nog aan je denken Mevrouw_voor_jou. :D
Werd gebeld door mijn casemanager en dat gesprek ging ook over weer aan het werk gaan enzovoort. Voor mijn gevoel heb ik net pas echt mijn ogen geopend en kan ik nu pas echt aan het werk met alles wat er speelt/dwarszit. Ofwel dit is weer een leuke stressfactor die totaal niet meehelpt op het moment. Zelfs mijn nachtrust wordt er ernstig door verstoord. :')
Mevrouw_voor_jouwoensdag 25 april 2018 @ 09:56
quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 03:41 schreef cafpow het volgende:

[..]

Jezelf echt goed voelen gaat waarschijnlijk lang duren, maar stap voor stap moet je je beter gaan voelen, want een wonderpil bestaat niet...alhoewel dat soms wel fijn zou zijn.

BIj mij is mijn grootste angst emoties! Ja, emoties...ik heb nooit geleerd hoe ermee om te gaan en ben dus bang voor het voelen. en verder speelt er separatie angst, doordat ik in mijn jeigd 2 extreem belangrijke figuren(voor mij) heb verloren en één van mijn ouders maar voor een deel aanwezig was, wat voor mij heel lastig was.

En daarnaast mede door mijn autisme ben ik een erg nerveus iemand, die zolang er een duidelijke structuur is redelijk kan functioneren, maar als de structuur wegvalt (zij het in mijn hoofd of externe factoren) dan kan ik zomaar paniek krijgen..en val ik naar automatische piloot.

Bij mij is het confronteren met mijn angst dus onder andere het toelaten van mijn emoties, en de kleine emoties kan ik best zelf confronteren. Zo probeer ik 3x per dag stil te staan bij wat ik voel op het moment. En de grote angst/emoties laat ik rusten om met de psycholoog te gaan bespreken/behandelen.

Terugtrekken doe ik ook, zo heb ik afgelopen dagen heel veel tijd bewust in mijn kamer doorgebracht, om weer tot rust te komen. En ik kan zelf niet tijdig aan de bel trekken, maar gelukkig is er een dusdanig goede familieband met een paar personen die nu snappen wat er speelt. En om het zo te zeggen een oogje in het zeil houden. En vooral afgelopen week veel steun boden en regelmatig even belden om te kijken hoe het ging enz.

En mijn zelfbehoud plan bestaat voornamelijk uit het nemen van 1 de pillen die ongeveer 7-8 uur werken en ik woon niet alleen en één van mijn 'huisgenoten' werkt wel maar komt tussen de middag thuis eten dus merkt het als het dreigt te escaleren.
Ik had zelf ook erg veel angst voor mijn emoties. Die zijn ook gewoon heftig op momenten.

Met hulp van mijn psycholoog ben ik daar wel goed doorheen gekomen en ik durf dat nu wel goed toe te laten. Dus er is gelukkig wat aan te doen.
Mevrouw_voor_jouwoensdag 25 april 2018 @ 10:09
quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 04:39 schreef aeque het volgende:

[..]

Moest vandaag nog aan je denken Mevrouw_voor_jou. :D
Werd gebeld door mijn casemanager en dat gesprek ging ook over weer aan het werk gaan enzovoort. Voor mijn gevoel heb ik net pas echt mijn ogen geopend en kan ik nu pas echt aan het werk met alles wat er speelt/dwarszit. Ofwel dit is weer een leuke stressfactor die totaal niet meehelpt op het moment. Zelfs mijn nachtrust wordt er ernstig door verstoord. :')
Herkenbaar! Contact met uwv kan zo invasief voelen. Heb je concrete afspraken gekregen over weer aan het werk gaan?

Nu moet ik zeggen dat het contact verder wel goed is zodra ik uitleg wat wel en niet werkt. De afspraak van de arbeidsdeskundige hadden ze tijdens mijn therapie gepland, uitgelegd en op een andere tijd gepland. Nu belden ze vandaag al 2x om de afspraak te verzetten omdat de arbeidsdeskundige ziek is en heb ik aangegeven dat een week later me teveel stress oplevert en nu kijken ze of ik bij een andere kan. In dat opzicht houden ze wel rekening met me en dat is prettig.

En ergens heb ik er ook wel vertrouwen in dat ik nog even de tijd krijg om te herstellen.

Ik heb trouwens in mijn reactie op het rapport van de arts gevraagd of ze voortaan brieven ook digitaal willen sturen en dan niet op vrijdagen om te voorkomen dat ik een heel weekend in spanning moet wachten om vragen te kunnen stellen of wanneer nodig contact met mijn psycholoog te zoeken.
Nijnawoensdag 25 april 2018 @ 10:27
Je bent goed bezig mevrouw! Aangeven wat voor jou wel en niet werkt, wat je stress geeft!
Ik hoop dat ze er rekening mee willen en kunnen houden!
aequewoensdag 25 april 2018 @ 10:41
quote:
1s.gif Op woensdag 25 april 2018 10:09 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Herkenbaar! Contact met uwv kan zo invasief voelen. Heb je concrete afspraken gekregen over weer aan het werk gaan?

Niet echt (heb overigens ook geen contact met het UWV daarvoor). Alleen dat ik voor aanstaande dinsdag nog even contact opneem om aan te geven of ik een re-integratiebureau een goed idee vind.

Als je het mij vraagt ben ik er ook nog lang niet aan toe, misschien heel licht vrijwilligerswerk. Maar ook dat zie ik eigenlijk op het moment niet zitten, ik ben de afgelopen dagen meer bezig met de gedachte: 'waarom doe ik het allemaal nog en het heeft allemaal geen zin meer'. Op je ziel getrapt worden door iemand die zei dat ze om je geeft doet toch iets meer pijn dan gedacht, zeker als diegene gewoon vrolijk verder gaat met haar leven en er niet eens naar omkijkt.
Scary_Marywoensdag 25 april 2018 @ 11:21
Bedankt MK :@

quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 10:41 schreef aeque het volgende:

[..]

Niet echt (heb overigens ook geen contact met het UWV daarvoor). Alleen dat ik voor aanstaande dinsdag nog even contact opneem om aan te geven of ik een re-integratiebureau een goed idee vind.

Als je het mij vraagt ben ik er ook nog lang niet aan toe, misschien heel licht vrijwilligerswerk. Maar ook dat zie ik eigenlijk op het moment niet zitten, ik ben de afgelopen dagen meer bezig met de gedachte: 'waarom doe ik het allemaal nog en het heeft allemaal geen zin meer'. Op je ziel getrapt worden door iemand die zei dat ze om je geeft doet toch iets meer pijn dan gedacht, zeker als diegene gewoon vrolijk verder gaat met haar leven en er niet eens naar omkijkt.
Je behandelaar mag niet voor het UWV bepalen in hoeverre je geschikt bent voor werk, maar die kan wel meebeoordelen over je totale belastingsplaatje en je mogelijkheden hoe hier best mee om te kunnen gaan atm. Daar kan ook een risico-analyse bijhoren, wat je valkuilen zijn, hoe die en je grenzen te erkennen en bijbehorende copingstrategies. Nu zijn dat dingen waar een reïntegratiebedrijf zich ook mee bezig houdt en dat hoeft niet per se meteen in de vorm van vrijwilligerswerk doen. Je zou ook in een traject met zo een bureau kunnen komen waarbij je in eerste instantie begeleiding krijgt in de vorm van resocialisatie en zo iemand dan meer met je meeloopt en meedenkt hoe je bepaalde dingen aan zou kunnen pakken. Dan zou het meer in een verlengde van je huidige behandeling kunnen liggen en dus niet meteen aan een baantje van x uur moeten aanpakken.
Voordat je ja zegt tegen zo een traject kun je misschien eerst eens in gesprek met zo iemand, wat ze voor je kunnen betekenen en hoe ze/jullie met bepaalde dingen om kunnen gaan. Ik meen dat ze tegenwoordig op basis van postcodegebieden werken en je op basis daarvan een beperkte keuze voorgeschoteld kan krijgen. Vraag naar de verschillen tussen de bureau's onderling en hoe er om wordt gegaan indien het niet klikt enzo.
Dus ipv een gevoelsmatige dikke nee, kijken naar de mogelijkheden van wat het wel zou kunnen bieden voor je. Dat kan je naast meer inzicht krijgen, ook iets meer machtiger kunnen laten voelen, dat je niet aan de goden overgeleverd bent. Bonuspunten dat het meewerkender overkomt naar het UWV.

Bespreek het eerst met je behandelaar zou ik zeggen, sowieso wat voor gevoelens zo een vraag bij je oproept. Verder zou je ook eens kunnen kijken naar een Stichting als MEE. Wellicht kunnen zij je bijstaan, door bijvoorbeeld wat praktischer met je mee te denken en eventueel mee te gaan naar UWV-gesprekken ofzo. Een extra stel oren bij zulke gesprekken kan echt heel fijn zijn, zeker als ze beroepsmatig vaker met zulke bijltjes gehakt hebben.
Misschien ook iets voor Mevrouw voor jou?

En sterkte allemaal :*
Mevrouw_voor_jouwoensdag 25 april 2018 @ 13:15
quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 11:21 schreef Scary_Mary het volgende:
Verder zou je ook eens kunnen kijken naar een Stichting als MEE. Wellicht kunnen zij je bijstaan, door bijvoorbeeld wat praktischer met je mee te denken en eventueel mee te gaan naar UWV-gesprekken ofzo. Een extra stel oren bij zulke gesprekken kan echt heel fijn zijn, zeker als ze beroepsmatig vaker met zulke bijltjes gehakt hebben.
Misschien ook iets voor Mevrouw voor jou?

En sterkte allemaal :*
Dit is wel iets om in overweging te nemen in het geval dat de stress me echt teveel wordt.

Op zich durf ik het wel aan alleen te gaan, een extra paar ogen en oren zou fijn zijn maar om alleen daarvoor een organisatie als MEE in te schakelen vind ik wat ver gaan.

Ik heb verder ook veel aan mijn psycholoog die ook meedenkt bij praktische situaties. Ik heb morgen fysiotherapie omdat mijn nek en schouders zo vastzitten dat een zenuw afgekneld wordt. Maar aanraking is wel een van mijn knopjes, en ze dacht heel fijn mee in hoe ik de fysiotherapeut kan uitleggen dat ik hier last van heb en op welke punten hij me kan helpen om bij mezelf te blijven. En dat als ik me niet goed voel ik mag vragen om een andere, nu ook al kan hij daar niks aan doen in mijn hoofd zijn geslacht en leeftijd meespelen in mijn knopje.
cafpowwoensdag 25 april 2018 @ 17:15
quote:
1s.gif Op woensdag 25 april 2018 13:15 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Dit is wel iets om in overweging te nemen in het geval dat de stress me echt teveel wordt.

Op zich durf ik het wel aan alleen te gaan, een extra paar ogen en oren zou fijn zijn maar om alleen daarvoor een organisatie als MEE in te schakelen vind ik wat ver gaan.

Ik heb verder ook veel aan mijn psycholoog die ook meedenkt bij praktische situaties. Ik heb morgen fysiotherapie omdat mijn nek en schouders zo vastzitten dat een zenuw afgekneld wordt. Maar aanraking is wel een van mijn knopjes, en ze dacht heel fijn mee in hoe ik de fysiotherapeut kan uitleggen dat ik hier last van heb en op welke punten hij me kan helpen om bij mezelf te blijven. En dat als ik me niet goed voel ik mag vragen om een andere, nu ook al kan hij daar niks aan doen in mijn hoofd zijn geslacht en leeftijd meespelen in mijn knopje.
Ik in dit geval dan inderdaad goed lettenop geslacht en leeftijd en dit evt. vooraf opvragen. En eventueel meditatie muziek o.i.d. meenemen naar de fysio en duidelijk aangeven wanneer het teveel wordt..en dit is makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik ken niet het hele verhaal, maar mischien kan één van je ouders of een vriend(in) mee naar de gesprekken puur om mee te luisteren,zodat jij in je eigen tempo dingen tot je kan laten komen en als je dan iets mist is er altijd iemand anders die het mogelijk wel heeft meegekregen.
cafpowwoensdag 25 april 2018 @ 17:19
Hier een iets minder dagje, op zich geen slechte dag, maar de verveling slaat enorm toe. En door de verveling ga ik piekeren over hetgene waar ik een oplossing voor wil of wordt ik erg gevoelig/emotioneel. Dus probeer er vandaag een afleidingsdgje van te maken, door te computeren, tv kijken en in de middag wil ik een beetje opruimen en wat van de oefeningen doen.

Maar het boek dat ik moet lezen van de pscycholoog ik kom er niet helemaal uit, er staat bijvoorbeeld ergens: voel je druk van binnen naar buiten, draai het om.. Alleen weet ik niet hoe dit moet..of hoe ik tot dit kom. Dus ik probeer vooral de ontspanningsoefening met audio te doen om rustig te blijven, aangezien ik hyper wordt.

Trouwens, is het herkenbaar dat als jullie angstig/zenuwachtig of nerveus worden dat je je enorm hyper gaan voelen/gedragen? Ik merk dat ik dan steeds moeilijker stil kan zitten en continu bezig moet zijn.
Mevrouw_voor_jouwoensdag 25 april 2018 @ 17:57
quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 17:19 schreef cafpow het volgende:
Hier een iets minder dagje, op zich geen slechte dag, maar de verveling slaat enorm toe. En door de verveling ga ik piekeren over hetgene waar ik een oplossing voor wil of wordt ik erg gevoelig/emotioneel. Dus probeer er vandaag een afleidingsdgje van te maken, door te computeren, tv kijken en in de middag wil ik een beetje opruimen en wat van de oefeningen doen.

Maar het boek dat ik moet lezen van de pscycholoog ik kom er niet helemaal uit, er staat bijvoorbeeld ergens: voel je druk van binnen naar buiten, draai het om.. Alleen weet ik niet hoe dit moet..of hoe ik tot dit kom. Dus ik probeer vooral de ontspanningsoefening met audio te doen om rustig te blijven, aangezien ik hyper wordt.

Trouwens, is het herkenbaar dat als jullie angstig/zenuwachtig of nerveus worden dat je je enorm hyper gaan voelen/gedragen? Ik merk dat ik dan steeds moeilijker stil kan zitten en continu bezig moet zijn.
Ik zou vragen over het boek even opschrijven en met je psycholoog bespreken. Het is prima als je daar vragen over hebt.

Ik heb er ook moeite mee om de rust te bewaren als ik ergens nerveus over ben. Dan zoek ik echt rusteloos naar afleiding en moet ik ook bezig blijven. Ik heb een idle game die me helpt, projecteer ik daar de rusteloosheid op terwijl ik wel rustig kan zitten.
cafpowwoensdag 25 april 2018 @ 19:27
quote:
1s.gif Op woensdag 25 april 2018 17:57 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik zou vragen over het boek even opschrijven en met je psycholoog bespreken. Het is prima als je daar vragen over hebt.

Ik heb er ook moeite mee om de rust te bewaren als ik ergens nerveus over ben. Dan zoek ik echt rusteloos naar afleiding en moet ik ook bezig blijven. Ik heb een idle game die me helpt, projecteer ik daar de rusteloosheid op terwijl ik wel rustig kan zitten.
Precies wat ik aan het doen was! Het opschrijven van de vragen/punten die ik niet snap. En in het boek vragen ze te denken aan de zaken je stress veroorzaken en naar wat je voelt..maar als ik bewust aan denk, terwijl ik het nog niet voel/erin zit blijft het puur rationeel.

Terwijl ik erwel aan moet werken, omdat als het fonemeen weer voorkomt ik weer compleet inelkaar zo knallen. Het is best lastig werken aan angsten. En vooral als ze alleen door bepaalde zaken getriggerd worden die je niet kan naspelen.
Mevrouw_voor_jouwoensdag 25 april 2018 @ 23:15
quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 19:27 schreef cafpow het volgende:

[..]

Precies wat ik aan het doen was! Het opschrijven van de vragen/punten die ik niet snap. En in het boek vragen ze te denken aan de zaken je stress veroorzaken en naar wat je voelt..maar als ik bewust aan denk, terwijl ik het nog niet voel/erin zit blijft het puur rationeel.

Terwijl ik erwel aan moet werken, omdat als het fonemeen weer voorkomt ik weer compleet inelkaar zo knallen. Het is best lastig werken aan angsten. En vooral als ze alleen door bepaalde zaken getriggerd worden die je niet kan naspelen.
Ik vind het niet zo gek dat je je gevoel uitschakelt als je het bewust opzoekt. Dat is een manier van je psyche om jezelf te beschermen.

Ik heb jaren in mijn hoofd geleefd, en met hulp van een therapeut geleerd weer te gaan voelen. Pas nadat zij me geholpen had om woorden te geven aan wat ik begon te voelen kon ik het oproepen en gaan vertellen wat er allemaal in mij gebeurde.

Kan het zijn dat je eigenlijk iets te hoog bent ingestapt en eerst maar weer eens in je lijf moet gaan wonen?
Mevrouw_voor_jouwoensdag 25 april 2018 @ 23:21
Ik heb vandaag een goed gesprek met mijn zus gehad, zij is overheidsjurist en heeft me advies gegeven over hoe de situatie met het uwv het beste in te steken. Dat was erg fijn, ik heb nu een paar concrete handvaten om hier in te gaan.

Tip 1 was om nu al een iemand met kennis van zaken in te schakelen om mee te kijken. Morgen ga ik bellen met MEE in mijn stad om om hulp te vragen.

Tip 2 was om waar mogelijk in gesprek te gaan, en te blijven, maar zodra het teveel wordt de persoon uit tip 1. ertussen te schuiven om ervoor te zorgen dat er geen genante situaties ontstaan. A.k.a. dat ik ontplof / implodeer door de stress en dingen doe die niet handig zijn.

Ook gaf ze aan dat het goed kan dat de arts me overschat omdat ik best intelligent ben en daarnaast me verbaal heel goed kan uitdrukken. Mensen zien niet hoe het bij mij van binnen werkt en dat werkt tegen me.

Pff... beetje minder spanning nu. Morgen maar weer een stapje zetten om hulp te organiseren.
Luchtbeldonderdag 26 april 2018 @ 00:18
quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 23:21 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb vandaag een goed gesprek met mijn zus gehad, zij is overheidsjurist en heeft me advies gegeven over hoe de situatie met het uwv het beste in te steken. Dat was erg fijn, ik heb nu een paar concrete handvaten om hier in te gaan.

Tip 1 was om nu al een iemand met kennis van zaken in te schakelen om mee te kijken. Morgen ga ik bellen met MEE in mijn stad om om hulp te vragen.

Tip 2 was om waar mogelijk in gesprek te gaan, en te blijven, maar zodra het teveel wordt de persoon uit tip 1. ertussen te schuiven om ervoor te zorgen dat er geen genante situaties ontstaan. A.k.a. dat ik ontplof / implodeer door de stress en dingen doe die niet handig zijn.

Ook gaf ze aan dat het goed kan dat de arts me overschat omdat ik best intelligent ben en daarnaast me verbaal heel goed kan uitdrukken. Mensen zien niet hoe het bij mij van binnen werkt en dat werkt tegen me.

Pff... beetje minder spanning nu. Morgen maar weer een stapje zetten om hulp te organiseren.
Overschatting is naar.
Misschien kan je behandelaar hier nog een rol in spelen, ik weet niet of ze nog iets van een brief moest schrijven ofzo. Maar misschien dat ze kan aangeven dat het één van de valkuilen is, zowel bij werk als in gesprek ofzo. Als dat zo is in elk geval.
Mijn behandelaar schrijft weleens zulke dingen of zoekt contact. Ik raak vaak kwijt tijdens gesprekken of bij lichamelijk onderzoek ofzo zonder dat de ander het doorheeft bijvoorbeeld. En ga dan automatisch mee in wat de ander zegt/ wil, dat is ook niet heel handig gebleken...
cafpowdonderdag 26 april 2018 @ 02:33
quote:
1s.gif Op woensdag 25 april 2018 23:15 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb jaren in mijn hoofd geleefd, en met hulp van een therapeut geleerd weer te gaan voelen. Pas nadat zij me geholpen had om woorden te geven aan wat ik begon te voelen kon ik het oproepen en gaan vertellen wat er allemaal in mij gebeurde.

Dit is dus eigenlijk wat ik ook meemaakt. Jarenlang heb ik puur van mijn 'ratio/verstand' geleefd. En nu probeer ik verstand met emotie te koppelen.En een beetje op gelijke voet te gaan leven.

En die oefeningen zijn juist om meer met angst om te gaan maar ik moet dan bewust nadenk over wat ik voel en proberen het te gaan omschrijven. Maar het is best complex.

Vandaag best een redelijke dag gehad, hoewel ik merk dat de enorme hoeveelheid vrije tijd mij parten speelt. Zolang ik onspannen dingen doe gaat het wel ok.
Maar zodra de verveling inslaat, heb ik geen zin meer om de dingen te doen die ik wil doen. En dan gaat mijn hoofd weer op hol met gedachten, en dan dwalen mijn gedachten af naar mijn grootste angst en die zit weer vast aan een keuze die ik moet maken..en zo raak ik het overzicht kwijt en moet ik huilen.

An sich, prima want het lucht eventjes op...maar ik moet het onder controle zien te houden. En de oefeningen van het boek helpen wel redelijk, want met wat ik lees in het boek kan ik tot op zekere hoogte de angst wegredeneren.

Alleen het verdriet beredeneren, controleren lukt (nog) niet, want mijn angst zit ook enorm vast aan verdriet.
cafpowdonderdag 26 april 2018 @ 02:36
quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 23:21 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb vandaag een goed gesprek met mijn zus gehad, zij is overheidsjurist en heeft me advies gegeven over hoe de situatie met het uwv het beste in te steken. Dat was erg fijn, ik heb nu een paar concrete handvaten om hier in te gaan.

Tip 1 was om nu al een iemand met kennis van zaken in te schakelen om mee te kijken. Morgen ga ik bellen met MEE in mijn stad om om hulp te vragen.

Tip 2 was om waar mogelijk in gesprek te gaan, en te blijven, maar zodra het teveel wordt de persoon uit tip 1. ertussen te schuiven om ervoor te zorgen dat er geen genante situaties ontstaan. A.k.a. dat ik ontplof / implodeer door de stress en dingen doe die niet handig zijn.

Ook gaf ze aan dat het goed kan dat de arts me overschat omdat ik best intelligent ben en daarnaast me verbaal heel goed kan uitdrukken. Mensen zien niet hoe het bij mij van binnen werkt en dat werkt tegen me.

Pff... beetje minder spanning nu. Morgen maar weer een stapje zetten om hulp te organiseren.
Wat fijn dat je zus kan meedenken. En je ook helpt met reële opties.
En overschatten is zeker niet fijn, dat heb ik al jaren...ik wordt overal overschat, mede doordat iedereen altijd mijn rationele kant gecombineerd met intelligentie heeft gezien waarin alles perfect lijkt.
Maar ik heb eindelijk een psycholoog gevonden die erdoor heen kon kijken *O* en dat is het fijnste iemand hebben op een afstandje die je kan helpen en ook snapt wat er achter het vel zich afspeelt!
Mevrouw_voor_joudonderdag 26 april 2018 @ 07:37
quote:
0s.gif Op donderdag 26 april 2018 02:33 schreef cafpow het volgende:

[..]

Dit is dus eigenlijk wat ik ook meemaakt. Jarenlang heb ik puur van mijn 'ratio/verstand' geleefd. En nu probeer ik verstand met emotie te koppelen.En een beetje op gelijke voet te gaan leven.

En die oefeningen zijn juist om meer met angst om te gaan maar ik moet dan bewust nadenk over wat ik voel en proberen het te gaan omschrijven. Maar het is best complex.

Vandaag best een redelijke dag gehad, hoewel ik merk dat de enorme hoeveelheid vrije tijd mij parten speelt. Zolang ik onspannen dingen doe gaat het wel ok.
Maar zodra de verveling inslaat, heb ik geen zin meer om de dingen te doen die ik wil doen. En dan gaat mijn hoofd weer op hol met gedachten, en dan dwalen mijn gedachten af naar mijn grootste angst en die zit weer vast aan een keuze die ik moet maken..en zo raak ik het overzicht kwijt en moet ik huilen.

An sich, prima want het lucht eventjes op...maar ik moet het onder controle zien te houden. En de oefeningen van het boek helpen wel redelijk, want met wat ik lees in het boek kan ik tot op zekere hoogte de angst wegredeneren.

Alleen het verdriet beredeneren, controleren lukt (nog) niet, want mijn angst zit ook enorm vast aan verdriet.
Misschien een gekke opmerking, maar waarom laat je het verdriet er niet uitkomen? Het is nergens verboden om verdrietig te zijn. Juist het het ertegen vechten lijkt me zorgen dat het blijft zitten en je verdrietig blijft.

Ik ben zelf lang angstig geweest voor de paniek en verwarring die bepaalde herinneringen zouden geven, met hulp ben ik daar overheen gekomen en het viel me mee. Dus daar is wel wat aan te doen. Ik hoop dat je ook op dat punt kan komen. Het luchtte mij erg op.
cafpowdonderdag 26 april 2018 @ 13:53
quote:
1s.gif Op donderdag 26 april 2018 07:37 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Misschien een gekke opmerking, maar waarom laat je het verdriet er niet uitkomen? Het is nergens verboden om verdrietig te zijn. Juist het het ertegen vechten lijkt me zorgen dat het blijft zitten en je verdrietig blijft.
Het verdriet laat ik er ook uit komen, alleen ik probeer het een beetje gecontroleerd te doen, omdat ik anders snel erin kan doorslaan. En in mijn situatie is het nu normaal om verdrietig te zijn, alleen de mate waarin ik het beleef is niet normaal. En dat verdriet komt deels voor uit één van mijn grootste angsten(en is niet door een herinnering) dus daar gaan we met de psycholoog als het goed is aan werken.

Mijn angsten komen namelijk niet voort uit herinneringen, alleen bepaalde herinneringen beinvloeden de angsten..mijn angst ligt meer in de toekomst om het zo te zeggen.
aequedonderdag 26 april 2018 @ 16:28
quote:
0s.gif Op woensdag 25 april 2018 11:21 schreef Scary_Mary het volgende:
Bedankt MK :@

[..]

Je behandelaar mag niet voor het UWV bepalen in hoeverre je geschikt bent voor werk, maar die kan wel meebeoordelen over je totale belastingsplaatje en je mogelijkheden hoe hier best mee om te kunnen gaan atm. Daar kan ook een risico-analyse bijhoren, wat je valkuilen zijn, hoe die en je grenzen te erkennen en bijbehorende copingstrategies. Nu zijn dat dingen waar een reïntegratiebedrijf zich ook mee bezig houdt en dat hoeft niet per se meteen in de vorm van vrijwilligerswerk doen. Je zou ook in een traject met zo een bureau kunnen komen waarbij je in eerste instantie begeleiding krijgt in de vorm van resocialisatie en zo iemand dan meer met je meeloopt en meedenkt hoe je bepaalde dingen aan zou kunnen pakken. Dan zou het meer in een verlengde van je huidige behandeling kunnen liggen en dus niet meteen aan een baantje van x uur moeten aanpakken.
Voordat je ja zegt tegen zo een traject kun je misschien eerst eens in gesprek met zo iemand, wat ze voor je kunnen betekenen en hoe ze/jullie met bepaalde dingen om kunnen gaan. Ik meen dat ze tegenwoordig op basis van postcodegebieden werken en je op basis daarvan een beperkte keuze voorgeschoteld kan krijgen. Vraag naar de verschillen tussen de bureau's onderling en hoe er om wordt gegaan indien het niet klikt enzo.
Dus ipv een gevoelsmatige dikke nee, kijken naar de mogelijkheden van wat het wel zou kunnen bieden voor je. Dat kan je naast meer inzicht krijgen, ook iets meer machtiger kunnen laten voelen, dat je niet aan de goden overgeleverd bent. Bonuspunten dat het meewerkender overkomt naar het UWV.

Bespreek het eerst met je behandelaar zou ik zeggen, sowieso wat voor gevoelens zo een vraag bij je oproept. Verder zou je ook eens kunnen kijken naar een Stichting als MEE. Wellicht kunnen zij je bijstaan, door bijvoorbeeld wat praktischer met je mee te denken en eventueel mee te gaan naar UWV-gesprekken ofzo. Een extra stel oren bij zulke gesprekken kan echt heel fijn zijn, zeker als ze beroepsmatig vaker met zulke bijltjes gehakt hebben.
Misschien ook iets voor Mevrouw voor jou?

En sterkte allemaal :*
Had je niet even een tl;dr kunnen maken? :(
Grapje hoor. :*

(ik loop trouwens niet bij het UWV)

Het is niet zo dat er helemaal niks geregeld wordt op het moment hoor. Ik heb dit namelijk eind december al aangegeven bij mijn behandelaar. Zij kwam toen met het idee om er een maatschappelijk werker aan te koppelen. Dit is in gang gezet begin januari maar pas sinds dinsdag is daar officieel een akkoord op gekomen vanuit de gemeente. Die veel te traag is met dit soort dingen en daardoor snap ik ook wel de druk vanuit mijn casemanager. Maar ik heb hem vandaag een e-mail gestuurd met daarin wat meer uitleg van mijn kant dat ik er zeker voor open sta alleen graag mijn eigen aangevraagde begeleiding daarbij wil gebruiken en dat ik het rustig probeer aan te pakken om niet te hard van stapel te lopen en dan een stuk verder van huis te zijn. Been there, done that, got the t-shirt.

En nu mag ik weer achter de indicatie aan van de gemeente die van geen kant klopt.

- "U bevindt zich niet in een sociaal isolement"
- "U heeft een gezond sociaal netwerk"

Ja ik zit voor mijn plezier 7 dagen per week thuis en mij niks waard te voelen omdat er niemand is die even contact met mij opneemt. :) Dat is natuurlijk een gezond sociaal netwerk en totaal geen sociaal isolement........................
aequedonderdag 26 april 2018 @ 17:25
Mooie docu:
Mevrouw_voor_joudonderdag 26 april 2018 @ 20:01
quote:
0s.gif Op donderdag 26 april 2018 13:53 schreef cafpow het volgende:

[..]

Het verdriet laat ik er ook uit komen, alleen ik probeer het een beetje gecontroleerd te doen, omdat ik anders snel erin kan doorslaan. En in mijn situatie is het nu normaal om verdrietig te zijn, alleen de mate waarin ik het beleef is niet normaal. En dat verdriet komt deels voor uit één van mijn grootste angsten(en is niet door een herinnering) dus daar gaan we met de psycholoog als het goed is aan werken.

Mijn angsten komen namelijk niet voort uit herinneringen, alleen bepaalde herinneringen beinvloeden de angsten..mijn angst ligt meer in de toekomst om het zo te zeggen.
Op die manier. Ik kan me voorstellen als het iets van de toekomst is dat je angst veroorzaakt dat dat flink wat onrust geeft en ook anders is dan als het door het verleden veroorzaakt wordt.

Ik hoop dat het je lukt om die angsten wat te verminderen. Maar je bent goed op weg door hulp te zoeken.
cafpowdonderdag 26 april 2018 @ 20:03
quote:
Enorm heftig om dit zo te zien. En vooral hoe ingrijpend het voor deze persoon is. En dan ben ik maar blij dat ik ook wel angst heb, maar één echte specifieke.

Het mijne lijkt niks vergeleken met dit. Want tijdens de angst blijf ik toch rationeel en besef ik dat het angst is en gaat me niet overheersen.
Terwijl hier de angst echt het hele leven domineert.
Mevrouw_voor_joudonderdag 26 april 2018 @ 20:06
quote:
Ik ga m later een keer kijken, ben n beetje overgevoelig op t moment.
cafpowdonderdag 26 april 2018 @ 20:10
quote:
1s.gif Op donderdag 26 april 2018 20:01 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
at het je lukt om die angsten wat te verminderen. Maar je bent goed op weg
Inderdaad, bij mij draait het puur om een separatie angststoornis van een de belangrijke figuren in mijn leven. En vorige week woensdag hebben we afscheid genomen, en zullen elkaar over 1 maand weer zien. Maar op dat moment voelde het als rouwen om iemand die nog leeft.

Het is dus eigenlijk het totaal niet in perspectief beleven van de emotie. En de dag erna ging het beter, omdat ik kan blijven rationaliseren dat die persoon niet no zo ver is. En telefonisch contact zorgt ervoor dat ik het meer in perspectief zet en beleef.

Dus ik weet dat het een momentis, en een paar dagen later alles weer normaal is. Alleen besef ik nu dat het tijd is voor een permanente oplossing en niet meer even doorbijten en klaar is kees.
Mevrouw_voor_joudonderdag 26 april 2018 @ 20:13
quote:
0s.gif Op donderdag 26 april 2018 20:10 schreef cafpow het volgende:

[..]

Inderdaad, bij mij draait het puur om een separatie angststoornis van een de belangrijke figuren in mijn leven. En vorige week woensdag hebben we afscheid genomen, en zullen elkaar over 1 maand weer zien. Maar op dat moment voelde het als rouwen om iemand die nog leeft.

Het is dus eigenlijk het totaal niet in perspectief beleven van de emotie. En de dag erna ging het beter, omdat ik kan blijven rationaliseren dat die persoon niet no zo ver is. En telefonisch contact zorgt ervoor dat ik het meer in perspectief zet en beleef.

Dus ik weet dat het een momentis, en een paar dagen later alles weer normaal is. Alleen besef ik nu dat het tijd is voor een permanente oplossing en niet meer even doorbijten en klaar is kees.
Dat zijn geen makkelijke situaties. Ik heb zelf ook n goeie dosis angst om mensen te verliezen en het was vorig jaar een van de triggers waardoor ik mijn grip op alles verloor.

Wel goed dat je het aanpakt. Ik hoop echt dat het je lukt om hier makkelijker in te staan. Aan de andere kant, nu het nog zo vers is mag je ook wel even extra lief zijn voor jezelf.
aequedonderdag 26 april 2018 @ 21:00
quote:
0s.gif Op donderdag 26 april 2018 20:03 schreef cafpow het volgende:

[..]

Enorm heftig om dit zo te zien. En vooral hoe ingrijpend het voor deze persoon is. En dan ben ik maar blij dat ik ook wel angst heb, maar één echte specifieke.

Het mijne lijkt niks vergeleken met dit. Want tijdens de angst blijf ik toch rationeel en besef ik dat het angst is en gaat me niet overheersen.
Terwijl hier de angst echt het hele leven domineert.
Wat dat betreft zit ik er zelf zo'n beetje tussen in. Een aantal dingen herkende ik heel goed, vooral het naar buiten gaan. Al heeft het bij mij een andere reden dan alleen het naar buiten gaan. Waar ik zelf nogal bij bleef hangen en wat hard aankwam was het gedeelte met zijn zus en vriendin die hem ondersteunen. Dat is iets waar ik enorm tegenaan loop bij het aangaan van die angsten omdat ik alles alleen moet doen.
Wat mij enorm opviel aan het geheel was dat hij het er zeker moeilijk mee had, maar niet somber in het leven staat. Dat vind ik dan wel weer behoorlijk knap, vraag mij toch af waar dat aan ligt.
Elvidonderdag 26 april 2018 @ 21:10
quote:
0s.gif Op donderdag 26 april 2018 21:00 schreef aeque het volgende:

[..]

Wat dat betreft zit ik er zelf zo'n beetje tussen in. Een aantal dingen herkende ik heel goed, vooral het naar buiten gaan. Al heeft het bij mij een andere reden dan alleen het naar buiten gaan. Waar ik zelf nogal bij bleef hangen en wat hard aankwam was het gedeelte met zijn zus en vriendin die hem ondersteunen. Dat is iets waar ik enorm tegenaan loop bij het aangaan van die angsten omdat ik alles alleen moet doen.
Wat mij enorm opviel aan het geheel was dat hij het er zeker moeilijk mee had, maar niet somber in het leven staat. Dat vind ik dan wel weer behoorlijk knap, vraag mij toch af waar dat aan ligt.
Ik vond zn vriendin juist heel hard overkomen :@ niet echt ondersteunend in het geheel. Alsof hij een kind was dat tot last was. Dan vind ik zn zus juist veel liever daarin.

Ik heb zelf een gegeneraliseerde angststoornis, en ik denk dat dat anders is dan wat hij ervaarde? Of bij mij uit het zich anders in ieder geval :') Bij mij zie je het niet. Hij was aan het hyperventileren, zei ook dat hij een paniekaanval had, was erg bezig met zn hart. Ik sla totaal dicht :') Als ik het ook fysiek laat zien dan is er echt al een hele tijd overheen gegaan en dan kan ik niet meer.
aequevrijdag 27 april 2018 @ 00:29
quote:
0s.gif Op donderdag 26 april 2018 21:10 schreef Elvi het volgende:

[..]

Ik vond zn vriendin juist heel hard overkomen :@ niet echt ondersteunend in het geheel. Alsof hij een kind was dat tot last was. Dan vind ik zn zus juist veel liever daarin.

Ik heb zelf een gegeneraliseerde angststoornis, en ik denk dat dat anders is dan wat hij ervaarde? Of bij mij uit het zich anders in ieder geval :') Bij mij zie je het niet. Hij was aan het hyperventileren, zei ook dat hij een paniekaanval had, was erg bezig met zn hart. Ik sla totaal dicht :') Als ik het ook fysiek laat zien dan is er echt al een hele tijd overheen gegaan en dan kan ik niet meer.
Hij leeft dan ook niet met zijn zus samen. ;) Maar ik vond het optreden van zijn vriendin juist goed. Misschien inderdaad af en toe wat hard maar volgens mij weet ze heel goed wanneer ze wat harder/strenger kan zijn en wanneer ze beter kan ondersteunen.
cafpowvrijdag 27 april 2018 @ 16:20
quote:
0s.gif Op donderdag 26 april 2018 21:10 schreef Elvi het volgende:

[..]

Ik vond zn vriendin juist heel hard overkomen :@ niet echt ondersteunend in het geheel. Alsof hij een kind was dat tot last was. Dan vind ik zn zus juist veel liever daarin.

Ik heb zelf een gegeneraliseerde angststoornis, en ik denk dat dat anders is dan wat hij ervaarde? Of bij mij uit het zich anders in ieder geval :') Bij mij zie je het niet. Hij was aan het hyperventileren, zei ook dat hij een paniekaanval had, was erg bezig met zn hart. Ik sla totaal dicht :') Als ik het ook fysiek laat zien dan is er echt al een hele tijd overheen gegaan en dan kan ik niet meer.
Ik denk dat angst bij iedereen zich anders uit. Ik raak compleet overstuur en het enige wat ik dan kan is huilen. Mede doordat ik in mijn hoofd weet dat mijn reactie niet 'normaal' is gezien de omstandigheden maar dat mijn emoties daar tegenin gaan. En dan knal ik inelkaar en kan ik alleen maar huilen. Tot het over is.

Ik heb de indruk dat bij hem juist het tegenovergestelde gebeurd. Dat hij de grip op de realiteit helemaal kwijt raakt en daardoor alleen zijn emotie voelt..i.c.m. fysieke omstandigheden zoals verhoogde hartslag e.d.
quote:
0s.gif Op vrijdag 27 april 2018 00:29 schreef aeque het volgende:

[..]

Hij leeft dan ook niet met zijn zus samen. ;) Maar ik vond het optreden van zijn vriendin juist goed. Misschien inderdaad af en toe wat hard maar volgens mij weet ze heel goed wanneer ze wat harder/strenger kan zijn en wanneer ze beter kan ondersteunen.
Ik vond zijn vriendin ook wel hard tegen hem, maar dat komt doordat ze hem bij de realiteit probeert te houden, en dat lijkt me juist goed. Want als ze in zijn gedachten/emotie mee zou gaan dan zou bij hem het gevoel dat hij een hartaanval krijgt alleen versterken.

En zoals je zegt op bepaalde momenten is ze minder hard en gaat ze bij hem zitten op de bank. En praat ze rustig met hem enz.

Het lijkt me ook wel moeilijk om kalm te blijven en niet je eigen emotie zo enorm te laten meeespelen op zo'n moment.
Elvivrijdag 27 april 2018 @ 22:02
Ik denk dat de reden waarom mijn paniekaanvallen niet te zien zijn, is dat ik zelden emoties laat zien :') Ik krop alles op. Ik heb ook niet echt mensen bij wie ik mn ei kwijt kan zeg maar. Soms sta ik wel op het punt om mn hart te luchten maar dan is er weer een stemmetje die zegt "doe maar niet, mensen kunnen hier niks mee, je stelt je aan, ze kunnen je met deze info pijn doen, je bent niemand en niks waard dus waarom zou je iets zeggen, het interesseert niemand, anderen hebben ergere problemen..." :') En hoe meer ik naar binnen keer hoe meer ik grijp naar een uitlaatklep die niet gezond is.

Hmmm ok ik twijfel of ik dit hier neer zal zetten maar misscien haal ik het straks wel weer weg :') Of een mod of whatever... Mensen die snel getriggerd zijn kunnen de spoiler beter niet openen en ik zou het fijn vinden als het ook in een quote wordt weggehaald .

SPOILER
Na 4 jaar zonder, heb ik een tijdje terug weer aan zelfbeschadiging gedaan. Niet in de mate zoals 4 jaar eerder, niet zo ernstig. Maar ik kan het niet goed praten; ik heb mijzelf bewust pijn gedaan iets te voelen/niets te voelen/ mezelf te straffen. Dan maakt het ook niet uit hoe ik dat heb gedaan; de intentie was duidelijk :') Ik baal er wel van, omdat het juist 4 jaar (bijna 5 jaar geloof ik) lang goed ging en aan de andere kant weet ik ook wel dat een terugval mogelijk is en dat het geen drama is, zolang ik de draad maar weer oppak en niet doorga in het verkeerde gedrag.
En het stomme is, ik wéét ook hoe het allemaal zit, waar het vandaan komt, waar het mee te maken heeft, en hoe ik het kan doorbreken. In die zin heeft therapie voor mij geen zin meer. Er zijn geen inzichten die ik verder kan opdoen; ik moet nu de inzichten ook echt gaan gebruiken om tot verandering te komen. Het is nog steeds een work in progress :')
Luchtbelvrijdag 27 april 2018 @ 22:33
Naar Elvi. Had je in die zin dan toch nog iets aan therapie de afgelopen tijd dat je in elk geval een plek had om te praten zonder dat je jezelf belast hoefde te voelen? Maar wat je zelf ook zegt, het is geen drama en het hoeft het ook niet te worden. Je hebt de inzichten en coachingsvaardigheden, sterkte.
Mevrouw_voor_jouvrijdag 27 april 2018 @ 23:02
Deze week was enorm stressvol, maar geen paniekaanvallen waarvoor *O*

Maar ik had wel iets geks. Ik sliep slecht en eergisteren had ik mn vrijwilligerswerk afgezegd, wekker uit en slapen. Dacht ik, want ik hoorde n paar minuten later mn wekker weer afgaan.

Dus ik n beetje narrig van heb ik t stomme ding niet uitgezet. Kijk op mn telefoon, gaat niet af. Oke, zal wel en ik draai me weer om.

Hoor ik toch weer de wekker afgaan. Dus ik luisteren, oren gespitst en ebt het geluid langzaam weg. Geluid weg, oke ik wil weer slapen maar zodra m'n focus van de wekker af is hoor ik m weer.

Ik heb geprobeerd erachter te komen of iemand in de buurt heel toevallig t zelfde deuntje had, het is echt een half orkest en valt op, maar elke keer dat ik me erop focuste was het weer weg en het klonk ook niet of het uit een andere kamer kwam.

Uiteindelijk stopte het en deed ik het voor dat moment af als de enorme stress en vermoeidheid door slecht slapen. Toen ik doorhad dat het niet echt was heb ik t maar gelaten, 'heb ik weer, kan ik bijslapen regelt mn hoofd ff een extra wekker die blijft afgaan'
het bleef nog even gebeuren en stopte toen.

Is dit normaal bij erge vermoeidheid of iets om even aan te stippen bij mijn psycholoog?
Ik heb vroeger wel eens een hallucinatie gehad door medicatie maar verder nooit zoiets. En ik had ook vrij snel door dat het niet echt was.

Is dit iets om wel ook ff met mijn psycholoog te bespreken? Gewpon voor de zekerheid? Ik denk eigenlijk niet echt dat er wat aan de hand is ofzo.
Luchtbelvrijdag 27 april 2018 @ 23:17
quote:
1s.gif Op vrijdag 27 april 2018 23:02 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Deze week was enorm stressvol, maar geen paniekaanvallen waarvoor *O*

Maar ik had wel iets geks. Ik sliep slecht en eergisteren had ik mn vrijwilligerswerk afgezegd, wekker uit en slapen. Dacht ik, want ik hoorde n paar minuten later mn wekker weer afgaan.

Dus ik n beetje narrig van heb ik t stomme ding niet uitgezet. Kijk op mn telefoon, gaat niet af. Oke, zal wel en ik draai me weer om.

Hoor ik toch weer de wekker afgaan. Dus ik luisteren, oren gespitst en ebt het geluid langzaam weg. Geluid weg, oke ik wil weer slapen maar zodra m'n focus van de wekker af is hoor ik m weer.

Ik heb geprobeerd erachter te komen of iemand in de buurt heel toevallig t zelfde deuntje had, het is echt een half orkest en valt op, maar elke keer dat ik me erop focuste was het weer weg en het klonk ook niet of het uit een andere kamer kwam.

Uiteindelijk stopte het en deed ik het voor dat moment af als de enorme stress en vermoeidheid door slecht slapen. Toen ik doorhad dat het niet echt was heb ik t maar gelaten, 'heb ik weer, kan ik bijslapen regelt mn hoofd ff een extra wekker die blijft afgaan'
het bleef nog even gebeuren en stopte toen.

Is dit normaal bij erge vermoeidheid of iets om even aan te stippen bij mijn psycholoog?
Ik heb vroeger wel eens een hallucinatie gehad door medicatie maar verder nooit zoiets. En ik had ook vrij snel door dat het niet echt was.

Is dit iets om wel ook ff met mijn psycholoog te bespreken? Gewpon voor de zekerheid? Ik denk eigenlijk niet echt dat er wat aan de hand is ofzo.
Euhm het is volgens mij vrij gebruikelijk dat mensen gaan hallucineren als ze minder slapen dan ze eerder deden. In combinatie met de extra vermoeidheid door stress, klinkt dat voor mij niet zo raar?
Maar alles wat je wil bespreken kan je even bespreken toch? Al noem je gewoon even dat het speelt, hoeft niet meteen een heel ding te worden? Maar misschien kan je wel gerustgesteld worden of is het makkelijker bespreekbaar te maken als het wel nodig is.
Mevrouw_voor_jouvrijdag 27 april 2018 @ 23:30
quote:
1s.gif Op vrijdag 27 april 2018 23:17 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Euhm het is volgens mij vrij gebruikelijk dat mensen gaan hallucineren als ze minder slapen dan ze eerder deden. In combinatie met de extra vermoeidheid door stress, klinkt dat voor mij niet zo raar?
Maar alles wat je wil bespreken kan je even bespreken toch? Al noem je gewoon even dat het speelt, hoeft niet meteen een heel ding te worden? Maar misschien kan je wel gerustgesteld worden of is het makkelijker bespreekbaar te maken als het wel nodig is.
Nee ik vind t ook niet zo gek gezien de situatie. T was eigenlijk gewoon een beetje raar maar verder ook niet.

Ik zou me zorgen maken als het iets absurds was geweest of ik er lang over had gedaan om erachter te komen dat die wekker tussen mijn oren zat.

T is ook een beetje dat ik niet meteen slapende honden wakker wil maken a.k.a. dat de psych gaat denken dat ik psychotisch wordt ofzo.
Luchtbelzaterdag 28 april 2018 @ 00:24
quote:
1s.gif Op vrijdag 27 april 2018 23:30 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Nee ik vind t ook niet zo gek gezien de situatie. T was eigenlijk gewoon een beetje raar maar verder ook niet.

Ik zou me zorgen maken als het iets absurds was geweest of ik er lang over had gedaan om erachter te komen dat die wekker tussen mijn oren zat.

T is ook een beetje dat ik niet meteen slapende honden wakker wil maken a.k.a. dat de psych gaat denken dat ik psychotisch wordt ofzo.
Ja nee als je daar bang bent dan zou ik het gewoon voor me houden. Ik had even niet door dat je daar angst voor hebt. Zeker als je verder geen zorgen maakt.
cafpowzaterdag 28 april 2018 @ 21:52
Gisterenochtend weer terapie gehad, en aan de ene kant begin ik de motivatie een beetje te verliezen. Ik krijg veel huiswerk mee, waarmee ik inzicht in bepaalde dingen krijg. Bijvoorbeeld hoe angst werkt en hoe je hersenen erop reageren.
Maar ik voel er het nut niet van, heb de indruk dat ik er niet echt iets mee opschiet. Vooral gezien het issue waar ik momenteel mee zit.

Komt mede doordat ik zelf al maanden een oplosing zoek voor mijn probleem. An sich geen gigantisch probleem,maar wel bepalend voor de toekomst. En ik zit al die tijd dus vast in mijn hoofd. En het pad dat ik bewandel met de psycholoog is gericht op het vinden van een oplossing binnen redelijk termijn, maar ik begin echt wanhopig te worden. Aangezien ik er dag en nacht mee rondloop.

Wel merk ik dat de terapie van alles triggert bij mij, vooral emoties. En ik ben dingen aan het verwerken, en dat doe ik in mijn slaap d.m.v.dromen, waardoor ik vannacht dus nachtmerrie had.

Ik denk dat ik bij de psycholoog onbewust nog wanhopiger wordt, omdat ik gisteren het gevoel had geen steek vooruit te zijn gekomen. Doordat ik het nut niet inzie van al het leesvoer dat ik krijg. Terwijl de psycholoog aangaf dat het bedoeld is om mij aan het denken te zetten en haar doel is het toerijken van handvaten om mijn probleem aan te pakken.

Ben nu compleet ff de weg kwijt en denk dat ik maar ga slapen..morgen nieuwe dag/nieuwe kansen.
cafpowzaterdag 28 april 2018 @ 21:53
quote:
0s.gif Op vrijdag 27 april 2018 22:02 schreef Elvi het volgende:
Ik denk dat de reden waarom mijn paniekaanvallen niet te zien zijn, is dat ik zelden emoties laat zien :') Ik krop alles op. Ik heb ook niet echt mensen bij wie ik mn ei kwijt kan zeg maar. Soms sta ik wel op het punt om mn hart te luchten maar dan is er weer een stemmetje die zegt "doe maar niet, mensen kunnen hier niks mee, je stelt je aan, ze kunnen je met deze info pijn doen, je bent niemand en niks waard dus waarom zou je iets zeggen, het interesseert niemand, anderen hebben ergere problemen..." :') En hoe meer ik naar binnen keer hoe meer ik grijp naar een uitlaatklep die niet gezond is.

Hmmm ok ik twijfel of ik dit hier neer zal zetten maar misscien haal ik het straks wel weer weg :') Of een mod of whatever... Mensen die snel getriggerd zijn kunnen de spoiler beter niet openen en ik zou het fijn vinden als het ook in een quote wordt weggehaald .

SPOILER
Na 4 jaar zonder, heb ik een tijdje terug weer aan zelfbeschadiging gedaan. Niet in de mate zoals 4 jaar eerder, niet zo ernstig. Maar ik kan het niet goed praten; ik heb mijzelf bewust pijn gedaan iets te voelen/niets te voelen/ mezelf te straffen. Dan maakt het ook niet uit hoe ik dat heb gedaan; de intentie was duidelijk :') Ik baal er wel van, omdat het juist 4 jaar (bijna 5 jaar geloof ik) lang goed ging en aan de andere kant weet ik ook wel dat een terugval mogelijk is en dat het geen drama is, zolang ik de draad maar weer oppak en niet doorga in het verkeerde gedrag.
En het stomme is, ik wéét ook hoe het allemaal zit, waar het vandaan komt, waar het mee te maken heeft, en hoe ik het kan doorbreken. In die zin heeft therapie voor mij geen zin meer. Er zijn geen inzichten die ik verder kan opdoen; ik moet nu de inzichten ook echt gaan gebruiken om tot verandering te komen. Het is nog steeds een work in progress :')
Hopelijk lukt het om je terapie nu daadwerkelijk toe te passen in de praktijk. En afhankelijk van het type angst of probleem zal het mischien wel voor altijd of heel lang work in progress zijn.
En ach, een terugval, kan gebeuren. Het is niet leuk, maar je weet dat je er wat aan kan doen. En je weet dat je zonder kan.Dus laat je vooral niet ontmoedigen.

quote:
1s.gif Op vrijdag 27 april 2018 23:30 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Nee ik vind t ook niet zo gek gezien de situatie. T was eigenlijk gewoon een beetje raar maar verder ook niet.

Ik zou me zorgen maken als het iets absurds was geweest of ik er lang over had gedaan om erachter te komen dat die wekker tussen mijn oren zat.

T is ook een beetje dat ik niet meteen slapende honden wakker wil maken a.k.a. dat de psych gaat denken dat ik psychotisch wordt ofzo.
Ik heb je vorige post gelezen om het hele gebeuren te snappen. Ik zou bij mezelf nagaan of het iets is wat me dwars zit en of het een positief of negatief effect heeft op jou functioneren.

Als het geen of positief effect is, kan je het mischien aankaarten bij je psycholoog, zonder er diep op in te gaan. Meer in trend van hoe je het er met een vriendin over zou hebben. En daarbij ook duidelijk aangeven wat jij erover denkt. Want zolang jij het geen probleem vindt en verklaarbaar vind hoeft er ook niks aan gedaan te worden, toch?
Mevrouw_voor_joudinsdag 1 mei 2018 @ 16:18
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.

Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
DancingPhoebedinsdag 1 mei 2018 @ 16:31
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 16:18 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.

Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
*O*

En gehandeld als een baas! :*
DancingPhoebedinsdag 1 mei 2018 @ 16:32
He Elvi, wat een kutbericht om te lezen. Pas goed op jezelf en trek aan de bel als het je niet lukt!
Koettiedinsdag 1 mei 2018 @ 16:47
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 16:18 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.

Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Wat fijn! Lekker tot rust komen dus.

Hier ging het stuk beter met vriend. Overgeplaatst en wel spanning maar vooral opluchting. Alleen nu is 't nieuwe rooster bekend en hij heeft alleen maar avonddiensten, alles wat hij niet wol en niet trekt. Nu weer zombie modus en vannacht de eerste paniek aanval sinds twee jaar. Meh
magnetronkoffiedinsdag 1 mei 2018 @ 18:26
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 16:18 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.

Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Kan ik me heel goed voorstellen ^O^

Die keuringen waren altijd wel een grote bron van stress voor me, hopelijk lukt 't je nu ook beter om je op je (psychische) gezondheid te focussen en minder op zeg maar 'het papierwerk'.

Hoe staat je behandeling er op dit moment voor?
magnetronkoffiedinsdag 1 mei 2018 @ 18:45
Sorry voor de verlate reactie.
quote:
0s.gif Op maandag 23 april 2018 17:00 schreef cafpow het volgende:

[..]

Piekeren is inderdaad een gevolg van 1 van de kernproblemen...maar het wordt vrij extreem. Soms piekeren ik zelf over de dingen die ik miljoen keer heb gedaan en waar ik geen echte angst bij heb..zoals het nemen van de tram.
Dit piekeren, wat voor dingen/beelden krijg je dan in je hoofd?
Op zich vind ik 't niet vreemd dat je spanning kunt hebben bij het ondernemen van een reis, maar ik ken de magnitude van je aan reizen gerelateerde klachten verder niet.
quote:
Situatie is lastig te beschrijven, heb geen partner. Woon tijdelijk bij familie i.v.m. verhuizing ben boven de 30.

Heb een vrij lange behandelgeschiedenis, heel kort samgevat:
1e behandeling, rond 15 jaar. Deze is na een paar sessies gestopt omdat ik me heel erg onder druk gezet voelde door de behandelaar.

2e behandeling: rond 23, leidde tot diagnose autisme(pdd-Nos), voornamelijk gericht op het kunnen oppaken van mijn studie en afronden. Kon mijn issues en gevoel dusdanig camoufleren dat alles oke leek en de behandeling is stopgezet na afronden studie.

En nu dus weer tegen de lamp aangelopen, en in behandeling voor o.a. angstissues, regie over emoties. Met dus als gevolg piekeren...
Het regie hebben over je emoties en je gevoelens oppotten/camoufleren is iets wat (helaas) een best gebruikelijke handelswijze is als het om de omgang met de eigen emoties gaat.

Ik zie het wel vaker terug, die angsten.
Heb je mensen in je sociale kring die je vertrouwt of heb je in je verleden nare ervaringen gehad die te maken hadden met dat je je door iemand gekwetst voelde? Of nare ervaringen met afwijzing als persoon?

Zou je jezelf trouwens kunnen omschrijven als iemand die buitengewoon gevoelig is? Voor ruzies of geschreeuw of ben je misschien gevoelig voor sensorische prikkels zoals lawaai of bepaalde kleding?
quote:
[..]

het gaat dus om clozan(vorm van benzodiazepine), en hier heb ik nu dus nog 2 van die ik inderdaad als noodrem wil bewaren. Hoewel ik de indruk heb dat het ergste moment achter de rug is..en ze dus in het laatje zullen blijven.

Ik zou medicatie gebruiken als het nodig is, en als ik bijvoorbeeld enigszinds toch zou moeten functioneren overdag. Maar aangezien ik thuiszit zonder werk en geen verplichtingen heb probeer ik liever de strijd aan te gaan en proberen te ontspannen en kleine dingen doen die ik leuk vindt.

Aangezien ik de kleine dingen zoals boodschappen doen, koken, voor mezelf zorgen enz prima kan, met wat hobbels. :)
Verstandig hoe je met benzo's omgaat.
Ik heb 't zelf al een hele tijd niet meer nodig gehad, gelukkig.

Heb je verder iets van een dagbesteding? Heb je vrienden of kennissen waar je zeg maar een beetje terecht kunt (afgezien van familie).
aequedinsdag 1 mei 2018 @ 19:15
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 16:18 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.

Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Wat fijn! :o

Zou willen dat ik die druk niet meer zou hebben. :')
Mevrouw_voor_joudinsdag 1 mei 2018 @ 21:44
quote:
1s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 16:47 schreef Koettie het volgende:

[..]

Wat fijn! Lekker tot rust komen dus.

Hier ging het stuk beter met vriend. Overgeplaatst en wel spanning maar vooral opluchting. Alleen nu is 't nieuwe rooster bekend en hij heeft alleen maar avonddiensten, alles wat hij niet wol en niet trekt. Nu weer zombie modus en vannacht de eerste paniek aanval sinds twee jaar. Meh
He getver, wat vervelend dat ze dat zo hebben ingeregeld. Is daar nog wat mee te schuiven? Sterkte hiermee, echt rot dat t net eat beter ging en dan nu dit weer.
Mevrouw_voor_joudinsdag 1 mei 2018 @ 21:50
quote:
14s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 18:26 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Kan ik me heel goed voorstellen ^O^

Die keuringen waren altijd wel een grote bron van stress voor me, hopelijk lukt 't je nu ook beter om je op je (psychische) gezondheid te focussen en minder op zeg maar 'het papierwerk'.

Hoe staat je behandeling er op dit moment voor?
Ik trok het heel slecht eerlijk gezegd, die hele keuring. Maar ik heb steeds aangegeven dat ik het heel spannend vond en ook een paar keer gevraagd om waar mogelijk rekening met me te houden en dat deden ze wel.

Die loopt gewoon door. Vandaag had ik het over goed voor mezelf zorgen, afgelopen week wees mijn zus me erop dat ik best hulp mocht inschakelen. En dat was zo'n 'oh ja, ik mag best om hulp vragen' dat ik me realiseerde dat dat totaal niet in mijn systeem zit. Gaan we mogelijk de volgende keer op verder.

Ik wil eerst even tot rust komen en dan pas echt nadenken over wat we kunnen aanpakken, meestal komt er wel een situatie in het dagelijks leven dat direct verband houdt het verleden waar ik mee aan de slag kan.
Mevrouw_voor_joudinsdag 1 mei 2018 @ 21:51
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 19:15 schreef aeque het volgende:

[..]

Wat fijn! :o

Zou willen dat ik die druk niet meer zou hebben. :')
Ik denk dat t leven voor veel mensen een stuk makkelijker zou zijn als ze in alle rust de dingen konden oplossen. Ik hoop dat jij ook wat meer rust kan vinden.
aequedinsdag 1 mei 2018 @ 22:38
quote:
1s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 21:51 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik denk dat t leven voor veel mensen een stuk makkelijker zou zijn als ze in alle rust de dingen konden oplossen. Ik hoop dat jij ook wat meer rust kan vinden.
Ik moet eerst maar achter de indicatie van de gemeente aangaan die van geen kant klopt. :')
cafpowdinsdag 1 mei 2018 @ 22:50
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 18:45 schreef magnetronkoffie het volgende:
Dit piekeren, wat voor dingen/beelden krijg je dan in je hoofd?
Op zich vind ik 't niet vreemd dat je spanning kunt hebben bij het ondernemen van een reis, maar ik ken de magnitude van je aan reizen gerelateerde klachten verder niet
Ik krijg niet echt beelden o.i.d. in mijn hoofd. Maar het is meer dat ik dan mijn gedachten aan iemand vertel in mijn hoofd. Ik vorm een heel gesprek rondom mijn gedachten en meestal dan met wat ik voel...vooral negatieve gevoelens. En tja, de klachten met reizen an sich vallen mee. En zijn met een heel ienie mieni stukje 'pilletje' best te handelen. Het draait echt om momenten...en zodra het stressmoment voorbij is, kom ik ook weer tot rust.

quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 18:45 schreef magnetronkoffie het volgende:
Het regie hebben over je emoties en je gevoelens oppotten/camoufleren is iets wat (helaas) een best gebruikelijke handelswijze is als het om de omgang met de eigen emoties gaat.

Ik zie het wel vaker terug, die angsten.
Heb je mensen in je sociale kring die je vertrouwt of heb je in je verleden nare ervaringen gehad die te maken hadden met dat je je door iemand gekwetst voelde? Of nare ervaringen met afwijzing als persoon?

Zou je jezelf trouwens kunnen omschrijven als iemand die buitengewoon gevoelig is? Voor ruzies of geschreeuw of ben je misschien gevoelig voor sensorische prikkels zoals lawaai of bepaalde kleding?
Tja, daar raak een gevoelig punt. Vertrouwen, is iets wat ik grotendeels mis. In het verleden ben ik vrij veel gekwetst door mensen die ik anders achtte. En ook werdik in de brudklas best lastiggevallen,want ik was echt een buitenstaander. Had geen mensen die ik kende op school. En degenen die ik leerde kennen uit mijn klas schaadden mijn vertrouwen continu.En ik snapte hen niet en zij mij. Dus sindsdien kost het mij extreem veel moeite om iemand in vertrouwen te nemen. Gelukkig heb ik iemand die ik goed vertrouw, helaas woont die persoon op dik 1 dag met de auto van me vandaan.Maar we praten best via whatsapp.

quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 18:45 schreef magnetronkoffie het volgende:
Heb je verder iets van een dagbesteding? Heb je vrienden of kennissen waar je zeg maar een beetje terecht kunt (afgezien van familie).
Een vaste dagbesteding heb ik momenteel niet. En momenteel gaat het over het algemeen stukken beter.Vermaak me met kleine dingen, zoals klusjes in huis, huisdier waar voor gezorgd moet worden, stukjes wandelen e.d.
En stap voor stap heel rustig ben ik me aan het voorbereiden voor werk zoeken(CV opbouwen), want op dit moment ben ik emotioneel nog ietwat onstabiel,makkelijk van mijn apropos af.
Dus doe nu vooral wat ik op dit moment wil en hoe. Als ik geen zin heb forceer ik me niet, uiteraard met dingen die je kan laten!

Morgen, reageer ik op de rest en lees ik bij.
Koettiewoensdag 2 mei 2018 @ 05:16
quote:
1s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 21:44 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

He getver, wat vervelend dat ze dat zo hebben ingeregeld. Is daar nog wat mee te schuiven? Sterkte hiermee, echt rot dat t net eat beter ging en dan nu dit weer.
Niet op korte termijn. Hij heeft aangegeven dat hij prima elke ochtend zes uur kan beginnen en het liefst vroeg werkt. Waren ze blij mee en nieuwe rooster is opeens sluiten ipv openen. Drama want hoelaat hij ook in bed ligt, uiterlijk 6/half 7 wordt ie wakker. Gister paniekaanval twee.
Nijnawoensdag 2 mei 2018 @ 08:26
Mevrouw, fijn van het UWV!

Koettie, wat beroerd.
Weten ze op zijn werk dat het niet zo goed gaat? Misschien toch kijken of ze nog wat kunnen schuiven. Dit is wel klote zeg. Sterkte
Koettiewoensdag 2 mei 2018 @ 08:29
quote:
0s.gif Op woensdag 2 mei 2018 08:26 schreef Nijna het volgende:
Mevrouw, fijn van het UWV!

Koettie, wat beroerd.
Weten ze op zijn werk dat het niet zo goed gaat? Misschien toch kijken of ze nog wat kunnen schuiven. Dit is wel klote zeg. Sterkte
Op deze locatie niet. Maar er is al gezegd dat het niet anders kan, ze komen personeel tekort dus al stress. Ze zijn vandaag bijv met twee ipv vier.

Denk dat we maar eens een jobcoach gaan zoeken, hij wil weg maar geen diploma's en daar is het cirkeltje weer rond want dan moet hij wel dom zijn, zonder opleiding. Vind het zooo naar om hem zo te zien. Het is een hele slimme creatieve jongen, maarja, wel met een gebruiksaanwijzing en nood aan structuur. En een zeldzame arbeidsethos want ziek melden doet hij alleen als hij half dood gaat. Veel verantwoordelijkheidsgevoel.
Mevrouw_voor_jouwoensdag 2 mei 2018 @ 10:20
quote:
1s.gif Op woensdag 2 mei 2018 08:29 schreef Koettie het volgende:

[..]

Op deze locatie niet. Maar er is al gezegd dat het niet anders kan, ze komen personeel tekort dus al stress. Ze zijn vandaag bijv met twee ipv vier.

Denk dat we maar eens een jobcoach gaan zoeken, hij wil weg maar geen diploma's en daar is het cirkeltje weer rond want dan moet hij wel dom zijn, zonder opleiding. Vind het zooo naar om hem zo te zien. Het is een hele slimme creatieve jongen, maarja, wel met een gebruiksaanwijzing en nood aan structuur. En een zeldzame arbeidsethos want ziek melden doet hij alleen als hij half dood gaat. Veel verantwoordelijkheidsgevoel.
Wat vervelend zeg.
Wat voor werk doet hij eigenlijk? In een heel aantal beroepen telt werkervaring meer mee dan diploma's.

Sterkte en succes!
Koettiewoensdag 2 mei 2018 @ 10:23
Nu als assistent manager in een horeca ding. Maar dat wil hij nooit meer doen, ook omdat het horeca is dus kans op avond en weekend. Z'n droombaan is van 9 tot 6 lekker op kantoor ergens denk ik.
Mevrouw_voor_jouwoensdag 2 mei 2018 @ 11:56
quote:
0s.gif Op woensdag 2 mei 2018 10:23 schreef Koettie het volgende:
Nu als assistent manager in een horeca ding. Maar dat wil hij nooit meer doen, ook omdat het horeca is dus kans op avond en weekend. Z'n droombaan is van 9 tot 6 lekker op kantoor ergens denk ik.
Dat is qua tijden inderdaad lastig. Kan hij niet in een lunchroom gaan werken?

Er is veel vraag naar horecapersoneel dus op zich zit hij in een goede branche.
cafpowwoensdag 2 mei 2018 @ 14:14
quote:
1s.gif Op woensdag 2 mei 2018 08:29 schreef Koettie het volgende:

[..]

Op deze locatie niet. Maar er is al gezegd dat het niet anders kan, ze komen personeel tekort dus al stress. Ze zijn vandaag bijv met twee ipv vier.

Denk dat we maar eens een jobcoach gaan zoeken, hij wil weg maar geen diploma's en daar is het cirkeltje weer rond want dan moet hij wel dom zijn, zonder opleiding. Vind het zooo naar om hem zo te zien. Het is een hele slimme creatieve jongen, maarja, wel met een gebruiksaanwijzing en nood aan structuur. En een zeldzame arbeidsethos want ziek melden doet hij alleen als hij half dood gaat. Veel verantwoordelijkheidsgevoel.
Heb de situatie gelezen en echt vervelend voor hem en uiteraaard voor jou. Een jobcoach lijkt mij een goed idee.
Is er niet een thuisstudie die hij kan doen waarmee hij bijvoorbeeld een certificaat kan halen, en zo meer richting de kantoorbaan kan gaan? En dat jullie dan samen een duidelijk rooster voor hem maken enz.??

quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 16:18 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.

Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Wat fijn, en vooral goed dat het om een heel jaar gaat. Nu kan je rustig bijkomen van de hele bureaucratische rompslomp en alle tijd aan jezelf besteden. En de rust die dit besluit je geeft kan enorm goed zijn voor je ‘herstel’.
Koettiewoensdag 2 mei 2018 @ 16:40
quote:
0s.gif Op woensdag 2 mei 2018 14:14 schreef cafpow het volgende:

[..]

Heb de situatie gelezen en echt vervelend voor hem en uiteraaard voor jou. Een jobcoach lijkt mij een goed idee.
Is er niet een thuisstudie die hij kan doen waarmee hij bijvoorbeeld een certificaat kan halen, en zo meer richting de kantoorbaan kan gaan? En dat jullie dan samen een duidelijk rooster voor hem maken enz.??

[..]

Wat fijn, en vooral goed dat het om een heel jaar gaat. Nu kan je rustig bijkomen van de hele bureaucratische rompslomp en alle tijd aan jezelf besteden. En de rust die dit besluit je geeft kan enorm goed zijn voor je ‘herstel’.
Hij is er slim genoeg voor maar dan moet er eerst iets gebeuren met die faalangst. Hij is niet goed in begrijpend lezen en kan sommige zinnen echt op zes manieren interpreteren en daardoor erg onzeker. Hij is er wel slim genoeg voor maar meer een praktijk mens.

Net gebeld naar stichting Voorzet. Die konden niet helpen, hadden een wachttijd van 6 maanden ( :') ) en namen even niemand aan. Doorverwezen naar Autisme specialist in Castricum. Die vrouw had iets vna ohhh, we doen alleen diagnose stellen dus geen idee waarom ze je doorverwezen naar ons. Die heeft ons weer verwezen naar IQ coach dus daar maar aangemeld.
cafpowwoensdag 2 mei 2018 @ 19:59
quote:
0s.gif Op woensdag 2 mei 2018 16:40 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij is er slim genoeg voor maar dan moet er eerst iets gebeuren met die faalangst. Hij is niet goed in begrijpend lezen en kan sommige zinnen echt op zes manieren interpreteren en daardoor erg onzeker. Hij is er wel slim genoeg voor maar meer een praktijk mens.

Net gebeld naar stichting Voorzet. Die konden niet helpen, hadden een wachttijd van 6 maanden ( :') ) en namen even niemand aan. Doorverwezen naar Autisme specialist in Castricum. Die vrouw had iets vna ohhh, we doen alleen diagnose stellen dus geen idee waarom ze je doorverwezen naar ons. Die heeft ons weer verwezen naar IQ coach dus daar maar aangemeld.
Lijkt me enorm lastig als je sommige dingen op 6 manieren kan interpreteren. En ik snap bepaalde dingen enorm. Hopelijk kan er iets gedaan worden aan de faalangst, ik heb het zelf oook gehad. Maar op de middelbare werd het bij mij best duidelijk en hebben ze op school een cursus van 6 bijeenkomsten gegeven om hiermee te helpen.

Hopelijk kan de IQ coach echt iets betekenen voor je vriend.
Koettiewoensdag 2 mei 2018 @ 20:03
Ik hoop het. Het zag er wel goed uit opzich, denk dat zoiets hem ook meer goed doet dan een psycholoog. Komt alleen uit de Wmo volgens mij dus eerst kijken of dat gaat lukken. Fijn dat ik hier even van me af kan schrijven. :)
Nijnawoensdag 2 mei 2018 @ 22:10
Koettie, hopelijk kan die IQ coach iets betekenen voor jullie/hem!
Wat een gezoek dan he!
Luchtbeldonderdag 3 mei 2018 @ 09:49
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 mei 2018 16:18 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.

Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Gelukkig :)

Ik ben nu een maand geleden met ontslag gegaan. Er hebben zijn nog geen dingen gebeurd die niet opgelost kunnen worden, geloof ik. Maar echt “soepel” verloopt het ook allemaal niet. Ik ben erg bang in huis en krijg daar tot nu toe weinig controle over, moet nog wennen aan de nieuwe hulpverleners die zijn toegevoegd. Op de plek waar ik nu hulp lijken ze dit wel te begrijpen en ik was daar al in behandeling daar is alleen maar bijgekomen dus dat is prettig. Met het fact team dat er ook bijgekomen is, moet ik nog aan wennen.
Moet veel keuzes maken, wordt doordat er veel communicatie is met instanties nu steeds geconfronteerd met ziektes en beperkingen (dat word ik anders ook wel maar op papier is het soms toch anders). Best wel ingewikkeld en vooral heel veel.
Nijnadonderdag 3 mei 2018 @ 15:04
Luchtbel, niet soepel, maar je bent al wel weer een maand verder... !
Wat naar dat je erg bang bent in huis, het zou zo fijn zijn als je eigen plekje veilig voelde en je daar wat ontspanning kon vinden, maar dat lijkt me lastig als je bang bent.
Zou dat maken van keuzes en al die communicatie met instanties niet wat minder worden in de loop van de tijd, omdat je nu natuurlijk net verhuist bent brengt dat wel weer een hoop papierwerk en keuzes met zich mee. Ik hoop dat je het wat kan blijven overzien of dat men je daarbij kan helpen.
Sterkte :*
Mevrouw_voor_joudonderdag 3 mei 2018 @ 15:05
quote:
1s.gif Op donderdag 3 mei 2018 09:49 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Gelukkig :)

Ik ben nu een maand geleden met ontslag gegaan. Er hebben zijn nog geen dingen gebeurd die niet opgelost kunnen worden, geloof ik. Maar echt “soepel” verloopt het ook allemaal niet. Ik ben erg bang in huis en krijg daar tot nu toe weinig controle over, moet nog wennen aan de nieuwe hulpverleners die zijn toegevoegd. Op de plek waar ik nu hulp lijken ze dit wel te begrijpen en ik was daar al in behandeling daar is alleen maar bijgekomen dus dat is prettig. Met het fact team dat er ook bijgekomen is, moet ik nog aan wennen.
Moet veel keuzes maken, wordt doordat er veel communicatie is met instanties nu steeds geconfronteerd met ziektes en beperkingen (dat word ik anders ook wel maar op papier is het soms toch anders). Best wel ingewikkeld en vooral heel veel.
Ik kan me voorstellen dat het een flinke opgave is om nu in je nieuwe situatie te wennen en je draai te vinden.

Heb je eigenlijk hulp van iemand die je helpt het overzicht een beetje te bewaren?
Luchtbeldonderdag 3 mei 2018 @ 16:53
quote:
1s.gif Op donderdag 3 mei 2018 15:05 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik kan me voorstellen dat het een flinke opgave is om nu in je nieuwe situatie te wennen en je draai te vinden.

Heb je eigenlijk hulp van iemand die je helpt het overzicht een beetje te bewaren?
Thanks. Jij ook Nijna :*
Ja op zich is die hulp nu dus wel in het leven geroepen, alleen het is nog even zoeken omdat ik die mensen dus nog maar net ken. Maar dit keer is het wel gespecialiseerde hulp en van de afdeling waar ik al ambulant in behandeling was dus mijn behandelbare hebben wel vast ingelicht enzo. Dus op zich zou dat een kwestie van wennen en durven te vertrouwen moeten zijn. Daar zit ook hulp bij om het in huis praktisch wat rustiger te maken enzo.
Daarnaast loopt mijn aanvraag voor een hulphond nog steeds, dat brengt veel stress mee.

SPOILER
Ik weet dat het nu extra is met alle papieren. Maar het is ook pas nu dat bij mij de diagnose dis is toegevoegd, aan mijn toch al niet zo leuke lijstje. Het begon als een werkdiagnose, ging naar NAO naar officieel. En mensen zeggen altijd; je weet het toch al, je bent niet de naam die het draagt blablablabla maar euh ja.... je weet toch wat mensen zeggen et cetera en ik vind het ook verdrietig. Waar trauma toe heeft geleid.
Nijnavrijdag 4 mei 2018 @ 17:14
Mensen weer leren vertrouwen en leren kennen (en zij moeten jou leren kennen ook) kost tijd.
En ik hoop echt dat de aanvraag voor een hulphond erdoor komt, dan is de stress in elk geval wel ergens goed voor geweest. Ik gun het je luchtbel!

Ik had vorig weekend even een flinke dip. Verbazingwekkend hoe sommige dingen zo de grond onder je voeten kunnen wegslaan, vond ik.
Maar na 2 dagen huilen en het laten landen kon ik wel weer verder en inmiddels ben ik weer aardig in evenwicht en daar ben ik heel blij om, want ik zag het even niet zo heel rooskleurig in allemaal...
Melancholia_warzondag 6 mei 2018 @ 23:50
Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?
aequemaandag 7 mei 2018 @ 06:55
quote:
0s.gif Op zondag 6 mei 2018 23:50 schreef Melancholia_war het volgende:
Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?
Tot vorige week eigenlijk elke keer wel.
Melancholia_warmaandag 7 mei 2018 @ 07:40
quote:
0s.gif Op maandag 7 mei 2018 06:55 schreef aeque het volgende:

[..]

Tot vorige week eigenlijk elke keer wel.
Wat maakte dat je er zin in had en wat zorgt ervoor dat dat nu helaas niet meer zo is?
aequemaandag 7 mei 2018 @ 09:26
quote:
1s.gif Op maandag 7 mei 2018 07:40 schreef Melancholia_war het volgende:

[..]

Wat maakte dat je er zin in had en wat zorgt ervoor dat dat nu helaas niet meer zo is?
Ik kon mijn verhaal kwijt en als het op angsten aankwam hielp het ook. Maar soms gebeuren er dingen in je leven die er voor zorgen dat je het allemaal maar opgeeft en dus ook in therapie geen zin meer hebt.
Melancholia_warmaandag 7 mei 2018 @ 11:42
quote:
0s.gif Op maandag 7 mei 2018 09:26 schreef aeque het volgende:

[..]

Ik kon mijn verhaal kwijt en als het op angsten aankwam hielp het ook. Maar soms gebeuren er dingen in je leven die er voor zorgen dat je het allemaal maar opgeeft en dus ook in therapie geen zin meer hebt.
Dat spijt me om te horen en herkenbaar ook.

Wellicht een open deur maar: zou therapie dan niet juist kunnen helpen?
aequemaandag 7 mei 2018 @ 12:24
quote:
1s.gif Op maandag 7 mei 2018 11:42 schreef Melancholia_war het volgende:

[..]

Dat spijt me om te horen en herkenbaar ook.

Wellicht een open deur maar: zou therapie dan niet juist kunnen helpen?
Reguliere therapie gaat hem niet echt worden als je op het punt staat om de crisisdienst te bellen.
Melancholia_warmaandag 7 mei 2018 @ 12:30
quote:
0s.gif Op maandag 7 mei 2018 12:24 schreef aeque het volgende:

[..]

Reguliere therapie gaat hem niet echt worden als je op het punt staat om de crisisdienst te bellen.
;(

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, sorry. Heel veel sterkte.
Mevrouw_voor_joumaandag 7 mei 2018 @ 16:21
quote:
0s.gif Op maandag 7 mei 2018 12:24 schreef aeque het volgende:

[..]

Reguliere therapie gaat hem niet echt worden als je op het punt staat om de crisisdienst te bellen.
Dat is inderdaad van een ander kaliber.

Nu kan ik mijn eigen psycholoog altijd bellen of mailen, en in het geval het echt mis is kan ik bij de organisatie direct even contact met iemand hebben. Wellicht dat ze me niet direct uit een crisis kunnen helpen maar wel organiseren dat er direct hulp komt.

Dit lijkt me een situatie waarbij je je psycholoog gerust kan bellen voor hulp, steun of advies over wat te doen.
cafpowmaandag 7 mei 2018 @ 17:39
quote:
1s.gif Op maandag 7 mei 2018 16:21 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Dat is inderdaad van een ander kaliber.

Nu kan ik mijn eigen psycholoog altijd bellen of mailen, en in het geval het echt mis is kan ik bij de organisatie direct even contact met iemand hebben. Wellicht dat ze me niet direct uit een crisis kunnen helpen maar wel organiseren dat er direct hulp komt.

Dit lijkt me een situatie waarbij je je psycholoog gerust kan bellen voor hulp, steun of advies over wat te doen.
Idd,reguliere terapie helpt niet tijdens een crisis, maar ze kunnen er wel voor zorgen dat een balletje gaat rollen. Tot slot tijdens reguliere terapie of een psycholoog leert je beter kennen en snapt wat er in je omgaat en kan dan mischien ook een beetje inschatten hoe ernstig en wat voor gevolgen zo'n crisis kan hebben.

@Aeque,hoop dat het wat beter gaat...en de crisis snel voorbij is.
cafpowmaandag 7 mei 2018 @ 17:44
Hier ging het afgelopen weekend veel minder, had het gevoel te verzuipen in mijn gevoelens en voelde me behoorlijk somber, wat het piekeren/gedachtenstorm triggerde. Ik heb wel duidelijk nu, dat ik qua gedachten in een circel vastzit die ik moet doorbreken,door middel van een keuze.
Vandaag zie ik dingen iets rooskleuriger met name doordat ik minder alleen ben thuis en me ook makkelijker vermaak. Weekenden zijn altijd mijn sombere momenten geweest door verveling.

En het nemen van die keuze is een van mijn problemen waar we dus aan werken met de pscyholoog, alleen heb ik na 4 sessies en heel veel huiswerk(boeken lezen) niet het gevoel vooruitgang te boeken of echt richting een oplossing te gaan en aan mezelf te werken.

Wel zijn we vandaag gestart met emotieregulatie en moet ik gedurende 1 week de 2 grootste emoties die ik p. dag meemaak bijhouden. Met welkeintentie geen idee. Dus volgende week zien we weer verder...
Mevrouw_voor_joumaandag 7 mei 2018 @ 23:05
quote:
0s.gif Op maandag 7 mei 2018 17:44 schreef cafpow het volgende:
Hier ging het afgelopen weekend veel minder, had het gevoel te verzuipen in mijn gevoelens en voelde me behoorlijk somber, wat het piekeren/gedachtenstorm triggerde. Ik heb wel duidelijk nu, dat ik qua gedachten in een circel vastzit die ik moet doorbreken,door middel van een keuze.
Vandaag zie ik dingen iets rooskleuriger met name doordat ik minder alleen ben thuis en me ook makkelijker vermaak. Weekenden zijn altijd mijn sombere momenten geweest door verveling.

En het nemen van die keuze is een van mijn problemen waar we dus aan werken met de pscyholoog, alleen heb ik na 4 sessies en heel veel huiswerk(boeken lezen) niet het gevoel vooruitgang te boeken of echt richting een oplossing te gaan en aan mezelf te werken.

Wel zijn we vandaag gestart met emotieregulatie en moet ik gedurende 1 week de 2 grootste emoties die ik p. dag meemaak bijhouden. Met welkeintentie geen idee. Dus volgende week zien we weer verder...
Ik zou gewoon vragen waarom het is.

Mij lijkt dat het wel wat inzicht kan geven over wat de emoties zijn en hoe die getriggerd worden.
Mevrouw_voor_joumaandag 7 mei 2018 @ 23:08
Ik heb zelf na t dijne nieuws van uwv weer een hoop meer energie. Ik doe t rustig aan want ik ken mezelf en loop mezelf nog wel eens voorbij.

De afgelopen dagen wel veel leuke dingen gedaan. Maar ik merk ook dat ik me vaak wat verdrietig voel. Met name over hoe het vroeger is gelopen en wat me overkomen is.

Dat is wel iets nieuws. Eerder voelde ik daar niks bij, was het een collectie nare beelden en filmpjes in mijn hoofd waar ik liever niet bij stilstond.

Maar nu ben ik dus op veel momenten gewoon verdrietig erom. Ik laat het er maar even zijn. Denk dat het wel eens een stukje verwerking kan zijn.
Koettiedinsdag 8 mei 2018 @ 11:43
Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.
Kaminadinsdag 8 mei 2018 @ 12:31
quote:
0s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 11:43 schreef Koettie het volgende:
Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.
Slapeloosheid had ik ook last van. Omdat ik toch rust nodig had bleef ik gewoon met m'n ogen dicht liggen. In plaats van meegaan in m'n gedachten liet ik ze voorbij drijven.

Dit hielp mij enorm.

Wat betreft niet weten hoe je verder moet, kan ik weinig anders delen dan vertrouwen hebben dat het ooit beter wordt. Besef dat je brein ziek is waardoor je lichtpuntjes moeilijk ziet, zelfs als ze recht voor je zijn.

Als laatste: laat hem zichzelf moe maken. Door sporten en inlezen over zijn stoornis. Maak afspraken met elkaar om momenten samen door te brengen, zodat jullie niet het gevoel krijgen er alleen voor te staan.
Koettiedinsdag 8 mei 2018 @ 12:59
quote:
1s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 12:31 schreef Kamina het volgende:

[..]

Slapeloosheid had ik ook last van. Omdat ik toch rust nodig had bleef ik gewoon met m'n ogen dicht liggen. In plaats van meegaan in m'n gedachten liet ik ze voorbij drijven.

Dit hielp mij enorm.

Wat betreft niet weten hoe je verder moet, kan ik weinig anders delen dan vertrouwen hebben dat het ooit beter wordt. Besef dat je brein ziek is waardoor je lichtpuntjes moeilijk ziet, zelfs als ze recht voor je zijn.

Als laatste: laat hem zichzelf moe maken. Door sporten en inlezen over zijn stoornis. Maak afspraken met elkaar om momenten samen door te brengen, zodat jullie niet het gevoel krijgen er alleen voor te staan.
Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie. Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.

Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.

Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.
Kaminadinsdag 8 mei 2018 @ 14:51
quote:
1s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 12:59 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie.
Goed zo, neem inderdaad lekker tijd voor elkaar. Tv uit, gordijnen open en lekker samen zijn.

quote:
Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.
Het gaat niet vanzelf; het genezingsproces voor depressie is keihard werken. Hulp kan je leren jezelf te helpen, maar uiteindelijk komt het op jezelf (hemzelf) neer. Ik hoop dat de liefde van mensen om hem heen de kracht blijft geven om aan zichzelf te werken.

quote:
Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.
Heb begrip; het is onvoorstelbaar voor iemand die nooit depressie heeft gehad om te begrijpen wat in iemand omgaat. Alsof je hemelsblauw uitlegt aan een geboren blinde.

quote:
Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.
Goed hoor, neem je rust. Niets mis mee. ^O^
Koettiedinsdag 8 mei 2018 @ 15:05
Ben ook absoluut niet boos op hem hoor. Zelf twee keer depressief geweest dus kan me enigsinds inleven. Niet helemaal natuurlijk. Gewoon boos op de wereld even. Voelt zo machteloos dat er niet hulp is/komt als je aangeeft dat het nodig is. Neee, dan moet je nog ff twee maanden wachten en tussendoor ff niet doodgaan.
kuolemadinsdag 8 mei 2018 @ 15:06
quote:
0s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 11:43 schreef Koettie het volgende:
Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.
Wat naar voor jullie :*
Misschien had je er al iets over gezegd, dat weet ik niet meer, sorry, maar is er een mogelijkheid dat je vriend tijdelijk wat minder werkt? Denk je dat de werkdruk hem wanhopiger maakt of is het juist goed voor hem als hij veel bezig is, afleiding heeft?
Mevrouw_voor_joudinsdag 8 mei 2018 @ 15:35
quote:
0s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 15:05 schreef Koettie het volgende:
Ben ook absoluut niet boos op hem hoor. Zelf twee keer depressief geweest dus kan me enigsinds inleven. Niet helemaal natuurlijk. Gewoon boos op de wereld even. Voelt zo machteloos dat er niet hulp is/komt als je aangeeft dat het nodig is. Neee, dan moet je nog ff twee maanden wachten en tussendoor ff niet doodgaan.
Het is bewonderenswaardig hoe enorm jij je inzet voor je lief. Maar denk je ook een beetje aan jezelf? Heb je zelf een vangnet waar je regelmatig even je ei kwijt kan, en wat kan ontspannen ?

Het is zo makkelijk om jezelf helemaal weg te cijferen als je een zieke partner hebt maar jij mag ook wat steun en hulp vragen. Ook lief zijn voor jezelf! Knuffels!
Koettiedinsdag 8 mei 2018 @ 15:44
quote:
0s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 15:06 schreef kuolema het volgende:

[..]

Wat naar voor jullie :*
Misschien had je er al iets over gezegd, dat weet ik niet meer, sorry, maar is er een mogelijkheid dat je vriend tijdelijk wat minder werkt? Denk je dat de werkdruk hem wanhopiger maakt of is het juist goed voor hem als hij veel bezig is, afleiding heeft?
Hij wil niet minder werken en wil zich niet ziek melden. Voelt zich heel verantwoordelijk voor die hele locatie. Van mijn part fikt het helmaal af maarja. En hele dagen thuis zit zonder hulp zie ik ook niet echt zitten stiekem.
Koettiedinsdag 8 mei 2018 @ 15:45
quote:
1s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 15:35 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Het is bewonderenswaardig hoe enorm jij je inzet voor je lief. Maar denk je ook een beetje aan jezelf? Heb je zelf een vangnet waar je regelmatig even je ei kwijt kan, en wat kan ontspannen ?

Het is zo makkelijk om jezelf helemaal weg te cijferen als je een zieke partner hebt maar jij mag ook wat steun en hulp vragen. Ook lief zijn voor jezelf! Knuffels!
Yes. M'n zusje en moeder zijn net weg. Had een SOS gestuurd. Nu even slapen, ben helemaal gaar en vanavond werken.
Lastpostdinsdag 8 mei 2018 @ 15:54
Vandaag voor het laatst bij m'n psych geweest. Zo vreemd is dat, dat het ineens klaar is. :')
Maar natuurlijk wel lekker, voelde zelf al een tijdje dat het de goede kant op ging maar die bevestiging dan krijgen is nog mooier.

Ook weer aan het werk, dagelijkse leuke activiteiten weer voorzichtig aan het inplannen maar nog wel een beetje rustig aan en de balans zoeken want ik wil gelijk te snel.
Echt bizar, paar maanden geleden durfde ik amper alleen de straat op, zat ik de in de ziektewet, andere werk al opgezegd en aan de medicatie en vermeed vrijwel alles buiten en nu loop ik weer relaxed en ontspannen door de stad.

Nu alleen de schade zien te repareren op fysiek vlak, maandenlang 'depressief' en opgesloten in huis hebben m'n gewicht weinig goed gedaan. ;(
aequedinsdag 8 mei 2018 @ 16:19
quote:
1s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 15:44 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij wil niet minder werken en wil zich niet ziek melden. Voelt zich heel verantwoordelijk voor die hele locatie. Van mijn part fikt het helmaal af maarja. En hele dagen thuis zit zonder hulp zie ik ook niet echt zitten stiekem.
Lijkt alsof hij zich heel erg vastklampt aan iets wat vertrouwd voelt en nog wel goed gaat. Weet niet of het zo is natuurlijk maar het klinkt heel herkenbaar.
cafpowdinsdag 8 mei 2018 @ 17:03
quote:
17s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 15:54 schreef Lastpost het volgende:
Vandaag voor het laatst bij m'n psych geweest. Zo vreemd is dat, dat het ineens klaar is. :')
Maar natuurlijk wel lekker, voelde zelf al een tijdje dat het de goede kant op ging maar die bevestiging dan krijgen is nog mooier.

Ook weer aan het werk, dagelijkse leuke activiteiten weer voorzichtig aan het inplannen maar nog wel een beetje rustig aan en de balans zoeken want ik wil gelijk te snel.
Echt bizar, paar maanden geleden durfde ik amper alleen de straat op, zat ik de in de ziektewet, andere werk al opgezegd en aan de medicatie en vermeed vrijwel alles buiten en nu loop ik weer relaxed en ontspannen door de stad.

Nu alleen de schade zien te repareren op fysiek vlak, maandenlang 'depressief' en opgesloten in huis hebben m'n gewicht weinig goed gedaan. ;(
Wat fijn! En ook goed om te lezen dat het allemaal wel goed kan gaan. Zorgt voor een beetje hoop.

quote:
1s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 12:59 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie. Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.

Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.

Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.
Weet niet goed wat te zeggen! Let goed op jezelf en je grenzen want geen van heeft er wat aan dat jij je ook rot gaat voelen. Goed dat vrijgenomen hebt, en laat lekker alle spanning er maar uitkomen.

quote:
1s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 15:45 schreef Koettie het volgende:

[..]

Yes. M'n zusje en moeder zijn net weg. Had een SOS gestuurd. Nu even slapen, ben helemaal gaar en vanavond werken.
Fijn da je even een SOS kon sturen en er ook op gereageerd werd, hopelijk heb je wat meer rust nu.
cafpowdinsdag 8 mei 2018 @ 17:23
Hier zit ik er even doorheen, merk sinds zaterdag dat het niet echt helemaal lekker gaat. Zaterdagnacht licht paniekerig geweest voor het slapen. Maar daarna ging het op dat vlak wat beter.

Maar ben de boel en mijn omgeving wel een beetje zat, want iedereen behandeld me extra zacht, alsof alles mij kan doen breken en iedereen gooit het maar op een depressie. Terwijl ik absoluut niet depressief ben, want ik heb zin in het leven en wil mijn eigen ‘wereldje’ weer terug. Alleen dat gaat nu direct niet, omdat ik een stap moet nemen die ik emotioneel niet kan nemen. En dus moet ik even doorzetten en de tijd uitzitten. En dus zoek ik vermaak, maar ben de dingen die ik kon doen zat. Ik doe de dingen maar om de tijd te doden en heb steeds minder zin om die dingen te doen.

Ik zit dus in een vicieuze circel die ik zelf niet kan doorbreken en heb de indruk dat men het ook niet door heeft. En mijn ongeving heb ik ook niet heel veel aan ,omdat als ik mijn emoties uit, mijn omgeving het allemaal extreem zwaar opvatten. Net alsof ik er een einde aan zou willen maken, terwijl ik zelf daar niet eens aan denk/durf te denken.

En de enige persoon waarvan ik het gevoel heb begrepen te worden is enorm ver weg...en ik kan er wel via de whatsapp mee praten maar dat helpt niet echt.

De psycholoog zegt mij te snappen en wil d.m.v. cognitieve terapie de circel doorbreken maar ik vraag me af of zij mijn wanhoop/verveling wel door heeft. En tegelijkertijd heb ik de indruk dat de psycholoog mij niet luistert..en wel snapt dat ik alles snel wil en miscien iets te snel, doordat ik wanhopig ben. Maar tegelijkertijd neemt ze ook niet de tijd/moment om iets aan die wanhoop te doen.

Ik denk dat ik maar even ga rusten, vaak na even slapen ( als dat lukt) kan ik dingen wat meer in balans zien.
Mevrouw_voor_joudinsdag 8 mei 2018 @ 17:24
quote:
1s.gif Op dinsdag 8 mei 2018 15:45 schreef Koettie het volgende:

[..]

Yes. M'n zusje en moeder zijn net weg. Had een SOS gestuurd. Nu even slapen, ben helemaal gaar en vanavond werken.
Fijn om te horen! Dteun voor jou als partner is ook erg belangrijk!

Sterkte vanavond!
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 08:15
Thanks. Weer avond overleefd. Net huisarts gebeld. Die assistent is zo'n trut. Ik gaf aan dat ik belde omdat hij zich zo slecht voelde dat het niet ging en dat het heel slecht ging. 'Slecht, wat is slecht? Wil hij dood of dat dat weer niet?? Wel ff duidelijk alsjeblieft!!' Hallo doe eens rustig tegen mij. :') Kunnen vrijdag pas terecht, met' spoed'. Ook tijd voor een nieuwe huisarts denk ik.
aequewoensdag 9 mei 2018 @ 10:54
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 08:15 schreef Koettie het volgende:
Thanks. Weer avond overleefd. Net huisarts gebeld. Die assistent is zo'n trut. Ik gaf aan dat ik belde omdat hij zich zo slecht voelde dat het niet ging en dat het heel slecht ging. 'Slecht, wat is slecht? Wil hij dood of dat dat weer niet?? Wel ff duidelijk alsjeblieft!!' Hallo doe eens rustig tegen mij. :') Kunnen vrijdag pas terecht, met' spoed'. Ook tijd voor een nieuwe huisarts denk ik.
Ik kan mij hier momenteel zo aan relateren. :')

Iemand had mijn huisarts gebeld maandag omdat het ook heel slecht ging (en gaat eigenlijk nog) met mij. Die zou het gaan oppakken en contact met mij opnemen. Eigenlijk ook gewoon een spoed kwestie. Maar er is nog steeds niet gebeld.

Nu heb ik enigszins per toeval gisteren een van mijn behandelaren aan de telefoon gehad (voor angst en dus niet die van depressie) en toch maar mijn verhaal daar gedaan. Zij schrok er nogal van en heeft gelijk geprobeerd om wat dingen in gang te zetten, voornamelijk afspraken eerder proberen in te plannen en vandaag nog even telefonisch contact ter controle. Ze vroeg zelfs nog hoe ik mijn avond gisteren zou doorkomen en vandaag overdag. Ofwel, datgene wat ik vertelde hield dus wel in dat er echt wat aan de hand is.

Dus ik net mijn huisartspraktijk gebeld. Heeft de huisarts voor aanstaande vrijdag een belafspraak ingepland. Want het is er nogal druk. Nou snap ik dat volkomen, maar als er iemand anders belt om te melden dat het heel slecht gaat dan lijkt het mij dat er wel iets meer vaart achter mag. Zucht.

Ik hou het overigens een beetje vaag omdat ik het niet zo graag vertel.
Mevrouw_voor_jouwoensdag 9 mei 2018 @ 13:24
Wat naar dat die huisartsen zo weinig sjoege geven. Mogelijk dat je het wat moet aanzetten? 'Ik ben bang dat mijn vriend zichzelf/ik mezelf wat ga aandoen, ik heb nu hulp nodig!'
cafpowwoensdag 9 mei 2018 @ 13:50
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 13:24 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
ik mezelf wat ga aandoen, ik heb n
Dit dus. Een aantal jaren geleden zat ik in dezelfde situatie..het ging echt bar slecht...had gedachten in mijn hoofd die voor geen kwart meter klopten...en totaal van de werkelijkheid af waren.
En toen ma belde heeft ze het hele verhaal behoorlijk aangedikt en konden we vrij sne(de volgende dag) bij de ha terecht. En daar hebben we er een heel klein toneelstukje van gemaakt(verhaal aangedikt dus). En zodoende kon ik binnen 2 maanden bij de riagg terecht..die een wachttijd van 4 maanden had.
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 14:00
Ja, baal nu beetje dat ik me heb laten afschepen. Morgen zijn ze natuurlijk dicht ivm Hemelvaart dus vrijdag was beste optie. We hebben ook de irritante huisarts dus dat wordt wat. Ik ga m'n tranen alvast sparen, ben er zo klaar mee. Net weer een uitbarsting van vriend. Die zich nog steeds weigert ziek te melden. Blegh.
cafpowwoensdag 9 mei 2018 @ 14:08
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 14:00 schreef Koettie het volgende:
Ja, baal nu beetje dat ik me heb laten afschepen. Morgen zijn ze natuurlijk dicht ivm Hemelvaart dus vrijdag was beste optie. We hebben ook de irritante huisarts dus dat wordt wat. Ik ga m'n tranen alvast sparen, ben er zo klaar mee. Net weer een uitbarsting van vriend. Die zich nog steeds weigert ziek te melden. Blegh.
Enorm, vervelend deze situatie. Ik weet ook niet goed wat te zeggen. Het enige wat ik je kan aanraden, is kijken of je je vriend tot fysieke inspanning, zoals wandelen, joggen, zwemmen o.i.d. kan aanzetten. Dat zorgt voor het aanmaken van stofjes die je 'blij' maken, echt blij wordt je niet als je depressief of met angst kampt, maar het kan ervoor zorgen dat je je iets beter voelt..iig dat je spanning op die manier uit.

Verder veel sterkte, en zorg voor je eigen ontspanning, hé!
cafpowwoensdag 9 mei 2018 @ 14:12
Hier gaat het iets beter vandaag, maar tegelijkertijd enorm gespannen. De spanning komt vandaag door een aantal medische onderzoeken bij een bekende, aangezien deze persoon kampt met poliepen. En poliepen kunnen darmkanker worden/veroorzaken. En ze zouden verwijderd worden maar dat is niet gelukt en moeten dus operatief verwijderd worden.
Mede door mijn autisme snap ik het verhaal wel, maar voor een deel ook weer niet..en dit alles zorgt voor enorm veel prikkels. En gisteren was ik al overprikkeld.

En dit alles verzoorzaakt ook weer doemdenken en dat weer angst en spanning. Dus heb ik besloten nu wat dingen in huis te doen, en later even te gaan zwemmen. Zwembad is wel 20minuten van huis, maar ik moet wat aan activiteit hebben...

Wat wel het positieve van dit alles en de afgelopen dagen is, is dat ik heel goed mijn emotielijstje p.dag kan maken voor de psycholoog, en dus ook beter inzicht kan geven in hoe het allemaal werkt bij mij :)
aequewoensdag 9 mei 2018 @ 14:24
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 13:24 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Wat naar dat die huisartsen zo weinig sjoege geven. Mogelijk dat je het wat moet aanzetten? 'Ik ben bang dat mijn vriend zichzelf/ik mezelf wat ga aandoen, ik heb nu hulp nodig!'
Ik werd na het contact van vanmorgen ineens binnen een half uur teruggebeld voor een afspraak. :')
In mijn geval is er volgens mij ook zoiets gezegd, maar waarschijnlijk niet op de 'spoedlijn' gebeld dus dan heeft het volgens hun alsnog geen spoed. Heel vreemd.
aequewoensdag 9 mei 2018 @ 15:04
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 14:08 schreef cafpow het volgende:

[..]

Enorm, vervelend deze situatie. Ik weet ook niet goed wat te zeggen. Het enige wat ik je kan aanraden, is kijken of je je vriend tot fysieke inspanning, zoals wandelen, joggen, zwemmen o.i.d. kan aanzetten. Dat zorgt voor het aanmaken van stofjes die je 'blij' maken, echt blij wordt je niet als je depressief of met angst kampt, maar het kan ervoor zorgen dat je je iets beter voelt..iig dat je spanning op die manier uit.

Verder veel sterkte, en zorg voor je eigen ontspanning, hé!
Ondanks dat ik het volkomen met je eens ben dat het echt helpt, moet hij dat toch echt zelf gaan inzien. Ik ken dat namelijk van mijzelf, iedereen kon het zeggen maar het doen was wat anders. Bovendien heb ik er regelmatig ruzies door gehad. Ik weet natuurlijk niet of dat ook zo is bij Koettie maar het kan de situatie ook averechts laten keren op het moment.
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 15:56
Ja, kan het wel zeggen maar hij gaat niet hoor. Misschien als het wat beter gaat
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 16:28
Sorry hoor, maar waarom weigert hij zich ziek te melden. Hij is ziek en door zich niet ziek te melden maakt hij zichzelf alleen maar zieker.

Kan me niet voorstellen dat het zin heeft zo door te modderen, dat levert hem waarschijnlijk alleen maar een slechte beoordeling en gezeik op. Dat heeft hij dan écht aan zichzelf te danken. Die gevolgen zullen veel vervelender zijn dan ziek uitvallen en iom (arbo)arts bepalen wat de belastbaarheid is.
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 16:30
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 16:28 schreef DancingPhoebe het volgende:
Sorry hoor, maar waarom weigert hij zich ziek te melden. Hij is ziek en door zich niet ziek te melden maakt hij zichzelf alleen maar zieker.

Kan me niet voorstellen dat het zin heeft zo door te modderen, dat levert hem waarschijnlijk alleen maar een slechte beoordeling en gezeik op. Dat heeft hij dan écht aan zichzelf te danken. Die gevolgen zullen veel vervelender zijn dan ziek uitvallen en iom (arbo)arts bepalen wat de belastbaarheid is.
Hij durft niet. Dan is er geen structuur en begint het met afspraken en bellen met arbo arts en gedoe. Dat staat hem zo tegen dat hij het makkelijker vindt om maar te gaan werken.
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 16:32
Je verliest imo ook wel een beetje het recht van klagen over "het systeem" als je net dat stukje dat je wel zelf in de hand hebt op deze manier aanvliegt. Dan leg je alles bij een ander maar neemt niet de verantwoordelijkheid over jouw deel vd mogelijkheden.
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 16:32
quote:
1s.gif Op woensdag 9 mei 2018 16:30 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij durft niet. Dan is er geen structuur en begint het met afspraken en bellen met arbo arts en gedoe. Dat staat hem zo tegen dat hij het makkelijker vindt om maar te gaan werken.
Dan creeer je structuur.
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 16:34
Hij is nu ook helemaal niet in staat om verantwoordelijkheid te nemen. Hij is nu alleen aan het overleven.
aequewoensdag 9 mei 2018 @ 17:09
quote:
1s.gif Op woensdag 9 mei 2018 16:32 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Dan creeer je structuur.
Lekker makkelijk praten vanaf de zijlijn. :')
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 17:50
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 17:09 schreef aeque het volgende:

[..]

Lekker makkelijk praten vanaf de zijlijn. :')
Ja, ik zuig het uit mn duim :')
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 17:59
Er is heel weinig dat je zelf kunt doen wanneer je een depressie hebt en het systeem werkt je daarbij ook nog eens ontzettend tegen.

Accepteren dat je een ziekte hebt en daar naar handelen is 1 van de weinige dingen die je wel zelf kunt doen.
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 18:05
Trouwens geloof ik dat er heel veel is dat je zelf kunt doen, dus daar druk ik me wat matig mee uit, maar in dit stadium als het water je echt tot over de lippen staat.
Mevrouw_voor_jouwoensdag 9 mei 2018 @ 19:23
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 16:34 schreef Koettie het volgende:
Hij is nu ook helemaal niet in staat om verantwoordelijkheid te nemen. Hij is nu alleen aan het overleven.
Ik heb je de afgelopen periode veel over hem zien schrijven en wat mij opvalt is dat ook toen het nog wat beter ging met hem hij niet echt verantwoordelijkheid nam voor zijn problemen. Dat is iets waar hij echt iets in moet veranderen als hij weer een beetje op de been raakt. Maar ik denk dat nu niet het moment is om dat te bespreken met hem.

Voor nu denk ik dat je best de regie even over mag nemen en beslissingen voor hem mag gaan nemen om hem maar ook jezelf te beschermen.

Hij zit nu heel veilig in een diepe depressie want daar heeft hij geen verantwoordelijkheid. Niets doen is een stuk veiliger dan proberen beter te worden, want dan moet je nogal wat confrontaties met jezelf aan. Dus heel begrijpelijk dat hij nu stilzit op deze plek, zelfs het zwarte gat van een depressie kan minder erg lijken dan een confrontatie met jezelf. Kortom, deze situatie is acceptabel voor hem. En dat is echt niet om anderen te kwetsen, maar omdat depressie mensen echt heel ziek maakt in hun gedachten.

En ik ben bang totdat zijn omgeving grenzen stelt dit in stand zal blijven. En dan bedoel ik niet 'foei ga eens wat doen' maar 'je functioneert niet op je werk, we verlengen je contract niet/ontslaan je' of jij redt het niet meer om zo te moeten zorgen en gaat weg, vrienden die er klaar mee zijn etcetera....

En dat is niemands schuld, want depressie maakt je zo. Maar wat ik eigenlijk duidelijk wil maken: deze situatie is ernstig.

Je mag best drastischer stappen nemen. Bijvoorbeeld voor hem beslissen dat werken nu niet gaat en vrijdag naar de huisarts 'mijn partner is volledig de weg kwijt geraakt in zijn depressie, ik wil NU hulp, want wij allebei redden het niet'.

En tegen je lief mag je gerust uitleggen dat jij nu de regie even overneemt omdat je ziet dat het hem niet meer lukt. En dat dat oke is, omdat het nu even nodig is.

/einde rant

[ Bericht 1% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 09-05-2018 19:28:29 ]
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 19:40
Ik lees jullie berichtjes. Dank jullie wel. Weet nu even niet zo goed wat ik moet zeggen.
mrspoeZwoensdag 9 mei 2018 @ 22:44
Lieve Koettie, ik herken je situatie zo goed. Min lief is al járen depressief en in de donkerste perioden neem ik soms het roer over, omdat hij dan zelf bibberend in het vooronder blijft liggen. Zou ik dat niet doen dan komt hij daar nooit meer uit omdat het vertrouwen dat het ooit ooit ooit beter wordt allang overboord is. De enige optie is dan dat ik zorg het terug te vinden voor hem en het te bewaren tot hij het zelf weer kan. Op dat punt zijn jullie nu. Als je het met hem wil redden zul je moeten gaan handelen. :*
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 23:07
Zo. Hij appte net dat hij een mail gaat sturen met het verzoek om in ieder geval te gaan in uren en of hij ochtenddiensten mag omdat hij de avonddiensten niet trekt. En een gesprek aanvragen met de manager.

We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.

Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.

@Dancing, wat deed jij voor structuur?

Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 23:20
quote:
1s.gif Op woensdag 9 mei 2018 19:23 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Knip
O+
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 23:33
@Koettie, ik had echt dagplanblaadjes klaarliggen met halfuurs blokken er op. Ik heb ze een week vooruit ingedeeld, maar het bleek voor mij uiteindelijk niet nodig het zo extreem aan te pakken.

Ik dwong mezelf om op te staan op een fatsoenlijk tijdstip en had altijd een lijstje met dingen die ik min of meer dagelijks wilde/moest doen (maaltijden, opruimen, boodschappen, uur naar buiten, dat zulk) en een lijstje met dingen die "ook nog moesten" (iets regelen met instanties, ouders bezoeken, schoonmaak, vrienden zien, weet ik het) en ik probeerde punten van die 2 zo te combineren dat er elke dag een paar dingen te doen waren.

En als ik kijk naar wat ik ook op een dag kán verzetten stelde zo'n dagindeling niks voor, maar het zorgde wel voor een ritme én het zorgde dat ik niet alleen maar bezig was met depressief zijn en de behandeling daarvan.

En dat ging ook geregeld eens een dag mis, maar ik probeerde wel mezelf de hele tijd voor te houden dat ik dan ook ziek was en dat die ziekte er dus ook voor zorgde dat ik een dag verklote. En dat ik van die ziekte af wilde en dat ik daarom niet de volgende dag óók weer kon verprutsen.

In de wanhopige momenten dat ik me afvroeg wat voor zin het allemaal had ging ik die vraag echt met ratio te lijf en recht tegen mn gevoel in... dus maar weer zo'n hoerige wandeling maken of zo'n klote gezonde maaltijd koken :') ik wist dat een leven zonder zo veel leuker zou zijn en dat al dat "gekloot" me daar uiteindelijk zou brengen. Al die babysteps die ik dus wél zelf in de hand had.
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 23:36
Thanks, duidelijk. Heb je het alleen gedaan? Knap dat je het volgehouden hebt, kan me voorstellen dat het soms heel nutteloos lijkt. Maar als je in beweging komt is het zoveel makkelijk om dat te blijven.
DancingPhoebewoensdag 9 mei 2018 @ 23:38
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 23:36 schreef Koettie het volgende:
Thanks, duidelijk. Heb je het alleen gedaan? Knap dat je het volgehouden hebt, kan me voorstellen dat het soms heel nutteloos lijkt. Maar als je in beweging komt is het zoveel makkelijk om dat te blijven.
Nee, ik had fijne psychologes en medicatie die goed aansloeg.
Koettiewoensdag 9 mei 2018 @ 23:41
quote:
1s.gif Op woensdag 9 mei 2018 23:38 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Nee, ik had fijne psychologes en medicatie die goed aansloeg.
Gelukkig maar!
Mevrouw_voor_jouwoensdag 9 mei 2018 @ 23:42
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 23:07 schreef Koettie het volgende:
Zo. Hij appte net dat hij een mail gaat sturen met het verzoek om in ieder geval te gaan in uren en of hij ochtenddiensten mag omdat hij de avonddiensten niet trekt. En een gesprek aanvragen met de manager.

We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.

Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.

@Dancing, wat deed jij voor structuur?

Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.
Dat thuisblijven hoeft natuurlijk niet heel lang te duren. Sterker nog, waarschijnlijk krijgt hij vrij snel een gesprek met de arbo arts.

Zo'n arts kan je vriend helpen door bijvoorbeeld het aantal uren terug te schroeven maar ook verplichte werktijden opleggen om zo de gewenste en ook nodige structuur voor je vriend te bewerkstelligen.

Het voelt vast heel raar om zo de touwtjes in handen te nemen, zeker als je zelf juist iemand bent die zelf goed kan doorpakken.

Ik vond dat destijds heel tegenstrijdig omdat ik mijn vriend zag als een lieve volwassen en vooral volwaardige persoon, en die wil je niet als een zieke patiënt behandelen. En zelf wil je vast ook niet dat iemand anders dat zomaar doet. Aan de andere kant is je vriend op dit moment ook erg ziek. Vergelijk het met iemand die een griepje lijkt te hebben maar de volgende ochtend 40 graden koorts heeft en alleen nog maar incoherent kan ijlen van een griepje naar hoge koorts, dan zorg je ook dat iemand asap bij een dokter met verstand van zaken terecht kan. En als dat betekent dat je die persoon moet aankleden en in de auto moet tillen doe je dat ook.

Qua structuur zou je vaste contactmomenten kunnen inbouwen. En schakel daar ook vooral sociale contacten in zodat jij niet de hele dag ermee bezig bent maar ook op je werk even je zinnen op wat anders kan zetten. Ik deed dit zelf door op vaste momenten even te bellen of te appen. Ik maakte smorgens een lijstje met dingen die hij kon gaan doen. Hier kun je ook het maatschappelijk werk bij om hulp vragen.

[ Bericht 6% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 10-05-2018 00:08:14 ]
aequedonderdag 10 mei 2018 @ 07:43
quote:
1s.gif Op woensdag 9 mei 2018 17:50 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Ja, ik zuig het uit mn duim :')
Waar zeg ik dat je het uit je duim zuigt? Ik denk dat iedereen die te maken heeft of heeft gehad met een depressie echt wel weet wat kan helpen. Maar er is niks zo moeilijk dan daar ook naar te handelen. Lijkt mij dat je dat ook weet. Het is prima om dat een keer te herhalen, maar jij doet het af als eigen schuld dikke bult, wil je er niet naar handelen, dan moet je niet klagen. Maar zo simpel is het niet.
aequedonderdag 10 mei 2018 @ 07:52
quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 23:07 schreef Koettie het volgende:
Zo. Hij appte net dat hij een mail gaat sturen met het verzoek om in ieder geval te gaan in uren en of hij ochtenddiensten mag omdat hij de avonddiensten niet trekt. En een gesprek aanvragen met de manager.

We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.

Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.

@Dancing, wat deed jij voor structuur?

Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.
Je moet niet voor hem willen beslissen, beter worden kan hij namelijk alleen zelf. Als je dat gaat forceren kan het zomaar averechts gaan werken en heb jij het uiteindelijk gedaan. Ik ben er een relatie en belangrijke vriendschap door verloren. :+
Maar een beetje doorzetten waar hij vooral besluiteloos is kan wel weer helpen. Zolang er maar gecommuniceerd wordt en hij het niet ervaart als moeten.
DancingPhoebedonderdag 10 mei 2018 @ 09:46
quote:
0s.gif Op donderdag 10 mei 2018 07:43 schreef aeque het volgende:

[..]

Waar zeg ik dat je het uit je duim zuigt? Ik denk dat iedereen die te maken heeft of heeft gehad met een depressie echt wel weet wat kan helpen. Maar er is niks zo moeilijk dan daar ook naar te handelen. Lijkt mij dat je dat ook weet. Het is prima om dat een keer te herhalen, maar jij doet het af als eigen schuld dikke bult, wil je er niet naar handelen, dan moet je niet klagen. Maar zo simpel is het niet.
Misschien gewoon reageren op wat ik schrijf, ipv wat jij er in leest? Dat praat in dit topic een stuk prettiger en respectvoller met elkaar dan elkaar bombarderen obv aannames met :') 's.

Ik zeg nergens dat het makkelijk is, als het makkelijk zou zijn was dit topic er niet en huppelden we allemaal de hele dag door bloemige weiden. Daarom moet het nog wel gebeuren.
aequedonderdag 10 mei 2018 @ 10:47
quote:
1s.gif Op donderdag 10 mei 2018 09:46 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Misschien gewoon reageren op wat ik schrijf, ipv wat jij er in leest? Dat praat in dit topic een stuk prettiger en respectvoller met elkaar dan elkaar bombarderen obv aannames met :') 's.

Ik zeg nergens dat het makkelijk is, als het makkelijk zou zijn was dit topic er niet en huppelden we allemaal de hele dag door bloemige weiden. Daarom moet het nog wel gebeuren.
Aannames?

quote:
0s.gif Op woensdag 9 mei 2018 16:32 schreef DancingPhoebe het volgende:
Je verliest imo ook wel een beetje het recht van klagen over "het systeem" als je net dat stukje dat je wel zelf in de hand hebt op deze manier aanvliegt. Dan leg je alles bij een ander maar neemt niet de verantwoordelijkheid over jouw deel vd mogelijkheden.
Wat betreft lezen moet je misschien de posts van Koettie ook wat beter bestuderen dan. Ze weet heel goed wat er moet gebeuren. Dan kun je wel lekker makkelijk roeptoeteren dat het moet gebeuren of "Dan creeer je structuur.", maar je weet net zo goed dat het zo niet werkt.
DancingPhoebedonderdag 10 mei 2018 @ 11:14
quote:
0s.gif Op donderdag 10 mei 2018 10:47 schreef aeque het volgende:

[..]

Aannames?

[..]

Wat betreft lezen moet je misschien de posts van Koettie ook wat beter bestuderen dan. Ze weet heel goed wat er moet gebeuren. Dan kun je wel lekker makkelijk roeptoeteren dat het moet gebeuren of "Dan creeer je structuur.", maar je weet net zo goed dat het zo niet werkt.
Koettie heeft -atm geloof ik?- geen depressie. Ik doel dan ook op haar vriend. Zij hoeft ook helemaal niets, zij is geen hulpverlener. Maar dit is geen topic voor geliefden van mensen in een depressie, dit is een topic voor mensen die last hebben van/ leven met depressie. Dus mijn posts zijn in die zin nutteloos aan haar adres, agz mijn posts gericht zijn aan haar vriend, die ze niet leest, maar soit.

Het gaat niet beter als je oprolt in een balletje en in een hoek gaat liggen wiegen in een deken van zelfmedelijden en berusting. Je moet dingen doen. En zo te lezen kan hij op dit moment heel weinig, maar doe dan wat je wel kunt doen. En nee, dat lukt niet elke dag. Dan probeer je morgen weer.

JA MAAR HET IS ZO MOEHOEHOEHOELUK jammeren helpt je niet. DOEN, wel. En je depressie fixen moet eigenlijk je hoofddoel zijn. Alles wat daar in de weg van staat, is ondergeschikt. Ook z'n baan, misschien wel juist z'n baan.

Het is een harde wereld, de zorg is helemaal een tiefusbende. Je hebt er geen controle op. Anderen gaan het werk niet voor je doen. Op sommige dingen heb je wel controle en die dingen moet je proberen. Dat werk moet je doen. En dat mislukt soms. Dan moet je lief voor jezelf zijn en het morgen opnieuw proberen.
aequedonderdag 10 mei 2018 @ 11:26
quote:
0s.gif Op donderdag 10 mei 2018 11:14 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Koettie heeft -atm geloof ik?- geen depressie. Ik doel dan ook op haar vriend. Zij hoeft ook helemaal niets, zij is geen hulpverlener. Maar dit is geen topic voor geliefden van mensen in een depressie, dit is een topic voor mensen die last hebben van/ leven met depressie. Dus mijn posts zijn in die zin nutteloos aan haar adres, agz mijn posts gericht zijn aan haar vriend, die ze niet leest, maar soit.

Het gaat niet beter als je oprolt in een balletje en in een hoek gaat liggen wiegen in een deken van zelfmedelijden en berusting. Je moet dingen doen. En zo te lezen kan hij op dit moment heel weinig, maar doe dan wat je wel kunt doen. En nee, dat lukt niet elke dag. Dan probeer je morgen weer.

JA MAAR HET IS ZO MOEHOEHOEHOELUK jammeren helpt je niet. DOEN, wel. En je depressie fixen moet eigenlijk je hoofddoel zijn. Alles wat daar in de weg van staat, is ondergeschikt. Ook z'n baan, misschien wel juist z'n baan.

Het is een harde wereld, de zorg is helemaal een tiefusbende. Je hebt er geen controle op. Anderen gaan het werk niet voor je doen. Op sommige dingen heb je wel controle en die dingen moet je proberen. Dat werk moet je doen. En dat mislukt soms. Dan moet je lief voor jezelf zijn en het morgen opnieuw proberen.
Ah ja jij bepaalt even eigenhandig voor wie dit topic is en wat ze hier mogen posten. :')

Fijn hoor dat je nog even herhaalt wat er gedaan moet worden en zeer aardig ook dat je issues nog even bagatelliseert want iedereen moet het gewoon maar even doen natuurlijk. :Y

Maar goed, trap vooral elke open deur nog een keer in. Ik ga weer wat beters doen met mijn leven.
DancingPhoebedonderdag 10 mei 2018 @ 11:30
Veel succes daarmee :*
Elvidonderdag 10 mei 2018 @ 11:51
Sorry, maar je advies is ook een beetje in de categorie "je moet gewoon positief denken" :')
DancingPhoebedonderdag 10 mei 2018 @ 12:01
Dat helpt ook :D

Nee, mijn advies is niet kijken naar wat je allemaal niet kan en te fouccussen op wat anderen nalaten, maar naar wat je wel kan en waar je zelf de bal laat liggen. Ik bemerk wel vaak in dit topic een ontzettend gezeik richting hulpverleners (regelmatig ook terecht) maar bij veel mensen ook een soort weigering om toe te geven dat je weliswaar geveld bent door een ziekte en daar zelf dingen tegen kunt ondernemen. "ja maar zij ja maar zij ja maar zij". Ja, en jij dan? Wat doe jij?

Bij iemand met een gebroken arm die zonder mitella gaat basketballen zijn we ook niet verbaasd dat de breuk niet zo goed heelt. En ook al is de gebroken arm niet je eigen schuld, je moet er wel je verwantwoordelijkheid voor nemen. Dan zegt ook niemand "je mag niet zeggen dat hij niet moet basketballen, want hij is ook maar aangereden!"

Blijven werken omdat je denkt dat dat hoort en je structuur geeft is imo geen gedachte/actie die je helpt, maar -zeker als het je zoveel stress geeft- is imo basketballen met een gebroken arm.
Mevrouw_voor_joudonderdag 10 mei 2018 @ 12:02
Even een korte update, ik merk dat er allerlei herinneringen uit mijn jeugd beginnen terug te komen. Eigenlijk hele gewone dingen, als logeren bij opa en oma met mn zus en hoeveel lol we toen hadden. Het is of het verleden nu een wat completer plaatje begint te worden. En ook is er ruimte voor het gevoel erbij, op een normaal volume.

Ik durf nu ook wel aandacht aan die herinneringen te geven, soms wat verdrietig maar ook hele leuke dingen. Een beetje onwennig durf ik ook die leuke dingen wel te erkennen, ergens heb ik denk ik ooit met mezelf afgesproken dat mijn jeugd alleen maar kut was en liet de leuke herinneringen ook niet meer toe. Het is even wennen aan het idee dat leuke herinneringen niet afdoen aan de nare dingen die er zijn gebeurd. Ik heb onbewust altijd het gevoel gehad dat als ik aan wat anders aandacht besteedde, mensen zouden denken dat ik me aanstel of dat de rotte dingen vergeten zouden worden, terwijl dat voor mij nog niet over is.

Stukje bij beetje begint er nu het een en ander te veranderen en ik heb het idee dat ik vanbinnen een vollediger mens begin te worden. Zoals ik mijn psycholoog zei, het voelt of het verleden niet meer alleen een oorlogsgebied vol landmijnen is, ik heb nu ook een mooie bloementuin met fijne herinneringen waar ik naartoe kan gaan en daarmee voel ik me zoveel veiliger in mezelf.
Mevrouw_voor_joudonderdag 10 mei 2018 @ 12:07
quote:
0s.gif Op donderdag 10 mei 2018 11:51 schreef Elvi het volgende:
Sorry, maar je advies is ook een beetje in de categorie "je moet gewoon positief denken" :')
Ik vind dat eigenlijk erg meevallen bij DP. Ze zegt vooral dat je uit je passiviteit moet stappen en kijken naar wat nog wel lukt. In plaats van enkel naar je eigen ellende kijken en focussen op hoe klote het is. Passiviteit maakt dat je depressie alleen maar dieper wordt.

Natuurlijk kun je zo diep zitten dat er niet meer ruimte is er dan uit je bed komen, je badjas aantrekken en op de bank gaan zitten. En je dan afvragen hoe je in godsnaam je dag doorkomt. Maar dat is het moment om ingrijpendere hulp te vragen, of iemand dat voor je te laten doen. En ook dat is verantwoordelijkheid voor jezelf nemen, accepteren dat het je niet alleen lukt en hulp vragen.

Ik heb zelf heel diep gezeten. Heel serieus overwogen of ik er al dan niet een einde aan zou maken omdat ik bij god niet meer wist hoe ik hier weer uit moest komen. Dat is vorig jaar drie keer gebeurd, en alledrie de keren ben ik naar de huisarts gegaan en heb verteld dat het me niet meer lukte. Ik vroeg om hulp omdat ik niet meer kon.

[ Bericht 16% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 10-05-2018 12:17:42 ]
magnetronkoffiedonderdag 10 mei 2018 @ 19:08
quote:
0s.gif Op zondag 6 mei 2018 23:50 schreef Melancholia_war het volgende:
Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?
Ja, want ik had dan ook meer kans om hiaten in m'n zelfkennis op te vullen en meer kans om (na door de gehaktmolen te zijn gesprongen en even door de psychische pijn heen te gaan) mezelf structureel minder slecht te voelen.
Liever meteen de pijn en daarna beter worden dan pappen en nathouden en nooit verder komen.
magnetronkoffiedonderdag 10 mei 2018 @ 19:24
quote:
1s.gif Op woensdag 9 mei 2018 16:30 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij durft niet. Dan is er geen structuur en begint het met afspraken en bellen met arbo arts en gedoe. Dat staat hem zo tegen dat hij het makkelijker vindt om maar te gaan werken.
Ik heb alles gelezen, ik zie de wanhoop wel. Verder is er al een hele conversatie geweest, ik weet niet zo goed wat ik daaraan zou kunnen toevoegen.

Waarom staat het arbo-arts gebeuren hem trouwens zo tegen? Verdrinkt hij zich in z'n werk?
Sowieso kan ik wel aanbevelen om jezelf niet op slechts 1 ding te storten (zoals hij dat schijnbaar met z'n werk doet), maar om je eieren over meerdere mandjes te spreiden.

Zelfde tip geef ik ook aan mensen wat vrienden/vriendschappen betreft, want zo heb je meestal wel een vangnet voor als het ineens met 1 vriend even niet loopt zoals je hoopt.
magnetronkoffiedonderdag 10 mei 2018 @ 19:31
Ik kan eigenlijk wel een kleine update geven:
SPOILER
Op dit moment gaat het relatief goed. M'n financiële problemen lijken weg, m'n depressieve klachten zijn eigenlijk ook wel weg.
Ik zit weer in een soort limbo, weet niet zo goed wat ik moet doen nu dat rotte gevoel (weer) weg is. Wel weet ik dat er nog een aantal landmijnen op m'n pad liggen (zoals m'n zieke vader en wat privé hordes), maar ik heb energie, de boel gaat langzaamaan weer rollen en het niet meer zien/spreken van familie heeft me eigenlijk zelfs meer stressreductie opgeleverd dan ik vooraf geanticipeerd had.

En het belangrijkste, ik slaap weer goed! _O_
Ik slaap standaard 8 uur weer, ein-de-LIJK! _O_
Tering, die slapeloosheid is na een kleine 3 jaar eindelijk weer weg. Ik voel me (zeker met dit mooiere weer) energieker en ik ben veel op pad de laatste tijd.

Ik voel me alleen ook stuurloos, weet niet zo goed welke kant ik op wil. Ik zit zo erg te twijfelen aan m'n toekomst ook en aan wat me motiveert. Ik weet gewoon niet wat ik wil en dus gebeurt er niks (of niet zoveel :') ).

1 van de projecten die op stapel staat is 't eindelijk afmaken van m'n huis, iets wat ik al bijna 10 jaar heb lopen uitstellen geloof ik? Ik heb toch een hoop oud spul letterlijk en figuurlijk weggestopt en ik wil dat 't tijd wordt om aan de rest van m'n leven te beginnen.

Maar dat ik weer goed slaap, echt niet normaal _O-
Wel heb ik denk ik door al die shit een enorme optater gehad, weet niet of ik ooit helemaal hiervan zal herstellen maar ik kijk liever naar wat ik wel zou kunnen halen.
cafpowvrijdag 11 mei 2018 @ 05:36
Moet , dit even van me afschrijven en ik.kan nu bij niemand terecht, en wil de personen bij wie ik terecht zou kunnen niet wakkerbellen.

Maar zojuist weer een paniek/angst aanval gehad, op zich ben ik wel trots op hoe ik ermee omga,ondanks dat ik er nog een beetje inzit.

Was namelijk gaan slapen en voelde me al raar..maar viel toch in slaap na een kop thee met melk. Echter werd ik veel later weer wakker en begon te piekeren...dus ging ik ontspanningsoefeningwn doen omdat ik merkte dat iets niet lekkee voelde.
En tijdens die oefening had ik mijn ogen docht en bleef denken en opeens was het alsof ik het moment zag of dat iemand tegen mij zei dat X dood was, en zo voelde het ook. Ik begon gelijk tegen mij te zeggen X gaat ooit dood maar nier nu. X ligt nu te slapen. En zo begon ik mezelf gerust te stellen.

Nu is x idd niet dood, maar moet binnenkort een operatie ondergaan, waaraan is duidelijk alleen zijn bepaalde tests gedaan die het hoe,wat, waar enz nog moete uitwijzen. Op zich is het geen super risicovolle ingreep. Maar een angst die ik heb/had speelt weer.op. Enigsinds niet reel, maar tegelijkertijd wel.

Om maar even een voorveeld te nemen, x heeft enorme pijn in de borst, en heeft wat opgezette lymfklieren. Dus de arts denkt dat het kanker kan zijn, eve n kort door de bocht. Dus tests gedaan en nu afwachten op biopsie. En terwijl het afwachten is voel ik me angstig...en dat lijdt tot allerlei fantasie scenario's..en die leiden momenteel tot.paniek/angstaanvallen.

Eb die krijg ik toevallig 9v/d 10x als ik wil gaan slapen en moe ben. En het is dus een reelen anfst, alleen de emktie is ver uit proportie.

Ga zo maar ff thee drinken en dan proberen te slapen en rusten.
Mevrouw_voor_jouvrijdag 11 mei 2018 @ 08:01
quote:
0s.gif Op vrijdag 11 mei 2018 05:36 schreef cafpow het volgende:
Moet , dit even van me afschrijven en ik.kan nu bij niemand terecht, en wil de personen bij wie ik terecht zou kunnen niet wakkerbellen.

Maar zojuist weer een paniek/angst aanval gehad, op zich ben ik wel trots op hoe ik ermee omga,ondanks dat ik er nog een beetje inzit.

Was namelijk gaan slapen en voelde me al raar..maar viel toch in slaap na een kop thee met melk. Echter werd ik veel later weer wakker en begon te piekeren...dus ging ik ontspanningsoefeningwn doen omdat ik merkte dat iets niet lekkee voelde.
En tijdens die oefening had ik mijn ogen docht en bleef denken en opeens was het alsof ik het moment zag of dat iemand tegen mij zei dat X dood was, en zo voelde het ook. Ik begon gelijk tegen mij te zeggen X gaat ooit dood maar nier nu. X ligt nu te slapen. En zo begon ik mezelf gerust te stellen.

Nu is x idd niet dood, maar moet binnenkort een operatie ondergaan, waaraan is duidelijk alleen zijn bepaalde tests gedaan die het hoe,wat, waar enz nog moete uitwijzen. Op zich is het geen super risicovolle ingreep. Maar een angst die ik heb/had speelt weer.op. Enigsinds niet reel, maar tegelijkertijd wel.

Om maar even een voorveeld te nemen, x heeft enorme pijn in de borst, en heeft wat opgezette lymfklieren. Dus de arts denkt dat het kanker kan zijn, eve n kort door de bocht. Dus tests gedaan en nu afwachten op biopsie. En terwijl het afwachten is voel ik me angstig...en dat lijdt tot allerlei fantasie scenario's..en die leiden momenteel tot.paniek/angstaanvallen.

Eb die krijg ik toevallig 9v/d 10x als ik wil gaan slapen en moe ben. En het is dus een reelen anfst, alleen de emktie is ver uit proportie.

Ga zo maar ff thee drinken en dan proberen te slapen en rusten.
Wat goed dat je zo met je paniek aan de slag bent gegaan en het een beetje in toom hebt gehouden.

Heel veel sterkte, het lijkt me vreselijk spannend om op zoiets te moeten afwachten.
Koettievrijdag 11 mei 2018 @ 08:16
Heb je nog een beetje kunnen slapen?

@magnetron. Niet verdrinken. 'Gewoon' angst voor het onbekende, afspraken, zichzelf moeten verantwoorden/verdedigen. Hij wil daar niet meer werken en zijn redenatie is dan doen ze hun best voor me en dan wil ik eigenlijk niet eens terug. En bang dat hij niet serieus genomen wordt.

Vanmiddag huisarts. Ben heel bang dat die ons niet serieus neemt,, vorige keer was het ook niet heel prettig praten met die man. Maar goed, we gaan het zien. Misschien valt het ook wel mee.
Mevrouw_voor_jouvrijdag 11 mei 2018 @ 10:13
quote:
0s.gif Op vrijdag 11 mei 2018 08:16 schreef Koettie het volgende:
Heb je nog een beetje kunnen slapen?

@magnetron. Niet verdrinken. 'Gewoon' angst voor het onbekende, afspraken, zichzelf moeten verantwoorden/verdedigen. Hij wil daar niet meer werken en zijn redenatie is dan doen ze hun best voor me en dan wil ik eigenlijk niet eens terug. En bang dat hij niet serieus genomen wordt.

Vanmiddag huisarts. Ben heel bang dat die ons niet serieus neemt,, vorige keer was het ook niet heel prettig praten met die man. Maar goed, we gaan het zien. Misschien valt het ook wel mee.
Sterkte en succes gewenst vanmiddag!
Je zou eventueel kort op papier kunnen zetten wat je wil vragen van de huisarts. Stel dat het een lastig gesprek wordt dan heb je een goeie geheugensteun. En wellicht dat je het wat kan aandikken zodat hij de klachten van je vriend serieuzer neemt?
Nijnavrijdag 11 mei 2018 @ 14:44
Ik hoop dat het meevalt/mee is gevallen bij de huisarts en dat jullie een goed gesprek hebben (gehad).
Koettievrijdag 11 mei 2018 @ 16:46
Dank jullie wel allemaal. Het was een fijn gesprek. De huisarts was, in tegenstelling tot vorige keer, heel rustig en luisterde vooral. Vriend kon gewoon z'n wanhoop kwijt en even alles er uit gooien. Terug aan de anti depressiva, doorverwijzing en over twee weken terug komen.

Ook mail gehad van een coach die een afspraak wil maken dus positieve dag. Sowieso wel goede dag dus heel fijn, staan nu te wachten bij de apotheek en net even gegeten op een terras. Eerste zon wat vriend gezien heeft dit jaar. Fijn
cafpowvrijdag 11 mei 2018 @ 18:17
quote:
1s.gif Op vrijdag 11 mei 2018 16:46 schreef Koettie het volgende:
Dank jullie wel allemaal. Het was een fijn gesprek. De huisarts was, in tegenstelling tot vorige keer, heel rustig en luisterde vooral. Vriend kon gewoon z'n wanhoop kwijt en even alles er uit gooien. Terug aan de anti depressiva, doorverwijzing en over twee weken terug komen.

Ook mail gehad van een coach die een afspraak wil maken dus positieve dag. Sowieso wel goede dag dus heel fijn, staan nu te wachten bij de apotheek en net even gegeten op een terras. Eerste zon wat vriend gezien heeft dit jaar. Fijn
Wat fijn, klinkt al een heerlijk dagje en het mooie is je hebt er samen van kunnen genieten! En het grappige vind ik is dat je als je de zon ziet en uit het 'donkere'huis komt, voel je je vanzelf wat kalmer.. :)
cafpowvrijdag 11 mei 2018 @ 18:22
Ik heb na mijn kop thee met melk, nog 2 uurtjes geslapen. Had wel medicatie tegen migraine ingenomen, omdat ik na zo'n aanval altijd doodop ben en migraine krijg.

Dus voel me nu stukken beter, en ik heb na bijna 4 dagen weer een positieve emotie om te noteren in mijn emotie dagboek, voor het ggg schema. *O* *O* Want wat ik merk is dat er idd bizar weinig positieviteit tussen zit.

Vandaag ook een interessant dagje...behalve koken dan..want ik ben absoluut geen huismens en alles wat huishoudelijk is sla ik het liefst over...en doe veel dingen dan ook pas tegen het eind van de dag.

Maar goed, straks naar een soort bijenkomst, presentatie over de sector waarin ik werk...kwamer pertoeval achter en het is inde buurt en gratis. En ik probeer 2x per week te gaan zwemmen...
Mevrouw_voor_jouvrijdag 11 mei 2018 @ 19:39
quote:
1s.gif Op vrijdag 11 mei 2018 16:46 schreef Koettie het volgende:
Dank jullie wel allemaal. Het was een fijn gesprek. De huisarts was, in tegenstelling tot vorige keer, heel rustig en luisterde vooral. Vriend kon gewoon z'n wanhoop kwijt en even alles er uit gooien. Terug aan de anti depressiva, doorverwijzing en over twee weken terug komen.

Ook mail gehad van een coach die een afspraak wil maken dus positieve dag. Sowieso wel goede dag dus heel fijn, staan nu te wachten bij de apotheek en net even gegeten op een terras. Eerste zon wat vriend gezien heeft dit jaar. Fijn
Wat fijn dat het nu wel een goed gesprek was! Dat zal een hoop gescheeld hebben bij het bespreken van alles.
Koettievrijdag 11 mei 2018 @ 21:12
Thanks allemaal. Ben zo opgelucht. Huisarts gaf als advies idd niet ziekmelden ivm met structuur maar wel minder uren en de diensten die het fijnst zijn voor hem. Net de mail naar de manager verstuurd, met bloed zweet en tranen want hij vindt het rot om 'lastig' te zijn maar ziet nu wel in dat het even moet. Emotioneel dagje dus vroeg naar bed vanavond. Morgen wandelen en hopen dat de opluchting even aanhoudt.
Nijnavrijdag 11 mei 2018 @ 21:37
Fijn koetie!
cafpowzondag 13 mei 2018 @ 19:57
quote:
0s.gif Op vrijdag 11 mei 2018 21:12 schreef Koettie het volgende:
Thanks allemaal. Ben zo opgelucht. Huisarts gaf als advies idd niet ziekmelden ivm met structuur maar wel minder uren en de diensten die het fijnst zijn voor hem. Net de mail naar de manager verstuurd, met bloed zweet en tranen want hij vindt het rot om 'lastig' te zijn maar ziet nu wel in dat het even moet. Emotioneel dagje dus vroeg naar bed vanavond. Morgen wandelen en hopen dat de opluchting even aanhoudt.
En hoe ging het gisteren?
Koettiezondag 13 mei 2018 @ 20:01
Mwah. Het gaat, we modderen een beetje aan. Hopelijk slaat die fluoxetine snel aan.
cafpowzondag 13 mei 2018 @ 20:07
Hier een korte update, na de enorme dip van afgelopen week gaat het sinds vrijdag ietsjes beter, alleen heb ik nu de neiging om teveel te gelijk te willen en te gaan doen. Dus moet mezelf proberen te controleren.

Verder vrijdag weer een sessie met de psycholoog gehad..en die was enorm zwaar. Want na/tijdens mijn 'paniekdagen' heb ik haar een bericht gestuurd. En tijdens deze sessie hebben we het erover gehad en vooral wat er gebeurd...het blijven denken en tegelijk willen stoppen met denken en het feit dat ik emotioneel alles veel erger ervaar dan het is.
En tijdens deze sessie werd ik dus enorm emotioneel, mede doordat ik de angst in woorden heb uitgedrukt. En tijdens het uitdrukken in worden begon ik al overstuur te raken. Dus is de heel de sessie hieraan besteed i.p.v. de emoties die ik moest bijhouden.

En ze snapt nu wel waarmee en waardoor ikvastzit en dat ik vooral de bomen de bos het niet meer zie/kan zien.

Vandaag mezelf gedwongen een rust dagje te houden thuis, mede doordat ik lichtelijk hyper ben, doordat ik me redelijk goed voel en daardoor wil ik heel actief dingen gaan doen. En momenteel moet ik mijn energie goed verdelen..want als ik vermoeid raak dan neig ik weer te kelderen qua stemming.

En vandaag moest ik op bepaalde momenten denken aan mijn angst en het leek net alof ik probeerde mezelf te triggeren naar slecht voelen...maar het niet kon omdat ik me niet slecht voel. ...
Koettiezondag 13 mei 2018 @ 20:25
Klinkt wel verwarrend allemaal. Ben je niet gewoon in de war omdat je je nu goed voelt, in tegenstelling tot vrijdag?
Koettiezondag 13 mei 2018 @ 20:26
Klinkt wel verwarrend allemaal. Ben je niet gewoon in de war omdat je je nu goed voelt, in tegenstelling (tot vrijdag?
cafpowzondag 13 mei 2018 @ 23:24
quote:
0s.gif Op zondag 13 mei 2018 20:25 schreef Koettie het volgende:
goed
In zekere zin kan het best dat ik in de war ben. Maar dit heb ik altijd gehad. Eigenlijk is het piekeren maar zonder emoties, en me dan raar voelen doordat ik het meestal met emotie heb...
cafpowzondag 13 mei 2018 @ 23:25
quote:
0s.gif Op zondag 13 mei 2018 20:01 schreef Koettie het volgende:
Mwah. Het gaat, we modderen een beetje aan. Hopelijk slaat die fluoxetine snel aan.
Zoals ik het hoor is er in ieder geval iets aan verbetering te horen.
Mevrouw_voor_joumaandag 14 mei 2018 @ 20:14
Ik ben mezelf weer even tegengekomen afgelopen weekend. Hoewel ik enorm blij ben dat ik veel minder vaak in een emotionele overdrive schiet, merk ik wel dat sommige situaties me toch lastig afgaan.

Ik hoopte dat na die rescripting sessie ik ook makkelijker zou omgaan met confrontaties maar hier heb ik mezelf wel wat overschat.

Vrijdag was ik op een verjaardag van een paar mensen, en bleek dat ook een paar vroegere vrienden aanwezig waren. Met een ervan hen ik nog wat uit te spreken en ik dacht eerder van 'als ik die tegenkom lukt het me wel om een paar dingen die ik nog op m'n hart heb uit te spreken'.

Het komt erop neer dat hij vorig jaar me in een heel lastige periode heeft laten zitten, van t een op t andere moment had hij geen tijd meer af te spreken, hoewel hij die tijd wel in anderen stak. Ook dingen die we samen zouden doen deed hij ineen met anderen, waar ik dan weer via via van hoorde. Ik heb m destijds een paar keer gevraagd wat er aan de hand was maar hij gaf niet thuis. Een maand of anderhalf terug liep ik m tegen t lijf en wilde hij ineens weer eens praten. Ik heb daar op dat moment geen antwoord op gegeven en gaf aan erop terug te komen. Ik was best verbluft en ook gestresst door die plotselinge vraag.

Eigenlijk wil ik m gewoon zeggen van 'joh vorig jaar heb je me behoorlijk laten zitten en gaf je niet thuis toen ik om uitleg vroeg. Verder hoor ik een en ander terug van mensen wat je over me zegt waardoor ik geen reden meer zie nog contact met je te willen.'

In plaats daarvan raakte ik wat gestresst en durfde ik ik de confrontatie niet aan te gaan. Ik heb me echt ongemakkelijk gevoeld op die verjaardag en voelde mn energie helemaal wegvloeien.

Iets om met mijn psycholoog te bespreken. Ik wil graag bekijken hoe ik dit soort confrontaties wel kan aangaan, want er nu zo mee rondlopen en gestresst raken wanneer ik iemand dan tegenkomen is ook niks.

Iemand hier die het wel is gelukt om over zo'n confrontatie angst heen te komen? Ik ben erg benieuwd hoe je dat hebt aangepakt. Mogelijk kan ik er iets van leren. :)
cafpowmaandag 14 mei 2018 @ 21:21
quote:
0s.gif Op maandag 14 mei 2018 20:14 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik ben mezelf weer even tegengekomen afgelopen weekend. Hoewel ik enorm blij ben dat ik veel minder vaak in een emotionele overdrive schiet, merk ik wel dat sommige situaties me toch lastig afgaan.

Ik hoopte dat na die rescripting sessie ik ook makkelijker zou omgaan met confrontaties maar hier heb ik mezelf wel wat overschat.

Vrijdag was ik op een verjaardag van een paar mensen, en bleek dat ook een paar vroegere vrienden aanwezig waren. Met een ervan hen ik nog wat uit te spreken en ik dacht eerder van 'als ik die tegenkom lukt het me wel om een paar dingen die ik nog op m'n hart heb uit te spreken'.

Het komt erop neer dat hij vorig jaar me in een heel lastige periode heeft laten zitten, van t een op t andere moment had hij geen tijd meer af te spreken, hoewel hij die tijd wel in anderen stak. Ook dingen die we samen zouden doen deed hij ineen met anderen, waar ik dan weer via via van hoorde. Ik heb m destijds een paar keer gevraagd wat er aan de hand was maar hij gaf niet thuis. Een maand of anderhalf terug liep ik m tegen t lijf en wilde hij ineens weer eens praten. Ik heb daar op dat moment geen antwoord op gegeven en gaf aan erop terug te komen. Ik was best verbluft en ook gestresst door die plotselinge vraag.

Eigenlijk wil ik m gewoon zeggen van 'joh vorig jaar heb je me behoorlijk laten zitten en gaf je niet thuis toen ik om uitleg vroeg. Verder hoor ik een en ander terug van mensen wat je over me zegt waardoor ik geen reden meer zie nog contact met je te willen.'

In plaats daarvan raakte ik wat gestresst en durfde ik ik de confrontatie niet aan te gaan. Ik heb me echt ongemakkelijk gevoeld op die verjaardag en voelde mn energie helemaal wegvloeien.

Iets om met mijn psycholoog te bespreken. Ik wil graag bekijken hoe ik dit soort confrontaties wel kan aangaan, want er nu zo mee rondlopen en gestresst raken wanneer ik iemand dan tegenkomen is ook niks.

Iemand hier die het wel is gelukt om over zo'n confrontatie angst heen te komen? Ik ben erg benieuwd hoe je dat hebt aangepakt. Mogelijk kan ik er iets van leren. :)
Je verhaal klinkt best herkenbaar. Dit heb ik zelf vaak ook, dat toch nog dat ene had willen zeggen of doen en het toch niet doe/deed. Vaak ga in gedachten dan ook heel erg lange gesprekken voeren in mijn hoofd, wat de verwerking is denk ik.

Tengewoordig probeer ik mezelf alsik zo iemand tegenkom, eerst heel diep en kalm te ademen...en bij mezelf te blijven..soms knijp ik mezelf even om uit de 'angst' te komen. En vertel ik aan mezelf wat ik wil zeggen. En daarna probeer ik het tegen die persoon te zeggen.

En bij speelt vooral het wat zullen ze ervan vinden, wat zullen ze denken een rol. En tegenwoordig zeg ik dan tegen mezelf: deze persoon heb je niet nodig, je ziet hem nu en wellicht nooit meer.Op die manier krijg ik mezelf uit die angst.

Wat ik je aanraad:
1. Zoek een manier om uit de stress te komen(d.m.v.) jezelf iets aanpraten, fysiek iets(bijv. jezelf even knijpen) of gewoon even te mediteren.
2. Eenmaal uit die stress, probeer rationeel na te denken wat jewilt zeggen en formuleer het in zinnen. Desnoods schrijf je het op en geef je het papiertje aan de desbetreffende persoon.

Het zal veel tijd kosten tot het eenmaal lukt...ik ben er al heel lang mee bezig..en soms lukt het en soms niet.
cafpowmaandag 14 mei 2018 @ 21:26
Hier schommel ik behoorlijk qua positiviteit/negativiteit. Heb op bepaalde momenten heel erg de neiging negatief te gaan denken en dan ook negatief te voelen. .....en dan opeens 5 minuten later kan ik me enorm goed voelen.

Vooral verveling speelt een enorm grote rol..daarom wil ik ook weer werk zoeken, maar ik ben bang dat ik me dan weer op en top ga voelen en dan na 2 of 3 jaar weer terugval. Want dat is een beetje het patroon dat ik heb..soms duurt de periode naar een terugval langer en soms korter..en soms zijn de terugvallen ook enorm kort.Maar bijna altijd als ik bereik wat ik wil, gooi ik zelf het roer om en ga dan i.p.v.rechtsaf, linksaf wat daarna doodloopt. En ik weer vastzit

En vooral op dit moment ben ik niet stabiel..alles (vooral negatieve) hakt er dusdanig op in dat ik dagen van mijn stokje val.En dan als ik het weer normaal lijk op te pakken neig ik door te slaan naar alles te willen en mezelf dusdanig goed te voelen dat ikalles aankan...alleen begin ikme dan af te vragen of ik het wel wil.En zo zit ik een beetje in een circel.
kuolemamaandag 14 mei 2018 @ 22:32
quote:
0s.gif Op zondag 6 mei 2018 23:50 schreef Melancholia_war het volgende:
Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?
Voor zover ik me kan herinneren heb ik dat nooit gehad. Dat zou kunnen komen doordat mijn nervositeit overheerst, of gewoon omdat ik de gesprekken vaak niet prettig vind.
Droopiemaandag 14 mei 2018 @ 22:50
"Grappig" dingetje hoe bizar sommige dingen in mijn hoofd werken.

Ik heb de neiging om mij heel druk te maken over werkgerelateerde zaken en dat levert vaak stress op.

Vorige week half overspannen en toen kreeg mijn vader een ongeluk en belandde in het ziekenhuis.

Daardoor werd ik zo gefocust op zijn welzijn en voor hem te zorgen dat ik geen enkele moeite had om eerder van werk te vertrekken en werk werd bijzaak voor mij, waarbij ik gewoon mijn taken goed uitvoerde maar geen enkele stress ervaarde door mijn werk.

Mijn grootste depressie beleefde ik nadat ik terug kwam uit New York paar jaar geleden, zo gefocused en gebrand was ik toen op die reis.
Zodra ik geen focus heb en mijn werk op de voorgrond komt komen de klachten.

Leermomentje en als straks de storm is gaan liggen kan ik daar mee aan de slag.
ChildoftheStarsmaandag 14 mei 2018 @ 23:13
Ennnnn we krijgen weer ruzie met een depressie. Ik schiet de afgelopen tijd de hele tijd heen en weer tussen semi-mani en semi-depressie. Het komt doordat therapie heel zwaar valt (exposure) en het is dodelijk vermoeiend. Op dit moment weet ik amper wat ik kan doen om houvast te vinden. Maar dit alles hoort erbij.

Sorry, ik moest even klagen
cafpowmaandag 14 mei 2018 @ 23:35
quote:
0s.gif Op maandag 14 mei 2018 22:32 schreef kuolema het volgende:

[..]

Voor zover ik me kan herinneren heb ik dat nooit gehad. Dat zou kunnen komen doordat mijn nervositeit overheerst, of gewoon omdat ik de gesprekken vaak niet prettig vind.
Dit herken ik ook wel..bij mij is terapie altijd heel dubbel. Aan de ene kant ga ik dolgraag, omdat ik van mijn issues afwil en tegelijkertijd wordt ik er nerveus over, want ik vraag me af hoe zal het zijn, wat zal er gebeuren, hoe ga ik me daar voelen. Enigssinds ben ik ook bang om te laten zien wat ik voel...en kan me nu niet inhouden...terwijl ik altijd heel rustig kon vertellen wat er gebeurd en in me omgaat..en nu wordt ik er meteen emotioneel van..
cafpowmaandag 14 mei 2018 @ 23:38
quote:
0s.gif Op maandag 14 mei 2018 23:13 schreef ChildoftheStars het volgende:
Ennnnn we krijgen weer ruzie met een depressie. Ik schiet de afgelopen tijd de hele tijd heen en weer tussen semi-mani en semi-depressie. Het komt doordat therapie heel zwaar valt (exposure) en het is dodelijk vermoeiend. Op dit moment weet ik amper wat ik kan doen om houvast te vinden. Maar dit alles hoort erbij.

Sorry, ik moest even klagen
Het is heel logisch, dat exposure zo'n effect op je heeft. Want je confronteerd je met iets wat voor jou (heel erg) heftig is.En je voert als het ware een strijd tegen je emotie..en dat is vermoeiend.
En vermoeidheid kan zorgen voor negativiteit/slecht voelen..dus het is een circel..waar je op een bepaald moment uit zal stappen!
ChildoftheStarsdinsdag 15 mei 2018 @ 07:15
quote:
0s.gif Op maandag 14 mei 2018 23:38 schreef cafpow het volgende:

[..]

Het is heel logisch, dat exposure zo'n effect op je heeft. Want je confronteerd je met iets wat voor jou (heel erg) heftig is.En je voert als het ware een strijd tegen je emotie..en dat is vermoeiend.
En vermoeidheid kan zorgen voor negativiteit/slecht voelen..dus het is een circel..waar je op een bepaald moment uit zal stappen!
Klopt :) Aan het eind van de week gaat het telkens wat beter. Dus het is een kwestie van doorzetten. Dank je wel :*
ChildoftheStarsdinsdag 15 mei 2018 @ 12:09
(OMG... deze sessie kon ik de therapeut wel schieten. Van het ene detail waarvoor ik me schaam naar het volgende waar ik me nog meer voor schaam. ULRCH)
j95dinsdag 15 mei 2018 @ 22:43
Ik zit de laatste tijd weer in een mindere periode helaas. Nu was er de afgelopen weken op NPO3 extra aandacht voor depressie en andere psychologische problemen. Hoewel het kijken van dit soort programma's een weinig positief effect heeft op mijn gemoedstoestand, vind ik het toch interessant :')

Het programma #Jesuisdepri, waarbij jongeren met depressie werden gevolgd, heeft veel indruk op me gemaakt. Niet alleen het programma zelf, maar ook het nummer dat werd gebruikt tijdens de intro. Het gaat om Adele - Million Years Ago en ik herken me heel goed in de tekst:

''I know I'm not the only one
Who regrets the things they've done
Sometimes I just feel it's only me
Who can't stand the reflection that they see
I wish I could live a little more
Look up to the sky, not just the floor
I feel like my life is flashing by
And all I can do is watch and cry''

(normale versie kon ik even niet zo snel vinden op YouTube)

Zomaar iets wat ik even wilde delen. Meer mensen die zich hierin kunnen herkennen?
Charlotte3woensdag 16 mei 2018 @ 15:10
quote:
0s.gif Op maandag 14 mei 2018 22:50 schreef Droopie het volgende:
"Grappig" dingetje hoe bizar sommige dingen in mijn hoofd werken.

Ik heb de neiging om mij heel druk te maken over werkgerelateerde zaken en dat levert vaak stress op.

Vorige week half overspannen en toen kreeg mijn vader een ongeluk en belandde in het ziekenhuis.

Daardoor werd ik zo gefocust op zijn welzijn en voor hem te zorgen dat ik geen enkele moeite had om eerder van werk te vertrekken en werk werd bijzaak voor mij, waarbij ik gewoon mijn taken goed uitvoerde maar geen enkele stress ervaarde door mijn werk.

Mijn grootste depressie beleefde ik nadat ik terug kwam uit New York paar jaar geleden, zo gefocused en gebrand was ik toen op die reis.
Zodra ik geen focus heb en mijn werk op de voorgrond komt komen de klachten.

Leermomentje en als straks de storm is gaan liggen kan ik daar mee aan de slag.
:*
cafpowwoensdag 16 mei 2018 @ 15:15
quote:
0s.gif Op maandag 14 mei 2018 22:50 schreef Droopie het volgende:
"Grappig" dingetje hoe bizar sommige dingen in mijn hoofd werken.

Ik heb de neiging om mij heel druk te maken over werkgerelateerde zaken en dat levert vaak stress op.

Vorige week half overspannen en toen kreeg mijn vader een ongeluk en belandde in het ziekenhuis.

Daardoor werd ik zo gefocust op zijn welzijn en voor hem te zorgen dat ik geen enkele moeite had om eerder van werk te vertrekken en werk werd bijzaak voor mij, waarbij ik gewoon mijn taken goed uitvoerde maar geen enkele stress ervaarde door mijn werk.

Mijn grootste depressie beleefde ik nadat ik terug kwam uit New York paar jaar geleden, zo gefocused en gebrand was ik toen op die reis.
Zodra ik geen focus heb en mijn werk op de voorgrond komt komen de klachten.

Leermomentje en als straks de storm is gaan liggen kan ik daar mee aan de slag.
Ik heb juist totaal het tegenovergestelde. Zolang ik werk (heb) komen mijn klachten op 2e plaats, waarschijnlijk door een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en het feit dat werken voor afleiding en focus zorgt.
cafpowwoensdag 16 mei 2018 @ 15:17
quote:
0s.gif Op dinsdag 15 mei 2018 22:43 schreef j95 het volgende:
Ik zit de laatste tijd weer in een mindere periode helaas. Nu was er de afgelopen weken op NPO3 extra aandacht voor depressie en andere psychologische problemen. Hoewel het kijken van dit soort programma's een weinig positief effect heeft op mijn gemoedstoestand, vind ik het toch interessant :')

Het programma #Jesuisdepri, waarbij jongeren met depressie werden gevolgd, heeft veel indruk op me gemaakt. Niet alleen het programma zelf, maar ook het nummer dat werd gebruikt tijdens de intro. Het gaat om Adele - Million Years Ago en ik herken me heel goed in de tekst:

''I know I'm not the only one
Who regrets the things they've done
Sometimes I just feel it's only me
Who can't stand the reflection that they see
I wish I could live a little more
Look up to the sky, not just the floor
I feel like my life is flashing by
And all I can do is watch and cry''

(normale versie kon ik even niet zo snel vinden op YouTube)

Zomaar iets wat ik even wilde delen. Meer mensen die zich hierin kunnen herkennen?
In zekere zin vind ik het best herkenbaar, maar tegelijkertijd vind ik het lied best dramatisch overkomen..vooral doordat de wisselingen bij mij enorm wisselen qua intensiteit en duur.
cafpowwoensdag 16 mei 2018 @ 15:21
Ik had gisteren een rare dag...begon positief maar beetje verveeld(had niks te doen) en wat ik wilde doen/gepland had daar was ik te lui voor. Mede doordat ik de nacht ervoor enorm veel heb verwerkt in mijn slaap...met een nachtmerrie met een 'kalm' einde. Eigenlijk had ik een soort van paniekaanval in mijn dromen/slaap. En werd ik wakker met zoiets van : wtf...

Maar gedurende de ochtend werd ik negatiever en negatiever..wel een enorm intensief, diepgaand en lang gesprek gehad over wat er allemaal met me gebeurd gehad met een goede bekende. Dat luchtte enorm op.

Waardoor ik toch even ben gaan wandelen later, waarna ik weer enorm hyperactief begon te worden en druk.

Vandaag proberen een rustig dagje ervan te maken, heb weer liggen dromen vannacht. En wil een beetje opruimen en schoonmaken vandaag...want dat is één van de dingen waar ik nou nooit echt veel zin in heb :{w
ChildoftheStarswoensdag 16 mei 2018 @ 15:31
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 15:21 schreef cafpow het volgende:
Ik had gisteren een rare dag...begon positief maar beetje verveeld(had niks te doen) en wat ik wilde doen/gepland had daar was ik te lui voor. Mede doordat ik de nacht ervoor enorm veel heb verwerkt in mijn slaap...met een nachtmerrie met een 'kalm' einde. Eigenlijk had ik een soort van paniekaanval in mijn dromen/slaap. En werd ik wakker met zoiets van : wtf...

Maar gedurende de ochtend werd ik negatiever en negatiever..wel een enorm intensief, diepgaand en lang gesprek gehad over wat er allemaal met me gebeurd gehad met een goede bekende. Dat luchtte enorm op.

Waardoor ik toch even ben gaan wandelen later, waarna ik weer enorm hyperactief begon te worden en druk.

Vandaag proberen een rustig dagje ervan te maken, heb weer liggen dromen vannacht. En wil een beetje opruimen en schoonmaken vandaag...want dat is één van de dingen waar ik nou nooit echt veel zin in heb :{w
Oh... dit klinkt heel erg naar. Probeer een beetje lief voor jezelf te zijn. Dromerig slapen maakt een mens enorm moe (tenminste, mijn ervaring). Rust is heel belangrijk.
Helpt het misschien om na het eten op te schrijven waarover je allemaal piekert? Misschien slaap je dan wat beter (helpt mij). Hopelijk krabbel je er snel weer bovenop :*
ChildoftheStarswoensdag 16 mei 2018 @ 15:33
Poeh, ik heb het moeilijk. Ik heb een enorme behoefte tot automutilatie, alleen dat mag niet van mezelf. Mijn hoofd zit er zo vol mee dat niks anders lukt (ik houd mezelf heel en dat kost me al mijn energie).

Daarnaast heb ik nu een heel pittig gesprek dat ik tweemaal per dag moet terugluisteren

Maar goed, er is thee, er is Netflix en ik moet momenteel niks in mijn leven.

Het is pittig, maar het komt wel goed

[ Bericht 87% gewijzigd door ChildoftheStars op 16-05-2018 23:18:12 ]
cafpowwoensdag 16 mei 2018 @ 17:53
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 15:33 schreef ChildoftheStars het volgende:
Poeh, ik heb het moeilijk. Ik heb een enorme behoefte tot automutilatie, alleen dat mag niet van mezelf. Mijn hoofd zit er zo vol mee dat niks anders lukt (ik houd mezelf heel en dat kost me al mijn energie).

Daarnaast heb ik nu een heel pittig gesprek dat ik tweemaal per dag moet terugluisteren (waarin de psych tot in het kleinste, gênantste detail blijft doorzeuren op een verkrachting en dat roept weer allerlei andere momenten op).

Maar goed, er is thee, er is Netflix en ik moet momenteel niks in mijn leven.

Het is pittig, maar het komt wel goed
Lijkt me enorm zwaar je te moeten confronteren hiermee, maar op den duur zal het je sterker en beter maken!
En inderdaad je moet niks, het enige wat je moet is voorjezelf zorgen en zoals je tegen mij zegt, lief zijn voor jezelf.

Kan je niet proberen op de momenten dat je wil/neiging hebt tot automutileren het automutileren vervangen door iets anders bijvoorbeeld tegen een kussen slaan o.i.d. om zo toch de (negatieve) energie die je kwijt moet eruit te gooien?
ChildoftheStarswoensdag 16 mei 2018 @ 18:14
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 17:53 schreef cafpow het volgende:

[..]

Lijkt me enorm zwaar je te moeten confronteren hiermee, maar op den duur zal het je sterker en beter maken!
En inderdaad je moet niks, het enige wat je moet is voorjezelf zorgen en zoals je tegen mij zegt, lief zijn voor jezelf.

Kan je niet proberen op de momenten dat je wil/neiging hebt tot automutileren het automutileren vervangen door iets anders bijvoorbeeld tegen een kussen slaan o.i.d. om zo toch de (negatieve) energie die je kwijt moet eruit te gooien?
Lief ben ik zeker voor mezelf. Ik volg mijn zin en slaap lekker uit als dat lukt... Ik doe precies wat ik nodig heb. Alleen ik schaam me de oren van het hoofd. Ondanks dat de ramen dicht zijn ben ik bang dat elke voorbijganger kan horen wat ik opgenomen heb en me een vieze slet vindt. Dat hoort er eenmaal bij/

Op zulke momenten ga ik aan mijn deken haken en mag pas stoppen als ik weer rustig ben. En Pretty Little Liars (echt achterlijk dat ik dat leuk vind) leidt me goed af. Of ik ga wandelen of sporten. Net waar de behoefte ligt. Van stompen in een kussen (om maar iets te noemen) wakker ik juist het gevoel aan. Voor mij hebt het om iets zachts te doen. Klinkt misschien tuttig, maar ja... ik ben eenmaal een tuttige trut ;)
cafpowwoensdag 16 mei 2018 @ 22:40
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 18:14 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Lief ben ik zeker voor mezelf. Ik volg mijn zin en slaap lekker uit als dat lukt... Ik doe precies wat ik nodig heb. Alleen ik schaam me de oren van het hoofd. Ondanks dat de ramen dicht zijn ben ik bang dat elke voorbijganger kan horen wat ik opgenomen heb en me een vieze slet vindt. Dat hoort er eenmaal bij/

Op zulke momenten ga ik aan mijn deken haken en mag pas stoppen als ik weer rustig ben. En Pretty Little Liars (echt achterlijk dat ik dat leuk vind) leidt me goed af. Of ik ga wandelen of sporten. Net waar de behoefte ligt. Van stompen in een kussen (om maar iets te noemen) wakker ik juist het gevoel aan. Voor mij hebt het om iets zachts te doen. Klinkt misschien tuttig, maar ja... ik ben eenmaal een tuttige trut ;)
En eigenlijk hoef je je nergens voor te schamen..je hebt het recht om te zijn wat je wilt...zolang jij tevreden bent. En het is verdraaid lastig je niks van anderen aan te trekken..ik weet het uit ervaring!
ChildoftheStarswoensdag 16 mei 2018 @ 23:17
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 22:40 schreef cafpow het volgende:

[..]

En eigenlijk hoef je je nergens voor te schamen..je hebt het recht om te zijn wat je wilt...zolang jij tevreden bent. En het is verdraaid lastig je niks van anderen aan te trekken..ik weet het uit ervaring!
Dat is waar :@ En dat is heel moeilijk, zeker omdat ik zo afwijk van de meeste mensen en het lukt me maar niet om "normale" hobby's leuk te vinden en "normale" boeken leuk te vinden etc.Ik kies altijd het verkeerde uit (over iets gesproken dat me soms knap depressief maakt). Ik heb echt een zware hekel aan mezelf soms
ChildoftheStarswoensdag 16 mei 2018 @ 23:19
Dit ga ik dus mezelf aanleren om op naalden te doen ipv op een breiring.
De boord van een sok is dat

32687039_10214076438016650_964663385692045312_n.jpg?_nc_cat=0&oh=54fec3bf42dbb75fffdb2973ed4e41a6&oe=5B7F88B5
kuolemawoensdag 16 mei 2018 @ 23:23
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 23:17 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Dat is waar :@ En dat is heel moeilijk, zeker omdat ik zo afwijk van de meeste mensen en het lukt me maar niet om "normale" hobby's leuk te vinden en "normale" boeken leuk te vinden etc.Ik kies altijd het verkeerde uit (over iets gesproken dat me soms knap depressief maakt). Ik heb echt een zware hekel aan mezelf soms
Wat voor vreemde hobby's heb je en rare boeken lees je dan? Wat maakt je keuzes verkeerd?
Elviwoensdag 16 mei 2018 @ 23:28
Hoezo is dat een rare hobby? Zelfs ik heb breiringen :') en alleen omdat ik niet kan haken :P
ChildoftheStarswoensdag 16 mei 2018 @ 23:29
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 23:23 schreef kuolema het volgende:

[..]

Wat voor vreemde hobby's heb je en rare boeken lees je dan? Wat maakt je keuzes verkeerd?
De boeken: Young Adult (en ahem, ik ben 30) post-apocalyptische verhalen, SF, fantasy...
En hetzelfde met series en films

En de hobby's: Handwerken (haken breien borduren), knutselen in het algemeen, knuffeltjes maken... kleuren... noem maar op. En natuurlijk lezen, series kijken, tekenen en die algemene dingen :)

en domme keuzes: Altijd per ongeluk alles net anders doen dan anderen (voorbeeld: intro van de opleiding had het thema onbewoond eiland. Iedereen, letterlijk iedereen, was een piraat. Behalve ik. Ik dacht als inboorling te gaan. En mijn brein maak altijd van dat soort fouten). Waarom vind ik shoppen en hardlopen niet gewoon leuk. Nee, ik zit weer achterlijke knuffeltjes te maken en feministische poëzie te lezen en ga naar handwerk- en spelletjesverenigingen. Ik hoor in de kroeg te zitten en proberen een vent aan de haak te slaan. Maar nee, ik ben aseksueel en wil geen relatie. En nee, ik wil niet in een drukke ruimte zitten. Het zijn altijd die domme dingen waardoor ik altijd anders ben. Dertig en ik loop met zelfgeknoopte armbandjes rond. Dertig en ik maak zelf oorbellen ipv ze te kopen. Dertig en ik speel met fimoklei.

Oooooh hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik een schurfthekel aan mezelf heb en het lukt me niet om het te veranderen
Morrigandonderdag 17 mei 2018 @ 00:40
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 23:29 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

De boeken: Young Adult (en ahem, ik ben 30) post-apocalyptische verhalen, SF, fantasy...
En hetzelfde met series en films

En de hobby's: Handwerken (haken breien borduren), knutselen in het algemeen, knuffeltjes maken... kleuren... noem maar op. En natuurlijk lezen, series kijken, tekenen en die algemene dingen :)

en domme keuzes: Altijd per ongeluk alles net anders doen dan anderen (voorbeeld: intro van de opleiding had het thema onbewoond eiland. Iedereen, letterlijk iedereen, was een piraat. Behalve ik. Ik dacht als inboorling te gaan. En mijn brein maak altijd van dat soort fouten). Waarom vind ik shoppen en hardlopen niet gewoon leuk. Nee, ik zit weer achterlijke knuffeltjes te maken en feministische poëzie te lezen en ga naar handwerk- en spelletjesverenigingen. Ik hoor in de kroeg te zitten en proberen een vent aan de haak te slaan. Maar nee, ik ben aseksueel en wil geen relatie. En nee, ik wil niet in een drukke ruimte zitten. Het zijn altijd die domme dingen waardoor ik altijd anders ben. Dertig en ik loop met zelfgeknoopte armbandjes rond. Dertig en ik maak zelf oorbellen ipv ze te kopen. Dertig en ik speel met fimoklei.

Oooooh hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik een schurfthekel aan mezelf heb en het lukt me niet om het te veranderen
Ik ben ook aseksueel, geen zin in drukke kroegen en ik heb (waarschijnlijk volgens jou dan) ook rare hobby’s. Oja, ik ben inmiddels 33 jaar. Moet ik nu ook een hekel aan mezelf hebben? Dacht het niet. Het is MIJN leven. :(
kuolemadonderdag 17 mei 2018 @ 00:41
quote:
0s.gif Op woensdag 16 mei 2018 23:29 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

De boeken: Young Adult (en ahem, ik ben 30) post-apocalyptische verhalen, SF, fantasy...
En hetzelfde met series en films

En de hobby's: Handwerken (haken breien borduren), knutselen in het algemeen, knuffeltjes maken... kleuren... noem maar op. En natuurlijk lezen, series kijken, tekenen en die algemene dingen :)

en domme keuzes: Altijd per ongeluk alles net anders doen dan anderen (voorbeeld: intro van de opleiding had het thema onbewoond eiland. Iedereen, letterlijk iedereen, was een piraat. Behalve ik. Ik dacht als inboorling te gaan. En mijn brein maak altijd van dat soort fouten). Waarom vind ik shoppen en hardlopen niet gewoon leuk. Nee, ik zit weer achterlijke knuffeltjes te maken en feministische poëzie te lezen en ga naar handwerk- en spelletjesverenigingen. Ik hoor in de kroeg te zitten en proberen een vent aan de haak te slaan. Maar nee, ik ben aseksueel en wil geen relatie. En nee, ik wil niet in een drukke ruimte zitten. Het zijn altijd die domme dingen waardoor ik altijd anders ben. Dertig en ik loop met zelfgeknoopte armbandjes rond. Dertig en ik maak zelf oorbellen ipv ze te kopen. Dertig en ik speel met fimoklei.

Oooooh hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik een schurfthekel aan mezelf heb en het lukt me niet om het te veranderen
Ik vind oprecht niets raar of stom aan bovenstaande. Gewoon echt niet dus. Ook niet licht ongemiddeld (ik heb zelf zojuist deze term bedacht). En ik vind echt wel eens mensen heel raar.
Ik denk dat ik van sommige dingen wel begrijp waarom jij of anderen zouden kunnen denken dat het afwijkend is. Dat geldt ook voor sommige van mijn eigen interesses.
Wat naar mijn idee een groot verschil maakt is met wat voor mensen je omgaat.
Als die mensen graag shoppen en flirten, en knutselen kinderachtig vinden, kun je je makkelijk een buitenstaander voelen, terwijl je in een grotere steekgroep net zo'n grijze muis zou zijn als de rest.
Als ik geen mensen had met wie ik mijn enthousiasme over bijvoorbeeld morbide zaken, Lego en Disneyfilms kon delen, zou ik me daar ook minder prettig bij voelen. Want ik weet dat er mensen zijn die dat raar vinden. Dat zal altijd voorkomen, wat je ook doet.
Ik heb ook altijd mijn best gedaan om dingen die 'normale' mensen doen leuk te vinden. Maar dat werkt niet. En het is zo zonde van je tijd!

Er zullen vast personen zijn die (een van je) interesses met je delen. Hoe denk je over hen? Vind je hen ook een beetje raar?
Als je het prettig vindt, omring je dan wat meer met deze mensen. Dan voel je je waarschijnlijk minder een gekkie.

Hebben mensen wel eens iets van afkeuring of onbegrip laten blijken wanneer ze iets van je interesses vernamen? Of vul jij dat voor ze in?

[ Bericht 2% gewijzigd door kuolema op 17-05-2018 00:46:54 ]
ChildoftheStarsdonderdag 17 mei 2018 @ 00:47
quote:
1s.gif Op donderdag 17 mei 2018 00:40 schreef Morrigan het volgende:

[..]

Ik ben ook aseksueel, geen zin in drukke kroegen en ik heb (waarschijnlijk volgens jou dan) ook rare hobby’s. Oja, ik ben inmiddels 33 jaar. Moet ik nu ook een hekel aan mezelf hebben? Dacht het niet. Het is MIJN leven. :(
Sorry :@ Ik wilde je niet kwetsen en je moet absoluut geen hekel aan jezelf hebben, echt niet :*
ChildoftheStarsdonderdag 17 mei 2018 @ 00:51
quote:
0s.gif Op donderdag 17 mei 2018 00:41 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik vind oprecht niets raar of stom aan bovenstaande. Gewoon echt niet dus. Ook niet licht ongemiddeld (ik heb zelf zojuist deze term bedacht). En ik vind echt wel eens mensen heel raar.
Ik denk dat ik van sommige dingen wel begrijp waarom jij of anderen zouden kunnen denken dat het afwijkend is. Dat geldt ook voor sommige van mijn eigen interesses.
Wat naar mijn idee een groot verschil maakt is met wat voor mensen je omgaat.
Als die mensen graag shoppen en flirten, en knutselen kinderachtig vinden, kun je je makkelijk een buitenstaander voelen, terwijl je in een grotere steekgroep net zo'n grijze muis zou zijn als de rest.
Als ik geen mensen had met wie ik mijn enthousiasme over bijvoorbeeld morbide zaken, Lego en Disneyfilms kon delen, zou ik me daar ook minder prettig bij voelen. Want ik weet dat er mensen zijn die dat raar vinden. Dat zal altijd voorkomen, wat je ook doet.
Ik heb ook altijd mijn best gedaan om dingen die 'normale' mensen doen leuk te vinden. Maar dat werkt niet. En het is zo zonde van je tijd!

Er zullen vast personen zijn die (een van je) interesses met je delen. Hoe denk je over hen? Vind je hen ook een beetje raar?
Als je het prettig vindt, omring je dan wat meer met deze mensen. Dan voel je je waarschijnlijk minder een gekkie.

Hebben mensen wel eens iets van afkeuring of onbegrip laten blijken wanneer ze iets van je interesses vernamen? Of vul jij dat voor ze in?

Anderen vind ik snel niet raar en ik heb wel een paar vriendinnen met dezelfde bezigheden. Alleen ik meet met twee maten. Bij anderen vind ik het hartstikke leuk als ze zulke dingen leuk vinden.

Het is gewoon zo dat ik heel mijn leven te horen heb gekregen vreemd te zijn, me beter moet leren aanpassen, gepest ben... Mijn vrienden vergelijken me met hun moeders en oma's, bedoelen ze goed, maar het steekt wel een beetje. Ondanks dat mensen zeggen mijn anderszijn leuk te vinden, geven ze me altijd het gevoel dat ik vreemd ben. Beetje het gevoel in een glazen kooitje te zitten, wel zien wat normaal is, maar het nooit bereiken.