abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_177625831
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
1s.gif Op maandag 5 maart 2018 09:57 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]

Ik had al langer een vermoeden bij jou dat je dit kan hebben. Maak ik vooral op uit de manier hoe je reageert. Dit bedoel ik trouwens juist positief.

ADHD is meer dan alleen maar aandachtsproblemen en wat onrust. Mensen met ADHD zijn vaak creatieve sociaal betrokken mensen.

De problemen zijn vooral dat je je niet aan routine kan houden. Als je ergens geen zin in hebt, kost het je veel meer moeite dan een ander om het toch te doen. En in werkelijk alles is het alles of niets: doseren gaat moeilijk. Komt ook vaak voor bij eten.

Omdat mensen zonder ADHD ook dit soort problemen weleens/regelmatig hebben, wordt het vaak niet herkend. Maar als je geen ADHD hebt, kan je de verschijnselen meer koppelen aan hoe je je voelt. Als je kut in je vel zit, is het logisch dat je je niet kan concentreren. Als je je beter voelt, zou dat een stuk beter moeten gaan, maar mensen met ADHD krijgen dan een soort 'positieve onrust' - zo herken ik het bij mezelf - dat je je vervolgens daardoor niet kan concentreren.
Weet je, ik vind je verhaal en onderbouwing nog geloofwaardig ook. Je kon het opmaken uit mijn manier van reageren? Vertel es meer.
A new power is rising!
pi_177629540
quote:
0s.gif Op maandag 5 maart 2018 18:43 schreef LordofLeaves het volgende:

[..]

Weet je, ik vind je verhaal en onderbouwing nog geloofwaardig ook. Je kon het opmaken uit mijn manier van reageren? Vertel es meer.
Ik weet niet precies hoe het met woorden te omschrijven valt. Het is vooral gevoel. Je reageert heel open, direct en bent heel erg empathisch en geinteresseerd in anderen. Ik vind jouw aanwezigheid op pdit forum trouwens erg prettig, want er gaat veel positieve energie van jou uit in deze topicreeks. :)

Die problemen met eten heb ik zelf ook. Als ik geen ADHD-medicatie neem, ben ik de hele dag door aan het bulken. Ik heb dat ook lang gezien als een eetstoornis. Maar het is bij mij gewoon onrust wegvreten, zodat ik iets te doen heb. Toen ik nog rookte, pafte ik bijna anderhalf pakje Camel per dag op. Dat ik sinds 2012 ben gestopt is echt een wonder.
pi_177646009
quote:
1s.gif Op maandag 5 maart 2018 21:30 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]

Ik weet niet precies hoe het met woorden te omschrijven valt. Het is vooral gevoel. Je reageert heel open, direct en bent heel erg empathisch en geinteresseerd in anderen. Ik vind jouw aanwezigheid op pdit forum trouwens erg prettig, want er gaat veel positieve energie van jou uit in deze topicreeks. :)

Die problemen met eten heb ik zelf ook. Als ik geen ADHD-medicatie neem, ben ik de hele dag door aan het bulken. Ik heb dat ook lang gezien als een eetstoornis. Maar het is bij mij gewoon onrust wegvreten, zodat ik iets te doen heb. Toen ik nog rookte, pafte ik bijna anderhalf pakje Camel per dag op. Dat ik sinds 2012 ben gestopt is echt een wonder.
Dank je voor de complimenten. Misschien ben ik wel té open binnen dit topic. Onrust wegvreten... dat doe ik dus ook. Heb er nooit zo bij stilgestaan.
A new power is rising!
pi_177671710
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op dinsdag 6 maart 2018 18:45 schreef LordofLeaves het volgende:
Misschien ben ik wel té open binnen dit topic.
Dit herken ik ook bij mezelf ;) Ik kalk al mijn gedachten hier op het forum. En zo ben ik elders ook. Meestal krijg ik hier positieve feedback over, maar toch voel ik mij er niet goed bij. Altijd het idee dat ik juist moet leren dingen voor mij te houden en mij sterker te presenteren.

Wellicht dat jij het ook zo ervaart. Maar ik wil je wel meegeven dat jouw openheid op mij juist een positieve vibe geven.

Hoe is het trouwens verder? Heb je nog hulp of zoiets?
  woensdag 7 maart 2018 @ 20:55:17 #80
264429 Keep_Walking
N'ja... leven gaat door
pi_177672096
Hoi,

Soms denk ik dat ik een persoonlijkheidsstoornis heb. De psychologen zeggen van niet, volgens de test heb ik een gezonde persoonlijk, alleen mijn schizofrenie maakt mijn leven lastig. Maar diep van binnen klopt er iets niet met hoe ik ben.
Pain is temporary, Pride is forever.
pi_177680376
quote:
0s.gif Op woensdag 7 maart 2018 20:41 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]

Dit herken ik ook bij mezelf ;) Ik kalk al mijn gedachten hier op het forum. En zo ben ik elders ook. Meestal krijg ik hier positieve feedback over, maar toch voel ik mij er niet goed bij. Altijd het idee dat ik juist moet leren dingen voor mij te houden en mij sterker te presenteren.

Wellicht dat jij het ook zo ervaart. Maar ik wil je wel meegeven dat jouw openheid op mij juist een positieve vibe geven.

Hoe is het trouwens verder? Heb je nog hulp of zoiets?
Ah, okee. Dan zal ik zo open mogelijk blijven. ;)

Momenteel ben ik bij de GGZ uitbehandeld. Gisteren had ik een gesprek met mijn coach bij het UWV en heb ik het re integratie contract getekend. Ben zeer benieuwd wat er nu verder gaat gebeuren. Alles op z'n tijd, volgens hen dus.
A new power is rising!
pi_177685567
registreer om deze reclame te verbergen
Psychologen hebben niks vastgesteld, maar weet zeker dat ik borderline stoornis heb maar ach ik hou niet zo van hokjes maar kan er wel rekening mee proberen te houden.

Soms heb ik het gevoel alsof ik er weinig last van heb en soms lijk ik niet te stoppen meer, het meeste last had ik ervan tussen 12e jaar en 18e jaar, nu ik bijna 19 jaar ben heb ik er het minste last van.

Maar mijn moeder zei dat ik het al vanaf jongs af aan heb, en dan bedoel ik echt jong jong.
Wat ik raar vind sinds ik mijzelf heb ingelezen heb en gemiddelde borderliner krijgt er last van rond hun 18e jaar.
If I die young bury me in satin, lay me down on a bed of roses. Sink me in the river at dawn, send me away with the words of a love song.
pi_177687001
quote:
0s.gif Op donderdag 8 maart 2018 14:40 schreef SeverePhilophobia het volgende:
Psychologen hebben niks vastgesteld, maar weet zeker dat ik borderline stoornis heb maar ach ik hou niet zo van hokjes maar kan er wel rekening mee proberen te houden.

Soms heb ik het gevoel alsof ik er weinig last van heb en soms lijk ik niet te stoppen meer, het meeste last had ik ervan tussen 12e jaar en 18e jaar, nu ik bijna 19 jaar ben heb ik er het minste last van.

Maar mijn moeder zei dat ik het al vanaf jongs af aan heb, en dan bedoel ik echt jong jong.
Wat ik raar vind sinds ik mijzelf heb ingelezen heb en gemiddelde borderliner krijgt er last van rond hun 18e jaar.
Misschien eerst eens officieel laten onderzoeken voor je met dingen gaat rondstrooien die je mogelijk wel/niet hebt.
Wordt niet echt gewaardeerd, iig niet door mij.
‘Ik weet zeker dat’
Je kan het niet zeker weten want je hebt de diagnose niet.
Daarnaast tussen 12 en 18 op zijn heftigst? Puberteit enzo.
pi_177687176
quote:
1s.gif Op donderdag 8 maart 2018 15:52 schreef appelsap het volgende:

[..]

Misschien eerst eens officieel laten onderzoeken voor je met dingen gaat rondstrooien die je mogelijk wel/niet hebt.
Wordt niet echt gewaardeerd, iig niet door mij.
‘Ik weet zeker dat’
Je kan het niet zeker weten want je hebt de diagnose niet.
Ik snap je opmerking, maar in mijn situatie kan ik me niet laten diagnoseren omdat ik dan alles kwijt ben waar ik voor gewerkt en geleerd heb, en misschien voor de toekomst maar alsnog dénk ik dan dat ik het heb, en weet het voor mijzelf zeker. Niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
Zonder diagnose kan je het ook weten, als je genoeg onderzoek hebt gedaan en heb gelezen erover.
Als ik een diagnose had kunnen krijgen had ik het 100% gedaan omdat je dan hulp kan krijgen, maar nu probeer ik het zelf te doen.

quote:
Daarnaast tussen 12 en 18 op zijn heftigst? Puberteit enzo.
Ik zei dat ik dit gelezen had, niet dat ik hier onderzoek naar heb gedaan.
http://www.gezondheidsweb(...)tussen-18-en-25-jaar
oa een site waar dit op staat.
quote:
Border line ontwikkelt zich volledig in leeftijd tussen 18 en 25 jaar, vanaf die leeftijd kunnen de symptomen van de aandoening zich in volle hevigheid manifesteren. Op volwassen leeftijd kenmerkt ze zich door heftige emoties, impulsief gedrag en onstabiele relaties. De emoties zijn vaak ongecontroleerd en gaan gepaard met een panische verlatingsangst. Vaak lijdt dit tot verlies van werk, borders liners zullen vaker dan andere mensen van baan verwisselen.
maar once again ik snap je redenering van dat het in de pubertijd het ergste is, ik heb verschillende dingen gelezen over de leeftijd maar gaf alleen aan dat ik dit gelezen had.
maar ik lees vaker dat het het heftigste is op middelbare leeftijd.
If I die young bury me in satin, lay me down on a bed of roses. Sink me in the river at dawn, send me away with the words of a love song.
pi_177687321
quote:
1s.gif Op donderdag 8 maart 2018 15:52 schreef appelsap het volgende:

[..]

Misschien eerst eens officieel laten onderzoeken voor je met dingen gaat rondstrooien die je mogelijk wel/niet hebt.
Wordt niet echt gewaardeerd, iig niet door mij.
‘Ik weet zeker dat’
Je kan het niet zeker weten want je hebt de diagnose niet.
Daarnaast tussen 12 en 18 op zijn heftigst? Puberteit enzo.
Oh en wil er nog bij voegen dat ik geen officiële diagnose heb gekregen idd, maar dat mijn moeder laatst vertelde dat mijn gezinspsycholoog wel haar vermoedens had en dat mijn moeder met haar vaker dat besprak.
Dit bedacht ik me net nog, maar alsnog geen officiële diagnose.
If I die young bury me in satin, lay me down on a bed of roses. Sink me in the river at dawn, send me away with the words of a love song.
pi_177689128
quote:
0s.gif Op donderdag 8 maart 2018 16:00 schreef SeverePhilophobia het volgende:
Verhaal
Als een psycholoog een goede diagnose wilt stellen, gaat hij jou als persoon screenen en probeert hij erachter te komen welk patroon er naar voren komt die in verband staan met jouw problemen.

Psychische problemen zijn een heel stuk minder concreet dan fysieke problemen. Een arts kan bijvoorbeeld 100% vaststellen dat je een gebroken been hebt. Maar bij iets als borderline gaat dat niet.



Ik vind dit persoonlijk wel heel mooie videos waarin wordt uitgelegd wat borderline eigenlijk is.
pi_177691044
quote:
0s.gif Op donderdag 8 maart 2018 14:40 schreef SeverePhilophobia het volgende:
Psychologen hebben niks vastgesteld, maar weet zeker dat ik borderline stoornis heb maar ach ik hou niet zo van hokjes maar kan er wel rekening mee proberen te houden.

Soms heb ik het gevoel alsof ik er weinig last van heb en soms lijk ik niet te stoppen meer, het meeste last had ik ervan tussen 12e jaar en 18e jaar, nu ik bijna 19 jaar ben heb ik er het minste last van.

Maar mijn moeder zei dat ik het al vanaf jongs af aan heb, en dan bedoel ik echt jong jong.
Wat ik raar vind sinds ik mijzelf heb ingelezen heb en gemiddelde borderliner krijgt er last van rond hun 18e jaar.
Het feit dat je tussen je 12de en 18de het meeste last had en nu minder last hebt, doet mij vermoeden dat wat jij 'borderline' noemt in feite gewoon de puberteit is/was en dat je geen borderline hebt.
Victory or defeat it's up to me to decide.
pi_177691247
quote:
0s.gif Op donderdag 8 maart 2018 16:00 schreef SeverePhilophobia het volgende:

[..]

Ik snap je opmerking, maar in mijn situatie kan ik me niet laten diagnoseren omdat ik dan alles kwijt ben waar ik voor gewerkt en geleerd heb, en misschien voor de toekomst maar alsnog dénk ik dan dat ik het heb, en weet het voor mijzelf zeker. Niet alleen ik maar mijn omgeving ook.
Waarom zou je alles kwijt zijn als je de diagnose borderline zou krijgen?

quote:
Zonder diagnose kan je het ook weten, als je genoeg onderzoek hebt gedaan en heb gelezen erover.
Als ik een diagnose had kunnen krijgen had ik het 100% gedaan omdat je dan hulp kan krijgen, maar nu probeer ik het zelf te doen.

Nee, zonder diagnose kun je het niet weten.

quote:
[..]

Ik zei dat ik dit gelezen had, niet dat ik hier onderzoek naar heb gedaan.
http://www.gezondheidsweb(...)tussen-18-en-25-jaar
oa een site waar dit op staat.

[..]

maar once again ik snap je redenering van dat het in de pubertijd het ergste is, ik heb verschillende dingen gelezen over de leeftijd maar gaf alleen aan dat ik dit gelezen had.
maar ik lees vaker dat het het heftigste is op middelbare leeftijd.
Je begrijpt haar verkeerd. Zij zegt juist dat het waarschijnlijk geen borderline maar gewoon puberteit is/was, omdat het tussen je 12de en 18de het heftigste was.
Victory or defeat it's up to me to decide.
pi_178550976
Hallo allemaal,

Zometeen een systeemgesprek met mijn vader. Ik vermoed al heel lang dat hij narcistisch is. Of dat nou klopt of niet, is niet zo belangrijk, maar wel dat hij mij klein houdt met subtiele passief-agressieve opmerkingen en mij het gevoel geeft dat ik een waardeloze niksnut ben die niet zonder hem het kan redden.

Ik spreek hem weinig, maar hij beinvloed andere mensen ook. Er zij meerdere mensen die het met mij eens zijn dat hij egoistisch is, een gebruiksaanwijzing heeft en mij tekort heeft gedaan. Maar somehow komt hij er toch mee weg en zien ze alleen zijn goede kanten. Dus dan denk ik "ben ik dan gek ofzo? Zie ik alles veel te groot en overtrokken?"

Ik heb besloten dat als dat zo zou zijn, ik maar accepteer dat ik gek ben en dan heeft mijn vader gewoon pech. Ik wil niet meer met hem omgaan als ik mij alleen maar slecht en minderwaardig voel.

Ik hoop dat het mij straks gaat lukken bij mezelf te blijven en het voor mij af te kunnen sluiten :@
pi_178557664
Systeemgesprekken vond ik altijd heel moeilijk en mega stressvol.

Hoe is het gegaan? Beetje kunnen zeggen wat je graag wilde ?
pi_178559590
quote:
1s.gif Op maandag 16 april 2018 12:50 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Hallo allemaal,

Zometeen een systeemgesprek met mijn vader. Ik vermoed al heel lang dat hij narcistisch is. Of dat nou klopt of niet, is niet zo belangrijk, maar wel dat hij mij klein houdt met subtiele passief-agressieve opmerkingen en mij het gevoel geeft dat ik een waardeloze niksnut ben die niet zonder hem het kan redden.

Ik spreek hem weinig, maar hij beinvloed andere mensen ook. Er zij meerdere mensen die het met mij eens zijn dat hij egoistisch is, een gebruiksaanwijzing heeft en mij tekort heeft gedaan. Maar somehow komt hij er toch mee weg en zien ze alleen zijn goede kanten. Dus dan denk ik "ben ik dan gek ofzo? Zie ik alles veel te groot en overtrokken?"

Ik heb besloten dat als dat zo zou zijn, ik maar accepteer dat ik gek ben en dan heeft mijn vader gewoon pech. Ik wil niet meer met hem omgaan als ik mij alleen maar slecht en minderwaardig voel.

Ik hoop dat het mij straks gaat lukken bij mezelf te blijven en het voor mij af te kunnen sluiten :@
Wat is een systeemgesprek?
A new power is rising!
pi_178567187
quote:
0s.gif Op maandag 16 april 2018 18:54 schreef LordofLeaves het volgende:

[..]

Wat is een systeemgesprek?
Een systeemgesprek is een gesprek met een therapeut samen met bijvoorbeeld je partner of een van je ouders. Zeg maar van het 'systeem' waar je in zit

quote:
1s.gif Op maandag 16 april 2018 17:20 schreef ConqueringChaos het volgende:
Systeemgesprekken vond ik altijd heel moeilijk en mega stressvol.

Hoe is het gegaan? Beetje kunnen zeggen wat je graag wilde ?
Nee, het is mij niet gelukt ;(

Ik zit enerzijds met ontzettend veel boosheid. Zoveel dat ik mij sterk afvraag of alles wat ik naar mijn vader voel ook door hem komt. Mijzelf kennende kan ik alles op mezelf of iemand anders projecteren. Ik besef echter wel dat het destructief is, dus ik hou al die boosheid voor mezelf. Daarom loopt het ook zo gigantisch op.

Ik hou er ook niet van door te gaan roepen "jij hebt mij dit, dat, zus en zo aangedaan!" Ik wil helemaal geen ruzie. Maar ik word elke dag met mijn beperkingen geconfronteerd, met mijn verlatingsangst, bindingsangst en altijd burn-out moe, waardoor ik niks kan opbouwen. Ik ga steeds meer beseffen en begrijpen dat de omstandigheden waarin ik ben opgegroeid bij mij heel veel schade hebben aangericht.

Anyway. Ik twijfel nu echt niet meer aan zijn narcisme. Hij lijkt totaal niet te beseffen waarom ik mij door hem gekwetst voel. Hij lijkt ook totaal niet geweten te hebben dat ik in mijn jeugd mij zeer ongelukkig voelde, terwijl het overduidelijk was dat er in ieder geval iets met mij aan de hand is. Hij was zeer gepikeerd dat de therapeut aankaartte dat ik emotioneel tekort ben gedaan en vervolgens somde hij alles op wat hij voor mij gedaan had. Hij had veel moeite gedaan om een pedagoog te vinden voor mij en toen hij een keer in een ander huis ging wonen met zijn vriendin, had hij speciaal voor mij een eigen kamer beschikbaar gesteld. Aan hem uitleggen dat ik liever had gewild dat hij toen meer aandacht aan mij had besteed, komt totaal niet bij hem binnen.

Ik vraag mij wel af ... is dit puur onvermogen? Heeft hij gewoon dat aanvoelend vermogen niet? Is hij in emotioneel opzicht zo niet ontwikkeld dat hij het gewoon niet kan zich in te voelen in een ander?

Of houdt hij zich van de domme en manipuleert hij bewust om mij te kleineren met schuldgevoelens?
pi_178572915
Ik ken jouw vader natuurlijk niet.
Maar wat ik heb geleerd van mijn systeemtherapeut is dat een heel groot ligt aan wat jouw ouders hebben geleerd van hun ouders. Bij mijn ouders bijv werd er niet gesproken over gevoelens en emoties. Dat deed je niet punt. Daarbij zijn ze in mijn hele opvoeding tekort geschoten om het mij wel aan te leren.

Je vader denkt waarschijnlijk dat ie het beste heeft gedaan omdat hij kr praktisch alles gaf. Dat je emotioneel tekort deed snapt ie misschien niet? Misschien dat ie die gevoelens zelf niet ervaart of ooit ervaren heeft? Misschien heeft ie geen of minder empatisch vermogen?

Wat een moeilijke situatie. Het lijkt wel alsof je dan nie helemaal te erkenning krijgt die je graag zou willen. Of zie ik dat verkeerd?
pi_178575593
quote:
0s.gif Op maandag 16 april 2018 23:16 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

Ik vraag mij wel af ... is dit puur onvermogen? Heeft hij gewoon dat aanvoelend vermogen niet? Is hij in emotioneel opzicht zo niet ontwikkeld dat hij het gewoon niet kan zich in te voelen in een ander?

Of houdt hij zich van de domme en manipuleert hij bewust om mij te kleineren met schuldgevoelens?
Op deze vragen ga je misschien nooit antwoord krijgen. Kan je daar vrede mee hebben?
Ik heb dezelfde vragen bij mijn ouders en omdat ik maar probeer uit te gaan van het goede van de mens ga ik uit van een slechte emotionele ontwikkeling.

Het enige wat je kan veranderen is hoe jij ermee omgaat als er nu iets gebeurt. En door een ander verwachtingspatroon te hebben bij het contact.
Als je toch het contact blijft behouden met je vader dan zul je sterk in je schoenen moeten staan om niet weer in oude patronen terug te vallen in bijv. gesprekken met hem. Jij moet jouw grenzen aangeven. Gebeurt er iets wat jou raakt, of hij zegt iets wat voor jou erg vervelend en kwetsend is... geef je grens aan. Hij zal dan alsnog niet invoelend gaan reageren of hij zal misschien niet begrijpen waarom hij je kwetst op zo’n moment, maar dan kun je wel aangeven dat je dan niet verder over dat onderwerp wil spreken met hem.
Dat is wat ik nu leer in mijn therapie.
Dat betekent wel dat het contact wat ik heb oppervlakkig is.

Aan de andere kant schrijf je dat je geen contact meer wil. Dat is natuurlijk ook een optie. Maar zou dat je lukken en word je daar gelukkiger van?
pi_178583497
quote:
1s.gif Op dinsdag 17 april 2018 11:10 schreef ConqueringChaos het volgende:
Wat een moeilijke situatie. Het lijkt wel alsof je dan nie helemaal te erkenning krijgt die je graag zou willen. Of zie ik dat verkeerd?
Nee, dat zie je goed. Het gaat niet alleen om mijn vader zelf, maar ook met alles wat ermee verweven is.

Voor de buitenwereld is dit niet zichtbaar. Ik denk dat iedereen hier kan beamen hoe ingewikkeld en complex dit soort problemen zijn en hoe moeilijk het is als de omgeving er kort door de bocht op reageert. Dat mensen dit soort problemen niet kunnen begrijpen, verwijt ik hen niet. Ik weet immers ook niet alles.

Maar wat ik vooral moeilijk vind, is dat het altijd lijkt alsof ik mijn best niet doe of te dom ben om hun adviezen te begrijpen. De dingen waarmee zij aankomen, zijn de dingen die ikzelf ook als eerste bedenk. Vervolgens kom ik erachter dat het allemaal zo simpel niet is, maar juist heel erg complex.

Ik weet dat ik de erkenning vooral in mezelf moet gaan zoeken. Ik kan ook wel bedenken dat er zoveel mensen zijn die in hetzelfde schuitje zitten als ik en de wereld is vol met mensen: daar zitten echt wel lui tussen die om je geven en waardoor jij je begrepen voelt.

Maar die gevoelens zijn zo kut. Ze zijn zo heftig. Dat maakt het allemaal zo moeilijk
pi_178584026
quote:
1s.gif Op dinsdag 17 april 2018 13:03 schreef appelsap het volgende:

[..]

Op deze vragen ga je misschien nooit antwoord krijgen. Kan je daar vrede mee hebben?
Ik heb dezelfde vragen bij mijn ouders en omdat ik maar probeer uit te gaan van het goede van de mens ga ik uit van een slechte emotionele ontwikkeling.
Ik weet het niet... Er bestaan natuurlijk mensen die ontzettend goed kunnen veinzen dat ze sympathie hebben voor je, terwijl dat er in werkelijkheid helemaal niet is.

Er is ontzettend veel info over narcisme op internet. Ook termen zoals gas-lighting etc. Dat is enerzijds heel verhelderend, maar je moet ook oppassen om dat gewoon klakkeloos aan te nemen. De ene narcist is de andere niet. Iemand met narcisme hoeft echt niet perse een slecht persoon te zijn.

Ik ben ze bijvoorbeeld ook vaker op FOK! tegengekomen met topics dat ze zich onbegrepen voelen, maar door hun defensieve houding krijgen ze daar negatieve reacties op, waardoor ze meer in hun narcisme schieten maar ook bevestigd krijgen voor zichzelf dat iedereen erop uit is hen te vernederen. Dan heb ik het oprecht met zo'n persoon te doen.

Dat kan ik ook bij mijn vader hebben trouwens. Het punt is dat ik geen contact met hem kan krijgen. Mijn behoeftes moet ik wegcijferen, want als ik wil dat hij ook eens rekening houdt met mij, dan snapt hij echt niet wat ik nodig heb en voelt hij zich juist door mij niet erkend.

Ik heb het geprobeerd om met meer reserve en minder verwachtingen contact met hem aan te gaan. Het resulteert dat ik hem toch in die mate ga vertrouwen dat ik in een kwetsbaar moment steun en hulp zoek bij hem en vervolgens keihard op mijn bek ga. Hij snapt dat allemaal niet en hij raakt zeer geïrriteerd door het feit dat ik mijn zwakheid laat zien. Hij merkt dan op dat bij mij ook de irritatie naar hem toeneemt en hij gaat met passief-agressieve opmerkingen proberen uit te lokken dat ik mijn zelfbeheersing verlies en hem helemaal verrot scheld. Ook al doe ik zo mijn best om rustig te blijven, hij weet precies die dingen te zeggen waardoor ik mij geraakt voel. Ik word boos, hij lacht mij uit en noemt mij een randdebiel die aan het dementeren is. En tegenover zijn vriendin doet hij dat hij het zo moeilijk heeft omdat ik weer eens 'zomaar' uit mijn slof schoot tegen hem.
pi_178585405
:@ Ik merkte net dat ik aan het begin van het typen van de post geen woede voel, maar naarmate ik dus ga typen loopt het steeds hoger op tot overtrokken groot. Als dat weer gezakt is, denk ik bij mezelf wat een gefrustreerde kneus ben ik zeg :X
pi_178588616
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 april 2018 20:02 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
:@ Ik merkte net dat ik aan het begin van het typen van de post geen woede voel, maar naarmate ik dus ga typen loopt het steeds hoger op tot overtrokken groot. Als dat weer gezakt is, denk ik bij mezelf wat een gefrustreerde kneus ben ik zeg :X
Nou, ik kan me voorstellen dat als jij aan dat soort situaties denkt dat je dan woest wordt.
Als je uitgelachen, uitgedaagd en uitgescholden wordt door iemand die juist het tegenovergestelde hoort te doen.. het lijkt me dat je je dan erg klein en machteloos voelt.
Je bent geen gefrustreerde kneus. Je wil gewoon een vader die om jou geeft en dat laat zien.

Wat houdt je tegen om het contact helemaal te verbreken?
Uit je verhaal lees ik niet dat jij iets uit dat contact haalt, enkel je vader. En jij loopt telkens het risico om weer gekwetst en vernederd te worden.
pi_178603282
quote:
1s.gif Op dinsdag 17 april 2018 22:18 schreef appelsap het volgende:

[..]

Nou, ik kan me voorstellen dat als jij aan dat soort situaties denkt dat je dan woest wordt.
Als je uitgelachen, uitgedaagd en uitgescholden wordt door iemand die juist het tegenovergestelde hoort te doen.. het lijkt me dat je je dan erg klein en machteloos voelt.
Je bent geen gefrustreerde kneus. Je wil gewoon een vader die om jou geeft en dat laat zien.

Wat houdt je tegen om het contact helemaal te verbreken?
Uit je verhaal lees ik niet dat jij iets uit dat contact haalt, enkel je vader. En jij loopt telkens het risico om weer gekwetst en vernederd te worden.
Thanks!

Tja, wat mij tegenhoudt, is de angst om helemaal alleen te zijn. Iemand met narcisme heeft sowieso een sterke invloed op andere mensen. Naar anderen stelt hij zich op als een vader die het beste met mij voorheeft en ik ben degene die hem verdriet doet. De anderen kennen hem niet zoals ik hem ken. Het zijn er maar een paar die echt aan hem hebben kunnen zien dat hij een heel broos gevoel van eigenwaarde heeft en emotioneel op het niveau zit van een 5-jarig boos kind.

Zulke boosheid zit ook in mij. Het verschil is dat ik het minder goed kan verbergen. Bij mij kunnen de emoties hoog oplopen en mensen vinden mij daarom labiel etc. Mijn vader kan het heel goed verbergen, reageert hoofdzakelijk vanuit zijn ratio, dus mensen zien hem als iemand die stabiel, relaxed en zelfverzekerd is.

Het lukt mij steeds beter om meer schijt te krijgen aan de andere mensen. Die kant wil ik ook op. Maar ik ben er nog niet. En op momenten dat ik hulp nodig heb, voel ik mij dus heel alleen en klote.
pi_178605096
Heel logisch ook. Hij manipuleert jou, weet precies welke knoppen hiji moet drukken om jou te laten flippen.

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar dacht wilde toch even wat zeggen.
Misschien is het een idee om te kijkem met je therapie hoe je wat afstand kan nemen van je vader? Nit perse contact verbreken, maar gewon hoe je het voor jou draaglijk contact kan maken.
Klinkt wat dramatisch maar je snapt wel wat ik bedoel?
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')