abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_175949435
registreer om deze reclame te verbergen
CYPRUS

Waar kennen we de Cyprioten van?

Van de tweedeling tussen het Turkse en Griekse deel natuurlijk. Verder als een zonnig eiland, dat bij de EU hoort, maar geografisch in Azi ligt. Ook was Cyprus de tegenstander in de bomwedstrijd waardoor Nederland bijna niet naar het EK Voetbal in 1988 mocht. Ook van de Mandolinen uit Nicosia van de Zangeres Zonder Naam. De naam Cyprus is afgeleid van koper, dat veel in de grond te vinden is. Ze rijden er links en er was natuurlijk een financile crisis enige jaren terug.

article-1279699-064332A5000005DC-168_634x408.jpg

Hoe doen ze het op het ESF?

Cyprus is sinds 1981 actief op het ESF en heeft sindsdien 34 keer deelgenomen. Het land is er nog niet in geslaagd om op het erepodium te verschijnen, maar er werden wel drie 5e plaatsen behaald. In totaal haalde Cyprus negen keer de Top 10 en werd het ook nog vier keer 11e. De beste fase van Cyprus lag in de jaren ´90 en het begin van de jaren ´00. Tussen 2006 en 2014 waren de Cyprioten maar twee keer aanwezig in de finale, maar de voorbije drie jaar werd de finale telkens bereikt.

De inzendingen van Cyprus door de jaren heen waren vaak ballads of door Griekenland genspireerde uptempo plaatjes. De ballads werden bij een goede uitvoering meestal wel redelijk beloond in het jury-tijdperk, wat in combinatie met de bijna standaard 12 punten uit Griekenland leidde naar veel behoorlijke uitslagen. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat een nogal groot deel van de Cypriotische inzendingen van voor de eeuwwisseling een ietwat oubollig karakter hebben. Het is pas van de heel recente tijd dat de liedjes wat gevarieerder en moderner klinken.

Na het afschaffen van de taalregel zijn de meeste inzendingen in het Engels, al waren er ook nog drie Cypriotische pogingen. Evridiki zong nog eens geheel in het Frans, terwijl Voice Italiaanse elementen toevoegde aan hun lied. Het ESF is vrij populair op Cyprus. Hoewel het eigen land niet zo goed scoort, zijn veel artiesten die Griekenland vertegenwoordigen ook populair op Cyprus, soms zelfs populairder dan de eigen deelnemers, en voor Griekenland is er geregeld iets te juichen.

cyprus-600x332.jpg
Deze beelden komen niet vaak voor.

Bij de puntenverdeling is de relatie met Griekenland bekend. Beide landen geven elkaar bijna altijd de 12 punten. Heel in het begin wilden de landen elkaar nog weleens iets minder geven. In 1983 gaf Griekenland zelfs een keer geen enkel punt. In alle andere gevallen gingen er minimaal 6 punten van land naar land. Een recente uitzondering zonder 12 punten over en weer is 2015, toen beide landen de 12 gaven aan Itali. In 2016 gaf Cyprus Griekenland in de halve finale 15 punten, waarbij de jury het zwakke Utopian Land maar 3 punten gaf. In 2017 gingen er echter gewoon weer 24 punten over en weer in de finale, wat ook een tekortkoming van het nieuwe stemsysteem aangeeft.

Met Turkije is de relatie altijd moeizaam gebleven. Hoewel de relatie van Turkije met Griekenland uiteindelijk redelijk ontdooide, gaven Cyprus en Turkije elkaar vrijwel nooit punten.

Bij de puntenverhouding met Nederland valt het op dat Nederland een aantal keer zeer hoge scores aan Cyprus heeft gegeven en verder bijna niets. Er waren punten voor Island (8), Anna Vissi (12), Alexia (2), Evridiki(1992, 8), Chara & Andreas Konstantinou (10) en Lisa Andreas (8).

Andersom was er liefde voor Linda Williams (2), Bernadette (5), Frizzle Sizzle (1), Maywood (2), Humphrey Campbell (7), Maxine & Franklin Brown (5) en Linda Wagenmakers (5). Opvallend is dat Marcha, Ruth Jacott, Edsilia en Anouk ondanks goed scorende inzendingen misgrepen.

Hoe ging het door de jaren heen?

Cyprus debuteerde in 1981, met een gelegenheidsgezelschap, met de nogal matige naam Island. Het waren twee mannen en twee vrouwen, een groepssamenstelling die we in de jaren ‘70 gelukkig nog niet al te vaak hadden gehad. Hun liedje Monika, met het refrein Moni-Moni-Moni-Moni-Monika dat lekker bleef hangen, was zeker niet onverdienstelijk. Het zou 6e worden.


In 1982 ging een grote ster van het eiland naar het festival. Anna Vissi zong Mono I Agapi. Het was een wat rustiger (en ook iets minder leuk) liedje dan Autostop, waar ze in 1980 namens Griekenland mee deelnam, maar het scoorde wel duidelijk beter. Anna’s optreden bracht het lied naar een hoger plan.
Op het ESF voelt de familie zich als een Vissi in het water (twijfelgevalletje, maar we laten hem erin), want haar zus Lia (in haar paspoort Olympia) Vissi hengelde in 1985 ook naar een toppositie. Daar zou ze niet in slagen met een 16e plek. Anna was de meer getalenteerde zangeres, want zij werd 5e.


De rest van de 80s kenmerkte zich als een periode met weinig verheffende inzendingen uit Cyprus. In 1986 werd Elpida zelfs laatste. In andere jaren kwam Cyprus hier altijd wel onderuit bij matige liedjes, vanwege de 12 punten uit Griekenland, maar die deden dit jaar niet mee. Ook Cyprus zelf ontbrak een keer. In 1988 werd het lied Thimame gediskwalificeerd omdat het 4 jaar eerder ook al aan de voorronde had deelgenomen. Niet geheel verrassend mocht dat niet.

Tussendoor in 1987 had Alexia een nette 7e plaats gehaald met Aspro Mavro. Ze was geen aspirant-Mavo-leerling, maar de titel betekent Wit-Zwart en dat slaat dan weer op de toetsen van de piano. En elke keer als Alexia piano speelde, moest ze weer aan haar geliefde denken, vandaar dit lied met deze titel, waarmee ze indruk maakte op het ESF in Brussel.

In de jaren ‘90 vond Cyprus een methode om rond de 10e plaats te eindigen. Bijna al hun inzendingen waren ballads, vertolkt door iemand die redelijk kon zingen. De trein naar de vergetelheid stond vaak al naast het podium te wachten om de deelnemer van dienst mee te nemen, maar de vakjury’s gunden de Cyprioten meestal wel wat punten voor hun liedjes, vandaar dat ze over het algemeen wel aardig scoorden. Tussen 1989 en 1998 waren ze bijzonder stabiel met onder meer drie 9e en vier 11e plaatsen.

In 1991 werd Elena Patroklou 9e met SOS, een makkelijk te vertalen titel. Ze had eerder meegedaan als achtergrondzangeres in 1987 en 1989 en beschaamde het vertrouwen niet met deze powerballad.

In zowel 1992 als 1994 werd Cyprus vertegenwoordigd door de zangeres Evridiki. Zij studeerde aan muziekscholen in Nicosia, Parijs en Boston, dus het was wel duidelijk wat haar droom was. Vanaf het begin in 1991 werd haar talent herkend, en dat werd dus onder meer erkend via haar ESF-deelnames. Ze trouwde met Giorgos Theofanous, een Cypriotische producer, die verantwoordelijk is voor een groot deel van Evridiki’s repertoire in de 90s. Dit waren veelal ballads. Nu hun echtscheiding in 2000 richtte Evridiki zich op wildere muziekstijlen, waarmee ze zichzelf heruitvond en uiteindelijk is ze n van de bestverkopende artiesten allertijden geworden in Griekenland en Cyprus. Op het ESF werd ze twee keer 11e, waarbij met name haar tweede deelname Eimai Anthropos Ki Ego in 1994 wel iets meer had verdiend.


In 1995 ging Alexandros Panayi met Sti Fotia. Alex is een groot muzikaal talent en met zijn lange haren een opvallende verschijning. Hoewel hij zelf niet zo veel hits heeft gescoord, heeft hij een bijzonder afwisselende carrire achter de schermen. Zo werkte hij als zangcoach voor Anna Vissi, Helena Paparizou en Philipp Kirkorov. Hij schrijft musicals. Hij was stemacteur in meer dan 40 grote tekenfilms, zoals Tarzan en Lion King. Hij was coach bij X-Factor en soortgelijke programma’s. Daarnaast is hij zeer regelmatig actief voor de Cypriotische kankerstichting, onder meer in reclamespotjes.

Voor het ESF was hij zelf twee keer actief als deelnemer. In 1995 dus, toen hij 9e werd. Later nog eens als onderdeel van Voice in 2000, maar dat werd geen succes, want Cyprus werd 21e en mocht het jaar erna niet meedoen. In 1990, 1993, 1998 en 2009 bleef hij met zijn liedjes in de Cypriotische voorronde steken. Ook was hij betrokken als achtergrondzanger bij onder meer Helena Paparizou, Sakis Rouvas en Litesound. Tevens werkte hij zo’n tien keer als vocal director op het ESF, onder meer voor Fabrizio Faniello, TEO en Farid Mammadov.


Hoewel de vele rustige inzendingen zeker niet onaardig waren, was het een welkome afwisseling in 1997 dat er met Mana Mou werd gekozen voor een uptempo liedje. Hara & Andreas Konstantinou waren de vertolkers van het liedje dat over Cyprus zelf gaat. Het was toen nog niet zo gebruikelijk dat het ‘Griekse’ dance-geluid op het ESF aanwezig was en daarmee onderscheidde het duo zich. Vanaf de eerste startpositie was het een mooie opener en kreeg het lied 12 punten van IJsland en (vanzelfsprekend) Griekenland en werd het knap 5e. Het is niet helemaal duidelijk wat er sindsdien van deze artiesten is geworden, want bijna alle geschreven teksten over hen gaan over hun ESF-deelname.


In 1998 werd de grote ster Michalis Hatzigiannis gestuurd met Genesis. Niet met die band, maar zo heette het liedje, dat 11e werd.

In 1999 moest het dan gaan gebeuren. Marlain won de voorronde eenvoudig met Tha ‘Ne Erotas en dit lied werd meteen n van de topfavorieten om het ESF dat jaar te winnen. Marlain, niet te verwarren met onze Marlayne die dat jaar ook meedeed, was een musicalster, die rondtourde in het Verenigd Koninkrijk. Ze groeide op in Venezuela, Belgi en Cyprus en had dus al de nodige ervaring in de wereld.

Voor een zangeres met een gouden strot is het de kunst dit om te zetten in grote hits. Dat leek met het ESF-lied te lukken. Maar toen kwam de loting. Een startpositie na een commercile onderbreking of als tweede kan ongunstig zijn. Marlain kreeg het echter voor elkaar als 14e te loten, direct na de IJslandse Selma en direct voor de Zweedse Charlotte Nilsson. Die werden 2e en 1e en tussen dat soort vergelijkingsmateriaal viel Cyprus helemaal weg. In plaats van mee te strijden om de overwinning werd de puntentelling een ramp, met slechts 2 punten uit het Verenigd Koninkrijk en een 22e plaats.


In de 21e eeuw mocht er in het Engels gezongen worden en in 2002 deed Cyprus dat voor het eerst. De boyband One vertegenwoordigde het land dit jaar met Gimme. Na de successen van de boybands in de jaren ‘90 zag je die kort na de eeuwwisseling ook geregeld op het ESF verschijnen. Zoals altijd hebben de muziektrends meestal wat vertraging voor ze op het festival opduiken. Het lied Gimme, in de tekst uiteraard gevolgd door “your love”, was nogal clichmatig. Het optreden als opening van dit jaar bleef vooral hangen omdat er kort na het begin opeens ugly duckling in beeld stond voor enkele seconden. Een technisch foutje, maar vermoedelijk trok het de aandacht en het heeft de heren geen windeieren gelegd, want ze werden 6e en hun plaat werd een gigantische hit in Griekenland en Cyprus.


In 2004 werd de voorronde gewonnen door de piepjonge Lisa Andreas. Als 16-jarige mocht ze naar Istanbul met Stronger Every Minute. Lisa heeft de Cypriotische nationaliteit, maar bijna haar hele leven in Engeland gewoond. Haar gevoelige ballad sprak aan bij het publiek, want het haalde de finale en kreeg daarin van bijna iedereen punten, wat resulteerde in een gedeelde 5e plaats met Zweden. Helaas voor Lisa bleef haar gedroomde carrire als topzangeres daarna uit. Ze dook alleen nog eens op in de Britse X-Factor, maar zonder al te veel succes.


Na deze fraaie prestatie was het beste eraf bij Cyprus. Het land heeft de Top 15 sindsdien niet meer gehaald. Tussen 2006 en 2009 werd vier keer op rij de finale gemist. Onder meer Evridiki in 2007 kon haar rentree niet opfleuren met een goed resultaat. Haar Comme Ci Comme Ca was nochtans een favoriet voor een goede score.

In 2010 was Cyprus weer enigszins succesvol. Jon Lilygreen ging naar het ESF, en hij werd bijgestaan door de band The Islanders. Na Island, Voice en One weer een vrij generieke bandnaam, maar vooruit. Life Looks Better In Spring was weer een rustige inzending en dankzij een late loting glipte het vanaf de 10e plaats de finale in. Daarin moest het redelijk aan het begin en werd het dus 21e.

In 2011 had Christos Mylordos ondanks een briljante artiestennaam minder succes. Zijn Griekse San Aggelos S’Agapisa werd 18e in de halve finale en wist alleen de 3JS achter zich te houden. Het liedje ging ook drie minuten nergens heen en werd onderbroken door een ohoho schreeuwende zangeres die met een bal aan een touw stond te zwaaien halverwege het optreden. De televoters en juryleden konden er echter geen touw aan vastknopen wat dit moest voorstellen.

In 2012 was er een betere inzending. Ivy Adamou uit Famagusta, die goed gepresteerd had in de Griekse X-Factor, won de voorronde met La La Love. Dit was een danceplaatje van een jonge zangeres en daarmee eigenlijk automatisch een fanfavoriet. Maar ook bij de bookmakers werd een finaleplek en misschien Top 10 verwacht. Dat eerste zou zonder al te veel problemen lukken, dat 2e niet, want ze werd ietwat teleurstellend 16e. Danceliefhebbers gingen massaal voor Euphoria, wat Cyprus punten kostte. Niet geheel toevallig kreeg dit lied (naast de Griekse 12) de maximale score uit Zweden. Die konden immers niet op Loreen stemmen.


In 2013 was er minder succes. De ballad An Me Thimasai was vocaal veel te hoog gegrepen voor zangeres Despina Olympiou en ze werd voorlaatste in de halve finale. In 2014 was Cyprus er zelfs helemaal niet bij. De financile crisis had hard toegeslagen en er was geen geld voor een ESF-deelname.

In 2015 was er aan budget blijkbaar geen gebrek, want er was een bijzonder lange voorselectie. Eerst waren er zes auditierondes, vervolgens een kwartfinale en een halve finale. Ten slotte kwam eindelijk de grote finale, waar onder meer Hovig en Minus One aan meededen. Het mooie was dat na bijna drie maanden aan selectierondes, de winnaar uiteindelijk zowel niet de favoriet van de jury was als niet van het publiek. De jury wilde Minus One, het publiek wilde Panagiotis. Hovig werd bij beide derde en de eindwinnaar werd twee keer tweede: Giannis Karagiannis.

Zijn inzending One Thing I Should Have Done was een voorbeeld van wat dan een ‘klein liedje’ is. Een rustige inzending, zonder rare act of verkleedpartijen. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. In Nederland krijg je ook al snel de handen op elkaar als je voorstelt eens zoiets te sturen. Hoewel het soms scoort, eindigt de meerderheid van de kleine liedjes ook met een kleine score. De grens tussen minimalistisch en onopvallend is immers zo overschreden. Giannis was geen uitzondering. Hij haalde vanaf een late startpositie simpel de finale, maar daar moest hij optreden tussen winnaar Zweden en debutant Australi. Omringd door zoveel geweld bleef het liedje niet overeind, en het eindigde 22e met 11 punten. 1 uit Sloveni en 10 uit...inderdaad. En dat was jammer, want deze sympathieke zanger met zijn al even sympathieke liedje had best een mooiere score verdiend.


In 2016 werd de voorronde overgeslagen en de jury-favoriet van een jaar eerder intern aangewezen. De rockgroep Minus One ging met een liedje van Thomas G:Son. Dat is dus rockmuziek, maar dan salonfhig (waarom gebruik ik in vredesnaam dit woord) gemaakt voor het ESF.

Het lied waar het om ging was Alter Ego, dat op het festival prima gebracht werd door de ervaren band. Het ging ook zonder problemen naar de finale, maar daarin viel de 21e plek weer nogal tegen. Met name bij de jury’s scoorde Minus One bijzonder matig.

In 2017 werd de uitslag van de voorronde van 2015 nog maar eens gebruikt ter inspiratie van het intern selecteren van de artiest. Hovig mocht de vlag verdedigen. Dit was een half-Armeense en half-Cypriotische zanger. Een handige keuze, want daarmee was er goede kans op hoge punten bij jury en publiek uit niet alleen Griekenland, maar ook Armeni. Naar later zou blijken, kreeg Hovig door er alleen maar te zijn al een startpremie van respectievelijk 42 en 43 punten in de halve en grote finale.

Zijn lied Gravity was overigens zeker finale-waardig, dus dat scheelt. Het zou ook zonder steun naar de finale zijn gegaan. In de finale kon hij een zetje in de rug wel gebruiken, want met 68 punten werd Hovig 21e.

Zo wacht Cyprus al weer een hele tijd op een goede uitslag en sowieso al sinds ze erbij zijn op een echte klapper. Veel inzendingen zijn wel aardig, maar de originaliteit ontbreekt vaak om er echt uit te springen. Als die er wel is, weten de televoters en jury’s het land immers wel te vinden, zo is eerder aangetoond.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hier is een net overzicht van alle Cypriotische inzendingen en hun resultaten te vinden of kijk naar het filmpje hieronder of klik anders op de spoiler:


SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Wat is jouw favoriete Cypriotische inzending?
:)

In deze reeks verschenen eerder:
Duitsland - Itali - Zweden - Nederland (Jaren '50-60-70) - Belgi - Azerbeidzjan - Nederland (Jaren '80 en '90) - Estland - IJsland - Nederland (Jaren '00) - Frankrijk - Oekrane - Nederland (Het jaar 2010) - Hongarije - Servi - Roemeni - Griekenland - Denemarken - Spanje - Verenigd Koninkrijk (1957-1987) - Verenigd Koninkrijk (1988-2017) - Sloveni - Rusland - Malta - Noorwegen - Israel - Litouwen - San Marino - Georgi - Australi - Tsjechi - Montenegro
De Sahara is zonder meer erg droog.
pi_175950148
Ik vond Cyprus met name in de jaren 80' en 90' goed.
1981 Hun debuut was goed,
1982 Anna Vissi,
1987 mijn guilty pleasure Aspro Mavro,
1997 wat een geweldig liedje was Mana Mou en wat een goede act.
1995 Alex was super, ook zo'n geweldige act.
2000 Vond ik ook goed en ondergewaardeerd.

Maar mijn grootste favoriet en wat absoluut had mogen winnen was Evridiki in 1994.
Zo ondergewaardeerd. Haar liedje in 1992 vond ik ook goed.

Haar liedje in 2007 daarentegen vond ik zo slecht.

[ Bericht 1% gewijzigd door ato op 23-12-2017 17:27:30 ]
Life can be a bitch, so like it..
pi_175958329
Alleen al vanwege het punten uitwisselsysteem met Griekenland heb ik vrij weinig met Cyprus. Het nummer van Lisa Andreas vond ik wel mooi en met emotie gebracht, en het nummer van Ivy Adamou vond ik wel lekker. Niet bijzonder, maar ligt goed in het gehoor.
Ongenteresseerd maar toch aanwezig.
pi_175963413
registreer om deze reclame te verbergen
Het is altijd weer wachten op de 12 punten uitwisseling tussen Cyprus en Griekenland (al is het soms wat minder en een verdwaalde keer niets). Daardoor wekt het land niet heel veel sympathie op. Wel hebben ze bij hun deelnames diverse nummers gehad die prima waren. Al is het ook weer niet zo dat het land heel hoog staat wat betreft Songfestival landen. Een beetje onderaan de middenmoot denk ik. Wat de laatste tien jaar ook wel zo'n beetje voor hun inzendingen gold.

De eerste jaren deden ze het best aardig. Het eerste liedje heb ik niet live meegemaakt (toen was ik een half jaar oud). Maar later nog wel gehoord. Geen liedje wat de tand des tijds geweldig heeft doorstaan. Maar binnen het tijdsegment prima. En inderdaad werkt het wel aanstekelijk. Het liedje erna was wel wat kabbelend maar ook nog prima en Anna Vissi natuurlijk een grote naam. Veel van de inzendingen daarna heb ik toen natuurlijk ook niet meegekrengen, maar ook verder daarna weinig nog gehoord. Dus daar kan ik weinig van zeggen.

De jaren negentig heb ik wel veel van gezien, al staan mij veel van de jaren ook niet echt goed voor de geest. 1995 en 1997 zijn ook weer prima liedjes. Niet enorme toppers, maar zeker geen straf om naar te luisteren. 1999 vind ik dan eigenlijk best wel een zwak nummer. Een ritme wat het net niet is, en de het goede van haar stem hoor ik er ook niet echt vanaf. Daarna kabbelde het nog een beetje voort. Tot je die wanstaltige inzending uit 2002 kreeg. Die accenten, die foute koppen, foute kleding en dan zo'n liedje. Hoe kun je zulks een wansmaak bedenken?

2004 was dan wel een stuk hoger van kwaliteit. Vooral beter gezongen ook, maar wel slaapverwekkend. Het jaar erna grepen ze dan wel weer terug naar het foute van eerder, al vind ik bij dat nummer het toch net even wat beter passen. Absoluut geen briljant nummer, maar het is nog wel aan te horen. Om dan in het even jaar weer iets beters te produceren, maar ook wederom geen spannend nummer. Al is het minder slaapverwekkend dan twee jaar ervoor, echt bijblijven doet het niet.

Blijkbaar zijn oneven jaren bij Cyprus het jaar van de kermis inzendingen. Want verdomd na een wat rustiger nummer gaan ze spontaan weer gek doen. Al is er wel een licht stijgende lijn waar te nemen. Het nummer was weer net wat beter dan die uit 2005. Maar het is nog steeds geen vetpot. Het jaar erna blijkt dat de Cyprioten oom in even jaren gek te kunnen doen. En ook in dit geval is het nummer weer een klein beetje beter. Al zijn al die kleine beetjes bij elkaar ook weer niet genoeg om tot een enigszins goed nummer te komen. Het blijft toch allemaal net weer een beetje kermis.

Daar waar de nummers niet al te geweldig waren, maar nog best naar te luisteren, gold dat niet voor 2009. Wat deed dat toen pijn aan de oren zeg, wat was dat vals. En toen ik net weer terug luisterde sprong er meteen spontaan weer een barst in mijn glas, zo vals is het. Dat was in 2010 dan eindelijk toch wel een stuk beter. Vrij goed gezongen. En hoewel het ook weer niet het allerspannendste nummer was. Is Life Looks Better in Spring toch een meezinger. Een liedje wat ik ook prima kan opzetten. En eigenlijk de beste inzending die ze in tijden hadden. Het nummer het jaar erna was weer wat minder, al was dat nog best aan te horen.

Dan 2012, eigenlijk een van de weinig jaren waarin Cyprus echt een gooi leek te doen naar een top klassering. Een goed liedje, waar eigenlijk alles wel aan klopt. Blijft goed hangen, eigenlijk al na een enkele keer luisteren. Gezongen door een leuke dame, die live prima was. En de act zat ook nog goed in elkaar. Het zal dan inderdaad wel aan de aandacht voor Euphoria gelegen hebben dat het nummer minder scoorde. Of Europa had dat jaar toevallig even geen zin in een dergelijke productie. Daardoor eindigde Ivi opvallend laag. Zeker als je bedenkt dat 2012 het niveau in de breedte om te huilen was. Daar hadden ze echt veel meer verdiend.

De jaren erna ging Cyprus weer terug naar de kwalitatief best goede, maar toch vooral ook slaapverwekkende nummers. Despina was best goed, maar vooral totaal niet boeiend. En One Thing I Should Have Done had als enige twee voordelen dat het een heel sympathiek liedje was en de zanger zelf ook erg sympathiek overkwam. Het is mij dan ook een raadsel dat het nummer de finale haalde. Want normaal gesproken is iedereen zo'n nummer al snel vergeten.

Dat gold dan de laatste twee jaar niet. Dit jaar bleef het Gravity van Hovig goed hangen. En het was ook best een aardig nummer. Al zal het zeker in weinig toplijsten terecht gekomen zijn. Dat geld wel wat meer voor Minus One. Weliswaar is het een beetje rechttoe rechtaan rock muziek. Rock van het veilige soort (eigenlijk was hun uitstraling meer rock dan het nummer zelf). Maar toch beviel het nummer mij bijzonder goed. Het was een van mijn favorieten afgelopen jaar. En samen met La La Love mijn favoriete Cypriotische inzending.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel hl snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
  zondag 4 februari 2018 @ 23:11:28 #5
204179 grazz
No milk today
pi_176960446
Ik heb 1 favoriet en dat blijft Genesis. Die fluit in het begin, zijn stem en het krachtige refrein doen 't em.


Een een guilty pleasure blijft Feeling alive. Maar dat is gewoon No Mercy begin 00's.

abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')