abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
pi_175511213
registreer om deze reclame te verbergen
NOORWEGEN

Waar kennen we de Noren van?

Van de prachtige kust met de fjorden natuurlijk, verder van het koude en drijfnatte klimaat, de wintersporters, de bodemschatten, daarmee de enorme rijkdom, daarmee is alles enorm duur, de Noordkaap, Rosenborg, Olympische Spelen, de rivaliteit met Zweden en natuurlijk als het land waar Kees Verkerk na zijn schaatscarrière een camping opende.

norway-fjords-travel-cruise-818370.jpg

Hoe doen ze het op het ESF?

Noorwegen is een bijzondere deelnemer. Enerzijds vanwege het feit dat het land drie legendarische overwinningen boekte met La Det Swinge, Nocturne en Fairytale. Anderzijds van de vele flaters die de Noren sloegen op het ESF. Ze werden 11 keer laatste en eindigden minstens zo vaak in de allerlaagste regionen. Het is pas van de recente jaren dat Noorwegen regelmatig ‘gewoon’ in de Top 10 scoort.

De taalregel was één excuus voor de belabberde scores in de vorige eeuw. Maar minstens zo belangrijk waren de vele zelfs voor het ESF oubollige inzendingen, aangevuld met merkwaardige types die de Noren afvaardigden. In de jaren ‘80, toen het algehele niveau op het ESF kelderde, scoorde Noorwegen geleidelijk iets beter, met uiteraard als hoogtepunt en uitzondering op de regel de Bobbysocks. Maar het is pas sinds de liedjes in het Engels zijn dat Noorwegen echt een land is om rekening mee te houden. Sinds de introductie van de halve finales miste Noorwegen maar drie keer de finale en vier van de vijf recentste inzendingen haalden de Top 10.

De Noorse voorronde wordt Melodi Grand Prix genoemd. Hoewel ze daarmee de Zweedse buren doorgaans niet naar de kroon steken, is het over heel Europa beschouwd tegenwoordig een prima voorselectie. Het valt verder op dat veel Noorse artiesten meerdere malen eraan deelnamen, en ook geregeld meerdere keren wisten te winnen, zelfs als een eerdere inzending op het ESF zelf hopeloos gefaald had.

logo_dmgp-620x330.jpg

Bij de puntenverdeling is er vooral wederzijdse interesse voor Zweden en Denemarken, hoewel er meer punten gaan dan komen. Met Finland en de Britse eilanden is er een vergelijkbare, maar zwakkere relatie.

Nederland en Noorwegen willen elkaar nog weleens iets geven, al duurde het lang voor de Nederlandse liefde op stoom kwam, mede door onze afwezigheid in 1985 en 1995 toen de Noren wonnen. Er waren hoge scores voor Jahn Teigen (8), Karoline Krüger (7), Elisabeth Andreasson & Jan Werner Danielson (10), Jostein Hasselgård (7), Alexander Rybak (12), Carl Espen (10) en JOWST (7 (j)).
Andersom was er bovengemiddeld veel liefde voor Saskia & Serge (8), Sandra & Andres (8), Teach-In (12), Bernadette (7), Ruth Jacott (10), Edsilia (8), Anouk (8) en de Common Linnets (12).

Hoe ging het door de jaren heen?

In 1960 was Nora Brockstedt de eerste Noorse deelneemster. Haar Voi Voi was een alleraardigst debuut. Nora vertelt in het liedje over een ander liedje dat ze had gehoord toen ze op reis was. Voor de rest van Europa bleef vooral de aanstekelijke titel hangen en Nora werd 4e. Een mooie uitslag, die tot in de jaren ‘80 maar één keer verbeterd zou worden. Zelf zou ze een jaar later terugkeren en 7e worden.

Die ene betere score kwam in 1966 van Åse Kleveland, die derde werd met Intet Er Nytt Under Solen (NL: Er Is Niets Nieuws Onder De Zon). Het liedje was niet zo bijzonder, maar ze viel op als eerste zangeres die niet in galajurk verscheen. Met de gitaar in de hand werd ze 3e.
Na het ESF ging ze op een wereldtournee die haar tot in Japan bracht. Later zou ze de muziek inruilen voor de politiek en werd ze Minister van Cultuur, waarmee ze onder meer verantwoordelijk werd voor een goede uitvoering van de Olympische Spelen in Lillehammer.


Ik zou hier met liefde een hoop ruimte vullen met kwalitatieve hoogtepunten van Noorse Songfestivalliedjes uit de jaren '60 en '70, maar die zijn nogal schaars. In 1970 ontbraken de Noren zelfs helemaal uit woede over de uitslag met vier winnaars. Dat betekende toch al gauw gemiddeld 0,1 punt extra voor de andere deelnemers. In 1971 zwaaide Hanne Krogh drie minuten met een paraplu. Dat was niet omdat het punten regende voor Noorwegen, want ook zij werd gewoon voorlaatste. De enige iets betere inzending uit deze periode was It’s Just A Game van de Bendik Singers in 1973. Dit was een gelegenheidsformatie van twee heren en twee dames, waarbij de broers Bjørn en Philip overigens wel een buschauffeursuitstraling hadden. Ze werden 7e en een jaar later kregen we met ABBA een sterk aftreksel (is er eigenlijk een tegenovergestelde versie van een slap aftreksel?) van deze groep.

hqdefault.jpg

Fast forward dan maar naar 1985, want toen gebeurde het. Zomaar vanuit het niets hadden de Noren een topinzending. Ze besloten van hun zwakte hun kracht te maken. Normaal stuurden ze immers liedjes die een jaar of 10-20 achter de feiten aanliepen. Deze keer werd er een plaatje in retrostijl gestuurd en dan valt het niet op als het de hitparadetrends niet volgt.

La Det Swinge werd vertolkt door de Bobbysocks, een gelegenheidsduo met oud-deelneemsters Hanne Krogh (van die paraplu) en Elizabeth Andreassen (die al namens Zweden had meegedaan). Op 4 mei 1985 werd het met acht keer 12 punten een prachtige overwinning voor Noorwegen. Na zo veel zwakke scores was het eindelijk reden voor feest. Het lied werd een nummer 1-hit in eigen land en in België en een fraaie ESF-klassieker. In hun thuisland hadden ze nog de nodige hits, alvorens de beide dames zich weer richtten op hun solo-carrières, waarbij beiden nog regelmatig in voorrondes en zelfs weer op het ESF opdoken.


De zege werd gevolgd door een aantal inzendingen met iets betere uitslagen. De beste was For Vår Jord van Karoline Krüger, 5e in 1988. Voor een echte succesperiode moeten we naar het midden van de jaren ‘90. In 1993 werd Silje Vige 5e met het mysterieuze Alle Mine Tankar. Dit werd gevolgd door een 6e plaats voor Elisabeth Andreassen & Jan Werner Danielsen met een duet getiteld Duett.

Het hoogtepunt van deze opleving kwam in 1995. Secret Garden won het Songfestival met één van de mooiste ESF-liedjes allertijden Nocturne. Secret Garden bestond uit de Noor Rolf Løvland, die zowel dit liedje als La Det Swinge schreef, en Fionnuala Sherry, een Ierse violiste. Haar afkomst hielp mee, want de vakjuryleden werden in die jaren al wild als een delegatie een Ierse toiletjuffrouw meestuurde.

Het bijzondere aan Nocturne is dat het lied maar 24 woorden tekst kent en verder vooral op de prachtige vioolsolo van Fionnuala leunt. Daarmee omzeilde de plaat moeiteloos de taalbarrière die Noorwegen zo vaak punten had gekost. Ondanks de beperkte hoeveelheid tekst, werd Nocturne in diverse talen vertaald. Zo werd het ook een grote hit in het Chinees. Tegenwoordig zijn dit soort (bijna) geheel instrumentale inzendingen niet meer toegestaan.


In 1996 was Elisabeth Andreassen alweer terug. Geef haar eens ongelijk, ze was 1e en 6e geworden namens Noorwegen en eerder 8e namens Zweden. Het ESF lag haar dus wel. En dat bleek dit jaar weer, want met een rustige plaat I Evighet werd ze 2e.

Nog één Noorstalige inzending zou redelijk scoren. Altiid Sommer van gospelzanger Lars Frederiksen werd 8e in 1998. Daarna werd de taal vrijgegeven en dat betekende meestal Engelstalige inzendingen. De eerste aardige score in die taal was in 2000 toen de groep Charmed 11e werd.

Een echt succes volgde in 2003, toen Jostein Hasselgård meedeed met I'm Not Afraid To Move On. Dit is één van de betere Noorse inzendingen. In het gevoelige liedje begeleidt Jostein zichzelf op de piano en geeft hij alles tijdens het optreden. Dit levert onder meer drie keer 12 punten op en een wat ondankbare 4e plaats. Dat is omdat de Top 3 van dat jaar (Turkije – België – Rusland) binnen een marge van drie punten eindigde, en Noorwegen daarachter in een soort niemandsland rustig naar de 4e plaats koerste. Misschien ook daardoor is Jostein ondanks zijn goede optreden snel in de vergetelheid geraakt. Tegenwoordig is hij meester op een kleuterschool.


In 2005 gooiden de Noren het eens over een andere boeg. De glam metal band Wig Wam werd de grote winnaar in de voorronde met In My Dreams, en zou ook op het ESF een sensatie blijken. Rock is the new schlager was het thema van de band, en dat bleek aan te slaan bij de televoters. In opvallende outfits bracht het gezelschap de broodnodige variatie op een editie van het festival die werd gedomineerd door ballads en belegen popdeuntjes. If this ain't real don't wake me up, I don't ever wanna stop. Dat zijn teksten en die zorgden voor een 9e plaats. Meer dan dat plaveide dit Noorse lied de weg voor het succes van Lordi een jaar later.


In 2006 was er een zeldzame inzending in het Noors. Christine Guldbrandsen zong Alvedansen, de dans van de elfjes. Een bijzonder mooi liedje, dat op zich wel wat meer had verdiend dan een 14e plaats. Het enige minpuntje is dat zowel de zangeres als de vijf achtergrondzangeressen bijzonder mooie vrouwen waren, maar wel met een ongelofelijke Vinexwijk-uitstraling.

christine_gulbrandsen.jpg

In 2007 was het de beurt aan de 46-jarige (en voor televoters dus helaas veel te oude) Guri Schanke. Ven A Bailar Conmigo was een typisch Spaanse inzending die ergens in de achterhoede eindigt. Ook als die wordt ingezonden door Noorwegen. In 2008 ging het beter met de jongere Maria Haukaas Storeng. Deze musicalster werd met Hold On Be Strong vanaf de laatste startpositie 5e, met 12 punten uit Finland en Zweden. De act viel vooral op door het normale karakter, waar de meeste andere landen de gekste dingen uit de kast hadden gehaald om op te vallen. Ze zong het lied ook heel goed, maar het hield op de één of andere manier toch een ietwat kille uitstraling, waardoor het podium uit het zicht bleef.

guf1-e1442324991774.jpg

Op dat moment de hoogste score ooit. 169 punten voorsprong op de nummer 2 IJsland. 16 keer 12 punten, uit alle hoeken van Europa. Bij 35 landen in de Top 3. Meer dan 600.000 televotes meer dan de nummer 2 in de Noorse voorronde. Een Top 3-hit in 11 landen. Een half miljoen verkochte exemplaren in Rusland. Kortom, Fairytale van Alexander Rybak was wel een redelijk overtuigende winnaar in 2009.

Het was niet zo'n spannende puntentelling dat jaar, omdat het niet de vraag was of Alexander zou winnen, maar met welke marge. Fairytale trok alle punten naar zich toe. Iets wat er bijvoorbeeld ook voor zorgde dat van de eerste 11 liedjes in de halve finale alleen Denemarken zich op eigen kracht nog net kon kwalificeren (Kroatië werd nog gered door de jury). Noorwegen moest daar als 6e aantreden. Het was een prachtige zegetocht voor de half Wit-Russische en half Noorse Alexander Rybak. Zijn sympathieke uitstraling deed de rest, al bleek in de jaren na het ESF nogal eens dat hij achter de schermen hevige woede-uitbarstingen kon hebben. Zo sloeg hij eens zijn viool kapot vlak voor een optreden op de Zweedse TV, waardoor de show niet doorging. Bij ons is hij ook weer vrij snel uit beeld geraakt, en hij richt zich tegenwoordig vooral op Noord- en Oost-Europa.


Het succes kon geen vervolg krijgen in 2010. Didrik Solli-Tangen had met My Heart Is Yours een uitstekende inzending, maar helaas bleek dat op de plaat toch indrukwekkender te klinken dan wat hij op het podium bracht. Na zwakke scores van Stella Mwangi en Tooji, maakte Noorwegen weer grote indruk in 2013. I Feed You My Love van Margaret Berger is een lied dat drie minuten spannend blijft, zonder daar grootse uithalen of een spectaculaire act voor nodig te hebben. Het was een zeer originele inzending. Uiteindelijk werd het 4e. Opvallend was wel dat hoewel Denemarken dit jaar won, dit lied de favoriet van de Scandinavische landen was. Het kreeg 12 punten van Zweden, Finland en Denemarken en 10 van IJsland.


In 2014 ging de zanger Carl Espen met Silent Storm. In het matige deelnemersveld, was dit meteen een kanshebber op een topklassering. Zeker vooraf, toen Conchita en de Common Linnets nog geen indruk hadden gemaakt op de repetities. Carl had alleen een probleem. De onervaren zanger was nogal zenuwachtig voor zijn optredens. Die stress had ook invloed gehad op zijn prestaties tijdens de voorronde. Zijn lied was met afstand het beste, maar hij klonk bij vlagen als Herbert the Pervert van Family Guy, in plaats van als een stoere Noorse kerel. Op het ESF ging het wel iets beter, maar met een 8e plaats haalde hij niet alles uit dit liedje, want Top 5 had zeker moeten kunnen.


In 2015 bleef Noorwegen in dezelfde sfeer. Mørland & Debrah Scarlett zongen A Monster Like Me. Een duister en mysterieus lied over verschrikkelijke dingen. Het is weer eens iets anders op een ESF. Het nadeel is natuurlijk wel dat het Songfestival in de eerste plaats een feestje is en televoters dat ook meewegen bij hun stemmen. Niet geheel verrassend werd dit dan ook 7e bij de jury en 17e bij het publiek en gecombineerd 8e. Waarbij we toch wel mogen stellen dat zo'n mooi lied ook in een sterk ESF-jaar gewoon in de Top 10 thuishoort. Het hielp ook niet echt mee dat het vlak voor de winnaar Zweden moest optreden. Debrah werd geboren in Basel, en niet geheel toevallig kwamen er dan ook 10 punten uit Zwitserland.

In 2016 redde Agnete het niet met haar Icebreaker. In 2017 redde JOWST het wel. Dit is Joakim With Steen, een producer. De zang op het ESF werd gedaan door Aleksander Walmann. Voor Joakim werd het een mooi jaar want 5 weken voor de voorronde werd zijn dochter geboren en na de winst in de voorselectie werd Grab The Moment 10e op het ESF.

DE MEEST INDRUKWEKKENDE NOORSE FAALMOMENTEN

In de tekst tot nu toe hebben we er nog redelijk omheen kunnen laveren, maar er is uiteraard geen ontkomen aan om ook even aandacht te besteden aan de minder succesvolle deelnames van Noorwegen. Want die waren er nogal veel. 11 keer werd Noorwegen laatste op het ESF, waarvan 4 keer zelfs zonder punten. Anita Thalaug was bij de vierde deelname in 1963 de eerste en Tooji in 2012 de meest recente. Al haalde Tooji in elk geval de finale nog. Maar dat maakt zijn 7 punten daarin niet minder pijnlijk. Nederland hielp hem als 24e stemmende land met 3 punten eindelijk van de 0 af.

Naast de grote verzameling rode lantaarns heeft Noorwegen nog flink wat andere podiumplekken gepakt (van onderaf gerekend). De meest dramatische periode, het waren bijna Nederlandse toestanden, was tussen 1967 en 1981, toen de Noren maar 2 keer de onderste 5 wisten te ontlopen en in '69, '74, '76, '78 en '81 onderaan eindigden. Meestal waren het suffe ballads die door de taalregel onbegrepen bleven voor buitenlandse jury's, en zodoende laag scoorden. Maar er waren ook zeker inzendingen bij die best iets meer hadden mogen krijgen. Bij deze een Top 5 van opvallende pareltjes:

5. Als het om slechte Noorse prestaties op het ESF gaat, is het onvermijdelijk dat Kirsti Sparboe genoemd wordt. Ze ging drie keer naar het festival. Waar wij nog weleens willen klagen dat Sandra Reemer ook drie maal afreisde en geen enkele keer de Top 3 haalde, moeten de Noren zowat moedeloos zijn geworden toen Kirsti in al haar deelnames bij elkaar maar 4 punten wist te sprokkelen. Het liedje met de leukste titel en dat het beste scoorde met 2 punten, was Dukkemann in 1967. Dat gaat niet over Donald en zijn vrienden, want een dukkemann is een pop. Of eigenlijk een marionet (een onderwerp waar Nederland later ook nog weleens een liedje over had willen inzenden). De vrolijkheid spatte er vanaf, maar het leidde slechts naar 1 punt uit Nederland en 1 punt uit Zweden. Daarmee werd Kirsti gedeeld voorlaatste met het Nederlandse Ringe-Dinge-Ding.


4. In 2011 had Noorwegen al een flinke naam opgebouwd, vooral dankzij de overwinning van Alexander Rybak twee jaar eerder. Dit jaar hadden de Noren een tropische verrassing in de aanbieding. De Keniaanse Stella Mwangi was weer eens iets anders dan de meestal hoogblonde Noorse autochtonen die het podium bevolkten. Ze zorgde voor een primeur door een deel van haar lied Haba Haba in het Swahili te zingen. Toch nuttig dat zo'n taalregel is afgeschaft. Ondanks de 2e startpositie was ze een favoriet om de finale te halen. En na het optreden bleek ook dat het publiek wild enthousiast was over haar vrolijke show. Er was alleen één probleempje: ze kon niet zingen. En dat is op een ESF eigenlijk wel de bedoeling. Waar de televoters haar nog wel naar de finale lieten gaan, was de jury bikkelhard en daardoor werd ze slechts 17e. Het is één van de zeldzame keren dat bij een Noorse inzending de zang niet in orde was.


3. In 1980 stuurden de Noren het lied Sámiid ædnan. Dit was een protestlied, dat gebruikt werd door het Sami (of Samen) volk tegen de bouw van een dam voor een energiecentrale in hun leefgebied in het noorden van Noorwegen. De protesten waren vrij heftig, tot aan hongerstakingen toe. Tijdens de demonstraties werd het refrein van dit lied gezongen, in de zangtaal van de Sami, die "Yoik" genoemd wordt (was het niet met een Y begonnen, dan had hier een leuke Twee Voor Twaalf-vraag ingezeten).

Het refrein werd uitgebouwd tot een volwaardig lied door de Noorse Sverre Kjelsberg en hij zong het samen met de Sami-zanger Mattis Hætta, waarbij Sverre in het Noors de situatie en de boosheid beschreef, en Mattis vervolgens kwam meegalmen in het Yoik (de aanhalingstekens zijn nu weg, want het begrip wordt bekend verondersteld). Op het ESF werd het 15e, met alleen punten van Duitsland, Nederland, Marokko en Frankrijk. Filmkenners kennen het lied wellicht van The Thing uit 2011. Beluister het lied vooral eens, na ongeveer anderhalve minuut neemt het een zeer interessante wending. Doe dit echter niet vlak voordat u naar bed gaat. Want dit Yoik-gezang blijft hangen. Heeeeeeeeeeeeeeeeeel erg lang.


2. Als de naam Jahn Teigen valt, dan denkt u ongetwijfeld meteen aan zijn redelijk succesvolle deelnames in '82 en '83 Adieu en Do-Re-Mi, die voor Noorse begrippen heel aardig scoorden. Of niet, dat kan natuurlijk ook. Maar dat geeft verder niet, want daar gaan we het nu toch niet over hebben. De focus is volledig op zijn eerste inzending Mil Etter Mil (Mile After Mile). Dat werd in 1978 gezongen door Jahn, die eigenlijk Jan heet, maar daar een H tussen zette om interessant te doen. Jan met een H was heel tevreden over zijn lied, maar dat enthousiasme verdween toen hij luisterde naar het muzikale arrangement van de Noorse componist en dirigent op het ESF Carsten Klouman.

Er brak een stevig conflict uit tussen de twee, dat niet werd opgelost voor het ESF. Uit protest besloot Jahn het optreden te verprutsen. Maar wel op een heel originele manier. In een belachelijke outfit en met rare stemmetjes leek het erop of de Noorse André van Duin dat jaar meedeed. Hij zwaaide en danste in het rond, en niet geheel verrassend slaagde zijn opzet om het lied naar de filistijnen te helpen wonderwel, en eindigde Noorwegen met 0 punten. Carsten Klouman is daarna niet meer gesignaleerd als ESF-dirigent.


Hoe Jahn het vooraf in gedachten had.

1. Het is moeilijk om al dit muzikale geweld te overtreffen, maar Odd Børre deed in 1968 een dappere poging met het liedje Stress. Dat liedje gaat over de stress die je krijgt als je haast hebt om de bus te halen. Geef toe, er zijn minder originele onderwerpen te bedenken. Odd is in gesprek met een vriend en schreeuwt hem toe om zich te excuseren voor zijn haast en dat hij moet rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan om op tijd bij de halte te zijn. Of iets in die richting in elk geval. Het schijnt dat de toenmalige buren van Odd nog steeds weleens badend in het zweet wakker worden, als ze terugdenken aan de wekenlange repetities thuis voor zijn ESF-deelname.

Het is een inzending waar je van houdt of die je haat. Wat dat betreft is het een geschikt liedje voor het Songfestival. Alleen is het niet echt het type muziek waar de jury's in die jaren op stemden. Daarom is het geen verrassing dat het lied slechts 2 punten kreeg. Wat wel jammer is, want laten we eerlijk zijn: Was de winnaar La, La, La nu zo enorm veel beter dan deze Noorse held?


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hier is een net overzicht van alle Noorse inzendingen en hun resultaten te vinden of kijk naar het filmpje hieronder of klik anders op de spoiler:


SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Wat is jouw favoriete Noorse inzending?
:)

In deze reeks verschenen eerder:
Duitsland - Italië - Zweden - Nederland (Jaren '50-60-70) - België - Azerbeidzjan - Nederland (Jaren '80 en '90) - Estland - IJsland - Nederland (Jaren '00) - Frankrijk - Oekraïne - Nederland (Het jaar 2010) - Hongarije - Servië - Roemenië - Griekenland - Denemarken - Spanje - Verenigd Koninkrijk (1957-1987) - Verenigd Koninkrijk (1988-2017) - Slovenië - Rusland - Malta
De Sahara is zonder meer erg droog.
pi_175511805
Echt je bent een held, Fred.
Geweldig gedaan weer.

Noorwegen is op dit moment misschien wel een grote ESF favoriet van mij geworden.
Veel goede liedjes sinds 1960 en ik vond dat Noorwegen afgelopen tijd veel goede inzendingen in stuurde.

Waarvan 2009 de grote klapper was en natuurlijk 2015.
2006 had ook hoger moeten eindigen (ik moest even op zoeken wat een vixen wijk is).
1993 is ook geweldig, hoe de zaal meeklapt.

Dat liedje stress uit 1968, word ik onrustig van. Wel klinkt het orkest goed.
Ik vind de live ESF uitvoering leuker klinken dan de saaie studio versie van Jahn Teigen.
Dat liedje van 1980!vond ik toen vreselijk, maar nu best wel bijzonder.

Ik vond Stella ook leuk en verdiende finale, ondanks matige zang.

Hanne Krogh had in 1971 (die later met De Bobby socks won) een pracht inzending en had veel hoger moeten eindigen.

Life can be a bitch, so like it..
pi_175513310
Eigenlijk ben ik wel heel erg fan van Noorwegen de afgelopen jaren. JOWST, Carl Espen, Margaret Berger en Mørland & Debrah Scarlett hadden allemaal hele goede nummers.

En Nocturne blijft natuurlijk super mooi.
Ongeïnteresseerd maar toch aanwezig.
pi_175519013
registreer om deze reclame te verbergen
Ik kan mij bij de bovenste twee aansluiten dat Noorwegen ook bij mij een van de favoriete deelnemende landen is. Het is misschien wel een van de meest veelzijdige landen als je naar de inzendingen kijkt. Ze doen eigenlijk vrij weinig hetzelfde en ook zijn het vrij weinig zouteloze inzendingen die ze sturen (de laatste jaren), al is Icebreaker daar dan wel min of meer een uitzondering op.

Dat betekend niet dat ik elk opmerkelijk nummer van de Noren ook echt goed vind. Fairytale vind ik een aardig nummer, maar niet meer dan dat. Het is wel heel wat anders dan de rest van de nummers en ook wel een terechte winnaar. Maar de winst was wel een beetje te groot. Ook van Silent Storm ben ik nog steeds niet heel kapot. Het is zeker wel een mooi liedje (en vooral ook weer volkomen anders), maar het deed mij niet zoveel. En ook Nocturne zal ik nooit snel met plezier opzetten. Wel is het mooi dat ook hier weer de diversiteit doorsijpelt.

Daar staat dan weer tegenover dat een van hun falende nummers Stay van Tooji ik juist weer vrij leuk vind. Hij is dan wel een ongelooflijke enge vent, maar het liedje luister ik nog graag naar. Het grote probleem bij dat nummer was, dat het alles rondom het plaatje en optreden nogal aan Popular van Eric Saade van het jaar ervoor deed denken (het nummer niet direct, maar veel andere dingen wel). En dat werkt vaak niet.

Verder vond ik Grab the Moment een erg tof nummer (en ook weer heel anders). Toch staat het liedje niet in mijn top drie. Dat geld wel voor A Monster Like Me, wat ik echt een geweldig nummer vind. Een heel erg goed duet en heel goed gezongen, waarbij vooral dat aanzetten naar 'Just goooo' erg sterk vind. Daarnaast nog I Feed You My Love, wat mijn favoriet dat jaar was. Veel beter dan het winnende niemendalletje. Ook weer een heel ander nummer, goed gezongen en ook nog een leuke dame die Margaret Berger.

Maar mijn nummer één blijft toch In My Dreams. Een van de weinige keren dat rock goed aansloeg (verder nog maNga, al waren die al vrij populair van zichzelf en hadden wat Turkse stemmen mee, al was Never Be the Same ook heel erg goed en Hard Rock Hallelujah scoorde alleen maar als proteststem en de monsterpakken). Wig Wam is ook een van de weinige artiesten/bands die ik ook nog buiten het festival om ben gaan volgen en waarderen. Ze maken veel leuke nummers.

Kortom, ik hoop dat de Noren hun veelzijdigheid en diversiteit blijven vasthouden en nog heel veel toffe nummers gaan insturen _O_
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel héél snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_175519316
Ik vond en vind nog steeds dat Icebreaker de finale had moeten halen.
Life can be a bitch, so like it..
pi_175519627
quote:
1s.gif Op dinsdag 5 december 2017 23:51 schreef ato het volgende:
Ik vond en vind nog steeds dat Icebreaker de finale had moeten halen.
Ik vond het wat saai, al waren er wat mindere nummers wel door naar de finale. Ik vond wel dat zij zelf nogal emotieloos het liedje bracht, alsof ze er geen zin in had. Er staat mij vaag iets bij dat er geruchten waren over depressiviteit bij de zangeres, al kan ik daar ook naast zitten.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel héél snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_175519705
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op woensdag 6 december 2017 00:08 schreef Redefine het volgende:

[..]

Ik vond het wat saai, al waren er wat mindere nummers wel door naar de finale. Ik vond wel dat zij zelf nogal emotieloos het liedje bracht, alsof ze er geen zin in had. Er staat mij vaag iets bij dat er geruchten waren over depressiviteit bij de zangeres, al kan ik daar ook naast zitten.
Ja klopt zij is Manisch-depressief. Ik vond de overgangen in het liedje apart en ik vond dat zij het goed bracht.
Life can be a bitch, so like it..
pi_175519851
quote:
1s.gif Op woensdag 6 december 2017 00:12 schreef ato het volgende:

[..]

Ja klopt zij is Manisch-depressief. Ik vond de overgangen in het liedje apart en ik vond dat zij het goed bracht.
Het was ook niet slecht gezongen. Maar het optreden was te weinig sprankelend en het liedje toch wel wat vlak. De coupletten eigenlijk nog best goed, maar de refreinen wat vlak.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel héél snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_175521142
quote:
0s.gif Op woensdag 6 december 2017 00:19 schreef Redefine het volgende:

[..]

Het was ook niet slecht gezongen. Maar het optreden was te weinig sprankelend en het liedje toch wel wat vlak. De coupletten eigenlijk nog best goed, maar de refreinen wat vlak.
De opbouw in de coupletten is best goed inderdaad, maar dan zakt het helemaal in tijdens het teleurstellende refrein. Jammer wel, want er had meer van die plaat gemaakt kunnen worden.
De Sahara is zonder meer erg droog.
pi_175546960
Noorwegen is een favoriet van mij. Ben sowieso een groot fan van alle Scandinavische (of nou ja, eigenlijk noordelijke) deelnemers.


Vind wel dat ze MGP echt flink moeten aanpassen, de manier zoals het nu gaat is niet echt geweldig vind ik.
Being immortal is fun.
  vrijdag 8 december 2017 @ 10:12:20 #11
260796 DecoAoreste
aka Aleimon Thimble
pi_175569661
Als wat 'jongere' Songfestivalliefhebber ken ik Noorwegen als een sterk en succesvol ESF-land, met diverse uitstekende nummers in recente jaren. :) Mijn persoonlijke favoriet kwam uit 2014: Silent Storm van Carl Espen, al was het niet mijn favoriet om dat jaar te winnen aangezien Hongarije zowaar met een nóg mooier nummer kwam (Running van Andras Kallay-Saunders). Verder was ik in 2005 een groot fan van Wig Wam, jammer dat er niet wat vaker dergelijke rockplaten meedoen. Ook A Monster Like Me, Grab The Moment en natuurlijk Fairytale waren prima nummers.

Toch vind ik het ook wel komisch om de andere kant van het Noorse verhaal terug te lezen. Blijkbaar stonden ze vroeger op ESF-gebied bekend als totale kneusjes. :D Alleen de inzending van Stella Mwangi kende ik uit dat rijtje, die kon inderdaad écht niet zingen.
pi_175629882
Fred, allereerst weer genoten van je overzicht en de opbouw. O+
Ik dacht eerst 'hé, hij raast een beetje over alle dieptepunten heen, waarom?' Dat 'Norway nil points' is niet voor niks een welbekende uitspraak geweest inde ESF contreien. Maar toen kwam daar het rijtje faal-inzendingen. _O_

Redefine, ik ben het zowat woord voor woord met je eens. Enige verschil is dat Silent Storm een van mijn favoriete Noorse inzendingen is. Zó mooi, en dan die stoere en tegelijkertijd oh zo onzeker ogende zanger, ik word daar best wel een beetje week van. O+
Fairytale was leuk maar is daarna zo vaak gedraaid dat het me niet meer zoveel doet. Nocturne heb ik nooit echt boeiend gevonden.

Lordi vond ik too much en als Wig Wam de indirecte aanleiding van hun winst was so be it, maar ik heb dat nummer na het ESF nog vaak op mijn mp3-speler gehad. Dat soort over-the-topness kan ik wel waarderen.

Het zijn toch veelal de inzendingen van de afgelopen 10-15 jaar die me bekoren, alhoewel ik Bobbysocks en die zingende Sami ook stiekem leuk vind.
pi_175667782
In 2015 hebben ze toch wel een kans gemist door in een jaar vol ballads niet voor "En godt stekt pizza" te gaan :).
pi_175670096
Ik heb de hele week dat Stress nummer in mijn hoofd :)

Werd dat niet later gecoverd? Zo'n bekend deuntje.
Life can be a bitch, so like it..
abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')