abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
  vrijdag 1 december 2017 @ 12:15:50 #26
467592 Cause_Mayhem
I will eat your soul
pi_175422211
registreer om deze reclame te verbergen
Ik heb een kat met suikerziekte gehad, heb wel gekozen voor spuiten. Hij was 10 toen hij suikerziekte kreeg, was 17 toen hij doodging. Maar hij was verder gewoon gezond. Als hij ook nog eens zulke slechte nierwaarden had gehad weet ik niet wat we hadden gedaan.

Het spuitje stelt niets voor en het zit zo in je routine.
In het begin denk je wel tjee, hoe moet dat allemaal, maar na een weekje vraag je je af waarom je zo moeilijk erover dacht.
Een kind kan de was doen. Hij is in die jaren ook gewoon nog in pension geweest, geen probleem.

Het enige wat lastig was was zijn eten onder controle houden. Het was een kat die echt naar buiten moest (geboren in het bos, bij een wilde moeder) en als we hem wat minder eten gaven ving hij gewoon meer. Hem netjes slank krijgen zat er dus gewoon niet in.
Toch heeft hij een respectabele leeftijd bereikt, ondanks het feit dat het niet ideaal ging.
Maar nogmaals, hij had geen andere problemen ernaast, was ook echt snel weer het heertje toen we met de behandeling begonnen. En hij was niet heel oud, er was dus zicht op nog een heel aantal jaar in goede gezondheid rondhobbelen.
Our task must be to free ourselves by widening our circle of compassion to embrace all living creatures and the whole of nature and its beauty.
pi_175422254
quote:
0s.gif Op vrijdag 1 december 2017 11:53 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Ik ben niet echt een hondenmens, maar ik geloof dat ik voor een hond niet per se een andere keuze zou maken. Daarom hebben wij ook geen hond. ;) En als deze laatste kat er niet meer is (wat hopelijk nog lang duurt, hij is pas 4) daarna ook geen katten meer. Het past nu gewoon niet goed meer in het ritme van ons leven.

Maar ik kan me wel voorstellen dat mensen er een onderscheid in maken, want een hond kan je meenemen. Dus stel nou dat dat beest om 8 uur er om 20.00 een injectie moet, en je wil een keer een weekend weg, of lekker uit eten of weet ik veel, dan kan je de hond meenemen, desnoods in de auto bij een etentje als hij niet mee naar binnen mag etc. etc. Je bent met een 'meeneembaar' beest net even iets flexibeler dan met een kat waar je dan speciaal voor naar huis moet.
Tsja, ik vind dat dan toch niet echt een heel goede reden om een dergelijk onderscheid te maken. Er zijn best veel mensen die juist omdat het 'een stuk makkelijker is' een kat nemen, in plaats van een hond. Dat vind ik best begrijpelijk, maar er zitten bij ziekte natuurlijk wel andere consequenties aan. Honden zijn doorgaans wat makkelijker te behandelen dan katten; is het niet dat je ze inderdaad makkelijker mee kunt nemen (hoewel dat ook juist weer het tegenovergestelde kan zijn, want lang niet overal mogen honden komen....), dan is het wel dat je een hond doorgaans makkelijker pillen kan toedienen of zelfs kan onderzoeken. (Menig eigenaar moet een behoorlijk gevecht leveren met de kat voor er een pil in zit,en er zijn helaas ook vrij veel katten die zich nauwelijks of gewoon niet zonder sedatie laten onderzoeken door de dierenarts).

Een kat is normaal gesproken weliswaar dus vaak wat 'makkelijker', maar daar hoort ook bij dat het juist in andere gevallen moeilijker kan zijn. Daar moet je wel over nadenken als je aan een kat begint. Niet behandelen terwijl er gewoon een rele kant op een goede kwaliteit van leven is, is in mijn optiek gewoon uitgesloten.
Als het dan betekent dat je geen weekendje weg kan, iets minder lang kan tafelen (of later aanschuift) of een oppas moet betalen... so be it.

Ik heb weliswaar geen katten maar konijnen - daar heb ik weinig omkijken naar; ze hebben elkaar, ze hebben de ruimte, en met een lading hooi en biks zijn ze elke dag idioot blij. Eitje dus.
Maar het betekent wel dat als een van hen in een hoekje zit weggekropen, ik direct alles uit mijn handen laat vallen en naar de dierenarts vlieg. En helaas is dat al meerdere keren op een zondag of zelfs in de nacht voorgekomen. Gewoon puur omdat dat iets is dat bij konijnen nu eenmaal er bij kan horen; ze laten niks zien tot het allerlaatste moment en ze niet zelden in levensgevaar zijn. Even een dagje afwachten is er dan niet bij. Dat kan qua timing heel beroerd uitkomen, maar, tsja, so be it.
Natuurlijk is dit niet elke dag, maar als ik ze om wat voor reden ook wel elke dag zou moeten behandelen, dan ga ik dat toch wel echt doen. Zolang het leven voor hen wel leuk blijft.
pi_175458396
quote:
0s.gif Op vrijdag 1 december 2017 12:17 schreef Candaasje het volgende:
Ik heb weliswaar geen katten maar konijnen - daar heb ik weinig omkijken naar; ze hebben elkaar, ze hebben de ruimte, en met een lading hooi en biks zijn ze elke dag idioot blij. Eitje dus.
Maar het betekent wel dat als een van hen in een hoekje zit weggekropen, ik direct alles uit mijn handen laat vallen en naar de dierenarts vlieg. En helaas is dat al meerdere keren op een zondag of zelfs in de nacht voorgekomen. Gewoon puur omdat dat iets is dat bij konijnen nu eenmaal er bij kan horen; ze laten niks zien tot het allerlaatste moment en ze niet zelden in levensgevaar zijn. Even een dagje afwachten is er dan niet bij. Dat kan qua timing heel beroerd uitkomen, maar, tsja, so be it.
Natuurlijk is dit niet elke dag, maar als ik ze om wat voor reden ook wel elke dag zou moeten behandelen, dan ga ik dat toch wel echt doen. Zolang het leven voor hen wel leuk blijft.
Hier heb ik ook wel eens een dergelijk geval aan de hand gehad met een konijn. Die had haken op z'n kiezen, die elke 6 weken geslepen moesten worden. Onder narcose en zo. Dat werkte op zich prima. Maar twee weken voor het weer 'zover' was, merkte je dat hij moeilijker ging eten. Totdat ie daar helemaal mee stopte. En dan was het weer, hup, naar de dierenarts. Narcose, behandeling, bijkomen alles. En je merkte dat ie dan de eerste dagen weer heel moeilijk at, want tja, als ze je kiezen afslijpen, doet dat natuurlijk ook wel zeer. En daarna begon het hele gedoetje weer opnieuw.

Tja, hoeveel zin heeft dat? Wij hebben voor onszelf bepaalt dat een behandeling altijd kan. Maar het moet wel zin hebben. De aandoening moet over gaan, of in ieder geval dragelijk worden. Maar dat werd het in dit geval niet. Nooit beter en steeds weer dezelfde ellende. En toen hebben we op een gegeven moment ook gezegd "nu is het genoeg" en hebben we 'm in laten slapen.

Ik denk dat ik in het geval van Brighteyes hetzelfde had gedaan. Sterkte :*
Op zaterdag 31 december 2011 16:16 schreef Socios het volgende: Kusje voor jou. :) :@ :*
pi_175466044
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op zaterdag 2 december 2017 21:39 schreef Guppyfriend het volgende:

[..]

Hier heb ik ook wel eens een dergelijk geval aan de hand gehad met een konijn. Die had haken op z'n kiezen, die elke 6 weken geslepen moesten worden. Onder narcose en zo. Dat werkte op zich prima. Maar twee weken voor het weer 'zover' was, merkte je dat hij moeilijker ging eten. Totdat ie daar helemaal mee stopte. En dan was het weer, hup, naar de dierenarts. Narcose, behandeling, bijkomen alles. En je merkte dat ie dan de eerste dagen weer heel moeilijk at, want tja, als ze je kiezen afslijpen, doet dat natuurlijk ook wel zeer. En daarna begon het hele gedoetje weer opnieuw.

Tja, hoeveel zin heeft dat? Wij hebben voor onszelf bepaalt dat een behandeling altijd kan. Maar het moet wel zin hebben. De aandoening moet over gaan, of in ieder geval dragelijk worden. Maar dat werd het in dit geval niet. Nooit beter en steeds weer dezelfde ellende. En toen hebben we op een gegeven moment ook gezegd "nu is het genoeg" en hebben we 'm in laten slapen.

Ik denk dat ik in het geval van Brighteyes hetzelfde had gedaan. Sterkte :*
Eens hoor :Y. Als een dier weinig last van een regelmatige/dagelijkse behandeling heeft kun je lang door gaan. Wordt het een lijdensweg, dan moet je je inderdaad gaan afvragen voor wie je het nu eigenlijk doet.
abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')