abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_175220703
registreer om deze reclame te verbergen
RUSLAND

Waar kennen we de Russen van?

Als het grootste land ter wereld natuurlijk. Verder als degenen die Duitsland op de knien kregen tijdens WO2, als de grote vijand in de Koude Oorlog, van het communisme, Lenin, Stalin, Gorbatsjov, de Hermitage, de kou van Siberi, de lange weg naar Omsk, de tsaren, vodka, onze tegenstander in de finale van het EK ‘88, Nova Zembla, permafrost, de gasproductie en natuurlijk van de huidige tijd onder Putin.

P1100277.jpg

Hoe doen ze het op het ESF?

Rusland neemt sinds 1994 deel aan het ESF. In de periode daarvoor deed het wel mee aan het Intervisie Songfestival achter het IJzeren Gordijn. Maar na de val van de Muur traden de Russen met diverse regiogenoten toe op het grote Eurovisie Songfestival. Hoewel het land pas n keer won, heeft het indruk gemaakt door in 21 deelnames 7 keer het erepodium te bereiken. Verder haalde het land sinds de introductie van de halve finales bij elke deelname de grote finale.

De Russische muziek en deelnemers zijn meestal geliefd in de ex-Sovjetlanden, waardoor Russische inzendingen vaak goed scoren. Er wordt wel gekscherend geroepen dat Rusland maar de vlag hoeft neer te leggen om hoog te scoren, maar dat valt nog wel mee. Negen keer werd de Top 10 gemist. Het is wel zo dat als de Russen hun best doen, dit al snel leidt naar een topklassering, hoger dan wanneer Portugal of Cyprus zich op vergelijkbare wijze zou inspannen.

De Russen zijn ook niet bang voor wat ophef rond hun inzending. Al diverse malen genereerde de inzending mooie media-aandacht, doordat er vooraf een rel ontstaan was. Twee keer werd de ophef echter wel zo groot dat de hele inzending werd gediskwalificeerd.

Bij de puntenverdeling ontvangen de Russen veel punten uit Sovjetrepublieken, waar nog grote Russische minderheden wonen. Ook uit Isral komt op die manier veel. Estland is per saldo de grootste gever, mede doordat dit land al lang meedoet. Wit-Rusland, dat pas in 2004 toetrad, heeft de Esten al bijna ingehaald. Andersom gaan de punten ook veel naar vergelijkbare landen, zeker vanuit het publiek. De jury geeft doorgaans geen onredelijke punten. Oekrane is in totaal de Russische favoriet nummer 1. Griekenland is de grootste ontvanger buiten de voormalige Sovjet-Unie.

Nederland geeft af en toe punten aan Rusland, maar ook de betere inzendingen krijgen relatief weinig. Met name bij de televoters is Rusland weinig geliefd. Alla Pugachova kreeg 8 punten en dit was de hoogste score. Youddiph (5), Buranovskiye Babushki (4), Dina Garipova (4) en Polina Gagarina (6) kregen ook bovengemiddeld veel.
Andersom was Esther Hart de grote favoriet van de Russen met 10 punten. Verder doen onze inzendingen weinig. Michelle (1), Anouk (3) en The Common Linnets (3) waren alle anderen die punten kregen. Buiten deze deelnemers kregen we in de halve finale ook nooit iets uit Rusland.

Hoe ging het door de jaren heen?

Rusland debuteerde in 1994. Hoewel het misschien wat ver gaat om alles te generaliseren, hebben ze ons voor de eeuwwisseling eigenlijk nooit getrakteerd op al te boeiende inzendingen. De resultaten waren ook vrij mager.

De eerste deelname was lange tijd de meest succesvolle. In de voorronde won Youddiph, een zangeres die naast haar zangwerk vooral actief was als stem voor nasynchronisatie van buitenlandse films. En van haar concurrenten in de voorronde Vika Tsiganova strandde al voor het begin van de show. Ze werd beschuldigd van anti-semitisme. Omdat over zoiets luchtigs ook weer niet al te moeilijk gedaan moest worden, mocht ze wel de intervalact doen. Vechny Strannik was de titel van het winnende liedje van Youddiph, dat 9e zou worden

In 1995 ging Philipp Kirkorov. Hij werd twee weken voor het einde van de inschrijvingstermijn intern aangewezen en pakte uit zijn archief het lied Kolybelnaya Dlya Vulkana. We weten van Hind en Trijntje hoe succesvol deze strategie meestal uitpakt, maar Rusland won dit jaar verrassend het ESF. Op de Russische TV dan. Daar werd het optreden van Philipp als laatste uitgezonden en de puntentelling achterwege gelaten. In de rest van Europa werd hij 17e met 17 punten, iets wat in Rusland zelf natuurlijk ook wel uitlekte. De communistische gebruiken waren er in 1995 blijkbaar nog niet helemaal uit.

Philipp zou nog vaker bij het ESF betrokken zijn. Hij was eerder in 1994 getrouwd met latere deelneemster Alla Pugacheva. Daarnaast schreef hij onder meer het Wit-Russische Work Your Magic en het Oekraense Shady Lady. Ook was hij vaak actief voor de Russische delegatie.

Verder is Philipp bekend als een zeer succesvolle zanger met muren vol gouden platen en prijzenkasten vol awards. Hij bereikt de media over de grens echter vaak door negatieve incidenten. Zo liet hij tijdens een persconferentie een journaliste de zaal uitzetten na een discussie waarin Philipp onder meer op weinig subtiele wijze zijn mening gaf over de borsten van deze vrouw. Buiten gekomen werd ze gemolesteerd door zijn bodyguards en werd haar tape recorder vernield. Philipp kreeg hierop 2000 euro boete. Later zou hij zijn bodyguards ook nog eens op de zanger Yuri Shevchuk afsturen, na een uit de hand gelopen ruzie. Nog weer later vernielde hij eens de camera van een fotografe. Toen bij een concert de belichting hem niet beviel, deelde hij nog eens een klap uit aan een vrouw. Na dit incident vluchtte Philipp uit angst voor de consequenties naar Isral, waar hij zich liet opnemen in een psychiatrische kliniek, om iets te doen aan zijn omgang met andere mensen. Daarna had hij inderdaad geen losse handjes meer, maar wel bleef hij met de hele wereld ruziezoeken.

Ook op het ESF was er nog een incident, toen hij als Russisch jurylid gesnapt werd tijdens een diner met deelnemer Alexander Rybak. Ook liet hij zich ontvallen al jaren bevriend te zijn met Sakis Rouvas. Dat kon uiteraard niet als onafhankelijk jurylid, waarop hij zich terugtrok en zich concentreerde op de Russische delegatie.

d840141e25a445c4aaa936e45e3f62fb.jpg
Philipp Kirkorov (r.) met een onbekende bewonderaar.

In 1996 deed zich een klein drama voor. In de besloten voorronde faalde Andrei Kosinski, waardoor Rusland niet mee mocht doen (en dat naar eigen zeggen als regerend titelhouder).

In 1997 werd Alla Pugacheva intern aangewezen. Dit was een enorme ster, zeker in de Sovjettijd. Tussen 1994 en 2005 was ze getrouwd met Philipp Kirkorov, haar vierde van tot nu toe vijf echtgenoten. Op het ESF zong ze Primadonna, een liedje waarin ze een matige act van dronkenschap opvoerde. Het had een zeker Loes Luca-gehalte, en mede daarom verbaast het niet dat 8 van haar 33 punten van de Nederlandse vakjury kwamen. Daarmee werd ze 15e.

Door de magere prestaties mocht Rusland in 1998 niet meedoen. Uit woede hierover besloten de Russen het ESF in het geheel niet uit te zenden. Daarop werden ze door de EBU ook voor 1999 gediskwalificeerd.

In 2000 was Rusland terug. Met Alsou werd een onbekende, maar goede zangeres gestuurd. Ze kwam uit een schatrijke familie, en dan gaan er al snel wat meer deuren open. Haar lied Solo werd geschreven door twee Amerikanen. Op het ESF was het lied niet de topfavoriet, maar streed het tijdens de puntentelling lange tijd met de Olsen Brothers uit Denemarken om de winst. Uiteindelijk werd het verschil naar het einde toe steeds groter, en moest Alsou zich tevreden stellen met een 2e plek achter de verrassende winnaars.


De goede en moderne inzending van Alsou kreeg niet meteen een goed vervolg. In 2001 werd Lady Alpine Blue 12e en in 2002 Northern Girl 10e. In beide gevallen niet echt memorabele inzendingen. Het is sinds 2003 dat de Russen eindelijk de definitieve stap maakten naar het sturen van moderne inzendingen. Die waren lang niet altijd even goed, maar hebben in elk geval de tand des tijds beter doorstaan dan het meeste van wat daarvoor werd ingezonden.

In 2003 ging de grote naam T.A.T.U. Deze groep was meteen na het bekend worden van hun deelname de grote topfavoriet. De twee dames hadden al enkele enorme hits gescoord in heel Europa en trokken de aandacht met hun lesbische act en diverse andere controversile acties.

Op het ESF zochten ze ruzie met de Duitse deelnemer Lou en de aanwezige pers, en arriveerden ze een dag te laat voor de eerste repetitie. De meeste aandacht kregen ze nog door het gerucht dat ze tijdens het optreden van hun lied Ne Ver’, Ne Boysia elkaar een tongzoen zouden geven en dat de EBU dat dan verschrikkelijk zou vinden.

De zoen kwam niet en wat overbleef was een ietwat mat optreden van een liedje dat, in combinatie met de naamsbekendheid, wel de potentie had van een ESF-overwinning. Ook die zege kwam niet. Het duo strandde op drie punten van winnaar Turkije en n punt van Belgi op de 3e plaats. Je vraagt je af of het zonder die negatieve ophef niet beter had gescoord.

Als hoofdschuldige van het missen van de zege werd Ierland aangewezen. Daar ging iets mis met de televoting en de backup jury had Rusland geen punt gegeven, waar 3 punten hadden volstaan voor de eerste plaats. Het is immers makkelijk de oorzaak elders te zoeken.


In 2004 en 2005 stuurde Rusland twee liedjes in die beide niet onaardig waren, maar in beide gevallen al wel eens beter gedaan door anderen. Yulia Savicheva werd 11e, terwijl Natalia Podolskaya 15e werd. In allebei de jaren kwamen nagenoeg alle punten uit Sovjetrepublieken.

Omdat het de Russen stak dat kleine buren Estland, Letland en Oekrane ondertussen hadden gewonnen, terwijl het grote Rusland daar nog niet in geslaagd was, werd vanaf 2006 alles op alles gezet voor een Russische overwinning.

In dit jaar vertegenwoordigde de Russische Iglesias Dima Bilan het land. Dima, die volgens zijn paspoort Viktor heet, is in eigen land een regelrechte hitmachine met meerdere nummer 1-hits. Ook over de grens scoorde hij met Engelse en Spaanse albums en duetten met internationale sterren als Nelly Furtado en Anastacia.

Op het ESF bracht hij Never Ever Let You Go met verve en kreeg hij 12 punten uit Armeni, Wit-Rusland, Oekrane, Isral, Letland, Litouwen en Finland. Bulgarije, Estland, Moldavi en Polen gaven nog eens 10 punten. Dat was niet genoeg. Waar Dima in West-Europa veel lage scores kreeg, wist het Finse Lordi in Oost-Europa nog subtop te scoren en in West-Europa veel topscores te pakken. Daarmee is het verschil verklaard, en greep Rusland wederom mis, zelfs nog in een tweestrijd met een buurland.


In 2007 werden wederom kosten noch moeite gespaard. Het moest nu gaan lukken met een lied met de veelzeggende titel Song#1, uitgevoerd door Serebro. Dit plaatje had een meer internationale sound, waardoor er meer punten uit West-Europa moesten komen (iets wat overigens ook zou gebeuren).

Op het ESF was Rusland een schaduwfavoriet achter Servi en Oekrane. De bookmakers verwachtten niet dat traditioneel slecht scorende meidengroepen konden winnen. En misschien dat de repetities al iets hadden weggeven, want het ietwat houterige optreden van de drie dames stelde toch een tikje teleur. Mede daardoor kreeg Rusland wel van veel landen punten, maar waren dit vooral middenmootscores. Uit eigen regio kwam juist iets minder, omdat Servi en Oekrane hier ook enorm in de smaak vielen. Daardoor werd Song#1 uiteindelijk Song#3. Daarmee werd het ESF niet de kickstart van Serebro’s successen, maar de internationale hits zouden met enige vertraging in latere jaren nog wel volgen.



In 2008 moest het dan toch echt gebeuren. Omdat de interne selectie niet het gewenste resultaat bracht, werd er gewerkt met een grote nationale finale met 27 deelnemers. Dit is prima vergelijkbaar met het ESF en daarmee de ideale voorselectie. Uiteraard op voorwaarde dat er een sterk deelnemersveld is. En dat was er. Diverse artiesten die in andere jaren schitterden op het ESF deden mee, zoals Polina Smolova en Sergey Lazarev. Zowel vakjury als publiek hadden aan het einde n winnaar: Dima Bilan mocht twee jaar na zijn zilveren medaille proberen voor goud te gaan.

Het winnende lied was Believe, een plaatje gecomposeerd door het productiehuis van Timbaland. Alles moest nu wijken voor een Russische overwinning. Op het ESF-podium werd een kleine ijsvloer neergelegd, en terwijl Dima zijn optreden deed, cirkelde de Russische kunstschaatser Evgeni Plushenko om hem heen. Naast hem speelde de violist Edvin Marton, die vooral bekend was omdat zijn muziek vaak gebruik werd door Oost-Europese kunstschaatsers. Tipje tussendoor: Mocht er ooit over kunstschaatsen worden gesproken, zeg dan vooral dat u weinig met de sport heeft, maar wel kunt genieten van de achtergrondmuziek van Marton. Het geeft op eenvoudige wijze de indruk dat u cultureel onderlegd bent.

Met deze act maakte Dima indruk in de finale. Meer dan in de halve finale waarin hij 3e werd. De finale werd zelfs gewonnen. Vr drie zangeressen met uptempo nummers werd het rustige Believe de eerste Russische winnaar. Het bleek geen impaaasssable dream.

Het blijft natuurlijk de vraag of dit nu de slechtste winnaar allertijden was. Wat in elk geval vastgesteld kan worden, is dat elk decennium wel een liedje heeft waarvan de vraag is hoe het ooit heeft kunnen winnen. Believe past prima in dit lijstje met Rock Me, The Voice en Running Scared.

Dima Bilan won als cokesnuiver het ESF alleen omdat hij de organisatie een miljoen euro gedoneerd had. Dat zei zijn Nederlandse concurrente (nou ja, mede-deelneemster) Hind enkele jaren later. Was dat de reden van de Russische overwinning? We zullen het nooit weten...


Met de zo vurig gewenste overwinning op zak, kon de boog even ontspannen worden. In de jaren erna waren er minder commercile inzendingen, met duidelijk het doel niet nog een keer de organisatie te moeten bekostigen. Op het ESF van 2009 in Moskou deed Anastasia Prikhodko mee met Mamo. Het liedje had een bijzondere act met een foto van de zangeres, die geleidelijk steeds ouder werd en eindigde als 11e.

In 2010 werd de voorronde enigszins verrassend gewonnen door Peter Nalitch met Lost And Forgotten. Dat wil zeggen: dit lied was een ouderwetse tranentrekker, en op het ESF is dit genre bepaald niet oververtegenwoordigd. Hij versloeg onder meer de oma’s van Buranovskiye Babushki, die 3e werden. Op het ESF werd weinig verwacht van het lied, maar het werd toch 11e. Buiten 2 Portugese punten kwamen alle stemmen van de oostelijke helft van de landkaart.

nalitch.jpg
Hey man, what are you doing? I’m just looking at your photo.

In 2011 was er een interne selectie voor Alexey Vorobyov, ook wel bekend als Alex Sparrow. Zijn lied Get You klonk als een jaren ‘90 boyband-deuntje, maar moest met een leuke zanger en goede act nog wel aardig kunnen scoren. Dat was half correct. Vanaf 2011 ging de jury weer meestemmen. Bij het publiek werd Alexey nog 7e, maar bij de jury’s werd hij verrassend laatste. En dat op niet bepaald het best bezette ESF in de historie. Gecombineerd werd hij 16e, duidelijk het minste resultaat in de voorbije jaren.

Na dit mindere resultaat was er in 2012 weer een open voorronde. Topfavoriet was Dima Bilan, die na een tweede en eerste plaats terug was om zijn vaderland voor de derde keer te vertegenwoordigen, deze keer in duet met Julia Volkova van T.A.T.U., die ook al eens aan ESF-winst had geroken. Zij werden het niet, want de nationale finale nam bij de 24e van 25 deelnemende acts een verrassende wending. De oma’s van Buranovskiye Babushki waren er dit jaar ook weer bij en nu met een leuker liedje. Party For Everybody werd een gigantisch succes. De zaal, de juryleden en de kijkers thuis, iedereen ging plat. De show was eigenlijk meteen beslist en met bijna 2/5 van de stemmen, gingen de oma’s naar Baku.

Op dit ESF bleek ook het publiek uit de rest van Europa dol op hen, en dat leidde naar een publiekscore van maar liefst 332 punten. Na diverse alleen muzikaal bekwame inzendingen waren de Russen er nu eindelijk ook in geslaagd om de gunfactor in West-Europa te pakken. Wie kon immers de dames op leeftijd verantwoordelijk houden voor het politieke beleid in Moskou. Toch was het niet genoeg voor een overwinning. Ten eerste was de vakjury minder enthousiast, en kregen de oma’s daar maar 94 punten (11e). Ten tweede deed n van de beste ESF-liedjes allertijden mee in dit jaar, namelijk Euphoria namens Zweden. Loreen pakte hiermee zowaar nog iets meer punten bij het publiek (343) en werd ook eerste bij de jury’s. Daarmee werd Rusland 2e met 259 punten, een score waarmee men in de jaren ervoor overigens wel had gewonnen.

Het Engelstalige deel van het liedje werd geschreven door Mary Susan Applegate, vooral bekend van The Power Of Love, maar dus ook in andere genres actief. Met het geld dat de ESF-deelname opleverde, is in hun regio Buranovo een kerk gebouwd. Eigenlijk is die herbouwd, want in de communistische tijd werd deze kerk in 1939 op bevel van de machthebbers vernietigd. De dames treden nog steeds op, al valt er door de leeftijd weleens een bandlid weg. Zo is de oudste oma die op het ESF actief was, helaas sinds 2014 niet meer onder ons.



In 2013 was er een interne keuze voor Dina Garipova. Haar nummer What If was wat dan een competente ballad heet. Ook de uitvoering was foutloos. Het resultaat was een onberispelijke 5e plaats.

In 2014 had Rusland op politiek vlak nogal wat vijanden gemaakt door de situatie in Oekrane. Er werd ook voor gevreesd dat dit invloed zou hebben op het resultaat van de Tolmachevy Sisters. Deze charmante zussen, die eerder het JESF wonnen, waren intern gekozen met het lied Shine (vermoedelijk de meest voorkomende titel van ESF-platen), een liedje gecomposeerd door Philipp Kirkorov. Negatieve invloed op de uitslag bleef uiteindelijk uit. Hun act met een wip landde prima bij het publiek in de eigen regio, waardoor hun lied 7e werd. Wel klonk er in de zaal boe-geroep op het moment dat Rusland aandacht kreeg.

De negatieve reacties motiveerden de Russen om iedereen het zwijgen op te leggen door het hele ESF te winnen in 2015. Polina Gagarina moest dit gaan doen, en voor haar lied werd een team samengesteld uit Rusland, Zweden en Australi. Na een creatief samenzijn in Duitsland kwam het Eureka-moment met A Million Voices. Een liedje over vrede en vriendschap in de wereld, om de aandacht even af te leiden van de oorlog in de Krim. Het bleek een schot in de roos.

Polina is een geweldige zangeres. In haar stijlvolle witte jurk zong ze de sterren van de hemel. Nadat ze de halve finale had gewonnen, kreeg ze in de finale de 25e startpositie (van de 27) en leek er een overwinning in de maak. Het enige minpuntje was dat Il Volo uit Itali als 27e mocht en wellicht wat punten zou gaan afsnoepen van Rusland.

Bij de puntentelling ging Polina echter als een trein, met een gemiddelde van 9,3 punten van de eerste 23 stemmende landen. Daarmee nam het een mooie voorsprong op Zweden, terwijl Itali duidelijk tekort kwam voor de hoofdprijs. Alleen had de EBU de stemvolgorde bewust zo aangepast dat de landen die anti-Rusland of pro-Zweden waren, pas laat in de puntentelling langs kwamen. Zo moesten o.a. Noorwegen, IJsland, Nederland, UK en Rusland zelf nog stemmen. De klad kwam erin en daardoor wipte Zweden nog over Rusland heen in de uitslag, waardoor Polina het met een 2e plaats moest doen. Bij de onderverdeling was Rusland 2e bij de televoting, achter Itali, en 3e bij de vakjury, achter Zweden en Letland. Niemand kon dus de schuld krijgen, en sowieso was Il Volo dan eerder de morele winnaar.


In 2016 kwam een herkansing. Sergey Lazarev zong You Are The Only One, wederom van Philipp Kirkorov. Met deze Singer of the Year 2015 pakte Rusland groot uit en was het de grote favoriet bij de bookmakers. Dat uitpakken gold ook voor de act van de ervaren Griek Fokas Evangelinos. Sergey danste, klom, zweefde, verdween en kwam weer terug. Het was drie minuten visueel spektakel. Daarmee werd de aandacht enigszins afgeleid van het feit dat het niet zo’n heel geweldig plaatje was. Dat uitte zich ook in de scores. Bij het publiek werd het een fraaie zege, met van alle landen hoge scores. Slechts drie landen hadden Rusland buiten hun Top 5, de laagste score was 3 punten uit Nederland. Bij de jury’s was Rusland slechts 5e, en doordat Oekrane en Australi hier veel beter scoorden, eindigden zij in de totaaluitslag boven Rusland.

In 2017 was Rusland even helemaal weg. Het verhaal is bekend. Zangeres Yuliya Samoylova kreeg geen Oekraens visum, omdat ze op de Krim had opgetreden. Het was een treurige discussie met alleen verliezers. De Russen hebben wel de ambitie uitgesproken volgend jaar weer terug te zijn.

Daarmee blijft Rusland een omstreden deelnemer en lijkt dat zelfs met de tijd steeds erger te worden. Omdat de Russische minderheden in vele landen in elk geval wel voor een finaleplek zorgen, kunnen wij vooral hopen twee keer in beeld een kwalitatief sterk inzending te krijgen.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hier is een net overzicht van alle Russische inzendingen en hun resultaten te vinden of kijk naar het filmpje hieronder of klik anders op de spoiler:

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Wat is jouw favoriete Russische inzending?
:)

In deze reeks verschenen eerder:
Duitsland - Itali - Zweden - Nederland (Jaren '50-60-70) - Belgi - Azerbeidzjan - Nederland (Jaren '80 en '90) - Estland - IJsland - Nederland (Jaren '00) - Frankrijk - Oekrane - Nederland (Het jaar 2010) - Hongarije - Servi - Roemeni - Griekenland - Denemarken - Spanje - Verenigd Koninkrijk (1957-1987) - Verenigd Koninkrijk (1988-2017) - Sloveni
De Sahara is zonder meer erg droog.
pi_175226282
Sowieso de inzending uit 2015. Dat is wat mij betreft de enige Russische inzending die de winst had verdient.
Ongenteresseerd maar toch aanwezig.
  dinsdag 21 november 2017 @ 21:36:04 #3
351614 ijs_beer
zwierend pasje vooruit.
pi_175226967
Ik heb ze dit jaar niet gemist. Inwisselbare meuk vaak qua muziek, wel altijd enorm goed gebracht.
Op donderdag 15 juni 2017 16:53 schreef Cyan9 het volgende:
IJsbeer is inderdaad officieel cute. :D
pi_175231439
registreer om deze reclame te verbergen
Rusland is ook weer zo'n lastig land. Ik vind dat ze een aantal erg sterke inzendingen hebben gehad, waaronder een paar nummers die zeker favorieten van mij zijn. Maar tegelijkertijd hebben ze veel nummers gehad die gewoon veel te hoog eindigden. Waarbij ze vooral op die momenten heel erg teerden op de voormalige Sovjet landen. Ook houd ik totaal niet van dat verongelijkte toontje dat er toch vaak ook om Rusland hangt.

De inzendingen van voor 2000 kan ik mij eigenlijk niet zo goed meer herinneren. Na 2000 de meesten wel. Waarbij ik Solo van Alsou nog steeds een heel goed nummer vind, heel erg jammer dat zij toen niet won. Buiten dat zij echt een hele mooie dame is natuurlijk O+

2001 en 2002 zeggen mij niet zoveel meer. 2003 met t.A.T.u. (klein detail het is geen T.A.T.U. wat betreft de schrijfwijze). Ik vond en vind dat nummer niet heel sterk, minder dan andere nummers van ze. Maar was destijds vooral toch het opzoeken van de controverse. Plus dat het wel bijzonder was dat een grote artiest toen meedeed. In die zin nog wel een terechte uitslag. Winst was wat teveel van het goede, maar top drie prima (al vind ik het zelf dan geen geweldig nummer).

2004 was een redelijk nummer, maar eigenlijk gezien de kwaliteit van het nummer was plek 11 nog te hoog. Ook 2005 was niet heel erg verheffend. 2006 was wat dat betreft al een heel stuk opvallender. Vooral omdat dat de eerste deelname van een van de meest weerzinwekkende deelnemers ooit op het festival is geweest. Wat een verschrikkelijke vent is dat. Werkelijk alles is vreselijk aan hem. Zijn super arrogante houding met die glijerige uitstraling en dan ook nog een stem die ik echt niet kan uitstaan. Het liedje van 2006 was overigens nog best aardig (beter dan Believe), maar door zijn zang wil ik het zo snel mogelijk afzetten.

Gelukkig kwam in 2007 dan wel weer wat goeds van de Russen. Met ook weer een paar mooie dames van Serebro. Maar ook buiten dat, vind ik het nog steeds een erg tof nummer. Luister er nog graag naar ^O^

Helaas kwam daarna het absolute dieptepunt, omdat Dima besloot nog een keer terug te komen. Dat jaar nog arroganter en gladder dan twee jaar ervoor. En ook nog eens met een nummer van het meest wanstaltige soort. Als ik het nummer hoor krijg ik al de neiging om met dingen te gaan gooien en dat wordt alleen nog maar erger als ik eraan denk dat het ook nog eens won. En dat toch ook vooral door Ploesjenko. Running Scared enkele jaren later was als winnaar geen hoogstandje, maar dat is nog een pareltje vergeleken met dit gedrocht van een winnaar :r

Het nummer het jaar erna was eigenlijk niet heel veel beter. Dat bleef vooral bij door het visueel ouder worden van de zangeres op het scherm. 2010 was vervolgens een nummer waarvan je spontaan aan de drank ging als je dat al niet deed. Wat een treurwilg was dat. 2011 was gelukkig wel wat vrolijker, maar had dan weer heel weinig om het lijf.

Dan 2012. Tsja, het is een bijzonder aanstekelijk nummer. Maar het is toch eigenlijk te lachwekkend voor worden dat dit nummer tweede is geworden. En waarschijnlijk in een ander jaar zomaar had kunnen winnen. Al was 2012 dan wel weer een van de zwakste jaren ooit denk ik zo (buten Euphoria uiteraard).

Ook het jaar erna eindigde Rusland gewoon te hoog. Ik vind het best een prima nummer, wat prettig mee te zingen is. En ze zong het ook gewoon goed. Maar een vijfde plaats voor een dergelijk middle of the road liedje kan eigenlijk alleen maar als het liedje uit Rusland (of Azerbeidzjan) komt.

Ook Shine van de twee wipkippen eindigde een aantal plaatsen te hoog. Al was daarbij de performance van die twee meiden erg sterk. Het nummer is dat niet zozeer, al kan ik er best wel vaak naar luisteren. De grote schande zat echter niet in de score voor Rusland dat jaar, maar wel in het boegeroep van het publiek steeds. Dat was echt schandalig, die zusjes kunnen er niets aan doen dat ze uit een schurkenstaat komen.

En dan 2015. In principe is het eigenlijk een vrij simpel nummer. Behoorlijk gelikt ook, waarbij de tekst dan nog eens wat hypocriet oogt als Russische inzending. Maar Polina was wel een ijzersterke zangeres. En het nummer staat wel als een huis. Sterker nog het is misschien wel een van de nummers die ik met gemak heel hard ga meebleren als ik het hoor. Zo krachtig is het tegelijk toch ook.

Vorig jaar wisten de Russen dan weer de verkeerde snaar te raken. Het nummer zelf was eigenlijk best aardig, aanstekelijk. Zang was ook prima. Maar het ademde toch vooral uit dat het een hype was. Een jaar na de trucendoos van Mans dachten de Russen ook maar eens alles uit de kast te halen. Waardoor een behoorlijk nummer, opeens een topper moest lijken. Een drol die je in gouden pakpapier verpakt, blijft natuurlijk nog steeds een drol. De eindklassering was dan ook veel te hoog.

Om een lang verhaal kort te maken. Die Russen weten toch wel heel vaak wat op te roepen bij mij. Of het is de walging van Dima etc. Of het zijn de ontzettend toffe nummers als Song #1, Solo en A Million Voices. Daarom hoop ik dat de Russen er volgend jaar gewoon weer bij zijn, dat zorgt wel weer voor wat reuring. Al hoop ik eigenlijk dat ze niet de inzending die voor dit jaar gepland is gaan sturen (al zal dat vrijwel zeker het geval zijn), want dat nummer vind ik eigenlijk heel matig. Plus het is lekker goedkoop zieltjes winnen met die zangeres.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel hl snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_175232506
Dit blijft voor mij de beste Russische inzending ooit:


Prachtig liedje, gedurfd, mooie vrouw en de act is geweldig.

Alla in 1997 vond ik ook geweldig, ik vond het ondergewaardeerd.

Dan vanaf 2000, vind ik Alsou goed, tatu 2003, gaf een simpel optreden maar ik vond het liedje iets mysterieus hebben. Ik vond het goed en wat een spannende punten telling :D

Dima vond ik in 2006 sterk, beter dan zijn zwak en winnend liedje in 2008.
Serebro in 2007 was sterk.

Ik vond de zusjes in 2014 best goed en ik had zo'n medelijden met ze.
Dat stomme boe geroep.

Ik vind 2012 en 2013 zo over gewaardeerd, vreselijk.
En Sergej vond ik in 2016 best goed.

Polina vond ik ook overgewaardeerd, goede zangeres en act maar liedje was te kwelerig.
Life can be a bitch, so like it..
pi_175232510
En Fred _O_ voor je geweldige topic.
Life can be a bitch, so like it..
pi_175233369
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
1s.gif Op woensdag 22 november 2017 03:48 schreef ato het volgende:
En Fred _O_ voor je geweldige topic.
:Y
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel hl snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_175233517
Ik vind Rusland zo'n beetje het meest overgewaardeerde land op het ESF. Alles wat ze insturen eindigt standaard een aantal plaatsen te hoog.

Alleen A Million Voices (2015) vind ik echt nog wel goed, hoewel er een aantal andere landen waren dat jaar die ik de tweede plek nog wat meer gegund had.

What If (2013) luistert ook lekker weg en was goed gezongen, maar is verder een weinig bijzonder nummer. You Are the Only One (2016) vind ik niet slecht, maar wel vreselijk clich en ik snap nog altijd niet waarom het zo de hemel in werd geprezen. Die act vond ik ook echt drakerig en had niets met het nummer te maken.

De omaatjes in 2012 waren weliswaar leuk, maar een tweede plek was echt veel teveel van het goede. Dan nog Dima Bilan, die in 2006 best een aardig nummer had, maar in 2008 verantwoordelijk was voor zo'n beetje het slechtste winnende lied ooit. Die man heeft ook echt een hoge irritatiefactor.
  donderdag 23 november 2017 @ 09:50:54 #9
260796 DecoAoreste
aka Aleimon Thimble
pi_175254504
quote:
0s.gif Op woensdag 22 november 2017 08:22 schreef Aoibhin het volgende:
Ik vind Rusland zo'n beetje het meest overgewaardeerde land op het ESF. Alles wat ze insturen eindigt standaard een aantal plaatsen te hoog.
Dit inderdaad. Samen met Oekrane en Turkije (als die meedoen).

Ik vind als een van de weinigen hier geloof ik Dima Bilan nog wel ok, maar de rest is allemaal hetzelfde zoetsappige geneuzel dat niet eens de finale zou halen als pakweg Sloveni het zou sturen. Maar omdat het Rusland is wordt het gewoon weer top 10. Idioot gewoon.
pi_175411021
Ik vermaak me vaak prima met Rusland's aanwezigheid, maar meestal om de verkeerde redenen. Het sentiment, de drama, de Engelse accenten en de teksten zijn soms z over the top en je ziet gewoon de drang om te winnen met een matig nummer er zo vanaf druipen dat het op mijn lachspieren werkt. Dima Bilan voorop.
De omaatjes dan, ik vond die beat nog best aanstekelijk en hun vrolijkheid, het enthousiasme van het publiek (toen nog wel) en die broodoven, heerlijk. Dondert er nog bijna zo'n omaatje op haar muil als ze een rondje rent. _O-

Qua liedjes die me dan cht aanspreken (maar die geen van allen een top 50 van mij zullen vullen) blijft Solo en A Million Voices over -- wacht, correctie. Die laatstgenoemde zou wel degelijk in mijn top 50 komen te staan bij nader inzien. En om mijn Russische Top Driekski af te maken kies ik voor Sergej en zijn klautermuur. Knap gemaakt en eh... het nummer vind ik helemaal niet verkeerd. :@
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')