abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_174635113
registreer om deze reclame te verbergen
SPANJE

Waar kennen we de Spanjaarden van?

Als het land waar Sinterklaas elk jaar weer met zijn Pakjesboot vandaan komt natuurlijk. Verder van de Tachtigjarige Oorlog, de Costa's, de Sierra Nevada, Dali, Picasso, Gaudi, de siesta, zeer succesvolle sporters, zeker aan het begin van deze eeuw, de ontmaskering van Dr.Fuentes, niet lang daarna, paella, stierenvechten, het Alhambra, de Vuelta en natuurlijk als het land waarover Imca Marina zong in haar grote hit.

salou-destino-2.jpg

Hoe doen ze het op het ESF?

Hoewel Spanje er niet vanaf het allervroegste begin bij was, kunnen we het land wel beschouwen als ťťn van de traditionele deelnemers, aangezien ze sinds hun debuut in 1961 nooit ontbraken in de finale. Het is als groot West-Europees land ook automatisch een lid van de Big 5, dus het land hoeft niet mee te doen in de halve finales.

Het is met de recente resultaten in het achterhoofd moeilijk voor te stellen, maar Spanje is historisch beschouwd een succesvolle ESF-deelnemer. Er werd twee keer gewonnen en er waren ook nog vier 2e plaatsen. De hoogtijdagen van Spanje lagen in de tweede helft van de jaren ‘60 en de jaren ‘70. Tegenwoordig gaat het heel wat minder en het is al meer dan 20 jaar terug dat de Spanjaarden nog eens de Top 5 haalden. Sindsdien flirtten ze vooral met de laatste plaats, die door de jaren heen vijf keer werd bereikt.

De meeste inzendingen zijn Spaanstalig, al zijn er ook wel wat liedjes half Spaans-half Engels gestuurd. Alleen in 2016 zong Barei volledig in het Engels.

Bij de puntenverdeling heeft Spanje niet zo veel vrienden. Portugal is door de ligging de enige echte bondgenoot. Verder is er door een vergelijkbare smaak ook wel interesse voor de andere Zuid-Europese landen, zoals Frankrijk, ItaliŽ en Griekenland. De meeste Spaanse punten gingen naar een vreemde eend in de bijt, namelijk Duitsland, maar dat zal samenhangen met de vele Duitse toeristen in het land.

Spanje en Nederland zijn nogal zuinig met de punten naar elkaar. De landen boycotten elkaar zeker niet, maar de voorspelbaarheid van de onderlinge punten is nogal laag. Zo kregen onze Lenny Kuhr, Mouth & MacNeal en Anouk niets uit Spanje. Andersom wachtten Massiel, Salomť en Julio Iglesias vergeefs op punten uit Los PaŪses Bajos. De favoriete Spaanse inzendingen waren Karina (6 punten), Mocedades (10), Micky (6), Betty Missiego (10), Marcos Llunas (6), David Civera (7) en Pastora Soler (6). Andersom was er bovengemiddeld veel liefde voor Sandra & Andres (8 punten), Teach-In (12 punten), Linda Williams (7), Maribelle (8), Justine Pelmelay (6), Humphrey Campbell (7), Ruth Jacott (7), Maxine & Franklin Brown (6) en The Common Linnets (7).

Hoe ging het door de jaren heen?

Na een paar gemiste edities deed Spanje voor het eerst mee in 1961. Conchita Bautista opende zelfs het festival in Cannes en werd 9e van de 16. In de beginperiode waren de Spaanse uitslagen nogal mager, want een jaar later bleef Victor Balaguer puntloos, iets wat Conchita bij haar terugkeer in 1965 ook overkwam.

In 1966 en 1967 werd de zanger RaphaŽl gestuurd en deze “Nachtegaal van Linares” zorgde voor betere scores. Hij werd 6e en 7e en hij wordt in eigen land bewonderd voor het feit dat hij de Spaanse muziek internationaal op de kaart zette en daarmee de weg plaveide voor andere Spaanse artiesten die in de jaren erna doorbraken, ook op het ESF. Hij deed dat overigens bij een Nederlandse platenmaatschappij. RaphaŽl heet eigenlijk RafaŽl, maar de PH zijn een verwijzing naar Philips.

In 1968 kwam het succes ook op het ESF. Het liedje La, La, La wist te winnen, al was dat bepaald niet de minst onomstreden winnaar in de rijke ESF-historie. Joan Manuel Serrat was de vertolker van het lied in het Catalaans en dat was tegen het zere been van het Franco-regime. Omdat Joan weigerde in het Spaans te zingen, werd hij vervangen door de Madrileense zangeres Massiel, die Spanje zou vertegenwoordigen op het eerste ESF dat in kleur werd uitgezonden.

Massiel, die eigenlijk Maria heet, werd op het podium begeleid door drie achtergrondzangeressen, van wie er twee ook Maria heetten, en verder stond er nog een Mercedes op het podium. We kunnen de act dus samenvatten als een heleboel Maria’s en een heleboel La La La’s. Ze namen op tegen de favorieten Cliff Richard met Congratulations, namens het Verenigd Koninkrijk, en Isabelle Aubret met La Source, namens Frankrijk.

Van Spanje werd weinig verwacht, maar ze namen direct de leiding bij de puntentelling, met 4 punten van de buren uit Portugal. In 1968 had elk land 10 punten om te verdelen over de 16 buitenlandse liedjes, dus 4 punten is best veel. Daarna kwamen Nederland en BelgiŽ, die niets gaven aan Spanje, maar beide wel 2 punten aan UK, en 3 en 6 punten aan Frankrijk, dat daarna zou weglopen naar een enorme voorsprong. Na 6 jury’s hadden de Fransen al 17 punten. UK volgde met 10 en Spanje met 7. Daarna begon de Franse machine zeer hevig te sputteren, want er zouden nog maar 3 punten bijkomen. Cliff Richard wipte dan ook naar de eerste plaats en vergrootte zijn voorsprong op Massiel naar het einde van de puntentelling naar 6 punten. En toch ging het nog fout voor Cliff, met name doordat Duitsland als voorlaatste jury onverwacht 6 punten aan Spanje gaf. Nadat JoegoslaviŽ de Top 3 puntloos liet, had Spanje opeens met ťťn punt voorsprong gewonnen.


Massiel kon het zelf amper geloven dat ze gewonnen had. Even goed kon Cliff nauwelijks geloven dat hij niet gewonnen had. En eigenlijk kon heel Europa deze uitslag niet geloven en meteen doken er speculaties op over een gekochte overwinning, meer bepaald over omkoping van de Duitse jury. Zoals altijd is het moeilijk om dit soort dingen te bewijzen, maar het blijft merkwaardig dat La, La, La wist te winnen in een veld met ogenschijnlijk veel betere liedjes als Congratulations en La Source (en Morgen van Ronnie Tober). Het meest gehoorde gerucht was dat het Franco-regime voor het ESF vertegenwoordigers van de Spaanse TV door Europa had gestuurd, met een zak geld en de belofte buitenlandse TV-series aan te schaffen als er op Spanje gestemd zou worden. Massiel was uiteraard boos na deze beschuldigingen en vond dat gewoon het beste liedje had gewonnen. Een liedje dat na het ESF door de schrijver van Congratulations overigens weinig subtiel werd omschreven als “a piece of shit”, maar ook minder gekleurde bronnen waren niet echt wild van het nummer. Het enige wat wel gezegd moet worden, is dat het vreemd is als er juist bij dit lied sprake zou zijn geweest van bedrog. Tot relatief kort voor het ESF was er immers gedoe rond de oorspronkelijke Catalaanse vertolker ervan. Het zou logischer zijn geweest als de Spanjaarden een minder omstreden inzending hadden ondersteund.

Het origineel in het Catalaans.

Hoe het ook zij, in 1969 werd het ESF in Spanje georganiseerd, in het Teatro Real in Madrid. En het zou een nieuw gloriejaar worden voor de gastheren. Voor het eerst in de historie wist een land in eigen huis te winnen. Salomť won met het vrolijke Vivo Cantando.

Was de puntentelling van 1968 al reden geweest voor heel wat nagelbijten, in 1969 had half Europa geen vingers meer over, nadat er vier landen samen hadden gewonnen met allemaal 18 punten. Naast Spanje behaalden ook Frankrijk, Nederland en UK deze score. Met de later ingevoerde regels van de meeste hoge scores zou Nederland hebben gewonnen. Met de huidige regels van punten van de meeste landen had Frankrijk de beker moeten krijgen. En UK mag misschien nog het hardst juichen, omdat zij pas bij de laatste jury in punten gelijk kwamen met de andere drie koplopers. Spanje mag zich enigszins beklagen, vanwege de matige derde startpositie. Daarmee kwam het als eerste van de favorieten, en scoorde het wel even veel punten. Anderzijds mogen de Spanjaarden de Duitsers wederom bedanken, omdat ook dit jaar het Spaanse lied hun enige winnaar was.

Voor Salomť was de zege het grote hoogtepunt in haar zangcarriŤre. Ze had nationaal al successen geboekt, en nu scoorde ze dus ook op een internationaal podium. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat ze daar later niet al te veel hits aan heeft kunnen toevoegen.


De loting bepaalde dat het ESF van 1970 in Nederland werd georganiseerd. Spanje stuurde dat jaar Julio Iglesias naar Amsterdam, in de hoop een hattrick te scoren. Hij was in eigen land al een beroemdheid, nadat hij het Songfestival van Benidorm enige jaren eerder had gewonnen. Over de grens zou hij na het eerste opstapje van het ESF later dat jaar doorbreken met Un Canto A Galicia. Een plaatje dat in de Nederlandse versie Alisha jaren later de doorbraak van de iets minder legendarische Grad Damen betekende. Want Julio is natuurlijk een legende. Hij verkocht al 350 miljoen CD’s en scoorde over de hele wereld. Ook is hij de vader van Enrique en Julio Jr. die ook in de muziekwereld actief zijn. Julio heeft een vrij duidelijke hobby, en dat resulteerde in acht kinderen bij twee verschillende vrouwen. Met zijn huidige Nederlandse echtgenote Miranda is hij ondertussen al jaren samen. Zij is overigens 23 jaar jonger dan Julio en het hebben van jongere partners is wel een familiedingetje, want zijn vader had op een gegeven moment een 48 jaar jongere echtgenote. En ook dezelfde hobby als zijn zoon, waardoor Julio nu een 63 jaar jonger broertje heeft en Enrique een oom die net de luiers ontgroeid is. Maar goed, voor meer van dit soort smeuÔge verhalen over de Iglesiasjes moet u maar even de Story erbij pakken of uw tante bellen. Op het ESF werd hij met Gwendolyne 4e.


Ook in 1971 presteerde Spanje weer sterk. Na een uitgerekte selectieprocedure waarin wekelijks ťťn deelnemer werd voorgesteld, wist Karina de finale te winnen en mocht ze naar Dublin met En Un Mundo Nuevo. Karina timmerde al enkele jaren aan de weg en raakte bekend bij het Spaanse publiek met het nummer Poupťe De Cire, Poupťe De Son. Dat plaatje was inderdaad enigszins geÔnspireerd door France Gall. Later scoorde ze ook met de Spaanse versie van Goldfinger en eigen werk. Ook op het ESF boekte ze een mooi succes. Haar inzending combineerde de opbouw van een typische Songfestivalballad met het Spaanse temperament en dat leidde naar een 2e plaats achter Sťverine van Monaco. Een klein smetje op de goede score is dat de Spaanse jury als enige aan Monaco de minimale score gaf, waarschijnlijk in de hoop zelf meer kans te maken. Omdat Monaco wel aan Spanje de maximale 10 punten toekende, gaf dit hun zege juist meer glans.


Na een 10e plaats in 1972, stuurde Spanje in 1973 wat vermoedelijk voor altijd hun grootste meesterwerk zal zijn. Mocedades was intern geselecteerd met Eres Tķ. Deze groep uit Bilbao kende verschillende samenstellingen (en is tegenwoordig nog steeds actief), met in totaal 25 verschillende leden door de jaren heen. De bekendste zes waren degenen die naar Luxemburg afreisden om Spanje te vertegenwoordigen op het ESF.

Het was een bloeiperiode voor het Songfestival en ook dit jaar was goed bezet. Cliff Richard deed nog eens mee namens UK (en hij trok een recordpubliek van 21,5 miljoen Britse kijkers) en Anne-Marie David nam de honneurs waar namens het gastland. Nederland en BelgiŽ vielen wel wat uit de toon met Ben Cramer en Nicole & Hugo. Het publiek met genodigden uit de muziekindustrie gedroeg zich keuriger dan ooit. Het was kort na de aanslagen tijdens de Olympische Spelen in MŁnchen het debuutjaar van IsraŽl, en Luxemburgse militairen stonden aan de zijkanten klaar met getrokken geweer om in te grijpen bij verdachte bewegingen. Opstaan bij het juichen behoorde hier ook toe, dus iedereen bleef netjes stil zitten, aangezien een staande ovatie immers zou kunnen leiden tot een bloedbad.

Bij de puntentelling werd het weer eens ouderwets nagelbijten. Nederland en BelgiŽ gaven de hoogste score aan Spanje, maar vooral door enkele lage scores uit ScandinaviŽ greep Mocedades naast de overwinning. Luxemburg won met vier punten voorsprong op Spanje en zes punten op UK.

De jaren ‘70 en ‘80 waren de hoogtijdagen van het Franstalige lied op het ESF en dat leidde tot deze toch wat geflatteerde zege van achteraf beschouwd de minst sterke inzending van de Top 3.

Het missen van de eerste plaats maakte voor het hitsucces van Eres Tķ weinig uit. Het nummer werd een Top 10-hit in een groot deel van Europa en zelfs in de VS. Latere hitsuccessen beperkten zich tot Spanje en Latijns-Amerika, maar ook op die manier scoorde Mocedades nog vele internationale hits.


Na Mocedades was de Spaanse glorietijd voorbij. In de tien volgende pogingen werd de Top 5 maar ťťn keer gehaald. Dat was in 1979. Betty Missiego zong Su Canciůn vanaf de laatste startpositie naar de 2e plaats. De zangeres uit Peru speelde nogal in op het sentiment, door vier kinderen op de achtergrond mee te laten zingen en bordjes met ‘bedankt’ in diverse talen te tonen aan het einde van het opreden. De puntentelling was, zoals blijkbaar altijd als Spanje meestrijdt om de zege, weer zeer spannend. Hallelujah van IsraŽl had na zes jury’s al 35 punten voorsprong op Spanje, maar bij de voorlaatste jury had Spanje dit weten om te draaien naar een voorsprong van 1 punt. Alleen toen moest de Spaanse jury dus zelf nog hun punten geven. Daarbij waren er 10 voor IsraŽl, dus werd dat de winnaar met 9 punten verschil. Hoewel er dat jaar sowieso nogal verdeeld werd gestemd, viel het vooral op dat Portugal 12 punten gaf aan IsraŽl en helemaal niets aan Spanje.


De jaren ‘80 kenden ťťn duidelijk Spaans hoogtepunt, toen Bravo in 1984 3e werd met het nu erg gedateerd klinkende Lady, Lady. Dat was een opvallende opleving in een periode met mindere resultaten. Een jaar eerder was Remedios Amaya, gekleed in haar pyjama, nog met nul punten geŽindigd. Het ABBA-achtige gezelschap met twee dames en twee heren viel meer in de smaak, en behaalde dus als enige Spaanse inzending ooit de bronzen medaille, overigens wel op ruime afstand achter de Herreys.

Remedios-Amaya-Eurovision_TINVID20120522_0009_3.jpg
Remedios Amaya.

In 1989 begon een goede episode van drie goede inzendingen na elkaar. Nacida Para Amar van Nina was hiervan de eerste. Deze gevoelige ballad eindigde als 6e en had misschien nog wel wat meer verdiend.

In 1990 ging het nog iets beter en eindigde Bandido van Azķcar Moreno als 5e. Het lied is vooral blijven hangen doordat het optreden wegens een technische fout opnieuw moest. Op het ESF in JoegoslaviŽ, dat geteisterd werd door regie-blunders, vergat de technicus om de geluidsband van de zangeressen aan te zetten, waardoor zij demonstratief het podium verlieten en later nog eens hun hele act opnieuw mochten doen. Het is in de ESF-historie maar drie keer voorgekomen dat een optreden wegens technische problemen opnieuw moest. In een grijs verleden overkwam het ook Volare na een stroomstoring en meer recent toevallig ook een andere Spanjaard Daniel Diges in 2010, toen een idioot het podium bestormde. Ondanks alles bleek het ESF voor de Roemeens-Spaanse dames van Azķcar Moreno de opstap naar een mooie carriŤre.


In 1991 kwam de overwinning nog iets dichterbij. Sergio Dalma, vermoedelijk liefhebber van zware shag, zong op gevoelige wijze Bailar Pegados naar de 4e plek. Hoewel het liedje in onze contreien niet veel deed, betekende het voor hem een grote hit op het hele Amerikaanse continent. Ondertussen is Sergio nog altijd actief en al acht Nummer 1-albums verder.

Na dit succes zou Spanje nog ťťn keer in de buurt van de overwinning komen. In 1995, in een periode waarin het ESF gedomineerd werd door saaie Ierse ballads, zong Annabel Conde haar lied Vuelve Conmigo naar een verdienstelijke 2e plaats, 29 punten achter het Noorse Secret Garden. Hoewel Annabel daarna, mede door een conflict met haar platenmaatschappij, snel uit beeld verdween, is er in haar woonplaats Fuengirola wel een plein naar haar vernoemd.


ztNV5yO.jpg
Plaza Anabel Conda. Vakantieman, gezellig hŤ.

De Spanjaarden konden dit succes geen passend vervolg geven. Er volgden meerdere slaapverwekkende inzendingen, waarbij Marcos Llunas toch nog 6e werd en Lydia de leukste outfit had (maar wel laatste werd met 1 punt).
aaaaa.jpg
Lydia

Na nog een mislukking viel de peseta dat de televoters niet geÔnteresseerd waren in dit soort saaie geluiden. Met uptempo liedjes werden er begin deze eeuw dan ook weer wat successen geboekt, namelijk vier Top 10-klasseringen op rij. David Civera was de eerste. In 2001 werd hij 6e met het vrolijke en onschuldige Dile Que La Quiero. In 2002 was Rosa de nummer 7 met Europe's Living A Celebration. Een liedje dat voortborduurde op het optimisme van de jaren '90. In 2003 zong Beth het meest tijdloze lied uit de sterke serie, namelijk Dime. Het werd ook een enorme hit in eigen land voor Beth, die sindsdien wel wat in de vergetelheid geraakt is. De succesreeks werd afgesloten met een 10e plaats voor Ramon in 2004.


En toen was het opeens over voor Spanje. Na Beth's 8e plaats in 2003 zouden de Spanjaarden er niet meer in slagen om nog eens een ťťncijferige eindpositie te bereiken. In 2005 werd Son de Sol gestuurd, met Brujeria, een lied dat heel duidelijke invloeden had van Asereje van Las Ketchup, dat een paar jaar eerder een wereldhit was geweest. Het werd 21e. Een jaar later ging Las Ketchup zelf, met het bizar saaie Bloody Mary, dat ook 21e werd. In 2007 werd boyband D'Nash 20e met een uptempo inzending. Maar Europa bleek hier opeens op uitgekeken. Net als ze de Franse ballads niet meer wilden of de gedateerde popdeuntjes van Nederland. En ook Spanje had hier geen oplossing voor en zou zelfs nog meerdere malen in dezelfde valkuil trappen in de jaren erna.

Het moet wel gezegd worden dat de inzendingen van 2010 en 2012 heel behoorlijk waren, maar nogal weinig kregen. In 2010 werd de Spaanse musicalster Daniel Diges met Algo Pequenito 15e. Dit liedje had toch nog wel iets meer verdiend dan de 20e plaats van de vakjury's. Bij het publiek werd het 12e, mede dankzij het tweede optreden aan het eind van de show. In 2012 zong Pastora Soler de sterren van de hemel met Quedate Conmigo. Dit was een ietwat gedateerde ballad, die door de zangeres echter op indrukwekkende wijze naar een hoger niveau getild werd. Daarmee maakte ze vooral indruk op de jury, waar ze 5e werd, deze keer waren de televoters de spelbrekers, want daar werd ze 18e en gecombineerd 10e.


Ook talentenjachtster Ruth Lorenzo zou nog eens een 10e plaats scoren in 2014 met Dancing In The Rain. In 2015 werd Edurne 21e met het voor haar wat te hoog gegrepen Amanecer. In 2016 zong Barei Say Yay! In bookmakerskringen werd dat al op voorhand veranderd in Say Lay! (Oftewel: zet je geld op een slechte uitslag). Zij werd ondanks haar enthousiasme dan ook 22e. 2017 was een voorlopig dieptepunt. Manel Navarro kreeg voor Do It For Your Lover slechts 5 punten van de Portugese televoters, en werd daarmee ondanks de act van Hans Pannecoucke 26e en laatste.

Zo speelt Spanje dus al geruime tijd tweede viool op het ESF. Hopelijk heeft het succes van het tot voor kort nog veel slechter presterende Portugal een motiverende werking op de Spanjaarden en toont het aan dat om indruk te maken het niet voldoende is om goedkope zomerse deuntjes te sturen.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hier is een net overzicht van alle Spaanse inzendingen en hun resultaten te vinden of kijk naar het filmpje hieronder of klik anders op de spoiler:


SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Wat is jouw favoriete Spaanse inzending?
:)

In deze reeks verschenen eerder:
Duitsland - ItaliŽ - Zweden - Nederland (Jaren '50-60-70) - BelgiŽ - Azerbeidzjan - Nederland (Jaren '80 en '90) - Estland - IJsland - Nederland (Jaren '00) - Frankrijk - OekraÔne - Nederland (Het jaar 2010) - Hongarije - ServiŽ - RoemeniŽ - Griekenland - Denemarken
De Sahara is zonder meer erg droog.
pi_174640642
Goed verhaal, leuk geschreven. Je steekt er veel tijd in. ^O^

Ik ken eigenlijk alleen de inzendingen uit de periode 2000-2017.

Mijn favorieten uit die periode zijn:
• Ruth Lorenzo - Dancing in the rain (2014)
• Daniel Diges - Algo PequeŮito (2010), lied vind ik al erg goed, is mede dankzij Jimmy Jump memorabel gebleven
• Edurne - Amanecer (2015)

Het nummer van Las Ketchup vind ik ook nog wel oke. Rest zou ik nooit meer opzetten.
pi_174640839
De Spanjaarden moeten het vooral van heel vroeger hebben, als het gaat om echt aansprekende/na jaren nog herkenbare nummers. Eres tu is daarbij natuurlijk vooral en festivalklassieker. De laatste jaren was Daning in the Rain nog prima (vooral ook door de goede zang) en Say Yay vond ik eigenlijk erg leuk en scoorde m.i. veel te laag. Veel andere lichtpuntjes kan ik dan bij de Spanjaarden niet ontdekken, want meestal is het een beetje oubollig, suffig en/of op een andere manier weinig bijzonders.

Van de big five zijn ze sowieso voor mij wel verreweg de minste deelnemer. En ik denk dat het zelfs een van de (misschien) wel slechtste deelnemer van het ESF is van de laatste twintig jaar. Weinig aansprekende nummers en nauwelijks goede resultaten. Bij de Spanjaarden is het heel lastig om zo uit het blote hoofd vijf nummers op te noemen van de afgelopen twintig jaar. Wat al heel veelzeggend is.

Dus hopelijk gaan ze daar in Spanje het over een andere boeg gooien. Anders verwacht ik niet dat ze nog lang geld blijven investeren.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel hťťl snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_174647430
registreer om deze reclame te verbergen
Ik vond Barei met Say Yay echt heerlijk, wat een veel betere score had verdiend. Dancing in the Rain en Amanecer vond ik ook goede nummers. Maar verder vind ik zoals Redefine ook zegt Spanje vaak het slechtste land van de big 5. Ik hoop voor ze dat ze er wat op weten te verzinnen voor aankomend jaar. :)
OngeÔnteresseerd maar toch aanwezig.
  woensdag 25 oktober 2017 @ 13:14:19 #5
351614 ijs_beer
zwierend pasje vooruit.
pi_174647530
Het land met de meest hysterische O+ voorronde over het algemeen, maar de liedjes zelf zijn erg vaak behoorlijk inwisselbaar
Op donderdag 15 juni 2017 16:53 schreef Cyan9 het volgende:
IJsbeer is inderdaad officieel cute. :D
pi_174654236
Spanje was ook altijd 1 van mijn favorieten.
Maar de laatste tijd een stuk minder.

De jaren 2000:
Ik vond hun inzendingen van 2015 en 2011 ondergewaardeerd.
Ook vond ik DaniŽl Diges goed, ik had hem op 1) gezet in 2010.

Beth, David Civera en Ramon vond ik top.

Jaren 90:
Azugar Moreno was geweldig, Marco's Llunas en Anabel conde vond ik ook super.
Eva Santa Maria met hombres vond ik ook ondergewaardeerd.
Sergio Dalma met Bailar pegados blijft voor altijd 1 van mijn beste inzendingen ooit uit Spanje.

Jaren 80:
Ook Nina behoort tot mijn favorieten ooit. Was ook mijn nr 1) dat jaar.

Verder vond ik Mocedades (1973) Betty (1979)
Paloma (1983) goed.


Spanje moet een lekkere latino plaat insturen, iedere zomer een hit in Europa.
Life can be a bitch, so like it..
  vrijdag 27 oktober 2017 @ 09:29:01 #7
260796 DecoAoreste
aka Aleimon Thimble
pi_174686690
registreer om deze reclame te verbergen
De meeste grote landen eindigen standaard extreem laag. Misschien moeten ze eens overwegen vrijwillig aan de halve finale mee te doen ofzo. Geen idee of het helpt, maar een land als Spanje kan het toch onmogelijk veel slechter doen dan ze het deden.

Overigens niet altijd terecht, Amanecer vind ik echt een uitmuntend nummer, beter dan de hele top 5 van dat jaar.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')