abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
  woensdag 26 april 2017 @ 16:26:03 #101
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_170502130
registreer om deze reclame te verbergen
Binnenkort een gesprek met een klinisch psycholoog in opleiding.

Dat "in opleiding" doet mij denken aan een stagiaire.
Wat is jullie ervaring met psychologen die nog "in opleiding" zijn?
pi_170502144
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 16:26 schreef Zelus het volgende:
Binnenkort een gesprek met een klinisch psycholoog in opleiding.

Dat "in opleiding" doet mij denken aan een stagiaire.
Wat is jullie ervaring met psychologen die nog "in opleiding" zijn?
Ik heb er geen ervaring mee, want ik wijs ze altijd af :@ Ik wil niet dat ze op mij oefenen.
  woensdag 26 april 2017 @ 17:48:46 #103
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170503677
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 16:26 schreef Zelus het volgende:
Binnenkort een gesprek met een klinisch psycholoog in opleiding.

Dat "in opleiding" doet mij denken aan een stagiaire.
Wat is jullie ervaring met psychologen die nog "in opleiding" zijn?
Iemand die in opleiding is tot klinisch psycholoog, is al een psycholoog met werkervaring.
Mensen kunnen als therapeut aan het werk wanneer ze gezondheidszorgpsycholoog zijn, dat is de basis. Klinisch psycholoog worden is een specialisatie die daarna kan volgen.
De therapeut die je krijgt staat dus gelijk aan een 'gewone' psycholoog, niet iemand die alles nog moet leren.
Why are you wearing that stupid man suit?
  woensdag 26 april 2017 @ 17:51:58 #104
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170503722
registreer om deze reclame te verbergen
Ik heb wel eens gepraat met mensen in opleiding. De manier waarop ze vragen stellen en doorvragen komt heel ingestudeerd over, is erg voorspelbaar. Ik vind dat niet prettig, hoewel je daardoor zelf wel tactisch kan reageren.
Ik zou niet snel open zijn over moeilijke dingen naar zo iemand.

[ Bericht 10% gewijzigd door kuolema op 26-04-2017 18:00:56 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
  woensdag 26 april 2017 @ 18:26:48 #105
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_170504238
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 17:48 schreef kuolema het volgende:

[..]

Iemand die in opleiding is tot klinisch psycholoog, is al een psycholoog met werkervaring.
Mensen kunnen als therapeut aan het werk wanneer ze gezondheidszorgpsycholoog zijn, dat is de basis. Klinisch psycholoog worden is een specialisatie die daarna kan volgen.
De therapeut die je krijgt staat dus gelijk aan een 'gewone' psycholoog, niet iemand die alles nog moet leren.
Dank je wel voor de info ^O^
  woensdag 26 april 2017 @ 21:03:54 #106
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170507963
quote:
1s.gif Op woensdag 26 april 2017 15:45 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ja meestal wel. Heb ik deze keer ook gedaan maar hoewel ze aangaven de volgende keer rustiger te doen had ik niet t idee dat ze begrepen waar ik zo'n last van had. En ik daarna ook niet het vertrouwen dat het de volgende keer wel goed zou gaan. Het was een beetje een combi van me buitengesloten voelen en dat men niet zag dat het echt fout ging.
Vetgedrukte heet ook wel onbegrip, het kan zelfs relaties verpesten terwijl de wil er wel van beide kanten is (en met relaties bedoel ik bijvoorbeeld ook familiebanden etc).
Ik moet ook eerlijk zeggen dat dit iets is waar niet iedereen dagelijks mee geconfronteerd wordt. Zoiets moet je wel een beetje leren herkennen en leren begrijpen. Wel is een bepaalde aanleg daar wel handig in, ik heb eerlijk gezegd niet de indruk dat iedereen dit zou kunnen leren.
quote:
[..]

Het is eigenlijk voor het eerst dat ik zo extreem uitviel. Eerder kreeg ik dan een paniekaanval en ben ik er op zich mentaal nog wel bij. Nu was het of ik een soort van uit ging. Sociale angst is ook bij mij vastgesteld, zit ik al een anderhalf jaar voor in therapie.
Wow...das ook best wel lang eigenlijk?

Ik heb wel klachten die daarmee overeenkomen, maar ik ga dan evengoed (ondanks de spanning). Stond zelfs al in een uitgebreid psychologisch rapport van meer dan 10 jaar terug vermeld dat ik wel spanning ervaar, maar er (voor de buitenstaander die niet weet wat er in me omgaat) opvallend weinig ongemak aan heb. Ik heb er vooral last van als ik nieuwe groepen ontmoet, zoals een keer begin dit jaar gebeurd is.
Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, ook een onvoorspelbaardere omgeving en al die oude zenuwen waren deels weer terug (waardoor ik weer wat meer een uhm...sociale klapjosti werd), maar normaalgesproken heb ik er eigenlijk nauwelijks nog last van.

Paniekaanvallen zijn echt heel kut...gelukkig voel ik ze wel vooraf al aankomen en kan ik ze tot op zekere hoogte ook onder controle houden (door bijvoorbeeld bepaalde gespreksonderwerpen te vermijden of door desnoods weg te lopen). Ik merk trouwens wel dat die 4G schema's me hier behoorlijk goed bij helpen. Alleen al het besef maakt dat ik me niet meer "machteloos" en "overgeleverd" voel aan iets wat veel sterker is dan ik en ik heb er nu meer vat op. Ben nog maar net begonnen, dus ben er nog niet. Maar tis een onderwerp waar ik veel mee bezig ben de laatste tijd, om verscheidene redenen.
quote:
[..]

Ik sprak eigenlijk met iedereen wel afzonderlijk af maar ook wel samen met elkaar. Op een moment werd dat vaker in die groep en toen ineens die groep zonder mij. Behalve met die ene vriend spreek ik met de meeste mensen ook gewoon nog wel af, maar minder omdat ze bij elkaar zitten.
Heeft die ene vriend hier al eens wat over gezegd? Hem zal toch wel -iets- opgevallen zijn?
Soms ligt het trowuens nieteens direct aan jouzelf. Het zou hypothetisch gezien zelfs kunnen dat het gaat om iemand anders waarvan anderen het idee hebben dat die nauw met jou betrokken en dat ze die andere persoon (om wat voor reden) niet zo mogen en dat je als het ware ongemerkt daar ook hinder van ondervindt. Maar het is lastig te zeggen en lastig te achterhalen, zeker als mensen proberen om het geven van een direct en open antwoord te vermijden.

Die laatste alinea is trouwens meer hypothetisch. Ik kan gewoon niet echt goed zeggen waar het aan zou kunnen liggen, behalve dat het -iets- is waarvan je blijkbaar niet voldoende op de hoogte wordt gebracht (mij geeft dit een beetje een nare vibe, daar dit bij mij vaak duidde op slechte intenties).
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  vrijdag 28 april 2017 @ 14:10:33 #107
330313 Gary_Oak
Smell ya later!
pi_170542636
registreer om deze reclame te verbergen
Ik speel met de gedachte om met een intensievere therapie aan de slag te gaan ...
  vrijdag 28 april 2017 @ 14:26:39 #108
264429 Keep_Walking
N'ja... leven gaat door
pi_170542873
quote:
99s.gif Op vrijdag 28 april 2017 14:10 schreef Gary_Oak het volgende:
Ik speel met de gedachte om met een intensievere therapie aan de slag te gaan ...
Wat houdt deze therapie in?
Pain is temporary, Pride is forever.
  vrijdag 28 april 2017 @ 23:38:48 #109
330313 Gary_Oak
Smell ya later!
pi_170555805
quote:
1s.gif Op vrijdag 28 april 2017 14:26 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]

Wat houdt deze therapie in?
Weet niet precies, maar is 4 dagen per week. :{
  zaterdag 29 april 2017 @ 10:44:22 #110
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170559856
quote:
99s.gif Op vrijdag 28 april 2017 23:38 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Weet niet precies, maar is 4 dagen per week. :{
Klinkt als een groepstherapie.
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  zaterdag 29 april 2017 @ 13:43:57 #111
330313 Gary_Oak
Smell ya later!
pi_170562372
quote:
0s.gif Op zaterdag 29 april 2017 10:44 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Klinkt als een groepstherapie.
Ja, dat sowieso. Bepaalde trainingen krijg je dan. Ik zit alleen te twijfelen over het feit dat het een enorme hap uit m'n week gaat nemen.
pi_170562420
quote:
99s.gif Op zaterdag 29 april 2017 13:43 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Ja, dat sowieso. Bepaalde trainingen krijg je dan. Ik zit alleen te twijfelen over het feit dat het een enorme hap uit m'n week gaat nemen.
Als het je helpt is, lijkt me het dat waard toch? :).
pi_170564689
quote:
99s.gif Op zaterdag 29 april 2017 13:43 schreef Gary_Oak het volgende:

[..]

Ja, dat sowieso. Bepaalde trainingen krijg je dan. Ik zit alleen te twijfelen over het feit dat het een enorme hap uit m'n week gaat nemen.
Kun jij daar wat over vertellen? Ik weet niet wat ik me voor moet stellen bij een groepstherapie. Je bent in behandeling voor depressie toch?
  zaterdag 29 april 2017 @ 23:28:44 #114
138876 Andromache
don't give up Andro
pi_170575571
Ik weet niet of ik hier thuis hoor, want de psycholoog zegt dat ik geen depressie heb, maar ik voel me wel heel dysthiem. Ik denk vaak aan zelfmoord, meer uit een cynische houding van 'zak allemaal maar in de stront met dat kutleven'. Ten diepste heb ik namelijk wel een levenswens, echt wel. Ik ben bezig met de 113-Online-zelfhulpcursus. Ik heb meer intensieve therapie nodig dan wat de psycholoog me kan bieden. Daar al voor aangemeld.

Ik heb plezier in fietsen, zwemmen, zingen, bordspellen, volleybal, een lekker biertje aan de bar en kroegouwehoeren, dansen, muziek, lekker koken en eten en frutten met plantjes op mijn balkon, en genieten van de heerlijke zonneschijn. Maar als het morgen zou ophouden, zou ik dat ook prima vinden. Want er is geen uitzicht op het leven dat ik echt wil. Ook al redt Peter Gabriel me soms (zie sig). Ik heb redelijk plezier in mijn werk maar het betaalt de rekeningen en ik kan er leuke dingen van doen zoals stappen, sporten, boekjes kopen, museumpje, de leuke dingen van het leven. Het werkplezier wordt verhinderd door mijn dysthymie.

Automatische gedachten die ik heb zijn:
- niemand wil bij me zijn (bevestigd doordat niemand gereageerd heeft op mijn 'wanhoopspoging' per e-mail (niet in de tekst hoor) om niet helemaal alleen naar Rock Werchter te moeten gaan net als 7 jaar geleden. Ik houd het zelf in stand door altijd te laat te komen.
- ik zal altijd mislukken; dit houd ik ook zelf in stand door iets dat ik niet online wil zetten
- ik zal nooit een gezin krijgen; ik weet niet precies hoe deze er in past. Houd ik het zelf in stand? Is het waar? Is het een realistisch gevolg van de rest van mijn probleem?

Ik had enorme hoop gevestigd op mijn relatie met C. Eindelijk na vijf jaar gerommel, eindelijk iemand die echt goed bij me paste en met wie ik het leuk heb. Eindelijk. Na al het verdriet en de geknakte hoop, eindelijk iemand om een gezin mee te stichten. Met hem wil ik oud worden. En dat is dus weer geklapt bijna 1,5 jaar geleden. Ik voel me wanhopig sindsdien. Ik was het al vr hem. Toen werd het weer leuk. En nu ben ik het weer. Het leven is uitzichtloos. Ik wil niet alleen zijn en alleen eindigen. Ik zie niet in waarom ik nog zou moeten leven. Mijn leven is voor weinig mensen belangrijk. Mijn zus komt nooit en dat doet pijn. Mijn broer is druk met zijn gezin en bedrijf en komt ook nooit. Voor mijn vader en moeder ben ik nog belangrijk. Maar die leven nog wel even ben ik bang. Ik zou zo graag willen dat mensen uit zichzelf bij mij thuis komen. Vrienden. Misschien moet ik ze uitnodigen. Ik schaam me alleen nog voor het gebrek aan plinten en de lampen. Ik vind dat ook niet belangrijk, eigenlijk. Ik ga dat wel binnenkort doen, een feestje organiseren.

Ik mis veel diepgang in contacten. Ik doe nu drie avonden in de week iets en ik kom er wel uit. Maar van binnen blijf ik huilen. Elk weekend weg met vrienden weer, of verjaardagen waarop ik geconfronteerd word met de al complete gezinnetjes van vrienden of zwangere vriendinnen, doet het zo vreselijk veel pijn. Het jaarlijkse weekend weg heb ik 's nachts na afloop van het bier en de spelletjes steevast besteed aan minstens een uur hysterisch janken. Scheelde dat ik 'natuurlijk' alleen op een kamer lag want dat is al jaren zo want de rest komt met hun partner met wie ze al vier of meer jaar samen zijn. Eindelijk was ook ik aan de beurt, eindelijk hoorde ik er ook bij. Maar C is weer weg. Ik zie geen uitzicht meer.

[ Bericht 1% gewijzigd door Andromache op 30-04-2017 00:17:04 ]
== houdt van sterke anekdotes voor op feesten en partijen ==
>>>> Ga van dat gas af! - Laat Groningen niet zakken <<<<
Don't give up: https://www.youtube.com/watch?v=VjEq-r2agqc O+
  zondag 30 april 2017 @ 17:41:52 #115
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170588866
quote:
0s.gif Op zaterdag 29 april 2017 23:28 schreef Andromache het volgende:
Ik weet niet of ik hier thuis hoor, want de psycholoog zegt dat ik geen depressie heb, maar ik voel me wel heel dysthiem. Ik denk vaak aan zelfmoord, meer uit een cynische houding van 'zak allemaal maar in de stront met dat kutleven'. Ten diepste heb ik namelijk wel een levenswens, echt wel. Ik ben bezig met de 113-Online-zelfhulpcursus. Ik heb meer intensieve therapie nodig dan wat de psycholoog me kan bieden. Daar al voor aangemeld.

Ik heb plezier in fietsen, zwemmen, zingen, bordspellen, volleybal, een lekker biertje aan de bar en kroegouwehoeren, dansen, muziek, lekker koken en eten en frutten met plantjes op mijn balkon, en genieten van de heerlijke zonneschijn. Maar als het morgen zou ophouden, zou ik dat ook prima vinden. Want er is geen uitzicht op het leven dat ik echt wil. Ook al redt Peter Gabriel me soms (zie sig). Ik heb redelijk plezier in mijn werk maar het betaalt de rekeningen en ik kan er leuke dingen van doen zoals stappen, sporten, boekjes kopen, museumpje, de leuke dingen van het leven. Het werkplezier wordt verhinderd door mijn dysthymie.

Automatische gedachten die ik heb zijn:
- niemand wil bij me zijn (bevestigd doordat niemand gereageerd heeft op mijn 'wanhoopspoging' per e-mail (niet in de tekst hoor) om niet helemaal alleen naar Rock Werchter te moeten gaan net als 7 jaar geleden. Ik houd het zelf in stand door altijd te laat te komen.
- ik zal altijd mislukken; dit houd ik ook zelf in stand door iets dat ik niet online wil zetten
- ik zal nooit een gezin krijgen; ik weet niet precies hoe deze er in past. Houd ik het zelf in stand? Is het waar? Is het een realistisch gevolg van de rest van mijn probleem?

Ik had enorme hoop gevestigd op mijn relatie met C. Eindelijk na vijf jaar gerommel, eindelijk iemand die echt goed bij me paste en met wie ik het leuk heb. Eindelijk. Na al het verdriet en de geknakte hoop, eindelijk iemand om een gezin mee te stichten. Met hem wil ik oud worden. En dat is dus weer geklapt bijna 1,5 jaar geleden. Ik voel me wanhopig sindsdien. Ik was het al vr hem. Toen werd het weer leuk. En nu ben ik het weer. Het leven is uitzichtloos. Ik wil niet alleen zijn en alleen eindigen. Ik zie niet in waarom ik nog zou moeten leven. Mijn leven is voor weinig mensen belangrijk. Mijn zus komt nooit en dat doet pijn. Mijn broer is druk met zijn gezin en bedrijf en komt ook nooit. Voor mijn vader en moeder ben ik nog belangrijk. Maar die leven nog wel even ben ik bang. Ik zou zo graag willen dat mensen uit zichzelf bij mij thuis komen. Vrienden. Misschien moet ik ze uitnodigen. Ik schaam me alleen nog voor het gebrek aan plinten en de lampen. Ik vind dat ook niet belangrijk, eigenlijk. Ik ga dat wel binnenkort doen, een feestje organiseren.

Ik mis veel diepgang in contacten. Ik doe nu drie avonden in de week iets en ik kom er wel uit. Maar van binnen blijf ik huilen. Elk weekend weg met vrienden weer, of verjaardagen waarop ik geconfronteerd word met de al complete gezinnetjes van vrienden of zwangere vriendinnen, doet het zo vreselijk veel pijn. Het jaarlijkse weekend weg heb ik 's nachts na afloop van het bier en de spelletjes steevast besteed aan minstens een uur hysterisch janken. Scheelde dat ik 'natuurlijk' alleen op een kamer lag want dat is al jaren zo want de rest komt met hun partner met wie ze al vier of meer jaar samen zijn. Eindelijk was ook ik aan de beurt, eindelijk hoorde ik er ook bij. Maar C is weer weg. Ik zie geen uitzicht meer.
Volgens mij hebben we het er al eerder over gehad maar is dit je eerste psycholoog? En hoe lang denk je zelf al dat je dat gevoel hebt? Had je daarvoor wel plezier in je werk of was je nog niet werkzaam?
pi_170589803
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 16:26 schreef Zelus het volgende:
Binnenkort een gesprek met een klinisch psycholoog in opleiding.

Dat "in opleiding" doet mij denken aan een stagiaire.
Wat is jullie ervaring met psychologen die nog "in opleiding" zijn?
Mijn huidige psych was nog 'in opleiding' toen we vorig jaar met therapie begonnen. Inmiddels is ze -volgens mij- klaar. Hoewel ik in het verleden een slechte ervaring had met een 'jonkie', kan ik met mijn huidige psych prima overweg. We zouden -bij wijze van spreken- vrienden kunnen zijn.
Mon 'en!
  zondag 30 april 2017 @ 18:38:20 #117
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_170590236
quote:
1s.gif Op zondag 30 april 2017 18:22 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Mijn huidige psych was nog 'in opleiding' toen we vorig jaar met therapie begonnen. Inmiddels is ze -volgens mij- klaar. Hoewel ik in het verleden een slechte ervaring had met een 'jonkie', kan ik met mijn huidige psych prima overweg. We zouden -bij wijze van spreken- vrienden kunnen zijn.
Dank je wel :)
  zondag 30 april 2017 @ 20:18:18 #118
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170593545
Ik kan dit niet volhouden.
Ik probeer de dingen te doen die ik moet doen en afleiding te zoeken. Geen alcohol drinken. Maar het helpt allemaal niet echt. Medicatie ook niet.
Ik kan er niet aan ontsnappen.
Wat kan ik nog doen om het draaglijker te maken? Dit is niet te doen.

[ Bericht 8% gewijzigd door kuolema op 30-04-2017 20:28:12 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
  zondag 30 april 2017 @ 20:28:12 #119
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170593852
quote:
0s.gif Op zondag 30 april 2017 20:18 schreef kuolema het volgende:
Ik kan dit niet volhouden.
Ik probeer de dingen te doen die ik moet doen en afleiding te zoeken. Geen alcohol drinken. Maar het helpt allemaal niet echt. Medicatie ook niet.
Het is zo intens, ondraaglijk. De hele dag. Ik kan er niet aan ontsnappen.
Wat kan ik nog doen om het draaglijker te maken? Dit is niet te doen.
Nu dit moment? Of deze gehele periode van ondraaglijkheid?
  zondag 30 april 2017 @ 20:29:25 #120
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170593887
quote:
1s.gif Op zondag 30 april 2017 20:28 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Nu dit moment? Of deze gehele periode van ondraaglijkheid?
Ik bedoel de hele periode/in het algemeen.
Why are you wearing that stupid man suit?
  zondag 30 april 2017 @ 20:36:48 #121
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170594171
quote:
0s.gif Op zondag 30 april 2017 20:29 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik bedoel de hele periode.
In dat geval weet ik het ook niet goed. Er is een periode geweest dat het minder erg was dan nu toch? Hoe is het met je woonsituatie? Is daar al verbetering in? Het is iig goed als je niet drinkt lijkt me zo. En voor de rest had ik het al gelezen, ik weet het ook niet, zo veel wanhoop. Take care.
pi_170594206
Waar valt niet aan te ontsnappen?
  zondag 30 april 2017 @ 20:58:40 #123
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170594899
quote:
1s.gif Op zondag 30 april 2017 20:36 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

In dat geval weet ik het ook niet goed. Er is een periode geweest dat het minder erg was dan nu toch? Hoe is het met je woonsituatie? Is daar al verbetering in? Het is iig goed als je niet drinkt lijkt me zo. En voor de rest had ik het al gelezen, ik weet het ook niet, zo veel wanhoop. Take care.
Ik heb betere periodes gehad ja.
Ik doe nog steeds de woontraining. Het is beter dan bij mijn moeder wonen en ik ben blij met de hulp soms. Er is vooruitgang met sommige dingen, maar ik heb nogal mijn twijfels over het langetermijnnut van deze behandeling. Maar ja, wat maakt dat uit als er geen lange termijn is.
Misschien zal ik weer terug naar mijn ouders moeten als ik hier klaar ben, vanwege de wachtlijst voor een huurwoning. Dat zie ik echt niet zitten.

Alcohol drinken voelt soms als de enige uitweg, omdat ik me daar wel beter door kan voelen. Dus het is moeilijk om niet te doen. Maar dingen escaleren daardoor ook vaak en dat maakt het erger, dat is mijn belangrijkste reden om het te laten.

Dank.
quote:
1s.gif Op zondag 30 april 2017 20:37 schreef scrupuleus het volgende:
Waar valt niet aan te ontsnappen?
Aan het intense kutgevoel.

[ Bericht 0% gewijzigd door kuolema op 30-04-2017 21:06:11 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
pi_170595171
Dat wordt waarschijnlijk veroorzaakt door heel veel en mij dunkt dat het minste jou weer uit evenwicht kan brengen.

Drinken is een uitweg voor de korte termijn ja.

Is alles te behappen?
Is alles onder te verdelen en overzichtelijk te maken?
Of geef je het bij voorbaat al op?
  zondag 30 april 2017 @ 21:29:30 #125
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170595961
quote:
0s.gif Op zondag 30 april 2017 20:58 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik heb betere periodes gehad ja.
Ik doe nog steeds de woontraining. Het is beter dan bij mijn moeder wonen en ik ben blij met de hulp soms. Er is vooruitgang met sommige dingen, maar ik heb nogal mijn twijfels over het langetermijnnut van deze behandeling. Maar ja, wat maakt dat uit als er geen lange termijn is.
Misschien zal ik weer terug naar mijn ouders moeten als ik hier klaar ben, vanwege de wachtlijst voor een huurwoning. Dat zie ik echt niet zitten.

Alcohol drinken voelt soms als de enige uitweg, omdat ik me daar wel beter door kan voelen. Dus het is moeilijk om niet te doen. Maar dingen escaleren daardoor ook vaak en dat maakt het erger, dat is mijn belangrijkste reden om het te laten.

Dank.
Is het zomaar weer slechter gegaan? Ik wist even niet meer dat het kamertrainingding al was begonnen. Lastig zo.
Wat als je probeert zo min mogelijk aan de lange termijn te denken? Met de dag? Met het uur? Is het dan een beetje behapbaar? En een vechtsport of iets in plaats van alcohol?
Ik weet het ook niet verder.
  zondag 30 april 2017 @ 23:26:23 #126
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170598915
quote:
0s.gif Op zondag 30 april 2017 20:58 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik doe nog steeds de woontraining. Het is beter dan bij mijn moeder wonen en ik ben blij met de hulp soms. Er is vooruitgang met sommige dingen, maar ik heb nogal mijn twijfels over het langetermijnnut van deze behandeling. Maar ja, wat maakt dat uit als er geen lange termijn is.
Misschien zal ik weer terug naar mijn ouders moeten als ik hier klaar ben, vanwege de wachtlijst voor een huurwoning. Dat zie ik echt niet zitten.
Ik had (blijkbaar foutief?) het idee dat je na afloop van die woontraining kon doorstromen naar een echt eigen woning. Waaruit bestaan de twijfels van het langetermijnnut van je huidige behandeling?

Die wachtlijsten zijn idd funest. Misschien is het een idee om je hulpverlening te vragen of je eventueel voor urgentie in aanmerking zou kunnen komen? Je hulpverleners zouden toch iets op dit vlak moeten kunnen regelen? Er is zelfs nota bene iemand pas geleden hier bij mij in de buurt komen wonen die een woning ook urgentie had gekregen (alleenstaande man met psychische issues) en hij vertelde me dat hij dit via z'n psychiater voor elkaar had gekregen.

Wat ik heb gedaan is m'n tijd uitzitten door anti-kraak te gaan wonen. Verder is het misschien een idee om te gaan rondvragen of er een mogelijkheid is dat je elders ergens tijdelijk kunt wonen/logeren/tijd uitzitten (noem 't hoe je 't noemen wilt), maar ik kan me herinneren dat ikzelf to-taal niet zat te wachten om bij iemand in te trekken (niet dat ik die mogelijkheid had), zelfs m'n zus wilde me niet hebben en terug naar m'n ouders wilde ik absoluut niet.
Maar overweeg (nogmaals) achter urgentie aan te gaan. Zet desnoods iemand erop die echt voor je wilt gaan en die je situatie begrijpt en uit kan leggen.

Wel mooi dat je in elk geval tenminste wel -wat- vooruitgang hebt geboekt, maar ik kan me heel goed voorstellen dat als je daarna weer op straat staat (met als enige uitweg terug naar 1 van je ouders), dat dit als een lege halve overwinning zou kunnen voelen.

Maar vraag rond, vraag anderen om zelf voor je rond te vragen zodat je zelf minder hoeft rond te vragen (wat kan ontlasten). Hoeveel tijd meen je nodig te hebben om wel via de reguliere kanalen een woning te kunnen vinden? Hoeveel wachttijd kom je ongeveer tekort? Hoelang duurt je woontraining nog (oftewel, hoelang kan je -daar- blijven hangen?).

[ Bericht 2% gewijzigd door magnetronkoffie op 01-05-2017 01:40:25 ]
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  maandag 1 mei 2017 @ 00:06:21 #127
138876 Andromache
don't give up Andro
pi_170599411
quote:
1s.gif Op zondag 30 april 2017 17:41 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Volgens mij hebben we het er al eerder over gehad maar is dit je eerste psycholoog? En hoe lang denk je zelf al dat je dat gevoel hebt? Had je daarvoor wel plezier in je werk of was je nog niet werkzaam?
Dit is zeker niet mijn eerste psycholoog. Ik denk de vierde in vijftien jaar tijd. Ik heb het gevoel van uitzichtloosheid opnieuw van kort nadat het uitging, dus nu ruim 1 jaar geleden. Ik had het ook vr ik ooit mijn deeltijddagbehandeling in ging. Ik heb veel momenten dat het allemaal prima is maar ik zit vaak nog zo erg in de diepte, zoals gisteravond. Ben overigens enorm geholpen door een DM van een lieve Fok'ker waaruit ik heel veel erkenning voor mijn pijn haalde, dat deed me ontzettend goed. Ik werk al 18 jaar, en ik heb nog nooit cht de baan gevonden waar ik mijn hele ziel en zaligheid in kwijt kan, maar goed, dat is bij de meeste mensen niet zo. Mijn werk is prima voor nu.
== houdt van sterke anekdotes voor op feesten en partijen ==
>>>> Ga van dat gas af! - Laat Groningen niet zakken <<<<
Don't give up: https://www.youtube.com/watch?v=VjEq-r2agqc O+
pi_170599565
Die werkstruggle is hier z bekend...

Ik voel me vaak die dude uit dat oneindig herhaalde gifje van probleemwijken oid :@
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
  maandag 1 mei 2017 @ 02:04:21 #129
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170600336
quote:
0s.gif Op zondag 30 april 2017 20:18 schreef kuolema het volgende:
Ik kan dit niet volhouden.
Ik probeer de dingen te doen die ik moet doen en afleiding te zoeken. Geen alcohol drinken. Maar het helpt allemaal niet echt. Medicatie ook niet.
Ik kan er niet aan ontsnappen.
Wat kan ik nog doen om het draaglijker te maken? Dit is niet te doen.
Wat ik dan doe is voornamelijk zeg maar chronische stressoren neutraliseren en losse eindjes oplossen/afknopen. Een voorbeeld is om bepaalde dingen die me stress bezorgen meer uit handen te geven (dus bijvoorbeeld dingen die me moeite kosten, door anderen te laten doen (dit is wel een beetje een risico, want mensen "kunnen" het vervolgens weer verpesten, wat dan weer stress oplevert. Dus ik probeer dit wel aan de juiste mensen over te laten)). Soms doe ik dan tijdelijk even meer een beroep op anderen om me te helpen, maar het is geen goed idee om anderen voor langere tijd weer meer te belasten. In dat geval zou je de last wat meer kunnen afwisselen (en blijven peilen of je ze niet overbelast, wat bij een vriendin en meerdere vrienden van me net wel/net niet te zwaar voor ze was, maar het heeft me wel door die periode heen geholpen).

Ik heb bijvoorbeeld ondersteuning bij het regelwerk (zeg maar alles wat met o.a. het huishouden en de administratie te maken heeft, wat lucht kan geven bij het moeten doen van de meer vervelende must-dingen, zoals bijvoorbeeld nieuwe schoenen kopen).

Het voordeel hiervan is dat het structureel is.

Hetzelfde doe ik ook op sociaal gebied, vervelende mensen die me meer stress bezorgen dan ze waard zijn meer (of volledig) mijden. Ik heb hierdoor in de loop der tijd al meermalen met zelfs familieleden gebroken (de meeste contacten heb ik later weer hersteld, op een moment dat ik er weer klaar voor was).

Je tikte recentelijk iets over verjaardagen waar je wel heen bleef gaan, maar die je wel veel stress bezorgden? Overweeg om daar (tijdelijk) mee te stoppen, zeg maar voor een maand of 3 of zo.

Het klinkt best wel hard/cru, maar wanneer ik met sociale contacten breek, is het gewoonlijk een rationele beslissing die puur gebaseerd is op een vorm van emotionele damage-control. Een bonusvoordeel daarvan is dat wanneer ik met mensen breek (zoals ik dat 2 jaar terug bij m'n moeder had gedaan), ze daarna wel wat meer wakker worden geschud. Voordeel is ook dat ik -zelf- kan kiezen wanneer -ik- weer contact met ze wil en ik dit in principe tot in het oneindige kan blijven uitstellen (wat niet erg is, zolang het niet-hebben-van-contact me maar meer oplevert dan het me kost).

Van een vriendin van me weet ik dat ze om de zoveel tijd even van de radar verdwijnt. Dan weet ik dat ze even zeg maar geen tijd voor me heeft, maar ik weet ook dat ze na een tijdje vanzelf wel weer verschijnt en aangezien ik haar al meer dan 10 jaar ken (en dit gedrag ook van haar ken), kan ik daar prima mee omgaan want ik weet dat het niet persoonlijk is en dat is gewoon hoe ze is. Tegen sommige mensen heb ik al al eens gezegd dat ik even gedoe van mezelf heb en dat ik de komende tijd even niks meer van me ga laten horen (en dat ik bijvoorbeeld tot nader order ook even niet meer beschikbaar ben om bijvoorbeeld mee te chatten) en dit heb ik begin dit jaar ook bij een paar mensen aangegeven en zij vatten het prima op.

Dit alles is een visie die ik al langer heb en ik blijf daar toch wel een voorstander van. het is een beetje een kwestie van openstaande deuren dichtmaken/sluiten, zodat er minder openstaande deuren over blijven en ik per deur (of per probleem of whatever) meer concentratie/energie overhoud waar ik dan beter m'n focus op kan leggen. Anders heb ik ';t gevoel dat ik con-stant achter de feiten aan blijf lopen en uiteindelijk is niemand daarmee gebaat.

[ Bericht 8% gewijzigd door magnetronkoffie op 01-05-2017 02:17:01 ]
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  maandag 1 mei 2017 @ 03:23:51 #130
330313 Gary_Oak
Smell ya later!
pi_170600687
quote:
0s.gif Op zaterdag 29 april 2017 13:46 schreef MatthijsDJ het volgende:

[..]

Als het je helpt is, lijkt me het dat waard toch? :).
Ik sta wat betreft carrire en studie al jaren stil, ik wil nu gewoon aan de slag. :X Ben bijna klaar met studeren, wil niet in de ziektewet vallen en nog een jaar of twee aanmodderen.

quote:
0s.gif Op zaterdag 29 april 2017 15:37 schreef Biekuh het volgende:

[..]

Kun jij daar wat over vertellen? Ik weet niet wat ik me voor moet stellen bij een groepstherapie. Je bent in behandeling voor depressie toch?
Onder andere ja. Heb ook persoonlijkheidsproblematiek (OPS) en een angststoornis (OCS). Op dit moment zit ik bij een wekelijkse groep en we praten over de dingen waar we tegenaan lopen. Bij die nieuwe therapie is het concreter als ik het goed begrepen heb. Je krijgt trainingen als beeldende therapie. Ik zal sowieso binnenkort om meer info vragen.
  maandag 1 mei 2017 @ 07:47:31 #131
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170601062
quote:
0s.gif Op maandag 1 mei 2017 00:06 schreef Andromache het volgende:

[..]

Dit is zeker niet mijn eerste psycholoog. Ik denk de vierde in vijftien jaar tijd. Ik heb het gevoel van uitzichtloosheid opnieuw van kort nadat het uitging, dus nu ruim 1 jaar geleden. Ik had het ook vr ik ooit mijn deeltijddagbehandeling in ging. Ik heb veel momenten dat het allemaal prima is maar ik zit vaak nog zo erg in de diepte, zoals gisteravond. Ben overigens enorm geholpen door een DM van een lieve Fok'ker waaruit ik heel veel erkenning voor mijn pijn haalde, dat deed me ontzettend goed. Ik werk al 18 jaar, en ik heb nog nooit cht de baan gevonden waar ik mijn hele ziel en zaligheid in kwijt kan, maar goed, dat is bij de meeste mensen niet zo. Mijn werk is prima voor nu.
Sorry. Ik kon het me echt niet meer herinneren. Ik weet even hoe te reageren behalve dat ik je sterkte wens. Niet dat je er wat aan hebt maar ik meen het wel.
  maandag 1 mei 2017 @ 12:46:27 #132
254446 Mevrouw_voor_jou
Mevrouw_voor_jou
pi_170605736
Zo vandaag therapie gehad. Ik had de afspraak vervroegd omdat t niet goed gaat sinds ik stopte met vapen.

T was n heftige sessie. Mn therapeut heeft er stukje bij beetje uitgetrokken wat er allemaal was komen bovendrijven en dwarszat. Dat was n hoop. En daarna hielp ze me wel om het een plek te geven in plaats van dat t allemaal zo aan de oppervlakte blijft drijven. T voelt of ik helemaal leeggelopen ben.

Ben echt even helemaal op nu en ga denk ik even n dagje pluizen.
  maandag 1 mei 2017 @ 13:28:02 #133
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170606665
Even in een nieuwe post vanwege de lengte.
quote:
0s.gif Op zondag 30 april 2017 20:18 schreef kuolema het volgende:
Ik kan dit niet volhouden.
Ik probeer de dingen te doen die ik moet doen en afleiding te zoeken. Geen alcohol drinken. Maar het helpt allemaal niet echt. Medicatie ook niet.
Ik kan er niet aan ontsnappen.
Wat kan ik nog doen om het draaglijker te maken? Dit is niet te doen.
Ik herinnerde me net nog iets anders waar je misschien iets aan zou kunnen hebben (en misschien anderen ook, deze post is meer algemeen gericht).

Ik heb een tijd geleden een WRAP gedaan (voor diegenen die niet weten wat dit is, dit kun je zeg maar een beetje zien als een soort cursus voor gevorderde psychiatrisch patinten (zoals ik :P :') ).
Een belangrijke pijler van de WRAP is de gereedschapskoffer en (ik tik deze nu heel even min of meer letterlijk over) deze bestaat uit een verzameling dingen die je doet om je goed te blijven voelen op de momenten dat je je minder voelt (ik gebruik hem dus om m'n stemming te verbeteren op de momenten dat m'n stemming m'n leven teveel negatief aan het overheersen is of als dit dreigt te gebeuren).

Mijn lijst is eigenlijk best wel lang en bestaat o.a. uit:
- Open haard
- Lange hete douche
- Realiseren waardoor het kutgevoel veroorzaakt wordt, want alleen al het weten daarvan geeft me al wat rust (vanwege het relativerende karakter van deze gedachtengang).
- Goed voor mezelf zorgen (meer richting dingen zoals o.a. goed slapen en goed eten).
- Wandelen/boswandeling (niet dat drankje)
- Film/serie/muziek/spelletjes/lotgenotencontact/gamen met vrienden (want dan hoef ik even niet na te denken en kan ik beter genieten los van de zorgen)
- Creatief bezig zijn (modden/foto of film schieten/spelletjes bedenken)
- Iets kopen (1x per jaar mag ik van mezelf iets kopen zonder op m'n budget te letten (ik ben sowieso best zuinig dus dit gaat gewoonlijk wel goed))
- Onzindingen doen (online tests, youtubefilmpjes kijken , oppervlakkig chatten, forummen (met name KLB/ONZ, zolang het maar luchtig is etc en misschien beetje trollen/rondgrappen/HUMOR).
- Onweer kijken/ me in een stortbui nat laten regenen
- Een kat die hier in de buurt woont opzoeken en even 10 minuutjes met hem kroelen (soms heb ik pech en dan is ie er niet -O- )
- Stekker uit de deurbel halen en telefoon niet opnemen/uitzetten! (vooral die 1e! ^O^! Als het echt belangrijk is, dan kloppen ze maar :P ).

M'n lijst bleek een stuk langer te zijn dan ik vooraf had gedacht (had 2 1/2 kolom op A4-hoogte nodig).
De dingen die ik hier opgenoemd heb, zijn persoonlijke dingen en ieder zal ook andere dingen hebben die die liever doet (de meeste mensen zullen er geen reet aan vinden om zich nat te laten regenen in een hoosbui of om door de wijk te gaan lopen op zoek naar katten om mee te kroelen, maar je snapt het denk ik wel).

Ik weet niet of je zelf ooit een WRAP gedaan hebt, maar ik vond 't best wel leerzaam en er stonden veel dingen in die ik op eigen houtje heb moeten leren (ik had 'm eigenlijk veel eerder moeten doen, maar wist niet van het bestaan af) en misschien dat een WRAP jou meer over jezelf zou kunnen leren. Er staan nog meer dingen in (zoals "triggers" + "triggers actieplan" en "steun"). Het is ook wel een kwestie van bewustwording, zo hoef je niet zelf alle wielen opnieuw uit te vinden.

Dit vind ik trouwens op zich ook wel een goede tip voor alle mensen die langere tijd met ernstigere psychiatrische problemen kampen en daar aan willen werken.

[ Bericht 2% gewijzigd door magnetronkoffie op 01-05-2017 13:43:19 ]
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  maandag 1 mei 2017 @ 13:31:30 #134
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170606785
quote:
1s.gif Op maandag 1 mei 2017 12:46 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Zo vandaag therapie gehad. Ik had de afspraak vervroegd omdat t niet goed gaat sinds ik stopte met vapen.

T was n heftige sessie. Mn therapeut heeft er stukje bij beetje uitgetrokken wat er allemaal was komen bovendrijven en dwarszat. Dat was n hoop. En daarna hielp ze me wel om het een plek te geven in plaats van dat t allemaal zo aan de oppervlakte blijft drijven. T voelt of ik helemaal leeggelopen ben.

Ben echt even helemaal op nu en ga denk ik even n dagje pluizen.
Doen! ^O^
Het kost idd een hoop energie (viel meermalen op de terugweg naar huis bijna in slaap :') ), hopelijk levert het voor jou ook snel chronische verbetering op :)
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
pi_170606872
MK

Ik ben nu meer preventief bezig.
Maar je lijstje is redelijk accuraat.

Ik weet dat als ik een paar dagen heel druk ben in mijn hoofd ik daarna een periode van neerslachtigheid kan verwachten.

Dan ga ik in die drukke periode toch proberen veel te slapen en gezond te eten (ook al is het soms met tegenzin) en probeer wat sociale interactie te hebben met rustige mensen.

Volgens mij heb ik mijn laatste depressie periode getackled, door tijdig te anticiperen.
Nu kon ik donderdag lekker zwelgen in medelijden, dus dat was een goede dag om mijn negatieve emoties de ruimte te geven.. Daarna was het voorbij.

Uiteraard zal dit plan niet altijd werken, maar ik doe bv nu ook depressieve perioden bespreken bij mensen buiten mijn familie, want die leven ook niet eeuwig
Hell To The Liars
  maandag 1 mei 2017 @ 13:47:10 #136
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170607157
quote:
0s.gif Op maandag 1 mei 2017 13:35 schreef Droopie het volgende:
MK

Ik ben nu meer preventief bezig.
Maar je lijstje is redelijk accuraat.

Ik weet dat als ik een paar dagen heel druk ben in mijn hoofd ik daarna een periode van neerslachtigheid kan verwachten.

Dan ga ik in die drukke periode toch proberen veel te slapen en gezond te eten (ook al is het soms met tegenzin) en probeer wat sociale interactie te hebben met rustige mensen.

Volgens mij heb ik mijn laatste depressie periode getackled, door tijdig te anticiperen.
Nu kon ik donderdag lekker zwelgen in medelijden, dus dat was een goede dag om mijn negatieve emoties de ruimte te geven.. Daarna was het voorbij.

Uiteraard zal dit plan niet altijd werken, maar ik doe bv nu ook depressieve perioden bespreken bij mensen buiten mijn familie, want die leven ook niet eeuwig
Ik vind 't sowieso geen goed idee om mezelf van maar een paar mensen afhankelijk te stellen, dus verspreid ik het als het ware over meerdere mensen (ook om ze zoveel mogelijk te ontlasten, maar ook omdat het afhankelijk zijn van maar 1 of hooguit enkele mensen me in het verleden weer narigheid heeft opleverd, zoals dat die mensen me emotioneel gingen chanteren etc).

Ik heb een enorme trucendoos ontwikkeld in de loop der tijd (zelfs tijdens een onderzoek in 2008 kwam dit al in die uitslagpapieren naar voren en sindsdien is die trucendoos alleen maar uitgebreider geworden) en de WRAP was in dit opzicht wel fijn, omdat ik niet eerder al deze trucjes overzichtelijk bij elkaar had gehad (ik pak hem er zelf nu nog af en toe weer bij).
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
pi_170608171
Iemand een aanbeveling voor een goede therapeut/hulpverlener die gespecialiseerd is in ACT (Acceptance & Commitmenttherapy)? Liefst in het oosten van het land.
  maandag 1 mei 2017 @ 15:28:07 #138
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170609707
quote:
1s.gif Op zondag 30 april 2017 21:06 schreef scrupuleus het volgende:
Dat wordt waarschijnlijk veroorzaakt door heel veel en mij dunkt dat het minste jou weer uit evenwicht kan brengen.
Dat klopt, maar die kleine dingen zijn dan niet de echte oorzaak. 'Het' is er altijd, maar ik heb het vaak onder controle, kan redelijk functioneren en niemand merkt dan wat aan me. Soms zak ik langzaam in een dieptepunt zonder dat ik weet waarom, soms zijn er 'triggers' en gaat het sneller. Ik zit continu dicht tegen zo'n dieptepunt aan en daarom is er weinig voor nodig om het verkeerd te laten gaan. Het is niet zo dat er iets kleins gebeurt en het er dan ineens is en daarna ook weer weggaat. Het gaat nooit helemaal weg.
quote:
Drinken is een uitweg voor de korte termijn ja.

Is alles te behappen?
Is alles onder te verdelen en overzichtelijk te maken?
Of geef je het bij voorbaat al op?
Ik weet niet zeker of ik begrijp wat je bedoelt.
Of ik op een rijtje heb wat de problemen zijn? Ja en nee. Ik ben me bewust van de invloed van sommige zaken en wat ik daarmee kan, maar dat is niet alles, niet de kern. Die is niet weg te halen of op te lossen.

quote:
1s.gif Op zondag 30 april 2017 21:29 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Is het zomaar weer slechter gegaan? Ik wist even niet meer dat het kamertrainingding al was begonnen. Lastig zo.
Wat als je probeert zo min mogelijk aan de lange termijn te denken? Met de dag? Met het uur? Is het dan een beetje behapbaar? En een vechtsport of iets in plaats van alcohol?
Ik weet het ook niet verder.

Nee, de trigger was dat ik weer vastliep met mijn studie. Ik heb besloten definitief te stoppen. Dat voelt als de juiste beslissing, maar het is wel heel erg kut. Het voelt niet als de oorzaak, omdat ik er niet zo mee bezig ben, maar dat is wel wanneer het begon.

Ja, focussen op hoe ik de uren en dagen doorkom nu is inderdaad het handigst.
Ik plan dingen die ik normaal leuk vind om te doen. Series kijken bijvoorbeeld. Maar het probleem is dus dat dat het grootste deel van de tijd niet zo goed werkt als afleiding. Ik probeer ook zoveel mogelijk 'ja' te zeggen op verzoeken van hulpverleners om bijvoorbeeld te gaan tafeltennissen. Maar ook dat helpt op dit moment niet, ook niet voor even. Dat maakt me zo wanhopig.
Ik heb op dit moment niet iets concreets om me zorgen over te maken, dus daar kan ik verder niets in veranderen.
Bewegen doet me vaak goed, maar officieel op een sport gaan zal een extra bron van stress zijn (weet ik uit ervaring) dus ik betwijfel of dat een goed idee is. Ik skate wel, maar dat heb ik eigenlijk niet gedaan sinds het slechter gaat omdat ik nergens zin in heb. Moet ik toch maar gaan doen; al helpt het niet, lichaamsbeweging is altijd goed.
Een vechtsport zou wel passend zijn trouwens, dan kan ik spanning en frustratie kwijt.
Oxazepam helpt wel tegen de spanning en maakt daardoor de neiging om alcohol te drinken minder. Dat neem ik niet snel. En dan blijft de sombere stemming nog over.
Why are you wearing that stupid man suit?
pi_170611272
Kan je accepteren dat het niet weg te halen is?
Dat je soms uit evenwicht raakt?
  maandag 1 mei 2017 @ 18:30:55 #140
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170613995
quote:
0s.gif Op maandag 1 mei 2017 15:28 schreef kuolema het volgende:
...
Heb je weleens overwogen dat je klachten trauma-gerelateerd zouden kunnen zijn?
De klachten en de door jou beschreven nare gebeurtenissen komen daar goed mee overeen (Als voorbeeld, ik moet dan denken aan wat je o.a. hier schreef)
quote:
0s.gif Op maandag 8 augustus 2016 23:41 schreef kuolema het volgende:

[..]

Op de middelbare school werd ik een keer in een apart lokaal gezet in de pauze. Ik werd gedwongen mijn schetsen voor kunst (creatieve vakken waren het grootste probleem w.b.t. blokkeren) die pauze te maken, er werd gedreigd met een schorsing als ik dat niet zou doen. Dat is een van de meeste vernederende en verschrikkelijke dingen die ik daar heb meegemaakt.
Als je dit soort dingen meerdere malen meemaakt, dan kan dit traumatiseren en eerlijk gezegd komen de klachten die je hebt (zoals slecht slapen + nare dromen, sociale angsten, weinig eigenwaarde, etc) hier sterk mee overeen. Ze hebben veel overweg van (bijvoorbeeld) alle 6 de punten die op deze webpagina beschreven staan (niet allemaal evenveel nu ik 't nog een keer goed doorlees, maar m'n richting is denk ik wel duidelijk).

Ik heb van meerdere mensen goede dingen over EMDR gehoord, het schijnt zelfs jarenlang bestaande klachten te kunnen laten verdwijnen of sterk te verminderen. Ander voordeel is dat het min of meer meteen werkt.
Er scheen ook nog een bepaald medicijn voor mensen met PTSS te zijn, maar ik denk dat je daar zelf meer van weet dan ik.

Ik zag deze optie niet eerder, dus vandaar dat ik hier nu pas mee kom.

[ Bericht 2% gewijzigd door magnetronkoffie op 01-05-2017 21:08:29 ]
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  maandag 1 mei 2017 @ 21:59:39 #141
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170620848
quote:
0s.gif Op maandag 1 mei 2017 15:28 schreef kuolema het volgende:

[..]
Nee, de trigger was dat ik weer vastliep met mijn studie. Ik heb besloten definitief te stoppen. Dat voelt als de juiste beslissing, maar het is wel heel erg kut. Het voelt niet als de oorzaak, omdat ik er niet zo mee bezig ben, maar dat is wel wanneer het begon.

Ja, focussen op hoe ik de uren en dagen doorkom nu is inderdaad het handigst.
Ik plan dingen die ik normaal leuk vind om te doen. Series kijken bijvoorbeeld. Maar het probleem is dus dat dat het grootste deel van de tijd niet zo goed werkt als afleiding. Ik probeer ook zoveel mogelijk 'ja' te zeggen op verzoeken van hulpverleners om bijvoorbeeld te gaan tafeltennissen. Maar ook dat helpt op dit moment niet, ook niet voor even. Dat maakt me zo wanhopig.
Ik heb op dit moment niet iets concreets om me zorgen over te maken, dus daar kan ik verder niets in veranderen.
Bewegen doet me vaak goed, maar officieel op een sport gaan zal een extra bron van stress zijn (weet ik uit ervaring) dus ik betwijfel of dat een goed idee is. Ik skate wel, maar dat heb ik eigenlijk niet gedaan sinds het slechter gaat omdat ik nergens zin in heb. Moet ik toch maar gaan doen; al helpt het niet, lichaamsbeweging is altijd goed.
Een vechtsport zou wel passend zijn trouwens, dan kan ik spanning en frustratie kwijt.
Oxazepam helpt wel tegen de spanning en maakt daardoor de neiging om alcohol te drinken minder. Dat neem ik niet snel. En dan blijft de sombere stemming nog over.
Kut van je opleiding. Denk je dat het hebben van een nieuwe daginvulling wat kan bijdragen? Ook al heb je nergens zin in.
Ik ken het dubbele van dat gezeik helaas.

Snap ook dat je niet direct op een soort gaat hoor. Maar misschien wel weer gaan skaten , het wordt ook beter weer.
En zo'n ding om te meppen?
0000913_tennistrainingsblok_hout_zwaar_12_kg_550.jpg Ben je niet afhankelijk van wanneer er iemand met je kan tafeltennissen en je kan er je frustraties op kwijt. Ze zijn er ook van beton of die je vast kunt zetten in de aarde, indien noodzakelijk....
  maandag 1 mei 2017 @ 23:01:20 #142
377024 Quotidien
fetchez la vache
pi_170622587
quote:
0s.gif Op zondag 30 april 2017 20:58 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik heb betere periodes gehad ja.
Ik doe nog steeds de woontraining. Het is beter dan bij mijn moeder wonen en ik ben blij met de hulp soms.
Als je alleen woont zit je ook maar alleen met je ellende en kunnen de dagen heel lang zijn. Dan zou je willen dat je nog iemand in je omgeving had die zich om je bekommert.
  woensdag 3 mei 2017 @ 17:56:29 #143
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_170660426
De laatste tijd voel ik me weer wat minder. Gisteren heb ik ook weer een gesprek gehad met mijn moeder hierover en hier ben ik ook open geweest over hoe dat probleem met snel klaarkomen mijn stemming en zelfvertrouwen enorm benvloed. Ze is van mening dat eens met een seksuoloog of desnoods psycholoog praten wel zin heeft.

Ergens wil ik het zelf ook wel, maar weer al dat gedoe. Praten, plannen en daarnaast heb ik ook geen zin dat dit betreffende onderwerp te veel uitlekt naar mijn sociale cirkel. Ik schaam me gewoon rot (ook al heb ik het nu aan een paar vrienden verteld).

Ik snap niet wat er in me is veranderd sinsd de burnout. Dat ik veel sneller moe ben, mentaal en fysiek. Dat ik nu seksuele problemen heb en me ondanks een voor mijn gevoel stijgende lijn relatief down voel. Voor mijzelf komt het echt uit de neerslachtigheid vanwege het snel klaarkomen. Ugh, zelfs om er anoniem op het internet over te praten vind ik al moeilijk. De angst om afgewezen te worden en hierdoor voor altijd alleen te zijn. Het is groot. Wel weet ik dat als het juiste meisje voorbij komt, ik er zeker open over zal zijn.

Goed, ik moet het allemaal maar even zien.
Ignorance is bliss
  woensdag 3 mei 2017 @ 18:16:12 #144
254446 Mevrouw_voor_jou
Mevrouw_voor_jou
pi_170660877
quote:
2s.gif Op maandag 1 mei 2017 13:31 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Doen! ^O^
Het kost idd een hoop energie (viel meermalen op de terugweg naar huis bijna in slaap :') ), hopelijk levert het voor jou ook snel chronische verbetering op :)
Pffff t voelt nog steeds allemaal heftig. Maar het is wel of nu de druk eraf is.

Deze therapiesessie was eigen anders dan alle voorgaande sessies. Die waren erop gericht om te herstellen van burnout en een nieuwe balans te vinden. Maar ook om weer in mijn lijf en bij mijn gevoel te komen.

Het stoppen met vapen heeft een ander stukje gekickstart. Nu ik weer alles kan voelen komt ook verdriet, teleurstelling en andere gevoelens over mijn jeugd en pubertijd weer terug. Ook herinneringen die loskomen.

Ik was erg bang dat als het eenmaal los zou komen ik het niet meer zou kunnen stoppen. Mijn therapeut daagde me uit om dat met haar samen te doen en dat hebben we ook gedaan. En beter nog, ze heeft me geholpen om de herinnering en het gevoel te hanteren. In plaats van dat ik er steeds aan denk en het opnieuw beleef met alle rottige gevoelens erbij kan ik dat nu wel loslaten.

Er zijn er nog honderden te gaan, al zijn bepaalde nare herinneringen ook symbolisch voor een bepaald soort situatie. Ik hoop dat nu met deze herinnering alle vergelijkbare herinneringen afzwakken qua intensiteit.
  woensdag 3 mei 2017 @ 18:30:59 #145
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170661164
quote:
1s.gif Op woensdag 3 mei 2017 18:16 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Pffff t voelt nog steeds allemaal heftig. Maar het is wel of nu de druk eraf is.

Deze therapiesessie was eigen anders dan alle voorgaande sessies. Die waren erop gericht om te herstellen van burnout en een nieuwe balans te vinden. Maar ook om weer in mijn lijf en bij mijn gevoel te komen.

Het stoppen met vapen heeft een ander stukje gekickstart. Nu ik weer alles kan voelen komt ook verdriet, teleurstelling en andere gevoelens over mijn jeugd en pubertijd weer terug. Ook herinneringen die loskomen.

Ik was erg bang dat als het eenmaal los zou komen ik het niet meer zou kunnen stoppen. Mijn therapeut daagde me uit om dat met haar samen te doen en dat hebben we ook gedaan. En beter nog, ze heeft me geholpen om de herinnering en het gevoel te hanteren. In plaats van dat ik er steeds aan denk en het opnieuw beleef met alle rottige gevoelens erbij kan ik dat nu wel loslaten.

Er zijn er nog honderden te gaan, al zijn bepaalde nare herinneringen ook symbolisch voor een bepaald soort situatie. Ik hoop dat nu met deze herinnering alle vergelijkbare herinneringen afzwakken qua intensiteit.
Dit klinkt als een goede ontwikkeling. Tenzij je het zelf ervaren hebt, -kan- je niet echt begrijpen hoeveel impact zulke gebeurtenissen tijdens je jeugd op je heeft (en dan krijg je ook weer met onbegrip te maken, als klap in je gezicht bovenop de klappen die je al gehad hebt 13.gif ).

Bij mij was het vooral het stukje "overbezorgdheid/ansgt om iemand te verliezen" wat door m'n jeugd getriggerd bleek te worden. Door dat 4G schema zag ik in dat die overbezorgdheid los stond van normale bezorgdheid en dit wist ik vorig jaar ook al, maar ik was gewoon -niet- in staat om dat laatste ontbrekende puzzelstukje zelf te vinden/ontdekken en daar heeft die therapeut me bij geholpen. Sinds ik dit besef, is de impact van die overbezorgdheid ook een stuk minder geworden. het piekt als het ware minder hard.

het vervelende van deze nare "eigenschap" (want ik vind nog steeds dat het iets is wat los staat van mij (dit heb ik al langer zo gevonden, dat het los staat van mij en m'n overige klachten. Het stond ernaast, maar was nooit deel van wat mij als individu definieert)) is dat er een aantal mensen waren die er veel last van hebben gehad.
In 1 geval ging die overbezorgdheid zelfs zo ver dat ik daardoor de irrationele angst kreeg dat hij (een vriend van me) dood in z'n woning lag en ik al via google maps het huis van z'n moeder waar ik 5 jaar daarvoor ooit was geweest probeerde terug te vinden en al plannen begon te maken om z'n voordeur te forceren...omdat hij 2 weken de telefoon niet opnam...en dat terwijl ik -weet- dat hij dit vaker heeft en er dan gewoon niks bijzonders aan de hand is :')

En ik -wist- wel dat dit "raar" was en "niet hoorde" en dat het irrationeel is, maar ik wist ook niet waar het dan aan lag en deze "aangeleerde emotionele respons" is dermate overheersend en sterk...zodra het komt opzetten, is het overheersend en dominant. Alleen al dit besef maakt dat deze pieken al minder worden, maar ik heb nog wel een weg te gaan (gelukkig wel eindelijk de goeie weg).
M'n eigen hulpverleners hebben hierbij ook niet geholpen, ze gooiden alles maar op m'n autisme en "je moet maar weereens medicatie gaan slikken want je hebt gewoon een gevoeligheid bladiebla" en die gevoeligheid is wel zo, maar is niet de oorzaak van het probleem. Die trauma's zijn de oorzaak en dus zal ik de oorzaak daarvan gaan aanpakken. Het heeft al veel te lang geduurd zo en ik heb geen zin om nog langer te wachten alleen maar om aan de wensen van anderen te kunnen blijven voldoen. Ik ben er voor mezelf en niet voor een ander (tenzij ik daar natuurlijk zelf voor kies :P. Dat is mijn goed recht :P ).

Ik ben zelf niet het probleem, maar dat wat mij vroeger is aangedaan, -dat- is de oorzaak van dit alles.
het gebruik van dat 4G schema en het onmiddellijke effect daarvan is het bewijs daar ook voor en ik hoop in de toekomst meer te kunnen bereiken hiermee.

Een aparte eigenschap van mezelf is dat ik zelf op zich niet bang ben voor bijvoorbeeld een paniekaanval. Ik ga er heel nuchter mee om en kan ze zelfs triggeren (ze voelen nog steeds net zo rot hoor, maar als er iets is wat ik heb geleerd vroeger, dan is het wel om te lijden in stilte).

Deze eigenschap van mij was gelukkig een reden dat ik sneller aan de behandeling kon beginnen, maar deze heeft door weer andere dingen vertraging opgelopen (waaronder gedoe in de familie).
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
pi_170663286
quote:
0s.gif Op woensdag 3 mei 2017 17:56 schreef duracellkonijntje het volgende:
De laatste tijd voel ik me weer wat minder. Gisteren heb ik ook weer een gesprek gehad met mijn moeder hierover en hier ben ik ook open geweest over hoe dat probleem met snel klaarkomen mijn stemming en zelfvertrouwen enorm benvloed. Ze is van mening dat eens met een seksuoloog of desnoods psycholoog praten wel zin heeft.

Ergens wil ik het zelf ook wel, maar weer al dat gedoe. Praten, plannen en daarnaast heb ik ook geen zin dat dit betreffende onderwerp te veel uitlekt naar mijn sociale cirkel. Ik schaam me gewoon rot (ook al heb ik het nu aan een paar vrienden verteld).

Ik snap niet wat er in me is veranderd sinsd de burnout. Dat ik veel sneller moe ben, mentaal en fysiek. Dat ik nu seksuele problemen heb en me ondanks een voor mijn gevoel stijgende lijn relatief down voel. Voor mijzelf komt het echt uit de neerslachtigheid vanwege het snel klaarkomen. Ugh, zelfs om er anoniem op het internet over te praten vind ik al moeilijk. De angst om afgewezen te worden en hierdoor voor altijd alleen te zijn. Het is groot. Wel weet ik dat als het juiste meisje voorbij komt, ik er zeker open over zal zijn.

Goed, ik moet het allemaal maar even zien.
Een seksuoloog is wel een goede keuze ja :Y
Is het dan ook zo dat je na het snel klaarkomen dan niet de stemming opnieuw kunt opbouwen naar de tweede ronde? Of kom je de tweede keer dan alsnog snel klaar?
Ik denk zelf dat het probleem anders minder groot is dan je zelf denkt. Er staat geen bepaalde tijd voor seks he ;)
  woensdag 3 mei 2017 @ 20:25:42 #147
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_170665250
quote:
0s.gif Op woensdag 3 mei 2017 19:42 schreef Elvi het volgende:

[..]

Een seksuoloog is wel een goede keuze ja :Y
Is het dan ook zo dat je na het snel klaarkomen dan niet de stemming opnieuw kunt opbouwen naar de tweede ronde? Of kom je de tweede keer dan alsnog snel klaar?
Ik denk zelf dat het probleem anders minder groot is dan je zelf denkt. Er staat geen bepaalde tijd voor seks he ;)
Nouja het is vaak een beetje 50/50. Mijn libido is ook niet erg hoog, deels denk ik ook door onzekerheid. Het is een beetje een negatieve vicieuze cirkel die maar door en door gaat. Wat hulp om die te doorbreken is dus denk ik geen slecht idee.

Ik probeer in ieder geval wel meer door te gaan, maar echt 100% 'in de stemming' zegmaar lukt ook niet heel goed. Anders zou ik helemaal niet zo erg vinden denk ik. Mijn moeder denkt dat ik lichtelijk depressief ben, maar - afgezien hier van - heb ik niet zo 123 dingen waar ik me zwaar kut over voel. Misschien is dit gewoon de nasleep van de laatste jaren. Er is tenslotte enorm veel gebeurd.
Ignorance is bliss
  donderdag 11 mei 2017 @ 09:52:46 #148
254446 Mevrouw_voor_jou
Mevrouw_voor_jou
pi_170845140
quote:
0s.gif Op woensdag 3 mei 2017 18:30 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Dit klinkt als een goede ontwikkeling. Tenzij je het zelf ervaren hebt, -kan- je niet echt begrijpen hoeveel impact zulke gebeurtenissen tijdens je jeugd op je heeft (en dan krijg je ook weer met onbegrip te maken, als klap in je gezicht bovenop de klappen die je al gehad hebt [ afbeelding ] ).

Bij mij was het vooral het stukje "overbezorgdheid/ansgt om iemand te verliezen" wat door m'n jeugd getriggerd bleek te worden. Door dat 4G schema zag ik in dat die overbezorgdheid los stond van normale bezorgdheid en dit wist ik vorig jaar ook al, maar ik was gewoon -niet- in staat om dat laatste ontbrekende puzzelstukje zelf te vinden/ontdekken en daar heeft die therapeut me bij geholpen. Sinds ik dit besef, is de impact van die overbezorgdheid ook een stuk minder geworden. het piekt als het ware minder hard.

het vervelende van deze nare "eigenschap" (want ik vind nog steeds dat het iets is wat los staat van mij (dit heb ik al langer zo gevonden, dat het los staat van mij en m'n overige klachten. Het stond ernaast, maar was nooit deel van wat mij als individu definieert)) is dat er een aantal mensen waren die er veel last van hebben gehad.
In 1 geval ging die overbezorgdheid zelfs zo ver dat ik daardoor de irrationele angst kreeg dat hij (een vriend van me) dood in z'n woning lag en ik al via google maps het huis van z'n moeder waar ik 5 jaar daarvoor ooit was geweest probeerde terug te vinden en al plannen begon te maken om z'n voordeur te forceren...omdat hij 2 weken de telefoon niet opnam...en dat terwijl ik -weet- dat hij dit vaker heeft en er dan gewoon niks bijzonders aan de hand is :')

En ik -wist- wel dat dit "raar" was en "niet hoorde" en dat het irrationeel is, maar ik wist ook niet waar het dan aan lag en deze "aangeleerde emotionele respons" is dermate overheersend en sterk...zodra het komt opzetten, is het overheersend en dominant. Alleen al dit besef maakt dat deze pieken al minder worden, maar ik heb nog wel een weg te gaan (gelukkig wel eindelijk de goeie weg).
M'n eigen hulpverleners hebben hierbij ook niet geholpen, ze gooiden alles maar op m'n autisme en "je moet maar weereens medicatie gaan slikken want je hebt gewoon een gevoeligheid bladiebla" en die gevoeligheid is wel zo, maar is niet de oorzaak van het probleem. Die trauma's zijn de oorzaak en dus zal ik de oorzaak daarvan gaan aanpakken. Het heeft al veel te lang geduurd zo en ik heb geen zin om nog langer te wachten alleen maar om aan de wensen van anderen te kunnen blijven voldoen. Ik ben er voor mezelf en niet voor een ander (tenzij ik daar natuurlijk zelf voor kies :P. Dat is mijn goed recht :P ).

Ik ben zelf niet het probleem, maar dat wat mij vroeger is aangedaan, -dat- is de oorzaak van dit alles.
het gebruik van dat 4G schema en het onmiddellijke effect daarvan is het bewijs daar ook voor en ik hoop in de toekomst meer te kunnen bereiken hiermee.

Een aparte eigenschap van mezelf is dat ik zelf op zich niet bang ben voor bijvoorbeeld een paniekaanval. Ik ga er heel nuchter mee om en kan ze zelfs triggeren (ze voelen nog steeds net zo rot hoor, maar als er iets is wat ik heb geleerd vroeger, dan is het wel om te lijden in stilte).

Deze eigenschap van mij was gelukkig een reden dat ik sneller aan de behandeling kon beginnen, maar deze heeft door weer andere dingen vertraging opgelopen (waaronder gedoe in de familie).
Zelf heb ik ook last van angst om mensen te verliezen. Dat wordt dan geen overbezorgdheid maar angst dat die mensen mij niet mogen omdat ik diep van binnen mezelf waardeloos vind.

Ik ga als ik dat gevoel krijg op een soort turbostand me zorgen maken over de vriendschap en dan draai ik vast. Vroeger verbrak ik de vriendschap bij voorbaat maar vast, nu heb ik door wat er gebeurt en lukt het me om niks te doen. Wat dan wel daar ben ik nog niet over uit.

Al een tijdje twijfelde ik of mijn therapie nog wel de therapie is die past. Mijn therapeut heeft goed geholpen weer te leren voelen en gevoel toe te laten.

Allen nu merk ik dat mijn emoties een soort turbostand hebben. Eigenlijk heb ik dat altijd al wel in zekere mate gehad, het is alsof mijn gevoelens intenser zijn dan 'normale mensen'. Ik ben gestopt met vapen en sindsdien is het hrk van de dam.

Na de extra sessie therapie afgelopen week was ik even tot rust maar ik merkte dat ik toch weer erg snel volliep. Maar ook dat de therapie best een intense indruk achterliet die diep van binnen ook niet helemaal oke voelt.

Gisteren ben ik naar de huisarts geweest omdat ik alleen nog maar intens verdrietig was en niet meer wist hoe ik het moest oplossen. Ik heb t haar uitgelegd aangegeven dat ik 2 dingen wilde.

1. Iets om tot rust te komen.
2. Een andere therapeut.

Ik heb nu voor 10 dagen oxazepam om tot rust te komen.

En dat tweede komt omdat ik denk dat ik veel frequenter therapie nodig heb. Ik kom nu toe aan het leren hanteren van mijn emoties en daar heb ik veel meer hulp bij nodig dan eens per maand. Ook sil ik een andere soort therapie omdat dat gevoel van 'niet helemaal oke' bij de therapie van afgelopen keer blijft hangen.

Wat ook nog speelt is dat ik de therapie die ik nu heb zelf betaal en ik het me niet kan veroorloven dat eens per week te doen.

Pf... voor nu voel ik me even heerlijk rustig. De oxazepam werkt als een volumeknop voor angst en verdrietigheid die even helemaal uit is gedraaid. Ik voel me als ie helemaal ingewerkt is een klein beetje suf maar niet heel erg. Verder voel ik me juist extra helder omdat ik zo enorm rustig kan nadenken zonder alle turbogevoelens die overal doorheen razen.
  donderdag 11 mei 2017 @ 17:00:46 #149
212761 magnetronkoffie
Where's the fish?
pi_170855112
quote:
1s.gif Op donderdag 11 mei 2017 09:52 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Zelf heb ik ook last van angst om mensen te verliezen. Dat wordt dan geen overbezorgdheid maar angst dat die mensen mij niet mogen omdat ik diep van binnen mezelf waardeloos vind.
Ik weet nog niet precies waar 't 'm bij mij -precies- zit. Vandaag ook weer gesprek gehad, moet 't even laten bezinken en de komende tijd heb ik 't druk en heb ik plannen met m'n woning.
quote:
Ik ga als ik dat gevoel krijg op een soort turbostand me zorgen maken over de vriendschap en dan draai ik vast. Vroeger verbrak ik de vriendschap bij voorbaat maar vast, nu heb ik door wat er gebeurt en lukt het me om niks te doen. Wat dan wel daar ben ik nog niet over uit.
Vetgedrukte herken ik wel. Het is in elk geval wel verlammend. Je weet wat je in elk geval niet moet doen, maar wat dan wel? Da's vaak een educated guess.

Ik breek niet snel met iemand, maar ik heb 't weleens gedaan (al dan niet tijdelijk). Voornamelijk met familieleden. M'n vrienden kan ik zelf uitzoeken, dus daar heb ik uiteraard zelf meer keus in :P

Ik heb nu ook door wat er gebeurt. Die overbezorgdheid is nu een stuk beter in de hand te houden. Vandaag dan eindelijk een 2e succesvolle schema gedaan. Ik verwerk 'm volgende week wel, ben nu even aan de drank :P (Nu mag 't even).
Tis verder alleen jammer dat het allemaal zo lang duurde voordat het allemaal op gang kwam want de schade is ondertussen al aangericht.
quote:
Al een tijdje twijfelde ik of mijn therapie nog wel de therapie is die past. Mijn therapeut heeft goed geholpen weer te leren voelen en gevoel toe te laten.

Allen nu merk ik dat mijn emoties een soort turbostand hebben. Eigenlijk heb ik dat altijd al wel in zekere mate gehad, het is alsof mijn gevoelens intenser zijn dan 'normale mensen'. Ik ben gestopt met vapen en sindsdien is het hrk van de dam.
Een vergrote gevoeligheid. herken ik wel. Heb je enig idee of dit slechts een fase is of dat je altijd al gevoelig was?
quote:
Na de extra sessie therapie afgelopen week was ik even tot rust maar ik merkte dat ik toch weer erg snel volliep. Maar ook dat de therapie best een intense indruk achterliet die diep van binnen ook niet helemaal oke voelt.
Waarom voelt die niet helemaal ok? Bedoel je meer dat het zwaar voor je is? Is het een intern gevoel dat "ergens" vandaan komt en heeft het een link met wat je aan het verwerken bent? Of heeft het met iets anders te maken?
quote:
Gisteren ben ik naar de huisarts geweest omdat ik alleen nog maar intens verdrietig was en niet meer wist hoe ik het moest oplossen. Ik heb t haar uitgelegd aangegeven dat ik 2 dingen wilde.

1. Iets om tot rust te komen.
2. Een andere therapeut.

Ik heb nu voor 10 dagen oxazepam om tot rust te komen.
[quote]
Ik verwacht dat je zelf wel weet waarom je die oxazepam hebt. Ik zou zeggen, geniet even van de rust (je hebt dat spul ten slotte niet voor niets).

Wat je wel zou kunnen doen, is om de oxazepam niet standaard elke dag in te nemen, maar te wachten totdat je het gevoel hebt dat je het -echt- even nodig hebt. Op die manier kun je gewenning voorkomen en zal je misschien wat meer het gevoel krijgen dat je controle hebt over je situatie (en je hebt die 10x oxazepam dan ook wat langer zonder nadelige gevolgen. het is op zich jammer als je dat spul gebruikt terwijl je het misschien helemaal niet nodig had).
En dat tweede komt omdat ik denk dat ik veel frequenter therapie nodig heb. Ik kom nu toe aan het leren hanteren van mijn emoties en daar heb ik veel meer hulp bij nodig dan eens per maand. Ook sil ik een andere soort therapie omdat dat gevoel van 'niet helemaal oke' bij de therapie van afgelopen keer blijft hangen.
Wat ook nog speelt is dat ik de therapie die ik nu heb zelf betaal en ik het me niet kan veroorloven dat eens per week te doen.
[/quote]
1x/maand is echt heel weinig. Zeker als je al de tussentijd psychisch heel hectisch bent.
Je hebt meer nodig, maar kunt niet meer krijgen? Waar gaat 't heen met onze gezondheidszorg?

Niet dat je daar op dit moment veel aan hebt, maar als het zo veel impact op je heeft...wat zijn je mogelijkheden om verder te gaan wat hulpverlening betreft?
Ik zit al heel lang in de hulpverlening en toen ik erin kwam, was alles nog anders.
quote:
Pf... voor nu voel ik me even heerlijk rustig. De oxazepam werkt als een volumeknop voor angst en verdrietigheid die even helemaal uit is gedraaid. Ik voel me als ie helemaal ingewerkt is een klein beetje suf maar niet heel erg. Verder voel ik me juist extra helder omdat ik zo enorm rustig kan nadenken zonder alle turbogevoelens die overal doorheen razen.
Kan ik me heel goed voorstellen! Ik heb dat spul niet voor niets :)
Ik heb 't de laatste tijd nog maar weinig gebruikt. Ik wil liefst ook zo helder mogelijk zijn.

Laatste tijd zondig ik iets meer, maar dat mag ook wel (gezien m'n komende weken).
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  vrijdag 12 mei 2017 @ 10:01:21 #150
254446 Mevrouw_voor_jou
Mevrouw_voor_jou
pi_170876409
quote:
0s.gif Op donderdag 11 mei 2017 17:00 schreef magnetronkoffie het volgende:

Ik weet nog niet precies waar 't 'm bij mij -precies- zit. Vandaag ook weer gesprek gehad, moet 't even laten bezinken en de komende tijd heb ik 't druk en heb ik plannen met m'n woning.

[..]

Vetgedrukte herken ik wel. Het is in elk geval wel verlammend. Je weet wat je in elk geval niet moet doen, maar wat dan wel? Da's vaak een educated guess.
Dat is een volgende stap die ik wil nemen. Voor nu is niet reageren en er even niks mee doen al een stap vooruit.

quote:
Ik breek niet snel met iemand, maar ik heb 't weleens gedaan (al dan niet tijdelijk). Voornamelijk met familieleden. M'n vrienden kan ik zelf uitzoeken, dus daar heb ik uiteraard zelf meer keus in :P

Ik heb nu ook door wat er gebeurt. Die overbezorgdheid is nu een stuk beter in de hand te houden. Vandaag dan eindelijk een 2e succesvolle schema gedaan. Ik verwerk 'm volgende week wel, ben nu even aan de drank :P (Nu mag 't even).
Tis verder alleen jammer dat het allemaal zo lang duurde voordat het allemaal op gang kwam want de schade is ondertussen al aangericht.
Wat bedoel je met schema? Is dat gerelateerd aan schematherapie?
Vind t zelf ook jammer dat ik eigenlijk nu pas een idee heb wat er aan de hand is en dingen kan plaatsen. Terwijl ik toch al best een paar keer hulp heb gezocht. Maar misschien was ik er eerder niet echt aan toe, of stond ik er niet genoeg voor open. Nouja, beter laat dan nooit.

quote:
Een vergrote gevoeligheid. herken ik wel. Heb je enig idee of dit slechts een fase is of dat je altijd al gevoelig was?
Dit heb ik zeker vanaf mijn pubertijd al wel zo, mogelijk ook wel eerder maar ik vind dat lastig te zeggen omdat dat erg lang geleden is en ik erg jong was. Ik heb er altijd wel in bepaalde mate last van gehad. Roken/vapen vlakten het altijd wel wat af, en ook de anticonceptiepil (hoe bizar ook) heeft er invloed op.

quote:
Waarom voelt die niet helemaal ok? Bedoel je meer dat het zwaar voor je is? Is het een intern gevoel dat "ergens" vandaan komt en heeft het een link met wat je aan het verwerken bent? Of heeft het met iets anders te maken?
Ik vind dit lastig te verwoorden. Het heeft te maken met de vertrouwensband met mijn therapeut. Ik denk dat die niet stevig genoeg is, dat ik dit stuk met haar wil oplossen. Ze nam bij de therapie het voortouw, ik was een beetje vertwijfeld maar stemde wel in. En achteraf voelt het of zij een stukje heeft gezien dat ik niet met haar had willen delen, omdat het niet veilig genoeg is.

quote:
1x/maand is echt heel weinig. Zeker als je al de tussentijd psychisch heel hectisch bent.
Je hebt meer nodig, maar kunt niet meer krijgen? Waar gaat 't heen met onze gezondheidszorg?

Niet dat je daar op dit moment veel aan hebt, maar als het zo veel impact op je heeft...wat zijn je mogelijkheden om verder te gaan wat hulpverlening betreft?
Ik zit al heel lang in de hulpverlening en toen ik erin kwam, was alles nog anders.
Het is deze specifieke therapie die niet wordt vergoed. Haptotherapie zit niet in het pakket. Dat was toen ik eraan begon bijna 2 jaar geleden geen punt maar ik kan momenteel niet meer dan 70 euro per maand (1 sessie) missen sinds ik in de ww zit.

Ik moet dus iets anders zoeken, en ja ook meteen maar uitzoeken of de reguliere ggz wel vergoed wordt. Ik weet eigenlijk nog niet precies wat ik nodig ga hebben om nu weer verder te kunnen. Maar ik heb een veel beter beeld van mijn hulpvraag dus ik denk dat ik een goede kans maak om verder te komen.

quote:
Kan ik me heel goed voorstellen! Ik heb dat spul niet voor niets :)
Ik heb 't de laatste tijd nog maar weinig gebruikt. Ik wil liefst ook zo helder mogelijk zijn.

Laatste tijd zondig ik iets meer, maar dat mag ook wel (gezien m'n komende weken).
Ik heb de afgelopen 2 dagen best lekker kunnen ontspannen. Maar op wat je eerder zei over het gebruik: ik ga vanaf vandaag het even 'aanvoelen' of het echt nodig is en dan pas pakken.

Wat komt eraan dat je ze harder nodig hebt? En heb jij ze voor langere tijd? Ik dacht eigenlijk dat ze erg verslavend zijn. Het was de reden dat de huisarts me voor 10 dagen meegaf en aangaf dat het is om even de tijd te overbruggen tot ik een nieuwe behandeling heb.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')