abonnementen ibood.com bol.com
pi_169918224
registreer om deze reclame te verbergen
KamNEjk.jpg

Welkom in het centrale topic van "Depressie & Angst".

n6fhfRt.jpg
quote:
Depressie
Iemand met een depressie heeft last van een hevige neerslachtigheid.

Die neerslachtigheid klaart niet na een paar dagen vanzelf op, maar duurt minimaal twee weken. Depressie moet niet verward worden met 'gewone' neerslachtigheid die iedereen wel eens heeft. Bij een depressie is deze heviger en tast het dagelijks functioneren aan.

Bron: http://www.trimbos.nl/onderwerpen/psychische-gezondheid/depressie
85JDtJd.jpg
quote:
Angststoornissen
Angststoornissen zijn in de psychiatrie de meest voorkomende aandoeningen. Sommige van deze aandoeningen worden fobie genoemd. Het gemeenschappelijke kenmerk van angststoornissen, is dat er sprake is van angst. Mensen kunnen zo angstig zijn dat het hun leven ontregelt.

Wanneer spreken we van een angststoornis?

Angst is een gevoel dat optreedt bij dreigend gevaar. De emotie ontstaat als het welzijn van een persoon direct wordt bedreigd, maar ook als een persoon een situatie als bedreigend ervaart. Als een angst geen reële grond heeft en de betrokken persoon er sociale of beroepsmatige problemen door ondervindt, is er sprake van een stoornis.

In het diagnostisch classificatiesysteem DSM-IV worden de volgende angststoornissen onderscheiden:

Paniekstoornis met of zonder agorafobie
Sociale fobie of angststoornis
Specifieke of enkelvoudige fobie
Obsessief-compulsieve stoornis of dwangstoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Posttraumatische stress-stoornis
Hypochondrie
Angststoornis door een lichamelijke aandoening
Acute stressstoornis
Angststoornis door alcohol of drugs

Voor de Multidisciplinaire Richtlijn Angststoornissen is de indeling van de DSM-IV als uitgangspunt genomen. Van de onderscheiden angststoornissen zijn de volgende aandoeningen opgenomen in de richtlijnen:

Paniekstoornis met en zonder agorafobie
Sociale fobie
Specifieke fobie
Obsessief-compulsieve stoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Posttraumatische stress-stoornis
quote:
In het diagnostisch classificatiesysteem DSM-5 zijn de angststoornissen zoals ze in het DSM-IV vermeld werden, opgesplitst in drie categorieën:
1) de angststoornissen
2) de obsessieve-compulsieve en verwante stoornissen (ocgs)
3) de trauma- en stressorgerelateerde stoornissen

Angststoornissen in het DSM-5:
Paniekstoornis
Agorafobie
Specifieke fobie
Sociale angststoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Separatieangststoornis
Selectief mutisme
Angststoornis door een middel of medicatie
Angststoornis door een andere medische aandoening
angststoornis (niet anders omschreven)

Obsessieve-compulsieve en verwante stoornissen
Obsessieve-compulsieve stoornis (OCD)
Stoornis in de lichaamsbeleving
Hoarding (het dwangmatig verzamelen van dingen)
Trichotillomanie (het regelmatig uittrekken van het eigen haar)
Excoriation disorder/Dermatillomanie (het regelmatig pulken aan de eigen huid)

Trauma- en stressorgerelateerde stoornissen
Reactieve hechtingsstoornis
Ontremde sociale engagementstoornis
Posttraumatische stressstoornis
Acute stressstoornis
Aanpassingsstoornissen
fWZ85MS.jpg
quote:
FOK! heeft nu ook zijn eigen IRC-kanaal voor de mensen in "Depressie & Angst". Hier kunnen we gezellig chatten/ tips geven en het met elkaar erover hebben.

Indien jij ook gezellig mee wilt praten met ons kun je ons bereiken via de volgende link:

http://irc.fok.nl/

En dan in principe

/join #dna

Heb je vragen omtrent IRC?
PM de volgende users:
zomertje
RBWO
4jPcvAU.jpg
quote:
positive-attitude-quote.jpg
quote-about-you-are-so-much-stronger-than-you-think.png
a great future doesn't require a great past
pi_169918630
Ten eerste wil ik degenen die op mijn laatste post hebben gereageerd erg bedanken voor hun antwoorden.

Ik probeer de afgelopen dagen goede stappen te maken wanneer het gaat om zelfverzorging. In mijn vorige post heb ik gezegd dat ik mezelf erg verwaarloos en maar zelden douche, tot en met vorige week heb ik in 2017 waarschijnlijk maar 3 keer gedoucht, dat is nog minder dan 1 keer per maand. Deze week heb ik al 2 keer gedoucht, wat voor mij eigenlijk een flinke stap is. Ik heb zojuist ook de verleiding weerstaan om Thuisbezorgd te bestellen, puur omdat ik trek heb.

Toch voel ik me nog steeds bagger. Het is zo klote dat het allemaal op deze manier moet gaan. Het leven is momenteel uitzichtloos en ik weet bij God niet waar ik me over een jaar zal bevinden. Ik ben waarschijnlijk van plan om vroegtijdig met deze opleiding te stoppen en maar met een niveau 3 diploma van school te gaan, want de opleiding die ik momenteel doe (assistent-accountant) bevalt me gewoon niet. Ik wil liever de ICT kant op gaan, richting website developer etc.

De Wellbutrin lijkt zijn werk ook nog steeds niet te doen, echter zijn er een hoop mensen die beweren dat het soms wel maanden kan duren voordat het volledige effect er pas is. Ik ben nu al bijna 3 weken bezig en ik merk er nog helemaal niks van. Wel fijn dat mijn libido hetzelfde is, want fluoxetine zorgde ervoor dat ik nog maar 1x in de week behoeftes had i.p.v. 1-2 keer per dag. Als iemand anders hier ervaringen heeft met Wellbutrin dan hoor ik dat heel graag.

Volgende week heb ik een gesprek op mijn school waar ik verder ga bespreken hoe we de rest van mijn opleiding aan gaan pakken, en ook heb ik een afspraak staan bij de GGZ. Hier ga ik duidelijk uitleggen dat ik er op het moment heel slecht aan toe ben zodat ik (hopelijk) intensievere hulp krijg.

Depressie is kut, een angststoornis is kut, maar ik heb het tegelijkertijd, en dat maakt alles tien keer erger. Momenteel heb ik totaal geen toekomstperspectief, en iedere dag spookt de gedachte in me rond ''Wat doe ik hier nog? Ik kijk nergens meer naar uit..'', maar tegelijkertijd ben ik enorm bang voor de dood en weet ik dat ik mezelf nooit van kant zou maken. Het is een lastige situatie.

Ook de derealisatie/depersonalisatie die ik heb is zoooo klote. Ik voel me 24/7 alsof ik in mijn eigen hoofd leef, en er een grote mist zit tussen mij en de echte wereld. Alles lijkt op de automatische piloot te gaan en de wereld is maar wazig. Ik weet dat het slechts een verdedigingsmechanisme is van mijn hersenen maar het is zo eng en versterkt mijn angst/depressie alleen maar.

Edit: Ik heb nog nooit mijn exacte diagnoses vermeld, dus bij deze. De GGZ hebben bij mij ADHD, clinische depressie, een angststoornis, een eetstoornis en persoonlijkheidsproblematiek gesteld. Ik laat me hier niet al te gek door maken, ik hou er namelijk niet van om labeltjes op elkaar te plakken, maar hierdoor krijgt men een beetje het idee wat voor problemen ik heb.
pi_169918683
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 00:07 schreef meeleez het volgende:

[..]

Nee hoor, niet mijn vak.
Je hoeft het niet als vak te hebben om mensen te kunnen helpen. Wel moet je kunnen luisteren, kunnen begrijpen en simpelweg capabel genoeg zijn om constructief met de gegeven informatie om te kunnen gaan. Het is niet zo simpel als het lijkt, maar ik word er tenminste wel steeds beter in. Ik vind dit dermate belangrijk dat ik er nooit mee ga stoppen.

Er staat zelfs in m'n dossier "dat ik ongezonde relaties zou aangaan" :'), man ik maak zelf wel uit waar ik m'n energie in wil steken en wat ik belangrijk vind :')

Ik heb trouwens officieel niet een vak, maar ik ben er al een tijdje mee bezig en zelfs m'n eigen hulp"verleners" kunnen me daar niet bij stoppen.
quote:
[..]

[..]

[..]

Jawel. En dan nog is een afspraak spannend, want wie weet moet hij iets.
Oftewel de situatie met je partner heeft helemaal geen raakvlak met het mijne, want de oorzaak van die drempel ligt ergens anders.

Bij mij is het teleurstelling omdat ze niet betrouwbaar bleken te zijn en bij je partner is het simpelweg angst voor zelfconfrontatie. Ik neem aan dat deze angst een relatief veelvoorkomende is, daar veel mensen hier zelf over beginnen.

Aanname is het gevolg van projectie en projectie doe je vanuit jezelf. De aanname zegt iets over jezelf, het is eigenlijk een heel eenvoudig concept, maar dan "easy to learn, difficult to master".
quote:
[..]

Wat fijn voor je! Ik hoop dat je progressie doorzet.
Mijn probleem zit hem vooral in de mensen waarmee ik te maken heb. Zijn die uit m'n weg, dan *ineens* BLOEI ik weer op! Dus dat is wat ik ga doen, maar dan nog beter dan ik al deed.

Ik maakte een kostbare inschattingsfout door me toch weer te laten verlijden (ja met lange ij) dit soort mensen in vertrouwen te nemen, denken dat ze -echt- het beste met me voor hadden. En die fout wil ik niet nog een keer maken. Volgende keer zal ik het slimmer aanpakken.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_169918725
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 00:36 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Je hoeft het niet als vak te hebben om mensen te kunnen helpen. Wel moet je kunnen luisteren, kunnen begrijpen en simpelweg capabel genoeg zijn om constructief met de gegeven informatie om te kunnen gaan. Het is niet zo simpel als het lijkt, maar ik word er tenminste wel steeds beter in. Ik vind dit dermate belangrijk dat ik er nooit mee ga stoppen.

Er staat zelfs in m'n dossier "dat ik ongezonde relaties zou aangaan" :'), man ik maak zelf wel uit waar ik m'n energie in wil steken en wat ik belangrijk vind :')

Ik heb trouwens officieel niet een vak, maar ik ben er al een tijdje mee bezig en zelfs m'n eigen hulp"verleners" kunnen me daar niet bij stoppen.

[..]

Oftewel de situatie met je partner heeft helemaal geen raakvlak met het mijne, want de oorzaak van die drempel ligt ergens anders.

Bij mij is het teleurstelling omdat ze niet betrouwbaar bleken te zijn en bij je partner is het simpelweg angst voor zelfconfrontatie. Ik neem aan dat deze angst een relatief veelvoorkomende is, daar veel mensen hier zelf over beginnen.

Aanname is het gevolg van projectie en projectie doe je vanuit jezelf. De aanname zegt iets over jezelf, het is eigenlijk een heel eenvoudig concept, maar dan "easy to learn, difficult to master".

[..]

Mijn probleem zit hem vooral in de mensen waarmee ik te maken heb. Zijn die uit m'n weg, dan *ineens* BLOEI ik weer op! Dus dat is wat ik ga doen, maar dan nog beter dan ik al deed.

Ik maakte een kostbare inschattingsfout door me toch weer te laten verlijden (ja met lange ij) dit soort mensen in vertrouwen te nemen, denken dat ze -echt- het beste met me voor hadden. En die fout wil ik niet nog een keer maken. Volgende keer zal ik het slimmer aanpakken.
Juist.
Succes.
pi_169918736
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 00:38 schreef meeleez het volgende:

[..]

Juist.
Succes.
Je kunt me niet helpen, maar evengoed bedankt.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_169918932
Ik vind 't trouwens wrang wat er allemaal in dat dossier staat.

Ze beweren dat ik ongezonde relaties aanga terwijl ze nota bene zelf een ongezonde relatie voor me zijn. Sterker nog, ze hebben nota bene zelf bijgedragen aan het verval binnen m'n sociale kring...alsof ik hun dan meer zou gaan vertrouwen ofzo :')

Als ik alleen al denk aan de fouten en misconcepties die daarin staan, dan heb ik er gelijk al geen zin meer in dit met ze te gaan fixen. Dan begin ik liever elders opnieuw.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_169919097
registreer om deze reclame te verbergen
Ik wilde je een pm sturen maar helaas had ik nog niet genoeg berichten verstuurd ;)
Wie weet zijn er meer mensen die het interessant vinden. Het mooie om te zien vind ik ook hoe ze na zo'n trip vaak kunnen vertellen wat er nou precies is mis gegaan en waarom ze bijvoorbeeld depressief zijn.

Een leuke en gelijk een objectieve visie van een Engelse onderzoeker die op dit moment bezig is met psilocybine.
Dit is een mooie over de geschiedenis van psychedelica. In de jaren 60 zijn er in totaal 40.000 mensen getest met aandoeningen die variëren van, depressies, alcoholverslaving, angsten, autisme en ga zo maar door.
En over ayahuasca
Misschien sluit deze ook wel mooi aan, dit gaat over een bepaalde mediteer sessie in een gevangenis in India.


[ Bericht 13% gewijzigd door Droopie op 01-04-2017 01:37:07 ]
pi_169919190
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 00:50 schreef magnetronkoffie het volgende:
Ik vind 't trouwens wrang wat er allemaal in dat dossier staat.

Ze beweren dat ik ongezonde relaties aanga terwijl ze nota bene zelf een ongezonde relatie voor me zijn. Sterker nog, ze hebben nota bene zelf bijgedragen aan het verval binnen m'n sociale kring...alsof ik hun dan meer zou gaan vertrouwen ofzo :')

Als ik alleen al denk aan de fouten en misconcepties die daarin staan, dan heb ik er gelijk al geen zin meer in dit met ze te gaan fixen. Dan begin ik liever elders opnieuw.
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 00:36 schreef magnetronkoffie het volgende:


Mijn probleem zit hem vooral in de mensen waarmee ik te maken heb. Zijn die uit m'n weg, dan *ineens* BLOEI ik weer op! Dus dat is wat ik ga doen, maar dan nog beter dan ik al deed.

Ik maakte een kostbare inschattingsfout door me toch weer te laten verlijden (ja met lange ij) dit soort mensen in vertrouwen te nemen, denken dat ze -echt- het beste met me voor hadden. En die fout wil ik niet nog een keer maken. Volgende keer zal ik het slimmer aanpakken.
pi_169919321
quote:
1s.gif Op vrijdag 31 maart 2017 22:07 schreef madam-april het volgende:
gewoon
quote:
1s.gif Op zaterdag 26 november 2016 22:34 schreef madam-april het volgende:
zeggen wat
quote:
1s.gif Op zondag 12 maart 2017 21:29 schreef madam-april het volgende:
je bedoelt
Bij voorbaat dank.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_169919472
Ik lees uit Madam-April haar reactie.

Dat in het zwart gedrukte er staat dat je ongezonde relaties aangaat.

En in de 2e quote staat je eigen omschrijving wat de psycholoog uit de eerste quote bevestigd.

Dus eigenlijk bevestig je zelf wat de psycholoog aangeeft :)

[ Bericht 26% gewijzigd door Droopie op 01-04-2017 01:38:15 ]
a great future doesn't require a great past
pi_169919726
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 00:32 schreef iPancakeMix het volgende:
Als iemand anders hier ervaringen heeft met Wellbutrin dan hoor ik dat heel graag.

Ik heb ook Welbutrin gehad en bij mij werkte het allemaal wat sneller qua proces..
Na 3 weken kreeg ik opeens last van hyperfocus, maar ook derealisatie heb ik daarvoor gehad..

T was niet leuk, maar ik herkende het wel.
Misschien omdat jouw situatie heftiger lijkt dan die van mij en duurt het ook wat langer.

Achteraf had ik nooit Welbutrin moeten hebben, want het was met groot geschut schieten op een "klein" probleem.

Dus voor jou kan het prima gaan werken.


Maar waar zijn jouw ouders in deze situatie en kunnen zij de situatie nog wel handelen.. Je woont thuis toch?

Wat doe je als ze zeggen dat je moet douchen bv.
Is het misschien een idee dat je je geld door ze laat beheren en zodoende gaat beginnen met gezond te eten met slechts 1x per week ongezond te eten.

Nou ja, je gaat het aangeven dat je serieuze hulp wil. Dat is al een stap :) Wel doen he, en accepteer het
a great future doesn't require a great past
pi_169919876
laat maar

[ Bericht 21% gewijzigd door magnetronkoffie op 01-04-2017 02:57:40 ]
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_169920001
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 00:32 schreef iPancakeMix het volgende:
Als iemand anders hier ervaringen heeft met Wellbutrin dan hoor ik dat heel graag.
Duurde bij mij 2 maanden voordat ie ging werken en toen werkte het vooral heel activerend, zin om dingen te ondernemen, vol energie.
pi_169922314
Bij mij kolkt er weer wat.

Er is de laatste tijd een hele hoop veranderd. Positief allemaal. Erg positief eigenlijk. Een nieuwe balans vinden is echter moeilijk. Ook omdat de veranderingen nog in volle gang zijn en het mij best veel energie kost allemaal.

En natuurlijk vind mijn innerlijke stampvoeter dat ik het allemaal tegelijk moet kunnen, met 2 vingers in de neus. En daarbij ook en sociale wervelwind moet zijn die er altijd bij is en altijd het licht u it doet :')

In dat laatste heb ik al heel veel stappen gemaakt. Ik ga vaak gewoon weg wanneer het me verstandig lijkt of ik het gevoel heb dat het leuk geweest is. Door alle veranderingen die spelen staat sociaal nu echter op de waakvlam. En dat doet me niet alleen goed.

Ik heb maar weer wat noodrem stappen genomen. In elke tas medicatie zodat ik niet gelijk een dag mis wanneer ik ze bij het opstaan vergeet. Ongegeneerd voor mezelf zorgen met zowel gezonde als pamperdingen. Lijstjes maken zodat iig inzichtelijk is wat er allemaal "moet" gebeuren en het niet allemaal in mijn hoofd rondkalkt.

Binnenkort een afspraak met mn psycholoog. We waren eigenlijk aan het afronden :')
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_169923844
Gister mn laatste sessie bij de psycholoog gehad *O* Therapie heeft voor mij niets gedaan, wat ik van tevoren ook al dacht. Misschien dat het daarom niets gedaan, maar dat maakt niets uit. Met de vragenlijsten is heel goed te zien dat ik er super op vooruit ben gegaan en heb dinsdag mn laatste sessie bij de psychiater en dan gaat mijn huisarts de medicatie overnemen. Ben er echt enorm blij mee. Voel me al een heel ander persoon dan een halfjaar geleden en heb echt het gevoel dat het weer helemaal de goede kant op gaat. Zal altijd wel bepaalde signalen van mn geest en lichaam in de gaten moeten houden, maar ik denk niet dat ik me ooit weer zo ga voelen als op mn dieptepunt. Ik heb dus een depressie en angststoornis ontwikkeld door een burnout, en dat hele proces heeft ongeveer 2 jaar geduurd waarbij het geleidelijk aan steeds slechter ging. Maar het heeft mij uiteindelijk ook veel gebracht want weet nu wat mn grenzen zijn en wat de consequenties zijn als ik mezelf steeds wegcijfer en alleen maar met werk bezig ben. Ik ben zeer dankbaar voor de medicijnen en blij dat ik me zoveel beter voel. O+
pi_169929973
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 01:18 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]


[..]


[..]

Bij voorbaat dank.
Wat droopie al zei:
Je bevestigt eigenlijk wat de psycholoog zei over dat je ongezonde relaties aangaat.
pi_169930151
Ik postte hier al een hele tijd geleden en denk ook niet dat jullie mij nog kennen.

Maar goed, geweldig gaat het nog niet. Ik heb elke dag minimaal een paniekaanvallen waarbij ik alleen maar kan huilen.
Woensdag bestond de hele dag bijna uit alleen maar huilen.

Elke ochtend ben ik duizelig sinds een half weekje. Om de halve minuut een duizelig gevoel van twee seconden en verstoort zicht.
Meestal is dat rond het middaguur weer weg.

Wss heeft het gewoon te maken met mijn medicatie. Cymbalta is eraf en Strattera verhoogd naar 100 mg

Bijna elke dag gebruik ik 0.5 tot 2 mg lorazepam om het huilen te stoppen.

Das nu een half weekje allemaal zo. 4 dagen nu.

Stom.
Twiddel
  zaterdag 1 april 2017 @ 19:20:47 #18
440451 scrupuleus
forumbreed vervelend
pi_169931101
Wat voor een hulp heb je verder birdie?

Sterkte.
pi_169938199
quote:
0s.gif Op zaterdag 1 april 2017 18:17 schreef summer2bird het volgende:
Ik postte hier al een hele tijd geleden en denk ook niet dat jullie mij nog kennen.

Maar goed, geweldig gaat het nog niet. Ik heb elke dag minimaal een paniekaanvallen waarbij ik alleen maar kan huilen.
Woensdag bestond de hele dag bijna uit alleen maar huilen.

Elke ochtend ben ik duizelig sinds een half weekje. Om de halve minuut een duizelig gevoel van twee seconden en verstoort zicht.
Meestal is dat rond het middaguur weer weg.

Wss heeft het gewoon te maken met mijn medicatie. Cymbalta is eraf en Strattera verhoogd naar 100 mg

Bijna elke dag gebruik ik 0.5 tot 2 mg lorazepam om het huilen te stoppen.

Das nu een half weekje allemaal zo. 4 dagen nu.

Stom.
Dat klinkt heel heftig.

Ik begin het idee te krijgen dat die aanvallen zich op verschillende manieren kan uiten. het zou best kunnen dat je medicatie een rol speelt, maar ik neem aan dat er in jouw geval misschien ook een psychisch aspect is?

Duizelig gevoel dat maar 2 seconden duurt, die vind ik wel apart. Een paniekaanval duurt meestal toch ook langer? Hoe uit zich dat verstoorde zicht bij jou? Is het eerder een soort mist of beweegt alles?

Fijn je weer te zien :)
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_169940847
quote:
1s.gif Op zaterdag 1 april 2017 19:20 schreef scrupuleus het volgende:
Wat voor een hulp heb je verder birdie?

Sterkte.
Ik woon beschermd, dus hulp zat. :)
quote:
0s.gif Op zondag 2 april 2017 00:36 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Dat klinkt heel heftig.

Ik begin het idee te krijgen dat die aanvallen zich op verschillende manieren kan uiten. het zou best kunnen dat je medicatie een rol speelt, maar ik neem aan dat er in jouw geval misschien ook een psychisch aspect is?

Duizelig gevoel dat maar 2 seconden duurt, die vind ik wel apart. Een paniekaanval duurt meestal toch ook langer? Hoe uit zich dat verstoorde zicht bij jou? Is het eerder een soort mist of beweegt alles?

Fijn je weer te zien :)
Ik denk ook dat mijn paniekaanvallen door de medicatie komen. Ze zijn ook net begonnen sinds ik gewisseld ben van medicatie.
De dingen waar ik dan van in paniek raak zijn idd wel psychisch maar ik denk dat de oorsprong bij de medicatie ligt (hoop ik dan)

Dat duizelige heb ik nu ook weer. Het is geen paniekaaval want die duren idd langer en meer consistent. Het is meer alsof alles even heen en weer schud. Ik denk eerder dat de strattera wellicht een rare uitwerking heeft op mijn hart oid gezien dat het enige orgaan is dat ik kan bedenken dat met tussenpozen werkt.
Maar dan nog apart dat het pas weggaat als ik inspanning heb geleverd, zo rond het middaguur.

Ach ja, dinsdag zie ik de arts weer en hopelijk weet die er wat op.
:)
Twiddel
pi_169942328
quote:
99s.gif Op zondag 2 april 2017 09:57 schreef summer2bird het volgende:

[..]

Ik denk ook dat mijn paniekaanvallen door de medicatie komen. Ze zijn ook net begonnen sinds ik gewisseld ben van medicatie.
De dingen waar ik dan van in paniek raak zijn idd wel psychisch maar ik denk dat de oorsprong bij de medicatie ligt (hoop ik dan)

Dat duizelige heb ik nu ook weer. Het is geen paniekaaval want die duren idd langer en meer consistent. Het is meer alsof alles even heen en weer schud. Ik denk eerder dat de strattera wellicht een rare uitwerking heeft op mijn hart oid gezien dat het enige orgaan is dat ik kan bedenken dat met tussenpozen werkt.
Maar dan nog apart dat het pas weggaat als ik inspanning heb geleverd, zo rond het middaguur.

Ach ja, dinsdag zie ik de arts weer en hopelijk weet die er wat op.
:)
Heb je dat duizelige in het verleden al vaker gehad? Schudt alles dan heel snel links rechts links rechts? Ik heb dit in 't verleden vaker gehad, maar kon eigenlijk nooit ontdekken waarmee dit te maken heeft. Ben benieuwd wat je arts hiervan weet. Ik kon er niet echt een patroon in ontdekken en kan me niet precies herinneren wanneer ik dit voor het laatst heb gehad (tis ook niet iets waar ik echt op let ofzo), wel dat het maar af en toe is en soms meerdere malen per dag, zoiets? Laatste keer had ik het terwijl ik in de tuin zat.

Als 't effect heeft op het hart, dan zou het ook iets met spanning te maken kunnen hebben?

't gekke is dat het me een tijd terug al deed denken aan dezelfde oogbewegingen die men lijkt te maken bij EMDR.

Bij mij is het niet zo dat ik me dan echt duizelig voel, het is meer gewoon raar.
Komt misschien ook omdat ik niet weet wat het is. Ik had 't in m'n kindertijd al. Wel heb ik 't denk ik weleens ook bij iemand anders gezien, maar dit weet ik niet zeker.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_169962939
Ik ga vanaf vandaag maar eens stap voor stap verbeteringen brengen in mijn leven :) Ik drink over het algemeen vrij veel cafeine en ik ben nieuwsgierig of mijn angst/dissociatieve gevoelens verminderen wanneer ik compleet stop met het drinken van frisdranken. Ik ga dus de komende week leven op alleen water en thee en kijk aan het einde van de week of het resultaat heeft opgeleverd. Zo ja, dan ga ik er gewoon mee door.

Het komt allemaal wel goed.. ook al lijkt het momenteel niet zo.
pi_169996931
quote:
0s.gif Op zondag 2 april 2017 11:39 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Heb je dat duizelige in het verleden al vaker gehad? Schudt alles dan heel snel links rechts links rechts? Ik heb dit in 't verleden vaker gehad, maar kon eigenlijk nooit ontdekken waarmee dit te maken heeft. Ben benieuwd wat je arts hiervan weet. Ik kon er niet echt een patroon in ontdekken en kan me niet precies herinneren wanneer ik dit voor het laatst heb gehad (tis ook niet iets waar ik echt op let ofzo), wel dat het maar af en toe is en soms meerdere malen per dag, zoiets? Laatste keer had ik het terwijl ik in de tuin zat.

Als 't effect heeft op het hart, dan zou het ook iets met spanning te maken kunnen hebben?

't gekke is dat het me een tijd terug al deed denken aan dezelfde oogbewegingen die men lijkt te maken bij EMDR.

Bij mij is het niet zo dat ik me dan echt duizelig voel, het is meer gewoon raar.
Komt misschien ook omdat ik niet weet wat het is. Ik had 't in m'n kindertijd al. Wel heb ik 't denk ik weleens ook bij iemand anders gezien, maar dit weet ik niet zeker.
Heb je het over nystagmus?

Optokinetic_nystagmus.gif

Dat kan een bijwerking zijn van een hoop verschillende antidepressiva, kalmeringsmiddelen en stimulantia.
pi_170000812
Ik heb me hier al even niet meer laten horen, maar vind dat het ook wel handig kan zijn voor anderen om even een wat positievere noot te horen. Ik ben sinds een paar weken op de prozac overgestapt en daar gaat het nu echt zo veel beter op, zou willen dat ik niet eerst 2 jaar had vergooid met sertraline, citalopram en wellbutrin. Nooit gedacht dat ik me zo energiek kon voelen, bijna alsof ik gewoon een normaal persoon ben. Voor iedereen die dus twijfelt over zijn medicatie: zoek door tot je de juiste te pakken hebt, neem geen genoegen met een kleine verbetering. Het kan echt zo ontzettend veel doen voor je.
pi_170000824
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 18:21 schreef Franknfurter het volgende:
Ik heb me hier al even niet meer laten horen, maar vind dat het ook wel handig kan zijn voor anderen om even een wat positievere noot te horen. Ik ben sinds een paar weken op de prozac overgestapt en daar gaat het nu echt zo veel beter op, zou willen dat ik niet eerst 2 jaar had vergooid met sertraline, citalopram en wellbutrin. Nooit gedacht dat ik me zo energiek kon voelen, bijna alsof ik gewoon een normaal persoon ben. Voor iedereen die dus twijfelt over zijn medicatie: zoek door tot je de juiste te pakken hebt, neem geen genoegen met een kleine verbetering. Het kan echt zo ontzettend veel doen voor je.
Eens! :)
Well done Baku!!
pi_170002056
Vandaag het traject bij de psychiater officieel afgesloten *O* Recept gekregen voor 2 maanden Sertraline en daarna gewoon bij huisarts. Voel me zoooveel beter. Snap niet dat ik heb gewacht tot mn dieptepunt voordat ik hulp ging zoeken. :P
  dinsdag 4 april 2017 @ 19:28:47 #27
217702 Lonaa
Allons-y!
pi_170002411
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 18:21 schreef Franknfurter het volgende:
Ik heb me hier al even niet meer laten horen, maar vind dat het ook wel handig kan zijn voor anderen om even een wat positievere noot te horen. Ik ben sinds een paar weken op de prozac overgestapt en daar gaat het nu echt zo veel beter op, zou willen dat ik niet eerst 2 jaar had vergooid met sertraline, citalopram en wellbutrin. Nooit gedacht dat ik me zo energiek kon voelen, bijna alsof ik gewoon een normaal persoon ben. Voor iedereen die dus twijfelt over zijn medicatie: zoek door tot je de juiste te pakken hebt, neem geen genoegen met een kleine verbetering. Het kan echt zo ontzettend veel doen voor je.
Dit.

Prozac was ook mijn levensredder, trouwens. :)
Op vrijdag 13 mei 2016 08:48 schreef minilot het volgende:
Lonaa is mijn Heldin der Dronken Misstappen. _O_
  dinsdag 4 april 2017 @ 19:49:36 #28
440451 scrupuleus
forumbreed vervelend
pi_170002926
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 19:10 schreef SLP_ het volgende:
Vandaag het traject bij de psychiater officieel afgesloten *O* Recept gekregen voor 2 maanden Sertraline en daarna gewoon bij huisarts. Voel me zoooveel beter. Snap niet dat ik heb gewacht tot mn dieptepunt voordat ik hulp ging zoeken. :P
het kon wellicht nog dieper.

Goed bezig *O*
  dinsdag 4 april 2017 @ 20:57:53 #29
47102 Elvi
Omelette du fromage.
pi_170004861
Vraag voor de vrouwen; hebben jullie nou ook dat als je ongesteld moet worden je depressie op de 1 of andere manier 'dieper' wordt? Ik merk zelf dat ik onder invloed van hormonen in mijn stopweek echt elk sprankje hoop en wil om te leven verlies, terwijl het in de weken daaromheen prima gaat. Nog niet volledig 100% gelukkig, maar niet meer zo ernstig als een paar jaar terug of tot vorig jaar nog zelfs.
Behale die ene week -O- Dan lijkt het wel alsof alles in 1 klap terug komt en pas later als ik ook buikpijn ofzo krijg denk ik "ohja :') Dat was het dus :') "

Iemand anders die het herkend? En dan bedoel ik niet de normale PMS waarbij je een beetje chagrijnig wordt, ik bedoel echt de PMS waarbij je denkt aan zelfmoord en die voelt als de diepste dalen van je depressie.
pi_170004969
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 20:57 schreef Elvi het volgende:
Vraag voor de vrouwen; hebben jullie nou ook dat als je ongesteld moet worden je depressie op de 1 of andere manier 'dieper' wordt? Ik merk zelf dat ik onder invloed van hormonen in mijn stopweek echt elk sprankje hoop en wil om te leven verlies, terwijl het in de weken daaromheen prima gaat. Nog niet volledig 100% gelukkig, maar niet meer zo ernstig als een paar jaar terug of tot vorig jaar nog zelfs.
Behale die ene week -O- Dan lijkt het wel alsof alles in 1 klap terug komt en pas later als ik ook buikpijn ofzo krijg denk ik "ohja :') Dat was het dus :') "

Iemand anders die het herkend? En dan bedoel ik niet de normale PMS waarbij je een beetje chagrijnig wordt, ik bedoel echt de PMS waarbij je denkt aan zelfmoord en die voelt als de diepste dalen van je depressie.
Ik herken het wel van vroeger, als ik ongesteld was. Alles was dan erger, zwaarder, ellendiger :r

Bij mij kwam het ook omdat mijn menstruatie dodelijk zwaar en vermoeiend was. Gelukkig geen last meer van *O*

Wat me wel hielp was om er dus juist wel bewust van te zijn. Niet door laten overvallen maar denken "dit is vast mijn ongesteldheid". Dat beseffen deed het er al minder uitzichtloos uitzien allemaal.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
  dinsdag 4 april 2017 @ 21:43:29 #31
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170006373
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 18:21 schreef Franknfurter het volgende:
Ik heb me hier al even niet meer laten horen, maar vind dat het ook wel handig kan zijn voor anderen om even een wat positievere noot te horen. Ik ben sinds een paar weken op de prozac overgestapt en daar gaat het nu echt zo veel beter op, zou willen dat ik niet eerst 2 jaar had vergooid met sertraline, citalopram en wellbutrin. Nooit gedacht dat ik me zo energiek kon voelen, bijna alsof ik gewoon een normaal persoon ben. Voor iedereen die dus twijfelt over zijn medicatie: zoek door tot je de juiste te pakken hebt, neem geen genoegen met een kleine verbetering. Het kan echt zo ontzettend veel doen voor je.
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 19:10 schreef SLP_ het volgende:
Vandaag het traject bij de psychiater officieel afgesloten *O* Recept gekregen voor 2 maanden Sertraline en daarna gewoon bij huisarts. Voel me zoooveel beter. Snap niet dat ik heb gewacht tot mn dieptepunt voordat ik hulp ging zoeken. :P
Fijn dat het goed met jullie gaat :). Ik vind ook dat het belangrijk is dat mensen hun positieve ervaringen hier delen.
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 20:57 schreef Elvi het volgende:
Vraag voor de vrouwen; hebben jullie nou ook dat als je ongesteld moet worden je depressie op de 1 of andere manier 'dieper' wordt? Ik merk zelf dat ik onder invloed van hormonen in mijn stopweek echt elk sprankje hoop en wil om te leven verlies, terwijl het in de weken daaromheen prima gaat. Nog niet volledig 100% gelukkig, maar niet meer zo ernstig als een paar jaar terug of tot vorig jaar nog zelfs.
Behale die ene week -O- Dan lijkt het wel alsof alles in 1 klap terug komt en pas later als ik ook buikpijn ofzo krijg denk ik "ohja :') Dat was het dus :') "

Iemand anders die het herkend? En dan bedoel ik niet de normale PMS waarbij je een beetje chagrijnig wordt, ik bedoel echt de PMS waarbij je denkt aan zelfmoord en die voelt als de diepste dalen van je depressie.
Ik merk geen verband tussen mijn stemming en mijn menstruatiecyclus.
Why are you wearing that stupid man suit?
pi_170008739
Ik ga denk ik stoppen met Wellbutrin, het is nu al ruim 3 weken en ik ben echt bang om het nog een paar weken uit te houden want ik word helemaal paranoia van die medicijnen. Vannacht heb ik zo veel realistische nachtmerries gehad dat ik om 6 uur vanochtend helemaal doorweekt van het zweten wakker werd, en heel mijn kussen ook nat was van het zweten. Ik had het hartstikke benauwd en de nachtmerries waren zo realistisch dat ik mezelf gewoon afvroeg of ik op dat moment wakker was of nog aan het dromen was. Ik kreeg opeens allemaal rare suicidale gedachten en had bijna een paniekaanval.

Het is best klote, want Prozac werkte bij mij vrij goed, echter verpestte het mijn libido helemaal. Vandaar de switch naar Wellbutrin. Zou ik nog een paar weken volhouden met Wellbutrin of is het het niet waard?
pi_170008845
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 22:50 schreef iPancakeMix het volgende:
Ik ga denk ik stoppen met Wellbutrin, het is nu al ruim 3 weken en ik ben echt bang om het nog een paar weken uit te houden want ik word helemaal paranoia van die medicijnen. Vannacht heb ik zo veel realistische nachtmerries gehad dat ik om 6 uur vanochtend helemaal doorweekt van het zweten wakker werd, en heel mijn kussen ook nat was van het zweten. Ik had het hartstikke benauwd en de nachtmerries waren zo realistisch dat ik mezelf gewoon afvroeg of ik op dat moment wakker was of nog aan het dromen was. Ik kreeg opeens allemaal rare suicidale gedachten en had bijna een paniekaanval.

Het is best klote, want Prozac werkte bij mij vrij goed, echter verpestte het mijn libido helemaal. Vandaar de switch naar Wellbutrin. Zou ik nog een paar weken volhouden met Wellbutrin of is het het niet waard?
De zure appel was bij mij ook zuur hoor, zeker in het begin.

Maar na 2 weken ging het beter en werd het rustiger.
Ik zou het aankijken maar bij twijfel met je psych bespreken
Zomaar stoppen is ook geen garantie dat je morgen beter slaapt.
a great future doesn't require a great past
pi_170008876
https://allesgoed.org

Kwam deze site tegen, wou hem jullie niet onthouden.
a great future doesn't require a great past
pi_170039473
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 16:09 schreef Adsumnonabsum het volgende:

[..]

Heb je het over nystagmus?

[ afbeelding ]

Dat kan een bijwerking zijn van een hoop verschillende antidepressiva, kalmeringsmiddelen en stimulantia.
Ik had hier al eens over gelezen, want ik herinner me door jouw post dat ik deze vraag al eens eerder had gesteld want toen kwam iemand ook al met dit...wat ik toen ben gaan uitzoeken :P
Bij mij gaat het 1 kant niet sneller dan de andere en voor de rest herkende ik me niet echt in de overige symptomen.

Misschien is 't 't wel, misschien niet. Ik ga dit later wel uitzoeken, vandaag even niet :P
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170039731
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 21:43 schreef kuolema het volgende:
Fijn dat het goed met jullie gaat :). Ik vind ook dat het belangrijk is dat mensen hun positieve ervaringen hier delen.
Klopt. Het is ook beter dan dat mensen hier na een tijdje 'zomaar' verdwijnen zodra het weer goed met ze gaat

Even kijken...
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
't lijstje is wel langer dan ik vooraf had gedacht.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170043760
Nog iets anders positiefs (en misschien kan ik er ook andere mensen mee helpen).

Veel vaste gasten in deze reeks weten wel dat ik bekend ben met burn-outs. Ondertussen ken ik zo goed als letterlijk alle trucjes en weetjes hoe je met een burn-out om moet gaan en het leek me wel een goed idee deze met jullie te delen (dan hoeft niemand het wiel steeds zelf uit te vinden) :)

Dit is uiteraard mijn variant, maar misschien dat iemand er wat aan heeft :)
Dit is mijn verhaal.

Hier komen m'n tips:
- Eet supergezond!
Concentreer je op het eten van vooral zoveel mogelijk groente. Eet daarnaast zoveel mogelijk vers fruit (liefst onbewerkt). Ik wok nu elke ochtend 450g groente en dat is dan m'n ontbijt. Kook liefst meestal zonder vlees of vis (maar een aantal keer vlees/vis in de week is natuurlijk wel prima).

Bij burn-out is energieloosheid vaak een probleem. Schroom niet om standaard een portie diepvriesgroente of een diepvries-kant-en-klaar maaltijd te eten (zeker als ontbijt, omdat het lekker en laagdrempelig is). Discipline kan je omzeilen door er een gewoonte van te maken in de ochtend warm te eten. Ander ontbijtmateriaal krijg ik met moeite door m'n keel, dus dit was voor mij wel een uitkomst. Krijg ik later weer trek? Dan kook ik gewoon nog een portie :).

- Eet verder zoveel mogelijk onbewerkt fruit! Als je de energie niet hebt, neem dan the-next-best-thing (dit is een persoonlijke afweging, het gaat erom om met zo min mogelijk moeite zoveel mogelijk gezonde troep te consumeren om je maag mee te vullen. Je zal er later geen spijt van krijgen :) ).

- Beperk ander minder-gezond etensmateriaal zoveel mogelijk, maar draaf er niet in door. Ik ben op een gegeven moment nauwelijks nog brood gaan eten, want als ik dat had liggen kwam ik toch vaker in de verleiding om gewoon een broodje te smeren in plaats van een diepvriesmaaltijd te bereiden (het is de groente die het hem doet!).

- Bij twijfel, kies standaard voor de gezondste optie!
Als ik in de supermarkt loop en ik heb trek in wat zoets, maar het is me om 't even of ik kies voor een pak speculaaskoekjes (uiteraard zijn dit van die familieverpakkingen) of een tros bananen, dan kies ik altijd voor de bananen. Ben ik eenmaal thuis en krijg ik echt een vreetkick, dan heb ik liever dat ik mezelf volprop met bananen dan met koek (scheelt ook in het schuldgevoel achteraf).

- Bij twijfel tussen wel of helemaal niet ongezonde snacks kopen/eten, doe het dan niet!
Soms loop ik bijvoorbeeld aan het bierschap voorbij en ik ben een echte fan van zwaar blond bier. Op een mooie dag kan het erg verleidelijk zijn om dan toch een paar flesjes te halen. Maar als ik twijfel, dan doe ik het gewoon niet. Desnoods koop ik bijvoorbeeld een bak van die roomyoghurt, dit scheelt ook meteen in die zoete vreetkicks :P.

- Vergeet niet dat het bijkomen van burn-out eigenlijk gezien kan worden als een simpel kosten-baten plaatje. Twijfel je tussen kant-en-klaar-diepvriesmaaltijd + een bakje aardbeien/meloe of vers gesneden groente + potje fruit op-sterk-water (ja ik weet niet hoe dat heet (spoileralert :P )) en wil je absoluut 1 van deze 2 dingen wel "100% verantwoord" doen, kies dan voor datgene wat de minste energie kost. In mijn geval snij ik liever in 10 minuten vers fruit in een bakje dan dat ik een uur bezig ben groente te snijden, dus kies ik voor de diepvriesmaaltijd en het verse fruit.

- Doe je bovenstaande, maak je dan niet te druk over dingen als zout en kunstmatige toevoegingen. Je zit in een burn-out en dat komt vaak mede juist omdat je te controlerend bent en je teveel van jezelf vraagt (of als je teveel door anderen overvraagd wordt en moeite hebt om "nee" te zeggen (waaronder bepaalde 'vervelende/energieslurpende' familieleden of die ene vriend/vriendin die keer op keer weer met je wil gaan chatten urenlang en waar je elke keer van schikt als je weereens een berichtje binnenkrijgt)). Doe gewoon lekker die diepvriesgroente, want die diepvriesgroente bevat tenminste wel groente en is altijd nog gezonder dan een paar uur later een zak chips leegvreten. bedenk je ook dat zoute en romige producten een voldaan gevoel geven, dus als je dat kunt mixen met gezonde troep dan heb je meer een soort win-win situatie :Y

- Ben je in goed gezelschap? Dan mag je rustig "van god los" gaan. Ik heb in principe helemaal gestopt met blowen en met drinken, maar ben ik op pad en heb ik zin om mezelf voor de verandering eens "met mate limietloos" te gaan, gun jezelf dat dan.
Ik ben de laatste maanden geregeld bij een oude vri9endin van me en samen gaan we dan "Bieren en Blowen". Als ik op bezoek ga, ga ik altijd na of ik er ook gelijk kan overnachten. Dit scheelt weer de stress van "ik moet wel die laatste trein nog halen" en je kunt jezelf dan makkerlijker meer laten gaan (scheelt weer stress + gedoe).

- Ben je op pad en krijg je toch trek, dan is het oké als je toch even een patatje haalt. Het is veel makkelijker dan om ter plette een gaspitje en camping-kokgerij te halen en op straat je diepvriesgroente te garen. En patat is dermate goedkoop dat je de volgende ochtend best wel die aardbeien kunt bekostigen :P

Is aan bovenstaande voldaan, kom ik op het volgende gedeelte:

- Gun jezelf wat! Maar doe het op een slimme manier. Gun jezelf een pleziertje, gun jezelf wel dat Duveltje als je er eeeecht zin in hebt gekregen en je het gevoel hebt dat je wat te vieren hebt en als je verder 'consumptie-braaf' geweest bent :)
Verder herkennen denk ik veel mensen hier ook wel de situatie dat je boodschappen aan het doen bent en dan langs een actieschap loopt "Hey, stroopwafels zijn in de aanbieding...zal ik een pakje halen?". Als een product in de aanbieding is, dan is dat alleen voor mij niet voldoende reden om het dan ook aan te schaffen. Is het een product dat ik nog niet ken en lijkt het me wel heel interessant (zoals die appeltaart-roomijs deze week), gun jezefl af en toe eens wat.

- Wees slim en bekijk jezelf ook rationeel als het om je zonden gaat.
Zelf merk ik dat het me meer voldoening geeft om 1x/2weken bij bekenden 3 Duvels te drinken dan om om de dag thuis 1 Duvel te drinken en bovendien krijg ik op de 1e manier minder bier binnen. M'n weegschaal is me dankbaar :)
en m'n lever ook :P
En zo krijg ik toch dat voldane gevoel.

Burn-out is een soort energieprobleem en problemen met de energie kunnen worden gevat als problemen met input en output. Ik heb geleerd dat het heel belangrijk is wat je eet, maar het is lastig hier conclrete informatie over te vinden (buiten dan het cliché dat je je van alcohol depressiever gaat voelen).

Dit was hoofdzakelijk de input. Nu kom ik met de output (en dan met name het contact buiten met de rest van de wereld).

- Geen extra stress!!!
Beperk je verplichtingen en alles wat als een verplichting aanvoelt en wat je niet voldoende oplevert. Oordeel wel rationeel hierbij.
Stop met die klusjes die je wekelijks voor je buurman doet als je dit eigenlijk vooral doet omdat je je bezwaard voelt om "nee" te zeggen. Als je het gevoel hebt dat je twijfelt, zeg dan standaard "ik wil er eerst even een nachtje over slapen" en laat desnoods daarna niks meer van je horen. Als het zo belangrijk voor ze is, laat ze dan zelf moeite doen want jij kan niet meer.
Kom desnoods met ellenlange verhalen over hoe kut je weer geslapen hebt ofzo en als die ander dan nog steeds doorgaat, reageer dan gewoon niet meer, hang op, ik heb zelfs een aantal keer zo'n kleppende praatpaalwil-maniak gehad en dan legde ik gewoon de hoorn vlakbij m'n speakers terwijl ik een enkel nummer op repeat had en ben toen even in de tuin een joint gaan roken. Fuck ze. Als ze je echt mogen dan zullen ze daar heus wel chill op reageren.

Beperk sociaal contact waar je voor je gevoel niks aan hebt en focus je op die contacten waar je de minste last van hebt, maar die je wel de meeste voldoening geven. Nogmaals, het is een kwestie van energie-balans, van rendement. Van kosten en baten. Het lastige hieraan is, is om te bedenken in hoeverre iets verstandig is om op te bezuinigen. Lastige contacten gaan er dan bij mij als 1e uit en verder zet ik lossere contacten zoveel mogelijk in de ijskast (dat kan allemaal later wel weer gefixt worden maar maak je daar nu niet druk om).
Beperk ook je contacten waarbij de ander de neiging heeft (vaak indirect en met een vleugje emotionele chantage etc) je om een wederdienst te vragen en ga meer om met de mensen waarbij je weet dat die er niet zo'n punt van maken een periode met deze onbalans om te gaan (mijn zus heeft er bijvoorbeeld een handje van om elke keer als ik haar om hulp vraag (waarbij ik ook nog eens om de hulp moet gaan 'onderhandelen' (vreselijk...), me een maand later om een wederdienst kan vragen waarbij een "maar toen heb ik je toch ook geholpen?" tussen neus en lippen door vermeld wordt (wat uiteraard niet als een lading gezien zou moeten worden, maar wel zo bij je binnenkomt (dat het lastiger wordt om "nee" te zeggen))).

- Geef dingen die je uit handen kunt geven uit handen.
Laat die lastige administratie aan iemand over als dit veel makkelijker is dan het zelf doen.
Vraag anderen om hulp en kap je hulpvraag af op het moment dat je merkt dat de ander moeilijk begint te doen (dit merk je wanneer je aanvoelt dat de ander juist van je zwakte gebruik probeert te maken om iets van je gedaan te krijgen of om meer invloed over je te krijgen. Vervelend gezuig is het laatste wat je nodig hebt tijdens een burn-out dus weg daarmee.

Nu even niet!
punt

Ik denk dat ik later eventueel een 2e deel doe? Ik kijk wel. Maar dit is verder wel een goed beginnetje en ook lastiger om informatie over te vinden. Er zijn nog meer facetten zoals het slapen en het werk, maar die schrijf ik later wel (nu even iets anders).
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170044777
Nog een deel 2?
Zou bijna zeggen open een (extra) topic over Burnout :Y

Ik vind hem prima en tof dat je goed in je vel zit :)
a great future doesn't require a great past
pi_170045011
quote:
0s.gif Op donderdag 6 april 2017 17:10 schreef Droopie het volgende:
Nog een deel 2?
Zou bijna zeggen open een (extra) topic over Burnout :Y

Ik vind hem prima en tof dat je goed in je vel zit :)
Ja, ik wilde meer schrijven en mensen vertellen hoe ik in 2 maanden tijd van bijna PAAZ-opname richting een full-blown recovery ben gegaan. Alleen heb ik gister een heel zware dag gehad waarbij ik ver over m'n grenzen ben gegaan en merkte ik halverwege dat m'n accu alweer leeg was. Dus volgde ik m'n eigen tip op en ga ik mezelf niet pushen :)

Wel wilde ik dit toch vandaag even doen, daar ik de positieve inspiratie wel had en (ondanks m'n uitbrakdag vandaag) wilde ik die inspiratie wel even verzilveren.

Verder ben ik van mening dat er al genoeg gezeik en destructie online is, dus een stukje recovery van iemand die hier veel ervaring mee heeft, leek me wel een iets wat eerder aangemoedigd zou mogen worden, toch? En burn-out en depressieklachten gaan vaak hand-in-hand.

Ik heb mezelf nu voldoende uitgeput en wilde net op bed gaan liggen :W
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170045051
quote:
0s.gif Op donderdag 6 april 2017 16:19 schreef magnetronkoffie het volgende:
Nog iets anders positiefs (en misschien kan ik er ook andere mensen mee helpen).

Veel vaste gasten in deze reeks weten wel dat ik bekend ben met burn-outs. Ondertussen ken ik zo goed als letterlijk alle trucjes en weetjes hoe je met een burn-out om moet gaan en het leek me wel een goed idee deze met jullie te delen (dan hoeft niemand het wiel steeds zelf uit te vinden) :)

Dit is uiteraard mijn variant, maar misschien dat iemand er wat aan heeft :)
Dit is mijn verhaal.

Hier komen m'n tips:
- Eet supergezond!
Concentreer je op het eten van vooral zoveel mogelijk groente. Eet daarnaast zoveel mogelijk vers fruit (liefst onbewerkt). Ik wok nu elke ochtend 450g groente en dat is dan m'n ontbijt. Kook liefst meestal zonder vlees of vis (maar een aantal keer vlees/vis in de week is natuurlijk wel prima).

Bij burn-out is energieloosheid vaak een probleem. Schroom niet om standaard een portie diepvriesgroente of een diepvries-kant-en-klaar maaltijd te eten (zeker als ontbijt, omdat het lekker en laagdrempelig is). Discipline kan je omzeilen door er een gewoonte van te maken in de ochtend warm te eten. Ander ontbijtmateriaal krijg ik met moeite door m'n keel, dus dit was voor mij wel een uitkomst. Krijg ik later weer trek? Dan kook ik gewoon nog een portie :).

- Eet verder zoveel mogelijk onbewerkt fruit! Als je de energie niet hebt, neem dan the-next-best-thing (dit is een persoonlijke afweging, het gaat erom om met zo min mogelijk moeite zoveel mogelijk gezonde troep te consumeren om je maag mee te vullen. Je zal er later geen spijt van krijgen :) ).

- Beperk ander minder-gezond etensmateriaal zoveel mogelijk, maar draaf er niet in door. Ik ben op een gegeven moment nauwelijks nog brood gaan eten, want als ik dat had liggen kwam ik toch vaker in de verleiding om gewoon een broodje te smeren in plaats van een diepvriesmaaltijd te bereiden (het is de groente die het hem doet!).

- Bij twijfel, kies standaard voor de gezondste optie!
Als ik in de supermarkt loop en ik heb trek in wat zoets, maar het is me om 't even of ik kies voor een pak speculaaskoekjes (uiteraard zijn dit van die familieverpakkingen) of een tros bananen, dan kies ik altijd voor de bananen. Ben ik eenmaal thuis en krijg ik echt een vreetkick, dan heb ik liever dat ik mezelf volprop met bananen dan met koek (scheelt ook in het schuldgevoel achteraf).

- Bij twijfel tussen wel of helemaal niet ongezonde snacks kopen/eten, doe het dan niet!
Soms loop ik bijvoorbeeld aan het bierschap voorbij en ik ben een echte fan van zwaar blond bier. Op een mooie dag kan het erg verleidelijk zijn om dan toch een paar flesjes te halen. Maar als ik twijfel, dan doe ik het gewoon niet. Desnoods koop ik bijvoorbeeld een bak van die roomyoghurt, dit scheelt ook meteen in die zoete vreetkicks :P.

- Vergeet niet dat het bijkomen van burn-out eigenlijk gezien kan worden als een simpel kosten-baten plaatje. Twijfel je tussen kant-en-klaar-diepvriesmaaltijd + een bakje aardbeien/meloe of vers gesneden groente + potje fruit op-sterk-water (ja ik weet niet hoe dat heet (spoileralert :P )) en wil je absoluut 1 van deze 2 dingen wel "100% verantwoord" doen, kies dan voor datgene wat de minste energie kost. In mijn geval snij ik liever in 10 minuten vers fruit in een bakje dan dat ik een uur bezig ben groente te snijden, dus kies ik voor de diepvriesmaaltijd en het verse fruit.

- Doe je bovenstaande, maak je dan niet te druk over dingen als zout en kunstmatige toevoegingen. Je zit in een burn-out en dat komt vaak mede juist omdat je te controlerend bent en je teveel van jezelf vraagt (of als je teveel door anderen overvraagd wordt en moeite hebt om "nee" te zeggen (waaronder bepaalde 'vervelende/energieslurpende' familieleden of die ene vriend/vriendin die keer op keer weer met je wil gaan chatten urenlang en waar je elke keer van schikt als je weereens een berichtje binnenkrijgt)). Doe gewoon lekker die diepvriesgroente, want die diepvriesgroente bevat tenminste wel groente en is altijd nog gezonder dan een paar uur later een zak chips leegvreten. bedenk je ook dat zoute en romige producten een voldaan gevoel geven, dus als je dat kunt mixen met gezonde troep dan heb je meer een soort win-win situatie :Y

- Ben je in goed gezelschap? Dan mag je rustig "van god los" gaan. Ik heb in principe helemaal gestopt met blowen en met drinken, maar ben ik op pad en heb ik zin om mezelf voor de verandering eens "met mate limietloos" te gaan, gun jezelf dat dan.
Ik ben de laatste maanden geregeld bij een oude vri9endin van me en samen gaan we dan "Bieren en Blowen". Als ik op bezoek ga, ga ik altijd na of ik er ook gelijk kan overnachten. Dit scheelt weer de stress van "ik moet wel die laatste trein nog halen" en je kunt jezelf dan makkerlijker meer laten gaan (scheelt weer stress + gedoe).

- Ben je op pad en krijg je toch trek, dan is het oké als je toch even een patatje haalt. Het is veel makkelijker dan om ter plette een gaspitje en camping-kokgerij te halen en op straat je diepvriesgroente te garen. En patat is dermate goedkoop dat je de volgende ochtend best wel die aardbeien kunt bekostigen :P

Is aan bovenstaande voldaan, kom ik op het volgende gedeelte:

- Gun jezelf wat! Maar doe het op een slimme manier. Gun jezelf een pleziertje, gun jezelf wel dat Duveltje als je er eeeecht zin in hebt gekregen en je het gevoel hebt dat je wat te vieren hebt en als je verder 'consumptie-braaf' geweest bent :)
Verder herkennen denk ik veel mensen hier ook wel de situatie dat je boodschappen aan het doen bent en dan langs een actieschap loopt "Hey, stroopwafels zijn in de aanbieding...zal ik een pakje halen?". Als een product in de aanbieding is, dan is dat alleen voor mij niet voldoende reden om het dan ook aan te schaffen. Is het een product dat ik nog niet ken en lijkt het me wel heel interessant (zoals die appeltaart-roomijs deze week), gun jezefl af en toe eens wat.

- Wees slim en bekijk jezelf ook rationeel als het om je zonden gaat.
Zelf merk ik dat het me meer voldoening geeft om 1x/2weken bij bekenden 3 Duvels te drinken dan om om de dag thuis 1 Duvel te drinken en bovendien krijg ik op de 1e manier minder bier binnen. M'n weegschaal is me dankbaar :)
en m'n lever ook :P
En zo krijg ik toch dat voldane gevoel.

Burn-out is een soort energieprobleem en problemen met de energie kunnen worden gevat als problemen met input en output. Ik heb geleerd dat het heel belangrijk is wat je eet, maar het is lastig hier conclrete informatie over te vinden (buiten dan het cliché dat je je van alcohol depressiever gaat voelen).

Dit was hoofdzakelijk de input. Nu kom ik met de output (en dan met name het contact buiten met de rest van de wereld).

- Geen extra stress!!!
Beperk je verplichtingen en alles wat als een verplichting aanvoelt en wat je niet voldoende oplevert. Oordeel wel rationeel hierbij.
Stop met die klusjes die je wekelijks voor je buurman doet als je dit eigenlijk vooral doet omdat je je bezwaard voelt om "nee" te zeggen. Als je het gevoel hebt dat je twijfelt, zeg dan standaard "ik wil er eerst even een nachtje over slapen" en laat desnoods daarna niks meer van je horen. Als het zo belangrijk voor ze is, laat ze dan zelf moeite doen want jij kan niet meer.
Kom desnoods met ellenlange verhalen over hoe kut je weer geslapen hebt ofzo en als die ander dan nog steeds doorgaat, reageer dan gewoon niet meer, hang op, ik heb zelfs een aantal keer zo'n kleppende praatpaalwil-maniak gehad en dan legde ik gewoon de hoorn vlakbij m'n speakers terwijl ik een enkel nummer op repeat had en ben toen even in de tuin een joint gaan roken. Fuck ze. Als ze je echt mogen dan zullen ze daar heus wel chill op reageren.

Beperk sociaal contact waar je voor je gevoel niks aan hebt en focus je op die contacten waar je de minste last van hebt, maar die je wel de meeste voldoening geven. Nogmaals, het is een kwestie van energie-balans, van rendement. Van kosten en baten. Het lastige hieraan is, is om te bedenken in hoeverre iets verstandig is om op te bezuinigen. Lastige contacten gaan er dan bij mij als 1e uit en verder zet ik lossere contacten zoveel mogelijk in de ijskast (dat kan allemaal later wel weer gefixt worden maar maak je daar nu niet druk om).
Beperk ook je contacten waarbij de ander de neiging heeft (vaak indirect en met een vleugje emotionele chantage etc) je om een wederdienst te vragen en ga meer om met de mensen waarbij je weet dat die er niet zo'n punt van maken een periode met deze onbalans om te gaan (mijn zus heeft er bijvoorbeeld een handje van om elke keer als ik haar om hulp vraag (waarbij ik ook nog eens om de hulp moet gaan 'onderhandelen' (vreselijk...), me een maand later om een wederdienst kan vragen waarbij een "maar toen heb ik je toch ook geholpen?" tussen neus en lippen door vermeld wordt (wat uiteraard niet als een lading gezien zou moeten worden, maar wel zo bij je binnenkomt (dat het lastiger wordt om "nee" te zeggen))).

- Geef dingen die je uit handen kunt geven uit handen.
Laat die lastige administratie aan iemand over als dit veel makkelijker is dan het zelf doen.
Vraag anderen om hulp en kap je hulpvraag af op het moment dat je merkt dat de ander moeilijk begint te doen (dit merk je wanneer je aanvoelt dat de ander juist van je zwakte gebruik probeert te maken om iets van je gedaan te krijgen of om meer invloed over je te krijgen. Vervelend gezuig is het laatste wat je nodig hebt tijdens een burn-out dus weg daarmee.

Nu even niet!
punt

Ik denk dat ik later eventueel een 2e deel doe? Ik kijk wel. Maar dit is verder wel een goed beginnetje en ook lastiger om informatie over te vinden. Er zijn nog meer facetten zoals het slapen en het werk, maar die schrijf ik later wel (nu even iets anders).
Goed lijstje zeg, conclusie...gezond eten is heel belangrijk en ook van invloed op je gemoedstoestand dus.

Slik je ook vitamines?
pi_170047977
quote:
1s.gif Op donderdag 6 april 2017 17:25 schreef radeloosje1987 het volgende:

[..]

Goed lijstje zeg, conclusie...gezond eten is heel belangrijk en ook van invloed op je gemoedstoestand dus.

Slik je ook vitamines?
Alleen vitamine D.

Wel een belangrijke, daar een tekort daaraan depressieve klachten kan geven. Ik merkte zelf wel een verbetering van m'n stemming in de zin dat ik minder diep en minder snel weer dat depressieve gat in terug viel.

[ Bericht 13% gewijzigd door magnetronkoffie op 06-04-2017 20:24:20 ]
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170048793
quote:
14s.gif Op donderdag 6 april 2017 19:35 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Alleen vitamine D.

Wel een belangrijke.
Omega 3 niet? Schijnt dat veel mensen daar een tekort van hebben.
pi_170054280
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 16:09 schreef Adsumnonabsum het volgende:

[..]

Heb je het over nystagmus?

[ afbeelding ]

Dat kan een bijwerking zijn van een hoop verschillende antidepressiva, kalmeringsmiddelen en stimulantia.
O wacht even! Ik bedacht me net, koffie is toch ook een stimulantia? Misschien heb je gewoon gelijk en is dat het inderdaad wel! Ik dronk vroeger een tijdje teveel koffie, ook omdat ik niet concreet genoeg benoemd had gekregen dat spanning ook door koffie kon komen en hoe spanning voor me voelde.

Ik heb het de laatste tijd eigenlijk niet meer gehad, maar ik drink dan ook bijna helemaal geen koffie meer.

Thanks!
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170056673
Weer een beetje goed nieuws! :)

Ik gaf laatst aan dat mijn stage op de klippen is gelopen vanwege mijn mentale problematiek. Vandaag ben ik op school langs geweest om een gesprek te voeren met mijn mentor en de leerplichtambtenaar (mijn ouders waren er ook bij).

We hebben besloten dat ik, aangezien ik aan alle eisen voldoe, tijdelijk van school af ga met een mbo niveau 3 diploma. De leerplichtambtenaar gaat voor mij vrijstelling aanvragen en ik kreeg twee opties voorgeschoteld:

1) Ik doe in september heel het jaar opnieuw
2) Ik kom pas in december terug, maak die maand de toetsen die ik nog moet halen voor niveau 4, en loop van januari tot en met juni stage

Ik ga vanzelfsprekend voor optie 2. Ik vind het wel een grote zorg die van mijn schouders af valt; even geen verplichtingen m.b.t. school, werk, stage. Gewoon even een jaartje mijn rust pakken, de therapie krijgen die ik nodig heb en mijn leven weer oppakken. Ik voel me hierdoor erg goed en ben ook erg gemotiveerd om er het beste van te maken. Mijn mentale gezondheid gaat nu voor, en dit had ik eigenlijk veel eerder moeten doen. Beter laat dan nooit I guess.

Angstgevoelens waren vandaag ook totaal niet aanwezig.. heb er eigenlijk totaal niet aan gedacht. Misschien begint de Wellbutrin eindelijk aan te slaan? :9

^O^
pi_170058195
Nooit gedacht dat ik op een vrije dag om kwart voor 8 m'n nest uit zou komen, ging douchen, een lekker ontbijt klaar zou maken en mezelf voor de rest zou verzorgen (tandenpoetsen, nagels knippen, scheren) :D

Dit voelt echt goed. Ben alleen niet van plan om weer meteen te hard van stapel te lopen, want ik heb weleens vaker momenten gehad dat ik drie dagen helemaal euforisch was en daarna weer compleet instortte.

One step at a time. :7
pi_170059576
quote:
0s.gif Op vrijdag 7 april 2017 08:42 schreef iPancakeMix het volgende:
Nooit gedacht dat ik op een vrije dag om kwart voor 8 m'n nest uit zou komen, ging douchen, een lekker ontbijt klaar zou maken en mezelf voor de rest zou verzorgen (tandenpoetsen, nagels knippen, scheren) :D

Dit voelt echt goed. Ben alleen niet van plan om weer meteen te hard van stapel te lopen, want ik heb weleens vaker momenten gehad dat ik drie dagen helemaal euforisch was en daarna weer compleet instortte.

One step at a time. :7
Goed bezig!

De zon doet me ook goed. Ik heb in een vlaag van voorjaarsopgewektheid gereageerd op wat woningbouwhuizen (waar we al acht jaar op de wachtlijst stonden) en ben nu ineens uitgenodigd voor een bezichtiging. Dus grote kans dat we gaan verhuizen, terug naar Den Bosch. Veel goedkoper huis -> minder geldzorgen -> minder stress -> minder paniekaanvallen..

Maar voor nu ben ik compleet over de floss. Ik vind verhuizen verschrikkelijk! ;(
Mon 'en!
pi_170174179
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 april 2017 19:10 schreef SLP_ het volgende:
Vandaag het traject bij de psychiater officieel afgesloten *O* Recept gekregen voor 2 maanden Sertraline en daarna gewoon bij huisarts. Voel me zoooveel beter. Snap niet dat ik heb gewacht tot mn dieptepunt voordat ik hulp ging zoeken. :P
Herkenbaar, mss ook wel menselijk.. Je wil het zelf doen totdat het echt niet meer kan en je zo wanhopig bent dat je wel hulp moet accepteren.

Ik heb zelf ook lang gewacht (te lang) voordat ik medicatie nam (mede door alle horror verhalen). Totdat ik zoiets had van: "Erger kan het niet worden". Voor zelfmoord (bijwerking) was ik niet bang meer. Was toch al suïcidaal en zat in een kliniek waar ze toch wel op me lette.
pi_170178507
quote:
0s.gif Op woensdag 12 april 2017 20:00 schreef MatthijsDJ het volgende:

[..]

Ik heb zelf ook lang gewacht (te lang) voordat ik medicatie nam (mede door alle horror verhalen). Totdat ik zoiets had van: "Erger kan het niet worden".
+1
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
  woensdag 12 april 2017 @ 22:30:26 #49
433524 DisneyXDEE
Disney XDEE Place to BEE
pi_170180938
Ik ben weer terug bij af... en opnieuw moet er gezocht wordennaar wat er mis is met mij.
Eigenlijk wil ik gewoon werken in mijn beroep en het liefst zonder gezeik. (Zeiken in de zin van de collega's het kut vinden, dat het altijd zo druk is op de weg) en dit elke dag aanhoren.

Wat een kutzooi zeg.
24/7 op je TV met o.a. Zeke en Luther!
  zaterdag 15 april 2017 @ 08:31:46 #50
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170232082
quote:
1s.gif Op vrijdag 7 april 2017 10:15 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Goed bezig!

De zon doet me ook goed. Ik heb in een vlaag van voorjaarsopgewektheid gereageerd op wat woningbouwhuizen (waar we al acht jaar op de wachtlijst stonden) en ben nu ineens uitgenodigd voor een bezichtiging. Dus grote kans dat we gaan verhuizen, terug naar Den Bosch. Veel goedkoper huis -> minder geldzorgen -> minder stress -> minder paniekaanvallen..

Maar voor nu ben ik compleet over de floss. Ik vind verhuizen verschrikkelijk! ;(
Ben je al wezen kijken?

Ik zou willen dat ik me beter voelde. Ik ben vorige maand begonnen met het zeventiende medicijn maar we kunnen concluderen dat het geen effect heeft.
Ik voel me vaak machteloos. Mijn leven is niet fijn vanuit deze kamer. De mensen die hier werken kunnen er niks aan doen. Kunnen er ook niks mee waarschijnlijk. Ik voel me warrig en ongeconcentreerd. Niks lukt. Vanuit dit hoofd is het niet fijn. Dit hoofd in deze kamer. Stom. Sorry. Maar het is echt.

[ Bericht 9% gewijzigd door Luchtbel op 15-04-2017 10:31:49 ]
  zaterdag 15 april 2017 @ 10:23:21 #51
440451 scrupuleus
forumbreed vervelend
pi_170233114
Niet stom, niet sorry.
Juist meer over praten, dit niet doen is stom.
pi_170234407
Bloempjuh, wat spannend. Uiteindelijk zal het relaxter zijn, maar alles om het verhuizen heen, wat een gedoe. Ben je al gaan kijken?
Sterkte/succes.

Luchtbel, wat naar dat je nog niet het middel hebt gevonden wat voor jou werkt, wat een zoektocht. Ik heb er ook aardig wat gehad voor we de juiste hadden...
Hier was de tranylcypromine (parnate, mao remmer) het wondermiddel een paar jaar terug.
Sterkte :*

Ik heb van de week weer een stapje gemaakt richting afbouwen van mijn medicatie. Nu nog 10 mg van de 50 waar ik op heb gezeten. Als het goed gaat dan maak ik voor de zomervakantie de stap naar helemaal stoppen.
Ik ben benieuwd... Spannend, maar het gaat ook al een tijd eigenlijk best wel goed, ondanks hobbels op de weg blijft mijn stemming redelijk stabiel heb ik het idee (en mijn omgeving ook).
Ik hoop echt dat het goed gaat...
Mama van 2 lieve meiden :)
pi_170234458
quote:
17s.gif Op zaterdag 15 april 2017 10:23 schreef scrupuleus het volgende:
Niet stom, niet sorry.
Juist meer over praten, dit niet doen is stom.
Idd, gewoon over praten. Hier op het forum, met familie, met collega's en vrienden. Soms kan het al zo opluchten om het even eruit te gooien en soms komen mensen dan ineens met goede oplossingen :)
  zaterdag 15 april 2017 @ 18:51:13 #54
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170243158
quote:
0s.gif Op zaterdag 15 april 2017 11:52 schreef MatthijsDJ het volgende:

[..]

Idd, gewoon over praten. Hier op het forum, met familie, met collega's en vrienden. Soms kan het al zo opluchten om het even eruit te gooien en soms komen mensen dan ineens met goede oplossingen :)
Dank jullie wel. Maar familie waarmee ik hierover kan praten heb ik niet, ik heb in 2010 voor het laatst gewerkt dus collega's heb ik ook niet. Veel andere mensen zijn ook weggevallen en de mensen die er wel zijn doen gewoon al zo ontzettend veel voor mij dat en/ of weten inmiddels ook niks meer te bedenken. Vaak wel fijne dingen, praktisch, die goed uitpakken of even contact.
Maar ik sta soms ook gewoon rot in vriendschap en contact. Niet omdat ik de ander niet waardeer ofzo maar omdat ik er zelf niet echt ben.
  zaterdag 15 april 2017 @ 18:58:03 #55
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170243302
quote:
0s.gif Op zaterdag 15 april 2017 11:49 schreef Nijna het volgende:
Bloempjuh, wat spannend. Uiteindelijk zal het relaxter zijn, maar alles om het verhuizen heen, wat een gedoe. Ben je al gaan kijken?
Sterkte/succes.

Luchtbel, wat naar dat je nog niet het middel hebt gevonden wat voor jou werkt, wat een zoektocht. Ik heb er ook aardig wat gehad voor we de juiste hadden...
Hier was de tranylcypromine (parnate, mao remmer) het wondermiddel een paar jaar terug.
Sterkte :*

Ik heb van de week weer een stapje gemaakt richting afbouwen van mijn medicatie. Nu nog 10 mg van de 50 waar ik op heb gezeten. Als het goed gaat dan maak ik voor de zomervakantie de stap naar helemaal stoppen.
Ik ben benieuwd... Spannend, maar het gaat ook al een tijd eigenlijk best wel goed, ondanks hobbels op de weg blijft mijn stemming redelijk stabiel heb ik het idee (en mijn omgeving ook).
Ik hoop echt dat het goed gaat...
Ja, ik weet het ook nog van jou. Ik slik nu ook nog van alles door elkaar. Men zegt dat het vaker voorkomt bij mensen met oa een dissociatie stoornis dat medicatie tegen depressie niet helpt. Dus toen weer allerlei dingen tegen nachtmerries en herbelevingen geprobeerd om de nachten makkelijker te maken want van heen nachtrust wordt je ook niet beter. Maar dat werkt dus ook niet echt tot op heden.

Succes met verder afbouwen. Ik hoop dat het werkt voor je. Niet te heftige plannen maken voor de vakantie he...
pi_170243488
quote:
0s.gif Op zaterdag 15 april 2017 11:49 schreef Nijna het volgende:
Bloempjuh, wat spannend. Uiteindelijk zal het relaxter zijn, maar alles om het verhuizen heen, wat een gedoe. Ben je al gaan kijken?
Sterkte/succes.

Wat lief!
Ja, we zijn gaan kijken en hebben geaccepteerd. Op deze manier kunnen we verhuizen/klussen in de zomer (positieve tijd van het jaar) en hebben we een eigen stekje dat niet ineens verkocht kan worden. We krijgen komende week de sleutel en ik naai me compleet op, ben 's avonds doodmoe.

Ik zal mijn vrijwilligerswerk moeten stoppen (want krijg geen reisvergoeding. Ga geen tientje per keer neertellen om te gaan 'werken'), mijn psycholoog-afspraken voortaan op maandag zetten (zodat we de rest van de week in ons nieuwe huis kunnen klussen)... ALLES verandert!

No way dat ik dat vorig jaar had gekund, nu gaat het met moeite -denk ik-. :)
Mon 'en!
  zaterdag 15 april 2017 @ 21:03:49 #57
440451 scrupuleus
forumbreed vervelend
pi_170246662
quote:
1s.gif Op zaterdag 15 april 2017 18:51 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Dank jullie wel. Maar familie waarmee ik hierover kan praten heb ik niet, ik heb in 2010 voor het laatst gewerkt dus collega's heb ik ook niet. Veel andere mensen zijn ook weggevallen en de mensen die er wel zijn doen gewoon al zo ontzettend veel voor mij dat en/ of weten inmiddels ook niks meer te bedenken. Vaak wel fijne dingen, praktisch, die goed uitpakken of even contact.
Maar ik sta soms ook gewoon rot in vriendschap en contact. Niet omdat ik de ander niet waardeer ofzo maar omdat ik er zelf niet echt ben.
mijn pmbox is altijd open.
pi_170253703
quote:
1s.gif Op zaterdag 15 april 2017 18:58 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ja, ik weet het ook nog van jou. Ik slik nu ook nog van alles door elkaar. Men zegt dat het vaker voorkomt bij mensen met oa een dissociatie stoornis dat medicatie tegen depressie niet helpt. Dus toen weer allerlei dingen tegen nachtmerries en herbelevingen geprobeerd om de nachten makkelijker te maken want van heen nachtrust wordt je ook niet beter. Maar dat werkt dus ook niet echt tot op heden.
Weinig nachtrust werkt zeker niet mee, ik gun het je zo dat het wat makkelijker wordt... :*

quote:
Succes met verder afbouwen. Ik hoop dat het werkt voor je. Niet te heftige plannen maken voor de vakantie he...
Tot nu toe nog niks gepland voor de vakantie en als we weggaan is het een weekje.

quote:
1s.gif Op zaterdag 15 april 2017 19:07 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Wat lief!
Ja, we zijn gaan kijken en hebben geaccepteerd. Op deze manier kunnen we verhuizen/klussen in de zomer (positieve tijd van het jaar) en hebben we een eigen stekje dat niet ineens verkocht kan worden. We krijgen komende week de sleutel en ik naai me compleet op, ben 's avonds doodmoe.

Ik zal mijn vrijwilligerswerk moeten stoppen (want krijg geen reisvergoeding. Ga geen tientje per keer neertellen om te gaan 'werken'), mijn psycholoog-afspraken voortaan op maandag zetten (zodat we de rest van de week in ons nieuwe huis kunnen klussen)... ALLES verandert!

No way dat ik dat vorig jaar had gekund, nu gaat het met moeite -denk ik-. :)
Zet 'em op en pas goed op jezelf!
Mama van 2 lieve meiden :)
  zondag 16 april 2017 @ 15:13:31 #59
280612 gewoonmezelf87
Nu ook als mama!
pi_170259255
quote:
0s.gif Op zaterdag 15 april 2017 11:49 schreef Nijna het volgende:
Bloempjuh, wat spannend. Uiteindelijk zal het relaxter zijn, maar alles om het verhuizen heen, wat een gedoe. Ben je al gaan kijken?
Sterkte/succes.

Luchtbel, wat naar dat je nog niet het middel hebt gevonden wat voor jou werkt, wat een zoektocht. Ik heb er ook aardig wat gehad voor we de juiste hadden...
Hier was de tranylcypromine (parnate, mao remmer) het wondermiddel een paar jaar terug.
Sterkte :*

Ik heb van de week weer een stapje gemaakt richting afbouwen van mijn medicatie. Nu nog 10 mg van de 50 waar ik op heb gezeten. Als het goed gaat dan maak ik voor de zomervakantie de stap naar helemaal stoppen.
Ik ben benieuwd... Spannend, maar het gaat ook al een tijd eigenlijk best wel goed, ondanks hobbels op de weg blijft mijn stemming redelijk stabiel heb ik het idee (en mijn omgeving ook).
Ik hoop echt dat het goed gaat...
Wat fijn dat je zo aan het afbouwen bent!
Ik was vd AD af en hoewel dat heel goed leek te gaan ga ik nu snel die heuvel af... Alle gebeurtenissen(doodziek kind, depressieve man, relatiegezeik) maken dat ik weer naar de therapeut ga en aan de medicijnen.Baal er van maar ik weet ook dat het beter is.
Gm vind ik echt zon lieve mama O+ . Zo 1 waar alle kindjes soms jaloers op zijn dat ze hun mama niet is.
S. 2014
J. 2016
  donderdag 20 april 2017 @ 15:18:42 #60
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_170354918
De laatste dagen voel ik me emotioneel moe. Ik denk dat dit is omdat er maandag onverwacht weer diepe familiegesprekken gebeurden.

Mijn zusje voelt dat er niet genoeg contact is binnen ons gezin, wat opzich klopt. Zelf ben ik erg passief geweest uit zelfbescherming, te veel emotie bij familieleden trok ik me gewoon te veel aan. Ik wil nu weer wat meer contact hebben, in ieder geval om te zien of er nu niet zo veel emotie bij vrij komt. Ik zou het op zich wel fijn vinden.

Vandaag lekker rustig werken en vanavond ontspannen!
Ignorance is bliss
pi_170356971
quote:
0s.gif Op donderdag 20 april 2017 15:18 schreef duracellkonijntje het volgende:
De laatste dagen voel ik me emotioneel moe. Ik denk dat dit is omdat er maandag onverwacht weer diepe familiegesprekken gebeurden.

Mijn zusje voelt dat er niet genoeg contact is binnen ons gezin, wat opzich klopt. Zelf ben ik erg passief geweest uit zelfbescherming, te veel emotie bij familieleden trok ik me gewoon te veel aan. Ik wil nu weer wat meer contact hebben, in ieder geval om te zien of er nu niet zo veel emotie bij vrij komt. Ik zou het op zich wel fijn vinden.

Vandaag lekker rustig werken en vanavond ontspannen!
Gaat het je zusje echt om de kwantiteit of toch eerder om de kwaliteit?
-Voelen- dat er niet genoeg contact is kan van meerdere dingen komen.

Hoevaak hebben jullie contact onderling en hoevaak zouden jullie contact willen hebben? Hoe is het contact binnen jullie familie (zijn er onderlinge ruzies of is er nog oud zeer?).
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170371676
Brrr het ging zo goed. Ik ben aan t stoppen met vapen. Ik gebruikte t altijd om mijn emoties te onderdrukken. Nu ben ik 3 dagen gestopt en gieren mijn emoties op turbostand door mijn lijf.

Ik heb veel last van mijn sociale angsten en heb paniekaanvallen. T gaat een beetje van 'niemand vind mij aardig dus laat ik maar vast nieuwe vrienden gaan zoeken' naar 'nouja er zijn er een paar die in elk geval aardig tegen me doen dus misschien valt t mee' naar 'auw pijnlijk' cirkeltje waar ik maar moeilijk uitkom.

Ik ben niet zo goed in het realistisch kijken naar of het wel klopt wat ik denk, waar ik dan weer onzeker van wordt, en dan gaat iets ook weer protesteren. En dan eindig ik n beetje als n verdrietig hoopje maar dat wil ik ook weer niet zijn.
pi_170378476
quote:
1s.gif Op donderdag 20 april 2017 23:50 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Brrr het ging zo goed. Ik ben aan t stoppen met vapen. Ik gebruikte t altijd om mijn emoties te onderdrukken. Nu ben ik 3 dagen gestopt en gieren mijn emoties op turbostand door mijn lijf.

Ik heb veel last van mijn sociale angsten en heb paniekaanvallen. T gaat een beetje van 'niemand vind mij aardig dus laat ik maar vast nieuwe vrienden gaan zoeken' naar 'nouja er zijn er een paar die in elk geval aardig tegen me doen dus misschien valt t mee' naar 'auw pijnlijk' cirkeltje waar ik maar moeilijk uitkom.

Ik ben niet zo goed in het realistisch kijken naar of het wel klopt wat ik denk, waar ik dan weer onzeker van wordt, en dan gaat iets ook weer protesteren. En dan eindig ik n beetje als n verdrietig hoopje maar dat wil ik ook weer niet zijn.
Wat mij heel erg helpt is het besef dat gedachten "enkel" dat zijn. Het zijn geen waarheden en ook geen richtingaanwijzers.

Daarnaast het besef dat die gedachten er zijn met een reden en dat ze er daarom ook mógen zijn en aandacht en erkenning mogen krijgen, maar dat ze verder niets over de daadwerkelijke feiten zeggen

In mijn geval bijvoorbeeld:

"Ze vinden me vast stom omdat ik dik ben."

Oh boeh er zit nog steeds een stuk gekwetstheid van vroeger toen ik een dik kind was en dat een makkelijk onderwerp van pesterijen was. Kut, want ik was toen ook best leuk! Aaiaai over dat stukje pijn...

Maar zouden ze me echt stom vinden? Ze doen wel heel leuk? Vul ik misschien voor ze in? Zou ik ze niet beter beoordelen op hun daden en acties dan op een (begrijpelijke) angstaanname van negenjarige DP? Verdienen deze leuke mensen dat eigenlijk ook niet gewoon?
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_170382325
-

[ Bericht 100% gewijzigd door DancingPhoebe op 21-04-2017 14:21:47 ]
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_170400217
quote:
1s.gif Op vrijdag 21 april 2017 11:45 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Wat mij heel erg helpt is het besef dat gedachten "enkel" dat zijn. Het zijn geen waarheden en ook geen richtingaanwijzers.

Daarnaast het besef dat die gedachten er zijn met een reden en dat ze er daarom ook mógen zijn en aandacht en erkenning mogen krijgen, maar dat ze verder niets over de daadwerkelijke feiten zeggen

In mijn geval bijvoorbeeld:

"Ze vinden me vast stom omdat ik dik ben."

Oh boeh er zit nog steeds een stuk gekwetstheid van vroeger toen ik een dik kind was en dat een makkelijk onderwerp van pesterijen was. Kut, want ik was toen ook best leuk! Aaiaai over dat stukje pijn...

Maar zouden ze me echt stom vinden? Ze doen wel heel leuk? Vul ik misschien voor ze in? Zou ik ze niet beter beoordelen op hun daden en acties dan op een (begrijpelijke) angstaanname van negenjarige DP? Verdienen deze leuke mensen dat eigenlijk ook niet gewoon?
Ik kan op zich wel redelijk deduceren waar die gedachten vandaan komen. T is een stuk oud zeer van vroeger, ik ben iets te vaak afgewezen, of heb er niet bijgehoord. Maar ik vind het echt moeilijk om vervolgens te kijken naar wat nu realistisch is en wat niet. Ook volwassenen wijzen elkaar af, sluiten elkaar buiten en mijn hoofd is er bedrieglijk goed in om bewijzen te vinden voor mijn hypothese dat ik er niet bij hoor. En mijn gevoel werkt daarbij niet mee.

Ik vind het echt heel klote om zo'n heftig emotioneel gevoelsleven te hebben. Ik snap nu verdomd goed waarom ik nicotine gebruikte. Bij eerdere keren dat ik stopte bleef mijn gevoelsleven ook vrij intens. Niet zo intens als nu maar nog steeds intens. Voor nu kan ik accepteren dat het zo is en het een beetje als 'verstand op nul en kaken op elkaar' doorstaan.

Dat moet denk ik wel echt verminderen wil ik niet na mijn operatie (de reden om af te kicken) weer nicotine gaan gebruiken als een soort van zelfmedicatie of anders echt helemaal krankzinnig worden.
pi_170472442
quote:
1s.gif Op zaterdag 22 april 2017 12:01 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik kan op zich wel redelijk deduceren waar die gedachten vandaan komen. T is een stuk oud zeer van vroeger, ik ben iets te vaak afgewezen, of heb er niet bijgehoord. Maar ik vind het echt moeilijk om vervolgens te kijken naar wat nu realistisch is en wat niet. Ook volwassenen wijzen elkaar af, sluiten elkaar buiten en mijn hoofd is er bedrieglijk goed in om bewijzen te vinden voor mijn hypothese dat ik er niet bij hoor. En mijn gevoel werkt daarbij niet mee.

Ik vind het echt heel klote om zo'n heftig emotioneel gevoelsleven te hebben. Ik snap nu verdomd goed waarom ik nicotine gebruikte. Bij eerdere keren dat ik stopte bleef mijn gevoelsleven ook vrij intens. Niet zo intens als nu maar nog steeds intens. Voor nu kan ik accepteren dat het zo is en het een beetje als 'verstand op nul en kaken op elkaar' doorstaan.

Dat moet denk ik wel echt verminderen wil ik niet na mijn operatie (de reden om af te kicken) weer nicotine gaan gebruiken als een soort van zelfmedicatie of anders echt helemaal krankzinnig worden.
Boooh, late reactie :)

Je hebt absoluut gelijk in wat je zegt over volwassenen en dingen die ook daadwerkelijk gebeuren (niet alleen in je hoofd). Maar wat voor mij heel erg helpt is vriendelijk kijken, naar mezelf en anderen. En accepteren dat ik het gedrag van anderen niet controleer. Het enige waar ik invloed op heb, zijn mijn eigen acties.

Heb ik gehandeld op een manier waar ik achter sta en word ik vervolgens alsnog afgewezen? Het zij zo. Kan verdriet doen, maar geen reden om maar over te blijven piekeren en malen. Omdat dat deel waar ik invloed op had, voor mij "goed" voelt. En soms is dat niet zo, soms maak je een fuck up. Tja het zij zo, hij die zonder zonde is enzo... Maar wat kan ik er van leren? Wat had ik anders kunnen doen? Kan ik nog iets repareren/rechtzetten? Wil ik dat? Is het nodig? Als ik dus heb gehandeld op een manier waarvan ik denk "Aaaaai...." dan probeer ik daarover wel mild te oordelen naar mezelf, maar het wel kritisch mee te nemen en te verbeteren. Te kijken waarom iets me op dat moment een goed idee leek... werd het gevoed door oud zeer? Ipv de daadwerkelijke situatie? Hoe kan ik me daar bewuster van zijn? Etc.

Die heftige gevoelens zijn ook maar enkel dat. Gevoelens. Niet altijd waar, niet altijd een goede leidraad voor je acties, maar het nader bekijken waard.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_170477338
Zojuist met mijn ouders een vrij intensief en emotioneel gesprek gehad met mijn psycholoog. Bij de GGZ zijn ze van mening dat mijn problematiek te complex is om op te lossen met slechts een paar gesprekken per maand. Daarom stelde ze voor om mezelf vrijwillig op te laten nemen bij De Kade in Bergen op Zoom (best dicht bij mij in de buurt) waar je 6 weken tot 6 maanden tijdelijk woont, samen met andere jongeren tussen de 18 en 25 jaar. Je krijgt intensieve therapieen, leert voor jezelf zorgen en je behoudt gewoon je contacten omdat bijv. het gebruik van mobiele telefoons niet verboden is.

In eerste instantie was ik hier zwaar op tegen. Mijn perspectief rondom het kader ''opname'' was heel simpel: ik wilde koste wat het kost niet mijn vrijheid opgeven. Echter ben ik me gaan realiseren dat het misschien toch wel het beste voor me is. Ik heb dus toestemming gegeven aan mijn psycholoog om contact op te nemen met De Kade en een intakegesprek te regelen. Ik ga daar dan kennis maken en bespreken wat het plan van aanpak is.

Heel erg eng allemaal, ik weet echt niet wat ik moet verwachten, maar ik hoop echt dat het goed uitpakt.

Nog wel wat goed nieuws, ik heb gisteren mijn sleeve tattoo laten uitbreiden en hij ziet er tot nu toe super mooi uit. :) :7
pi_170477563
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 14:49 schreef iPancakeMix het volgende:
Zojuist met mijn ouders een vrij intensief en emotioneel gesprek gehad met mijn psycholoog. Bij de GGZ zijn ze van mening dat mijn problematiek te complex is om op te lossen met slechts een paar gesprekken per maand. Daarom stelde ze voor om mezelf vrijwillig op te laten nemen bij De Kade in Bergen op Zoom (best dicht bij mij in de buurt) waar je 6 weken tot 6 maanden tijdelijk woont, samen met andere jongeren tussen de 18 en 25 jaar. Je krijgt intensieve therapieen, leert voor jezelf zorgen en je behoudt gewoon je contacten omdat bijv. het gebruik van mobiele telefoons niet verboden is.

In eerste instantie was ik hier zwaar op tegen. Mijn perspectief rondom het kader ''opname'' was heel simpel: ik wilde koste wat het kost niet mijn vrijheid opgeven. Echter ben ik me gaan realiseren dat het misschien toch wel het beste voor me is. Ik heb dus toestemming gegeven aan mijn psycholoog om contact op te nemen met De Kade en een intakegesprek te regelen. Ik ga daar dan kennis maken en bespreken wat het plan van aanpak is.

Heel erg eng allemaal, ik weet echt niet wat ik moet verwachten, maar ik hoop echt dat het goed uitpakt.

Nog wel wat goed nieuws, ik heb gisteren mijn sleeve tattoo laten uitbreiden en hij ziet er tot nu toe super mooi uit. :) :7
Knap dat je deze kans grijpt! Ik hoop oprecht dat het je de juiste handvatten biedt.

Ik heb al diverse trajecten psychologische behandelingen er op zitten sinds mijn basisschooltijd. Ben stelselmatig gepest en buitengesloten door meerdere meisjes (toen nog).

Hierdoor toch wel een behoorlijke klap gekregen. Ik hou niet van groepen mensen dat maakt mij nerveus en onzeker. Ondanks de vele trajecten nooit echt kunnen functioneren zoals ik zou willen. Ik had 1 echte vriendin maar zij is druk heeft een ander leven dan ik (relatie huis en behoorlijk aantal km's hier vandaan).

Ik heb mijn moeder vroeger diverse kopzorgen bezorgt en gezien dat het haar pijn doet om te zien hoe ik met mijzelf worstel. Een echte relatie zoals normale mensen aangaan vanaf een jaar of 16 heb ik ook nooit gehad. Wel wisselende ''scharrels'' maar ook dat liep altijd uit minder leuke ervaringen op 1 na maar die is getrouwd.

Ik woon wel op mijzelf en de buitenwereld heeft geen idee. Ik ben moe van de psychologische behandelingen, het voegt voor mij niets toe. Gelukkig zou ik mijzelf niet noemen. Ik leef ook niet om te leven. Ik ben blij met mijn dierentuin thuis die vertrouw ik en zij geven mij enigzins de liefde die ik mis. Zolang ik mijn dieren heb zal mij niets overkomen.

Nu zal je denken als je je moeder kopzorgen hebt bezorgt dan is dat een teken van liefde. Zeker is dat in zekere zin. Maar als je als 12 jarige op je verjaardag aanhoort dat je moeder 3 zoons wilde, en je vader 2 kinderen 1 jongen en 1 meisje dan hakt dat er wel in. Ze hebben het nooit zo bedoelt en ik neem het ze absoluut niet kwalijk maar ik zou willen dat mijn leven een stuk minder gecompliceerd zou zijn al is het maar 1 dag.
pi_170477904
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 15:04 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Knap dat je deze kans grijpt! Ik hoop oprecht dat het je de juiste handvatten biedt.

Ik heb al diverse trajecten psychologische behandelingen er op zitten sinds mijn basisschooltijd. Ben stelselmatig gepest en buitengesloten door meerdere meisjes (toen nog).

Hierdoor toch wel een behoorlijke klap gekregen. Ik hou niet van groepen mensen dat maakt mij nerveus en onzeker. Ondanks de vele trajecten nooit echt kunnen functioneren zoals ik zou willen. Ik had 1 echte vriendin maar zij is druk heeft een ander leven dan ik (relatie huis en behoorlijk aantal km's hier vandaan).

Ik heb mijn moeder vroeger diverse kopzorgen bezorgt en gezien dat het haar pijn doet om te zien hoe ik met mijzelf worstel. Een echte relatie zoals normale mensen aangaan vanaf een jaar of 16 heb ik ook nooit gehad. Wel wisselende ''scharrels'' maar ook dat liep altijd uit minder leuke ervaringen op 1 na maar die is getrouwd.

Ik woon wel op mijzelf en de buitenwereld heeft geen idee. Ik ben moe van de psychologische behandelingen, het voegt voor mij niets toe. Gelukkig zou ik mijzelf niet noemen. Ik leef ook niet om te leven. Ik ben blij met mijn dierentuin thuis die vertrouw ik en zij geven mij enigzins de liefde die ik mis. Zolang ik mijn dieren heb zal mij niets overkomen.

Nu zal je denken als je je moeder kopzorgen hebt bezorgt dan is dat een teken van liefde. Zeker is dat in zekere zin. Maar als je als 12 jarige op je verjaardag aanhoort dat je moeder 3 zoons wilde, en je vader 2 kinderen 1 jongen en 1 meisje dan hakt dat er wel in. Ze hebben het nooit zo bedoelt en ik neem het ze absoluut niet kwalijk maar ik zou willen dat mijn leven een stuk minder gecompliceerd zou zijn al is het maar 1 dag.
Jouw verhaal heb ik al (veel) vaker gehoord...

Waarom lukt het niet je leven minder complex te krijgen? Hoe ziet je leven er nu uit?
En waarom hadden je psychologische behandelingen nooit succes?
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170478063
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 15:20 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Jouw verhaal heb ik al (veel) vaker gehoord...

Waarom lukt het niet je leven minder complex te krijgen? Hoe ziet je leven er nu uit?
En waarom hadden je psychologische behandelingen nooit succes?
Ik ben bezig met afstuderen en volg een cursus bij de gemeente. Ik ga er wel op uit en probeer nieuwe mensen te leren kennen. Ik ben 1x alleen naar een uitgaansgelegenheid geweest ondanks dat ik het dood eng vond tot 4 uur in de ochtend gebleven. Eerst een paar uur met een jongen gepraat verliep wel oke tot er een meisje naar mij toe kwam en zei dat het wel erg triest was als je alleen uit moest.. Toen ben ik weer naar huis gegaan, het was weer de bevestiging dat ik geen aansluiting vind. Mijn psychologische behandelingen kwamen voort uit de diagnose aanpassingsstoornis en laag zelfbeeld. Ik heb gewoon contact met mijn buren, met de mensen in mijn omgeving maar niemand weet dat er van binnen vooral pijn zit.
Ik heb diverse EMDR therapiesessies gehad tevens cognitievegesdragstheraphie. Ik doe wat er van mij gevraagd wordt, ik zit bij de lokale rijvereniging volg verenigingslessen doe mee met de bbq's en andere socialeactiviteiten maar de pijn gaat niet weg.
pi_170478275
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 15:29 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Ik ben bezig met afstuderen en volg een cursus bij de gemeente. Ik ga er wel op uit en probeer nieuwe mensen te leren kennen.
Misschien een rare vraag, maar waarom ga je er op uit om nieuwe mensen te leren kennen?
quote:
Ik ben 1x alleen naar een uitgaansgelegenheid geweest ondanks dat ik het dood eng vond tot 4 uur in de ochtend gebleven. Eerst een paar uur met een jongen gepraat verliep wel oke tot er een meisje naar mij toe kwam en zei dat het wel erg triest was als je alleen uit moest.. Toen ben ik weer naar huis gegaan, het was weer de bevestiging dat ik geen aansluiting vind.
-Waarom- vind je geen aansluiting? Vind je het uitgaan op de manier zoals je dat toen probeerde, überhaupt wel leuk? Zo niet, wat vind je wel leuk? Hoe ga je wel graag met contacten om?
Ik vind 't trouwens helemaal niet triest om alleen uit te gaan. Ik heb er alleen niet altijd zin in (komt misschien ook omdat ik in een boerendorp woon en de uitgaansgelegenheden me hier niet zo trekken).
Ik vind er in elk geval niet wat ik zoek, dus vis ik liever in een andere vijver :P
quote:
Mijn psychologische behandelingen kwamen voort uit de diagnose aanpassingsstoornis en laag zelfbeeld. Ik heb gewoon contact met mijn buren, met de mensen in mijn omgeving maar niemand weet dat er van binnen vooral pijn zit.
Maar de behandeling voor je aanpassingsstoornis heeft dus niet gewerkt? Gewoon contact met je buren is wel fijn (vind ikzelf wel belangrijk, maar ik hoef er zeg maar niet elke week op de koffie te gaan).

Waarom weet niemand van je pijn? Wat voor pijn is het? Heeft dat misschien ook iets met je pestverleden te maken??
quote:
Ik heb diverse EMDR therapiesessies gehad tevens cognitievegesdragstheraphie. Ik doe wat er van mij gevraagd wordt, ik zit bij de lokale rijvereniging volg verenigingslessen doe mee met de bbq's en andere socialeactiviteiten maar de pijn gaat niet weg.
Waarom gaat deze pijn niet weg hierdoor? Wat mis je en wat zoek je? En waarom lukt 't niet? Wat houd je tegen hier?
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170478706
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 15:38 schreef magnetronkoffie het volgende:

Misschien een rare vraag, maar waarom ga je er op uit om nieuwe mensen te leren kennen?

-Waarom- vind je geen aansluiting? Vind je het uitgaan op de manier zoals je dat toen probeerde, überhaupt wel leuk? Zo niet, wat vind je wel leuk? Hoe ga je wel graag met contacten om?
Ik vind 't trouwens helemaal niet triest om alleen uit te gaan. Ik heb er alleen niet altijd zin in (komt misschien ook omdat ik in een boerendorp woon en de uitgaansgelegenheden me hier niet zo trekken).
Ik vind er in elk geval niet wat ik zoek, dus vis ik liever in een andere vijver :P

Maar de behandeling voor je aanpassingsstoornis heeft dus niet gewerkt? Gewoon contact met je buren is wel fijn (vind ikzelf wel belangrijk, maar ik hoef er zeg maar niet elke week op de koffie te gaan).

Waarom gaat deze pijn niet weg hierdoor? Wat mis je en wat zoek je? En waarom lukt 't niet? Wat houd je tegen hier?
Ik probeer andere mensen te vinden omdat ik weinig tot geen echte sociale interactie heb. Ik moet dus iets ondernemen. Ik weet niet waarom ik geen aansluiting kan vinden. Ik sta er wel voor open en soms vind ik het wel maar dan blijft het toch oppervlakkig omdat men vaak al andere vrienden heeft. Ik ben dag en nacht bereikbaar voor die ene ''vriendin'' ze zegt ook altijd o je bent zo'n goede vriendin maar zij staat niet dag en nacht voor mij klaar. Mensen zien of willen niet zien wat er van binnen zit. Ik vond het een leuke avond tot ik weer de grond ingeboord werd. Ik was blij dat iemand mij benaderde en oprecht interesse toonde in mij als wezen.
De behandeling heeft wel wat gedaan voorheen durfde ik niet, ik raakte in paniek als ik iets moest ondernemen sloeg dicht en kroop het liefst in bed.

Ik weet niet waarom de pijn niet weggaat. Hij is altijd aanwezig maar de intensiteit neemt toe wanneer men gericht naar mij iets zegt. Ik slik de opmerkingen maar en denk dan ja ik ben nu eenmaal niet perfect maar dat ben jij ook niet. Ik mis aansluiting, ergens bijhoren, acceptatie etc. Ik zie mensen plezier maken dingen ondernemen maar ik voel nergens aansluiting ook niet binnen mijn eigen familie.
Ik weet niet wat ik verkeerd doe. Maar het zal vroeg of laat moeten stoppen want de pijn is enorm
pi_170479093
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 15:52 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Ik probeer andere mensen te vinden omdat ik weinig tot geen echte sociale interactie heb. Ik moet dus iets ondernemen. Ik weet niet waarom ik geen aansluiting kan vinden. Ik sta er wel voor open en soms vind ik het wel maar dan blijft het toch oppervlakkig omdat men vaak al andere vrienden heeft. Ik ben dag en nacht bereikbaar voor die ene ''vriendin'' ze zegt ook altijd o je bent zo'n goede vriendin maar zij staat niet dag en nacht voor mij klaar. Mensen zien of willen niet zien wat er van binnen zit. Ik vond het een leuke avond tot ik weer de grond ingeboord werd. Ik was blij dat iemand mij benaderde en oprecht interesse toonde in mij als wezen.
De behandeling heeft wel wat gedaan voorheen durfde ik niet, ik raakte in paniek als ik iets moest ondernemen sloeg dicht en kroop het liefst in bed.

Ik weet niet waarom de pijn niet weggaat. Hij is altijd aanwezig maar de intensiteit neemt toe wanneer men gericht naar mij iets zegt. Ik slik de opmerkingen maar en denk dan ja ik ben nu eenmaal niet perfect maar dat ben jij ook niet. Ik mis aansluiting, ergens bijhoren, acceptatie etc. Ik zie mensen plezier maken dingen ondernemen maar ik voel nergens aansluiting ook niet binnen mijn eigen familie.
Ik weet niet wat ik verkeerd doe. Maar het zal vroeg of laat moeten stoppen want de pijn is enorm
Wat bedoel je met dat je mensen -moet- vinden en waarom -moet- je sociale interactie hebben? Mis je sociale interactie? Wat voor soort sociale interacties zou je willen hebben?
Wat zijn je interesses/hobby's?
Heb je weleens het idee dat het je aan zelfinzicht ontbreekt? Weet je wat je wilt en wat je leuk vindt? Is het niet makkelijker voor je om met mensen om te gaan waarmee je meer gemeen hebt?

Vind je de activiteiten die de mensen doen bij wie je aansluiting probeert te vinden, wel leuk?
Die ene vriendin van je klinkt een beetje als een vervelende situatie voor je.
Ik heb in het verleden ook een tijd maar 1 vriend gehad en hij maakte het zich wel steeds gemakkelijker...totdat ik met hem brak (en na een jaartje weer lijmde), daarna werd ie wel weer wakker, want hij had me blijkbaar toch wel gemist en had niet door wat ie allemaal met me deed.

Voel je je eenzaam?

Verder lijkt 't dat je (nog) niet echt goed weet wat je wilt.

Dit vind ik wel een interessant stukje:
quote:
Hij is altijd aanwezig maar de intensiteit neemt toe wanneer men gericht naar mij iets zegt.
Ben je bang dat iemand iets tegen je zegt? Of bang dat ze bepaalde dingen tegen je gaan zeggen of dat ze wat gaan doen?
Zou fok voor je op zich een uitkomst kunnen zijn? Dat is toch wat minder direct, en bovendien heb je zo ook een gelegenheid om mensen te ontmoeten waar je misschien wel wat mee hebt?

Maar uiteindelijk komt het toch neer op "Lot88, wat wil je eigenlijk?"
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170479571
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 16:06 schreef magnetronkoffie het volgende:

Wat bedoel je met dat je mensen -moet- vinden en waarom -moet- je sociale interactie hebben? Mis je sociale interactie? Wat voor soort sociale interacties zou je willen hebben?
Wat zijn je interesses/hobby's?
Heb je weleens het idee dat het je aan zelfinzicht ontbreekt? Weet je wat je wilt en wat je leuk vindt? Is het niet makkelijker voor je om met mensen om te gaan waarmee je meer gemeen hebt?
Een eerste behoefte voor mensen om te kunnen functioneren is sociale interactie.. Ik heb al eerder geschreven dat ik weinig tot geen sociale interactie heb en dit mis ik. Ik rij paard, heb een eigen paard deze staat op een plek waar meerdere mensen met paarden staan en daar heb ik wel contact mee. Daarnaast vind ik eigenlijk alle dieren wel leuk en ben ik bezig om mij op politiek gebied verder te verdiepen ( de cursus).
Zelfinzicht ontbreekt het mij niet aan.. Ik heb afgelopen jaar supervisie gehad en daar ook weer veel over mijzelfgeleerd. Ik weet wat ik leuk vind en wat niet maar kan bijvoorbeeld iets wat mij minder aanspreekt toch leuk vinden om een ander te pleasen (voorbeeld autoshow met mijn broer). Ik ken oppervlakkig wel mensen die dingen met mij gemeen hebben bv zelfde opleiding hobby of politieke ambities maar dat blijft gericht op dat gebied.

quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 16:06 schreef magnetronkoffie het volgende:

Vind je de activiteiten die de mensen doen bij wie je aansluiting probeert te vinden, wel leuk?
Die ene vriendin van je klinkt een beetje als een vervelende situatie voor je.
Ik heb in het verleden ook een tijd maar 1 vriend gehad en hij maakte het zich wel steeds gemakkelijker...totdat ik met hem brak (en na een jaartje weer lijmde), daarna werd ie wel weer wakker, want hij had me blijkbaar toch wel gemist en had niet door wat ie allemaal met me deed.

Voel je je eenzaam?

Verder lijkt 't dat je (nog) niet echt goed weet wat je wilt.
ik vind de activiteiten die ik onderneem wel leuk ik ben niet iemand die met een chagrijnige kop mij laat ompraten tot het ondernemen van activiteiten die ik niet leuk vind. Ik sta altijd open voor nieuwe dingen en ben juist vaak enthousiast. Wanneer iets mij echt niet aanspreekt ben ik daar ook open en eerlijk over.
Die vriendin = I. Zij heeft gewoon een onwijs druk leven en ik wil ook niet aan haar hangen dus ik laat het dan maar. Zij weet ook niet dat ik zo met mijzelf in de knoop zit. Heb haar afgelopen jaar in de zomer voor het laatst gezien, de rest van het contact verliep via whatsapp. Ik voel mij niet eenzaam ik ben eenzaam. Daarnaast heb ik last van nachtmerries en moeite met ontspannen. Dit laatst blijkt ook bijvoorbeeld wanneer iemand mij aanraakt verstijf ik, ook wanneer het bv gewoon een goed bedoelde schouderklop is of een per ongeluk aanraking. Ik klap dicht. Ik sta de gehele dag onder spanning.

quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 16:06 schreef magnetronkoffie het volgende:

Dit vind ik wel een interessant stukje:
Ben je bang dat iemand iets tegen je zegt? Of bang dat ze bepaalde dingen tegen je gaan zeggen of dat ze wat gaan doen?
Zou fok voor je op zich een uitkomst kunnen zijn? Dat is toch wat minder direct, en bovendien heb je zo ook een gelegenheid om mensen te ontmoeten waar je misschien wel wat mee hebt?

Maar uiteindelijk komt het toch neer op "Lot88, wat wil je eigenlijk?"
Ik ben inderdaad heel erg bang om nog meer de grond in geboord te worden omdat ik mij ontzettend goed besef dat ik dit niet eeuwig ga volhouden. Ik heb last van hartkloppingen en extreme vermoeidheid en eet en drink slecht (als in nauwelijks). Fok lijkt minder direct maar is in werkelijkheid hard wanneer je de verkeerde mensen treft. Ik hoopte hier aansluiting te vinden maar heb al wel ervaren dat mensen hier nog meer over zaken kunnen vallen waardoor ik nog meer in mijzelf kruip.

Wat ik wil is aansluiting vinden bij een of nog liever meer mensen zodat ik mij niet zo verdomde alleen op de wereld voel. Mensen die elkaar in hun waarde laten en niet de drang hebben om iemand af te zeiken om zichzelf beter te voelen. Mensen waarbij ik mijzelf kan zijn en eens voor een keer in mijn leven kan ontspannen en gewoon zijn.
pi_170479829
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 16:31 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Een eerste behoefte voor mensen om te kunnen functioneren is sociale interactie.. Ik heb al eerder geschreven dat ik weinig tot geen sociale interactie heb en dit mis ik. Ik rij paard, heb een eigen paard deze staat op een plek waar meerdere mensen met paarden staan en daar heb ik wel contact mee. Daarnaast vind ik eigenlijk alle dieren wel leuk en ben ik bezig om mij op politiek gebied verder te verdiepen ( de cursus).
Zelfinzicht ontbreekt het mij niet aan.. Ik heb afgelopen jaar supervisie gehad en daar ook weer veel over mijzelfgeleerd. Ik weet wat ik leuk vind en wat niet maar kan bijvoorbeeld iets wat mij minder aanspreekt toch leuk vinden om een ander te pleasen (voorbeeld autoshow met mijn broer). Ik ken oppervlakkig wel mensen die dingen met mij gemeen hebben bv zelfde opleiding hobby of politieke ambities maar dat blijft gericht op dat gebied.

[..]

ik vind de activiteiten die ik onderneem wel leuk ik ben niet iemand die met een chagrijnige kop mij laat ompraten tot het ondernemen van activiteiten die ik niet leuk vind. Ik sta altijd open voor nieuwe dingen en ben juist vaak enthousiast. Wanneer iets mij echt niet aanspreekt ben ik daar ook open en eerlijk over.
Die vriendin = I. Zij heeft gewoon een onwijs druk leven en ik wil ook niet aan haar hangen dus ik laat het dan maar. Zij weet ook niet dat ik zo met mijzelf in de knoop zit. Heb haar afgelopen jaar in de zomer voor het laatst gezien, de rest van het contact verliep via whatsapp. Ik voel mij niet eenzaam ik ben eenzaam. Daarnaast heb ik last van nachtmerries en moeite met ontspannen. Dit laatst blijkt ook bijvoorbeeld wanneer iemand mij aanraakt verstijf ik, ook wanneer het bv gewoon een goed bedoelde schouderklop is of een per ongeluk aanraking. Ik klap dicht. Ik sta de gehele dag onder spanning.

[..]

Ik ben inderdaad heel erg bang om nog meer de grond in geboord te worden omdat ik mij ontzettend goed besef dat ik dit niet eeuwig ga volhouden. Ik heb last van hartkloppingen en extreme vermoeidheid en eet en drink slecht (als in nauwelijks). Fok lijkt minder direct maar is in werkelijkheid hard wanneer je de verkeerde mensen treft. Ik hoopte hier aansluiting te vinden maar heb al wel ervaren dat mensen hier nog meer over zaken kunnen vallen waardoor ik nog meer in mijzelf kruip.

Wat ik wil is aansluiting vinden bij een of nog liever meer mensen zodat ik mij niet zo verdomde alleen op de wereld voel. Mensen die elkaar in hun waarde laten en niet de drang hebben om iemand af te zeiken om zichzelf beter te voelen. Mensen waarbij ik mijzelf kan zijn en eens voor een keer in mijn leven kan ontspannen en gewoon zijn.
Geeft me stof tot nadenken. Ik kom er later nog op terug, goed?

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170480258
Jij denkt er maar over. ^O^
pi_170483268
Lot is een lichaamsgericht iets misschien iets? Dat je je professioneel laat aanraken? Massage of osteopaatachtig? Laatste geeft wat meer ruimte om ook over je gevoel erbij met iemand te praten denk ik.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_170484097
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 19:39 schreef DancingPhoebe het volgende:
Lot is een lichaamsgericht iets misschien iets? Dat je je professioneel laat aanraken? Massage of osteopaatachtig? Laatste geeft wat meer ruimte om ook over je gevoel erbij met iemand te praten denk ik.
Ik heb haptonomie overwogen maar denk dat ik eerst de rest meer op orde moet hebben. Osteophatie wel gehad maar gaf toen ook problemen, fysiotheraphie net zo. Zelfs bij bv de huisarts waar ik wel echt vol op vertrouw. Ik weet ook wel waar dat probleem vandaan komt maar dat is denk ik iets voor later
pi_170484170
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 20:14 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Ik heb haptonomie overwogen maar denk dat ik eerst de rest meer op orde moet hebben. Osteophatie wel gehad maar gaf toen ook problemen, fysiotheraphie net zo. Zelfs bij bv de huisarts waar ik wel echt vol op vertrouw. Ik weet ook wel waar dat probleem vandaan komt maar dat is denk ik iets voor later
Je hebt ook nog psychosomatische fysiotherapie, daar was ik wel heel erg te spreken over, het was voor mij alleen nog "te vroeg".
Shine on you crazy diamond.
pi_170484222
quote:
1s.gif Op dinsdag 25 april 2017 20:17 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Je hebt ook nog psychosomatische fysiotherapie, daar was ik wel heel erg te spreken over, het was voor mij alleen nog "te vroeg".
Dat ken ik nog niet zal het straks is googlen. Toch is dat niet eens mijn eerste punt om aan te werken.
  dinsdag 25 april 2017 @ 20:48:23 #81
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170485147
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 14:49 schreef iPancakeMix het volgende:
Zojuist met mijn ouders een vrij intensief en emotioneel gesprek gehad met mijn psycholoog. Bij de GGZ zijn ze van mening dat mijn problematiek te complex is om op te lossen met slechts een paar gesprekken per maand. Daarom stelde ze voor om mezelf vrijwillig op te laten nemen bij De Kade in Bergen op Zoom (best dicht bij mij in de buurt) waar je 6 weken tot 6 maanden tijdelijk woont, samen met andere jongeren tussen de 18 en 25 jaar. Je krijgt intensieve therapieen, leert voor jezelf zorgen en je behoudt gewoon je contacten omdat bijv. het gebruik van mobiele telefoons niet verboden is.

In eerste instantie was ik hier zwaar op tegen. Mijn perspectief rondom het kader ''opname'' was heel simpel: ik wilde koste wat het kost niet mijn vrijheid opgeven. Echter ben ik me gaan realiseren dat het misschien toch wel het beste voor me is. Ik heb dus toestemming gegeven aan mijn psycholoog om contact op te nemen met De Kade en een intakegesprek te regelen. Ik ga daar dan kennis maken en bespreken wat het plan van aanpak is.

Heel erg eng allemaal, ik weet echt niet wat ik moet verwachten, maar ik hoop echt dat het goed uitpakt.

Nog wel wat goed nieuws, ik heb gisteren mijn sleeve tattoo laten uitbreiden en hij ziet er tot nu toe super mooi uit. :) :7
Verstandig. Ik hoop dat iets waarbij je toch bezig blijft en wat structuur hebt goed voor je uitpakt, zal dan als het goed is straks ook makkelijker zijn om weer in te stromen in het onderwijs. Ook al is zoiets doodeng. Succes.
  dinsdag 25 april 2017 @ 21:25:08 #82
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170486378
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 15:52 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Ik probeer andere mensen te vinden omdat ik weinig tot geen echte sociale interactie heb. Ik moet dus iets ondernemen. Ik weet niet waarom ik geen aansluiting kan vinden. Ik sta er wel voor open en soms vind ik het wel maar dan blijft het toch oppervlakkig omdat men vaak al andere vrienden heeft. Ik ben dag en nacht bereikbaar voor die ene ''vriendin'' ze zegt ook altijd o je bent zo'n goede vriendin maar zij staat niet dag en nacht voor mij klaar. Mensen zien of willen niet zien wat er van binnen zit. Ik vond het een leuke avond tot ik weer de grond ingeboord werd. Ik was blij dat iemand mij benaderde en oprecht interesse toonde in mij als wezen.
De behandeling heeft wel wat gedaan voorheen durfde ik niet, ik raakte in paniek als ik iets moest ondernemen sloeg dicht en kroop het liefst in bed.

Ik weet niet waarom de pijn niet weggaat. Hij is altijd aanwezig maar de intensiteit neemt toe wanneer men gericht naar mij iets zegt. Ik slik de opmerkingen maar en denk dan ja ik ben nu eenmaal niet perfect maar dat ben jij ook niet. Ik mis aansluiting, ergens bijhoren, acceptatie etc. Ik zie mensen plezier maken dingen ondernemen maar ik voel nergens aansluiting ook niet binnen mijn eigen familie.
Ik weet niet wat ik verkeerd doe. Maar het zal vroeg of laat moeten stoppen want de pijn is enorm
Hebben die emdr sessies effect gehad? Waren ze ptss gerelateerd of gerelateerd op zelfbeeld problematiek?

Probeer wat beter en geregeld te eten. Dat kan je wellicht ook een beetje helpen.... Heb je onlangs je vitamines nog laten nakijken?
pi_170486862
quote:
1s.gif Op dinsdag 25 april 2017 21:25 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Hebben die emdr sessies effect gehad? Waren ze ptss gerelateerd of gerelateerd op zelfbeeld problematiek?

Probeer wat beter en geregeld te eten. Dat kan je wellicht ook een beetje helpen.... Heb je onlangs je vitamines nog laten nakijken?
De emdr was gericht op ptss. zelfbeeldtraining heb ik overigens ook gehad (in september 2016 was dit traject afgerond). Ik heb chronisch vit D gebrek en mijn B12 is niet oke, hier heb ik sinds een klein halfjaar supplementen voor van de huisarts en over een aantal weken moet ik opnieuw bloedgeprikt worden.
  dinsdag 25 april 2017 @ 21:53:10 #84
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170487265
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 21:41 schreef Lot88 het volgende:

[..]

De emdr was gericht op ptss. zelfbeeldtraining heb ik overigens ook gehad (in september 2016 was dit traject afgerond). Ik heb chronisch vit D gebrek en mijn B12 is niet oke, hier heb ik sinds een klein halfjaar supplementen voor van de huisarts en over een aantal weken moet ik opnieuw bloedgeprikt worden.
Ik zou dat goed in de gaten houden als ik jou was. Zeker ook als je niet goed eet.

Je schrijft dat het traject is afgerond maar het klinkt alsof het voor jou nog helemaal niet klaar is toch? Waarom is het afgerond als ik vragen mag?
pi_170487485
quote:
1s.gif Op dinsdag 25 april 2017 21:53 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ik zou dat goed in de gaten houden als ik jou was. Zeker ook als je niet goed eet.

Je schrijft dat het traject is afgerond maar het klinkt alsof het voor jou nog helemaal niet klaar is toch? Waarom is het afgerond als ik vragen mag?
Er was een indicatie voor vergoedingen voor 28 uur.. Die zijn volledig gebruikt maar toen was het ''op''.

Het probleem is dat ik op het gebied van pesten opzich de pijn niet meer voel. Ook dingen die door niet directe familie zijn gezegd (ja ook die hebben een aandeel) zijn ook middels emdr afgehandeld. Ik heb echter daarnaast nog 2 zaken die ik nog nooit met iemand besproken heb. Ook niet met bv mijn moeder of wie dan ook. Dat heeft dan weer een verband met het aanraak probleem en de nachtmerries.
Nu denk ik dat de gewone psychologische behandelingen hiervoor ook gewoon geen mogelijkheid zijn omdat ik er simpelweg niet over kan praten..
  dinsdag 25 april 2017 @ 22:09:02 #86
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_170487896
Hier ook in therapie met EMDR vanwege PTSS klachten maar ze kunnen er te weinig mee omdat ik geen herbelevingen (meer) heb en deze vooral ontstonden op het moment dat ik op of rond de locatie verbleef.

Maar nog steeds depressieve klachten, lusteloos, moeite om de draad op te pakken, opgefokt, slaapproblemen en angst op straat bij bepaalde mensen.

Denk er nu aan om maar weer naar de huisarts te gaan, waar ik nu zit zeggen ze eigenlijk dat ze er niets meer mee kunnen omdat er geen 'verklaarbare redenen' meer zijn voor de klachten en ze daardoor ook geen gerichte aanpak kunnen voorstellen.

Mooi ruk dus, want de klachten zijn er. Hoop dat het stoppen met dat werk op die plek daadwerkelijk voor vooruitgang gaat zorgen, maar het duurt al een half jaar en merk op veel fronten geen verbetering.

En dan ook nog een slepende rechtszaak, schiet lekker op. :')

Oja hoi trouwens! :*

[ Bericht 5% gewijzigd door Lastpost op 25-04-2017 22:19:41 ]
  dinsdag 25 april 2017 @ 22:12:12 #87
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_170487980
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 21:58 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Er was een indicatie voor vergoedingen voor 28 uur.. Die zijn volledig gebruikt maar toen was het ''op''.

Het probleem is dat ik op het gebied van pesten opzich de pijn niet meer voel. Ook dingen die door niet directe familie zijn gezegd (ja ook die hebben een aandeel) zijn ook middels emdr afgehandeld. Ik heb echter daarnaast nog 2 zaken die ik nog nooit met iemand besproken heb. Ook niet met bv mijn moeder of wie dan ook. Dat heeft dan weer een verband met het aanraak probleem en de nachtmerries.
Nu denk ik dat de gewone psychologische behandelingen hiervoor ook gewoon geen mogelijkheid zijn omdat ik er simpelweg niet over kan praten..
Oh ja "op" altijd fijn. Want dat je hierboven allemaal beschrijft plus ergens niet over kunnen praten klinkt niet als afgerond. Ik heb meerdere positieve verhalen gehoord over Psytrec van mensen met soortgelijke vastlopende situaties. Ik heb er zelf geen ervaring mee naar misschien is het wat om naar te kijken.

[ Bericht 0% gewijzigd door Luchtbel op 25-04-2017 22:18:19 ]
pi_170488254
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 21:58 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Er was een indicatie voor vergoedingen voor 28 uur.. Die zijn volledig gebruikt maar toen was het ''op''.

Het probleem is dat ik op het gebied van pesten opzich de pijn niet meer voel. Ook dingen die door niet directe familie zijn gezegd (ja ook die hebben een aandeel) zijn ook middels emdr afgehandeld. Ik heb echter daarnaast nog 2 zaken die ik nog nooit met iemand besproken heb. Ook niet met bv mijn moeder of wie dan ook. Dat heeft dan weer een verband met het aanraak probleem en de nachtmerries.
Nu denk ik dat de gewone psychologische behandelingen hiervoor ook gewoon geen mogelijkheid zijn omdat ik er simpelweg niet over kan praten..
Het is zo jammer dat mdma-therapie nog niet gebruikt wordt in Nederland.. Ik denk dat jij daar enorm veel baat bij zou kunnen hebben..
pi_170488841
quote:
1s.gif Op dinsdag 25 april 2017 22:22 schreef madam-april het volgende:

[..]

Het is zo jammer dat mdma-therapie nog niet gebruikt wordt in Nederland.. Ik denk dat jij daar enorm veel baat bij zou kunnen hebben..
Ben ooit begonnen met kleuren om mijn gedachtegang ook uit te kunnen schakelen want soms wordt ik er echt dood moe van. Heb inmiddels ontdekt dat muziek aanzetten ook goed werkt. Daanaast heb ik een docent psychologie op school die blijkbaar wel ziet dat er meerdere dingen spelen. Met hem heb ik regelmatig contact en hij denkt ook altijd mee. Het is niet dat ik de problematiek inhoudelijk met hem heb gedeeld maar hij heeft schijnbaar wel een vermoeden. rrr
pi_170489189
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 22:41 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Ben ooit begonnen met kleuren om mijn gedachtegang ook uit te kunnen schakelen want soms wordt ik er echt dood moe van. Heb inmiddels ontdekt dat muziek aanzetten ook goed werkt. Daanaast heb ik een docent psychologie op school die blijkbaar wel ziet dat er meerdere dingen spelen. Met hem heb ik regelmatig contact en hij denkt ook altijd mee. Het is niet dat ik de problematiek inhoudelijk met hem heb gedeeld maar hij heeft schijnbaar wel een vermoeden. rrr
Dat slecht tegen aanraken kunnen kan verscheidene oorzaken hebben (laat ik maar even voorzichtig zijn, ten slotte weet ik ook niks zeker hier), maar heb je toevallig ook problemen met grenzen aangeven?

En ook even iets waar ik zelf soort van mee te maken heb gehad: Ik merk(te) dat wanneer ik een bepaald probleem had dat niet goed geïdentificeerd werd en ik behandeling kreeg om bepaalde symptomen te bestrijden, dat ik de symptomen op een gegeven moment wel kon ""handelen", maar het onderliggende probleem bleef dan natuurlijk wel gewoon bestaan. Maakt denk ik toekomstige behandelingen misschien ook minder effectief, al is het alleen maar omdat de symptomen nog minder goed herkend worden en dit als het ware hulpverleners op een verkeerd spoor zet.

Nou heb ik ook gemerkt dat er (qua diagnostisering) nog steeds veel mis gaat en vaker dan eens zelfs behoorlijke inkoppers worden gemist omdat de betreffende hulpverlener simpelweg faalt.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170489303
quote:
5s.gif Op dinsdag 25 april 2017 22:55 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Dat slecht tegen aanraken kunnen kan verscheidene oorzaken hebben (laat ik maar even voorzichtig zijn, ten slotte weet ik ook niks zeker hier), maar heb je toevallig ook problemen met grenzen aangeven?

En ook even iets waar ik zelf soort van mee te maken heb gehad: Ik merk(te) dat wanneer ik een bepaald probleem had dat niet goed geïdentificeerd werd en ik behandeling kreeg om bepaalde symptomen te bestrijden, dat ik de symptomen op een gegeven moment wel kon ""handelen", maar het onderliggende probleem bleef dan natuurlijk wel gewoon bestaan. Maakt denk ik toekomstige behandelingen misschien ook minder effectief, al is het alleen maar omdat de symptomen nog minder goed herkend worden en dit als het ware hulpverleners op een verkeerd spoor zet.

Nou heb ik ook gemerkt dat er (qua diagnostisering) nog steeds veel mis gaat en vaker dan eens zelfs behoorlijke inkoppers worden gemist omdat de betreffende hulpverlener simpelweg faalt.
Nou grenzen kan ik wel aangeven en laat mij daarin ook zeker niet meer overrulen. Echter wanneer je jong bent kan je in situaties belanden waarin je niet eens de kans krijgt om je grenzen te stellen. Dat is mij overkomen en ik het staat mij bij als de dag van gisteren.
pi_170491127
quote:
0s.gif Op dinsdag 25 april 2017 22:59 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Nou grenzen kan ik wel aangeven en laat mij daarin ook zeker niet meer overrulen. Echter wanneer je jong bent kan je in situaties belanden waarin je niet eens de kans krijgt om je grenzen te stellen. Dat is mij overkomen en ik het staat mij bij als de dag van gisteren.
Ik weet niet of je hier veel aan hebt, maar bij mij zijn mijn grenzen vroeger stelselmatig overschreden. Tegenwoordig kan ik m'n grenzen prima aangeven, maar ontstaan de problemen wanneer mensen deze om wat voor reden dan ook mijn dan gestelde grenzen niet respecteren.
Dan lijkt elke stap voorwaarts gelijktijdig ook bergopwaarts te moeten gaan, maar zodra ik met mensen omga die mijn grenzen wel respecteren, zijn deze problemen ineens weg (en ik vind 't heerlijk! ...terwijl het eigenlijk de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn dat mensen gewoon andersmans grenzen kunnen respecteren).

Vroeger durfde ik geen grenzen aan te geven (misschien omdat ik soort van er vanuit ging dat die toch wel overschreden zouden worden). Nu merk ik dat die angst ergens ook wel terecht is, maar gelijktijdig heb ik ook geleerd dat dit ook een reden is waarom ik eigenlijk helemaal niet meer met dit soort mensen wil omgaan.
Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn, maar dat is voor veel mensen blijkbaar al teveel gevraagd. Geen probleem, dan skip ik deze mensen gewoon, probleem opgelost.

Zo, wel lekker als je dingen even van je af kunt schrijven :)
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170493371
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 00:38 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik weet niet of je hier veel aan hebt, maar bij mij zijn mijn grenzen vroeger stelselmatig overschreden. Tegenwoordig kan ik m'n grenzen prima aangeven, maar ontstaan de problemen wanneer mensen deze om wat voor reden dan ook mijn dan gestelde grenzen niet respecteren.
Dan lijkt elke stap voorwaarts gelijktijdig ook bergopwaarts te moeten gaan, maar zodra ik met mensen omga die mijn grenzen wel respecteren, zijn deze problemen ineens weg (en ik vind 't heerlijk! ...terwijl het eigenlijk de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn dat mensen gewoon andersmans grenzen kunnen respecteren).

Vroeger durfde ik geen grenzen aan te geven (misschien omdat ik soort van er vanuit ging dat die toch wel overschreden zouden worden). Nu merk ik dat die angst ergens ook wel terecht is, maar gelijktijdig heb ik ook geleerd dat dit ook een reden is waarom ik eigenlijk helemaal niet meer met dit soort mensen wil omgaan.
Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn, maar dat is voor veel mensen blijkbaar al teveel gevraagd. Geen probleem, dan skip ik deze mensen gewoon, probleem opgelost.

Zo, wel lekker als je dingen even van je af kunt schrijven :)
nouja in feite heb ik mij al van al die mensen afgezonderd. Maar ik ben best een sociaal dier en ben nu dus juist ongelukkig door dat ik geen echte interactie meer heb
pi_170494627
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 00:38 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik weet niet of je hier veel aan hebt, maar bij mij zijn mijn grenzen vroeger stelselmatig overschreden. Tegenwoordig kan ik m'n grenzen prima aangeven, maar ontstaan de problemen wanneer mensen deze om wat voor reden dan ook mijn dan gestelde grenzen niet respecteren.
Dan lijkt elke stap voorwaarts gelijktijdig ook bergopwaarts te moeten gaan, maar zodra ik met mensen omga die mijn grenzen wel respecteren, zijn deze problemen ineens weg (en ik vind 't heerlijk! ...terwijl het eigenlijk de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn dat mensen gewoon andersmans grenzen kunnen respecteren).

Vroeger durfde ik geen grenzen aan te geven (misschien omdat ik soort van er vanuit ging dat die toch wel overschreden zouden worden). Nu merk ik dat die angst ergens ook wel terecht is, maar gelijktijdig heb ik ook geleerd dat dit ook een reden is waarom ik eigenlijk helemaal niet meer met dit soort mensen wil omgaan.
Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn, maar dat is voor veel mensen blijkbaar al teveel gevraagd. Geen probleem, dan skip ik deze mensen gewoon, probleem opgelost.

Zo, wel lekker als je dingen even van je af kunt schrijven :)
Dit met grenzen vind ik echt zo herkenbaar. Ik weet inmiddels wel redelijk waar grenzen voor mij liggen en kan die ook wel aangeven. Maar als mensen er dan toch overheen gaan dan weet ik niet hoe ik moet reageren, en ga ik vanbinnen helemaal stuk.

Maar t gebeurt ook met mensen die op zich helemaal niet verkeerd zijn. Vrienden die niet doorhebben dat ik iets echt niet tof vind of gewoon over mn grens zijn voordat ik de kans heb gekregen iets te zeggen. Die bedoelen dat niet rot en t zijn ook geen vriendschappen die ik daarom wil verbreken maar ik weet niet wat ik dan wel moet doen op zo'n moment.

Ik heb nu zo'n situatie met een vriend die ik erg aardig vind. 2 jaar geleden kwam hij na n periode buitenland bij mij in de stad wonen. We trokken wel veel op en ik stelde m voor aan vrienden van mij en dat klikte wel goed.

Trokken we vaak met zn vieren of zessen op. Was heel gezellig. Maar sinds n halfjaar merk ik dat ik ineens niet meer in die kring val van mensen die wordt uitgenodigd.

Dan hoorde ik in de wandelgangen van iets dat ze met elkaar gingen doen, waarvan ik eerder met hem had besproken om dat te gaan doen. Ik heb daar veel verdriet van gehad en toen ook gevraagd of daar een reden voor was. Maar dat was dan zo gelopen en er was niks aan de hand.

6 maanden verder lukt met me al maanden niet om weer eens af te spreken. Druk of gewoon mentaal moe en gestresst. En 'nee, ik spreek eigenlijk met niemand af'. Maar ik hoor vrij vaak van anderen dat ze wel afspreken dus ja. En ook op momenten dat ik m in een grotere groep tegenkom dan is ie zo bezig met 2 mensen uit die groep dat hij mij niet eens gedag zegt.

T stomme is dat ik niet denk dat ie dit expres doet maar gewoon trekt naar mensen die hij leuker vind en mij dan vergeet.

Ik weet niet wat ik hiermee moet. Afgelopen zondag heb ik een activiteit waar hij ook bij is afgezegd omdat ik t echt niet fijn vind om tegenover m te zitten terwijl hij alleen maar met 2 anderen praat. Zo ging t de vorige keer en ik kwam er met geen mogelijkheid tussen. Ik heb aangegeven dat ik de samenstelling van de groep en de dynamiek niet trek en me daarom terugtrek.

Nu probeert hij mij te bellen maar ik weet echt niet wat ik moet doen of zeggen. Ik heb al een paar keer aangegeven wat me stoort en hoe ik me daarbij voel en er verandert niks.
pi_170497512
quote:
1s.gif Op woensdag 26 april 2017 10:49 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Dit met grenzen vind ik echt zo herkenbaar. Ik weet inmiddels wel redelijk waar grenzen voor mij liggen en kan die ook wel aangeven. Maar als mensen er dan toch overheen gaan dan weet ik niet hoe ik moet reageren, en ga ik vanbinnen helemaal stuk.

Maar t gebeurt ook met mensen die op zich helemaal niet verkeerd zijn. Vrienden die niet doorhebben dat ik iets echt niet tof vind of gewoon over mn grens zijn voordat ik de kans heb gekregen iets te zeggen. Die bedoelen dat niet rot en t zijn ook geen vriendschappen die ik daarom wil verbreken maar ik weet niet wat ik dan wel moet doen op zo'n moment.

Ik heb nu zo'n situatie met een vriend die ik erg aardig vind. 2 jaar geleden kwam hij na n periode buitenland bij mij in de stad wonen. We trokken wel veel op en ik stelde m voor aan vrienden van mij en dat klikte wel goed.

Trokken we vaak met zn vieren of zessen op. Was heel gezellig. Maar sinds n halfjaar merk ik dat ik ineens niet meer in die kring val van mensen die wordt uitgenodigd.

Dan hoorde ik in de wandelgangen van iets dat ze met elkaar gingen doen, waarvan ik eerder met hem had besproken om dat te gaan doen. Ik heb daar veel verdriet van gehad en toen ook gevraagd of daar een reden voor was. Maar dat was dan zo gelopen en er was niks aan de hand.

6 maanden verder lukt met me al maanden niet om weer eens af te spreken. Druk of gewoon mentaal moe en gestresst. En 'nee, ik spreek eigenlijk met niemand af'. Maar ik hoor vrij vaak van anderen dat ze wel afspreken dus ja. En ook op momenten dat ik m in een grotere groep tegenkom dan is ie zo bezig met 2 mensen uit die groep dat hij mij niet eens gedag zegt.

T stomme is dat ik niet denk dat ie dit expres doet maar gewoon trekt naar mensen die hij leuker vind en mij dan vergeet.

Ik weet niet wat ik hiermee moet. Afgelopen zondag heb ik een activiteit waar hij ook bij is afgezegd omdat ik t echt niet fijn vind om tegenover m te zitten terwijl hij alleen maar met 2 anderen praat. Zo ging t de vorige keer en ik kwam er met geen mogelijkheid tussen. Ik heb aangegeven dat ik de samenstelling van de groep en de dynamiek niet trek en me daarom terugtrek.

Nu probeert hij mij te bellen maar ik weet echt niet wat ik moet doen of zeggen. Ik heb al een paar keer aangegeven wat me stoort en hoe ik me daarbij voel en er verandert niks.
Vervelend dat je dit zo voelt! Je zou het eens op papier kunnen zetten wat dit met jou doet en het evt aan hem laten lezen. Wanneer de boodschap dan nog niet door komt kan je altijd besluiten meer afstand te nemen
pi_170498465
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 09:45 schreef Lot88 het volgende:

[..]

nouja in feite heb ik mij al van al die mensen afgezonderd. Maar ik ben best een sociaal dier en ben nu dus juist ongelukkig door dat ik geen echte interactie meer heb
Zo, ik kom even terug op eerder.

Duidelijk.

Ik vind dit wel lastig, want je geeft aan wel contact te willen, maar tegelijk vind je ook geen aansluiting. Ook ga je blijkbaar niet meer met de mensen om waarmee je sowieso niet om kunt gaan.

Je hebt er last van dat in je verleden je grenzen herhaaldelijk overschreden zijn, maar geeft aan dit nu wel te kunnen. Toch ben je continu nerveus, ondanks dat je hiervoor al vaker behandeld bent.
Je vindt het misschien ook "eng" als mensen te dichtbij komen (het kan zijn dat de stress die je ervaart, daar vandaan komt. Dit weet ik alleen natuurlijk niet zeker).

Je geeft aan best een sociaal dier te zijn en daarom contact te missen. Maar je vindt geen aansluiting. Zoals je beschreef wat je tijdens het uitgaan ervaarde, kwam het een beetje "stuntelig" op me over.
Hoe gaat 't met de liefde met je?
Verder geef je aan dat sociale interactie een eerste behoefte van je is. Je geeft (al dan niet direct) ook aan al aardig wat zelfinzicht te hebben.
Kan je meer zeggen -waarom- sociale interactie voor jou een eerste behoefte is? Wat zoek je bij dat contact, wat heb je nodig en wat hoop je daar te vinden?
Het gaat niet alleen om het onder de mensen te zijn, want ook dan kan je je (bijvoorbeeld) eenzaam voelen. Ik neem aan dat je wel gewoon een intrinsieke motivatie hebt (een drang, zo te zeggen) om toch steeds weer contact met anderen te verlangen.
Voor sociale interactie hoef je niet persé veel diepgang te hebben, maar het kan wel zijn dat de sociale interactie die je dan wel hebt, onbevredigend voor je is. Het kan handig zijn om dan te weten -waarom- je deze nodig hebt.

Muziek opzetten werkt goed voor je. Ik vind dit wel een leuke, want ik heb continu muziek opstaan zodat ik mijn gedachten kan verzetten (dit weet ik pas sinds kort van mezelf. Wel vind ik het tegelijk ook lekker om muziek te horen).
het is een vorm van afleiding die op de momenten zelf kan verlichten, maar op een gegeven moment wil je denk toch meer dan alleen maar dwijlen met de kraan open (want het is niet zo dat wanneer je maar lang genoeg muziek luistert, al je problemen verdwijnen als mist voor de zon).

Moeite met ontspannen en last hebben van nachtmerries herken ik wel en ik heb dit ook al van andere mensen gehoord (mede vandaar vroeg ik je ook hoe het in je liefdesleven gaat, mij heeft dit achteraf wel behoorlijk vooruit geholpen (al was de klap daarna wel nog even heel zwaar, maar ik ben haar nu juist superdankbaar dat ze me toen zeg maar op sleeptouw genomen heeft)).

Zodra mensen niet aan je merken dat je je eigenwaarde door de grond voelt zakken (ondanks dat je zelf wel de indruk hebt dat ze dit zouden moeten kunnen weten (bijvoorbeeld omdat je je grenzen wel duidelijk hebt aangegeven)), zit je bij die mensen denk ik gewoon op de verkeerde plek (maar dit weet je misschien al).
Ik zou met dit soort mensen breken, maar let wel op dat je niet per abuis met de verkeerde mensen breekt. Het kan lastig zijn om goede bondgenoten te vinden.
Zelf is het wel voorgekomen dat ik een tijdje meer afstand van iemand heb genomen (toevallig recentelijk nog gebeurd, maar hij zal toch echt even aan zichzelf moeten gaan werken eerst).

Voel je je altijd eenzaam als je alleen bent? Of kan dit voor jou soms oom juist goed voelen? Als dit niet soms goed voelt, kan dit nog weleens mensen afstoten, daar je dan (zonder dat je het zelf opmerkt) juist die mensen gaat afstoten die je zelf graag mag.

Klopt dit een beetje?
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170498629
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 13:37 schreef magnetronkoffie het volgende:

Duidelijk.

Ik vind dit wel lastig, want je geeft aan wel contact te willen, maar tegelijk vind je ook geen aansluiting. Ook ga je blijkbaar niet meer met de mensen om waarmee je sowieso niet om kunt gaan.

Je hebt er last van dat in je verleden je grenzen herhaaldelijk overschreden zijn, maar geeft aan dit nu wel te kunnen. Toch ben je continu nerveus, ondanks dat je hiervoor al vaker behandeld bent.
Je vindt het misschien ook "eng" als mensen te dichtbij komen (het kan zijn dat de stress die je ervaart, daar vandaan komt. Dit weet ik alleen natuurlijk niet zeker).

Je geeft aan best een sociaal dier te zijn en daarom contact te missen. Maar je vindt geen aansluiting. Zoals je beschreef wat je tijdens het uitgaan ervaarde, kwam het een beetje "stuntelig" op me over.
Hoe gaat 't met de liefde met je?
Verder geef je aan dat sociale interactie een eerste behoefte van je is. Je geeft (al dan niet direct) ook aan al aardig wat zelfinzicht te hebben.
Kan je meer zeggen -waarom- sociale interactie voor jou een eerste behoefte is? Wat zoek je bij dat contact, wat heb je nodig en wat hoop je daar te vinden?
Het gaat niet alleen om het onder de mensen te zijn, want ook dan kan je je (bijvoorbeeld) eenzaam voelen. Ik neem aan dat je wel gewoon een intrinsieke motivatie hebt (een drang, zo te zeggen) om toch steeds weer contact met anderen te verlangen.
Voor sociale interactie hoef je niet persé veel diepgang te hebben, maar het kan wel zijn dat de sociale interactie die je dan wel hebt, onbevredigend voor je is. Het kan handig zijn om dan te weten -waarom- je deze nodig hebt.

Muziek opzetten werkt goed voor je. Ik vind dit wel een leuke, want ik heb continu muziek opstaan zodat ik mijn gedachten kan verzetten (dit weet ik pas sinds kort van mezelf. Wel vind ik het tegelijk ook lekker om muziek te horen).
het is een vorm van afleiding die op de momenten zelf kan verlichten, maar op een gegeven moment wil je denk toch meer dan alleen maar dwijlen met de kraan open (want het is niet zo dat wanneer je maar lang genoeg muziek luistert, al je problemen verdwijnen als mist voor de zon).

Moeite met ontspannen en last hebben van nachtmerries herken ik wel en ik heb dit ook al van andere mensen gehoord (mede vandaar vroeg ik je ook hoe het in je liefdesleven gaat, mij heeft dit achteraf wel behoorlijk vooruit geholpen (al was de klap daarna wel nog even heel zwaar, maar ik ben haar nu juist superdankbaar dat ze me toen zeg maar op sleeptouw genomen heeft)).

Zodra mensen niet aan je merken dat je je eigenwaarde door de grond voelt zakken (ondanks dat je zelf wel de indruk hebt dat ze dit zouden moeten kunnen weten (bijvoorbeeld omdat je je grenzen wel duidelijk hebt aangegeven)), zit je bij die mensen denk ik gewoon op de verkeerde plek (maar dit weet je misschien al).
Ik zou met dit soort mensen breken, maar let wel op dat je niet per abuis met de verkeerde mensen breekt. Het kan lastig zijn om goede bondgenoten te vinden.
Zelf is het wel voorgekomen dat ik een tijdje meer afstand van iemand heb genomen (toevallig recentelijk nog gebeurd, maar hij zal toch echt even aan zichzelf moeten gaan werken eerst).

Voel je je altijd eenzaam als je alleen bent? Of kan dit voor jou soms oom juist goed voelen? Als dit niet soms goed voelt, kan dit nog weleens mensen afstoten, daar je dan (zonder dat je het zelf opmerkt) juist die mensen gaat afstoten die je zelf graag mag.

Klopt dit een beetje?
Liefde is simpel ben 28 heb geen relatie en ook niet in het verleden gehad. Wel dates etc. Verder is er nooit wat van de bodem gekomen.

Ik voel mij niet eenzaam als ik alleen thuis ben. Ik kan prima alleen thuis zijn en verveel mij bijvoorbeeld ook niet.
Over de rest moet ik nadenken
pi_170498777
quote:
1s.gif Op woensdag 26 april 2017 10:49 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Dit met grenzen vind ik echt zo herkenbaar. Ik weet inmiddels wel redelijk waar grenzen voor mij liggen en kan die ook wel aangeven. Maar als mensen er dan toch overheen gaan dan weet ik niet hoe ik moet reageren, en ga ik vanbinnen helemaal stuk.

Maar t gebeurt ook met mensen die op zich helemaal niet verkeerd zijn. Vrienden die niet doorhebben dat ik iets echt niet tof vind of gewoon over mn grens zijn voordat ik de kans heb gekregen iets te zeggen. Die bedoelen dat niet rot en t zijn ook geen vriendschappen die ik daarom wil verbreken maar ik weet niet wat ik dan wel moet doen op zo'n moment.
Ik herken dit wel (van beide kanten overigens (wat alleen maar een voordeel is nu)).
Het kan zijn dat je op deze momenten zelf als het ware "vastloopt" en dat je je daar achteraf dan kut door voelt. Bespreek je zulke dingen achteraf weleens met ze?
In principe hoef je ook niet persé met zulke mensen te breken, maar...als ze het eeeecht niet kunnen bijleren, dan kan 1 mogelijkheid voor jou zijn dat je je verwachtingen van deze mensen zou kunnen gaan bijstellen (en ook eigenlijk een beetje met het idee dat je de momenten dat je je rot voelt, een beetje minder vaak laat voorkomen).
Wel wil ik daarbij opmerken dat dit voor op de lange termijn alleen niet afdoende is.
je zou het via andere media met ze bespreekbaar kunnen maken. belangrijk is dat je ergens op een soort zelfde golflengte zit, zodat je ze kunt bereiken. Maak desnoods vooraf duidelijke afspraken met ze. Nog beter zou zijn als ze vanuit zichzelf deze momenten bij je (leren) herkennen, zodat ze daar beter rekening mee kunnen gaan houden (dit heeft meestal wel meerdere pogingen nodig).
In principe -hoef- je daarbij niet meteen -alles- "op te biechten", want de kans is groot dat ze het toch niet snappen en je dan gaan overladen met allerlei vragen waarvan ze je antwoorden toch niet echt lijken te begrijpen (en dan zou je je daardoor zelfs nog wat verder van huis kunnen voelen).

Een andere tip is dat je leert om "nee" te zeggen, dus eigenlijk door -wel- grenzen te stellen. Maak desnoods een beetje drama ofzo, om de 1 of andere reden komt er dan vaak tenminste wel nog wat binnen (dit kan in sommige gevallen al minder slecht zijn dan helemaal niets of een doodlopend spoor zeg maar).

En nog iets..dat je zegt dat je van binnen dan helemaal stuk gaat. Ik heb er ooit op internet een stukje over gevonden. Misschien is dat het niet, maar het kan zijn dat je jezelf erin herkent. Ik zou dat stukje alleen wel even terug moeten vinden (misschien bestaat die website ondertussen al helemaal niet meer, ik zal even moeten zoeken).

Het had in elk geval "iets" met sociale angst te maken en ook met het ervaren van ondraaglijk veel spanning (dermate veel, dat het je eigenlijk com-pleet verlamt).
quote:
Ik heb nu zo'n situatie met een vriend die ik erg aardig vind. 2 jaar geleden kwam hij na n periode buitenland bij mij in de stad wonen. We trokken wel veel op en ik stelde m voor aan vrienden van mij en dat klikte wel goed.

Trokken we vaak met zn vieren of zessen op. Was heel gezellig. Maar sinds n halfjaar merk ik dat ik ineens niet meer in die kring val van mensen die wordt uitgenodigd.

Dan hoorde ik in de wandelgangen van iets dat ze met elkaar gingen doen, waarvan ik eerder met hem had besproken om dat te gaan doen. Ik heb daar veel verdriet van gehad en toen ook gevraagd of daar een reden voor was. Maar dat was dan zo gelopen en er was niks aan de hand.

6 maanden verder lukt met me al maanden niet om weer eens af te spreken. Druk of gewoon mentaal moe en gestresst. En 'nee, ik spreek eigenlijk met niemand af'. Maar ik hoor vrij vaak van anderen dat ze wel afspreken dus ja. En ook op momenten dat ik m in een grotere groep tegenkom dan is ie zo bezig met 2 mensen uit die groep dat hij mij niet eens gedag zegt.

T stomme is dat ik niet denk dat ie dit expres doet maar gewoon trekt naar mensen die hij leuker vind en mij dan vergeet.
Dit is heel rot voor je en ergens kan je hier niet veel meer aan doen denk ik.
Dat ze blijkbaar tegen je liegen (jou belangrijke informatie onthouden is ook een vorm van liegen vind ik) is op zich al bezwaarlijk van hun kant. Het kan zijn dat ze een beetje ambivalent naar je zijn, maar het is waarschijnlijk dat er -iets- binnen die groep is veranderd.

Sprak je niet individueel met ze af? Dit is (vind ik) toch wel een beetje noodzaak als je met mensen een echte band wilt vormen. Anders blijf je denk ik toch wel "iemand van de groep".
quote:
Ik weet niet wat ik hiermee moet. Afgelopen zondag heb ik een activiteit waar hij ook bij is afgezegd omdat ik t echt niet fijn vind om tegenover m te zitten terwijl hij alleen maar met 2 anderen praat. Zo ging t de vorige keer en ik kwam er met geen mogelijkheid tussen. Ik heb aangegeven dat ik de samenstelling van de groep en de dynamiek niet trek en me daarom terugtrek.

Nu probeert hij mij te bellen maar ik weet echt niet wat ik moet doen of zeggen. Ik heb al een paar keer aangegeven wat me stoort en hoe ik me daarbij voel en er verandert niks.
Misschien is het voor jou beter/handiger om toch meer individueel met ze om te gaan? Het hoeft natuurlijk niet altijd met complete groepen te zijn. Meestal hou ik 1 op 1 contact ook veeeel langer vol en ervaar ik het (meestal!) toch als meer diepgaand/bevredigend

Met een hele groep is leuk voor als je wilt gaan poolen of gamen ofzo, maar meestal (ook afhankelijk van de individuele leden) zal je daar weinig diepgang gaan vinden en diepgang is toch wel een beetje essentieel als je met iemand een sterkere band wilt smeden (en hierbij bedoel ik dat je elkaar individueel beter leert kennen, dan gaat het binnen een groep waar jij en die bevriende persoon beiden deel van uitmaken, gewoonlijk ook een stuk beter (waarbij je ook gewoon met elkaar kunt afspreken dat het zeg maar "ieder voor zich" is, ten slotte kun je altijd nog op elkaar terugvallen, mocht dat nodig zijn.

Maar wat die groep betreft, misschien is het voor jou gewoon praktischer om vaker individueel met ze te gaan afspreken, al is het alleen ook maar omdat dit misschien minder vermoeiend voor je is??
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
pi_170498897
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 13:46 schreef Lot88 het volgende:

[..]

Liefde is simpel ben 28 heb geen relatie en ook niet in het verleden gehad. Wel dates etc. Verder is er nooit wat van de bodem gekomen.

Ik voel mij niet eenzaam als ik alleen thuis ben. Ik kan prima alleen thuis zijn en verveel mij bijvoorbeeld ook niet.
Over de rest moet ik nadenken
Is prima, ik merk het vanzelf wel :)

Ik was er zelf trouwens ook laat bij. Mij heeft het daarna enorm geholpen, al liep het daarna niet meteen helemaal vlekkeloos. Maar als je liefde ervaart, kan dit al behoorlijk helend werken (is moeilijk uit te leggen).

Mooi trouwens dat je je thuis niet eenzaam voelt en dat je je ook niet verveelt. Dat scheelt al behoorlijk! Maar ik snap ook wel dat je ook opties wilt hebben voor als je wel eens iemand even wilt spreken. Soms heb ik gewoon even zin om iemand te bellen of met iemand te chatten of desnoods even met 1 van m'n oude vrienden even gamen of via VoiP kletsen, maar als dit een dag niet gebeurt, is ook prima.
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
  woensdag 26 april 2017 @ 15:45:44 #100
254446 Mevrouw_voor_jou
Mevrouw_voor_jou
pi_170501191
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 13:53 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik herken dit wel (van beide kanten overigens (wat alleen maar een voordeel is nu)).
Het kan zijn dat je op deze momenten zelf als het ware "vastloopt" en dat je je daar achteraf dan kut door voelt. Bespreek je zulke dingen achteraf weleens met ze?
Ja meestal wel. Heb ik deze keer ook gedaan maar hoewel ze aangaven de volgende keer rustiger te doen had ik niet t idee dat ze begrepen waar ik zo'n last van had. En ik daarna ook niet het vertrouwen dat het de volgende keer wel goed zou gaan. Het was een beetje een combi van me buitengesloten voelen en dat men niet zag dat het echt fout ging.

quote:
In principe hoef je ook niet persé met zulke mensen te breken, maar...als ze het eeeecht niet kunnen bijleren, dan kan 1 mogelijkheid voor jou zijn dat je je verwachtingen van deze mensen zou kunnen gaan bijstellen (en ook eigenlijk een beetje met het idee dat je de momenten dat je je rot voelt, een beetje minder vaak laat voorkomen).
Wel wil ik daarbij opmerken dat dit voor op de lange termijn alleen niet afdoende is.
je zou het via andere media met ze bespreekbaar kunnen maken. belangrijk is dat je ergens op een soort zelfde golflengte zit, zodat je ze kunt bereiken. Maak desnoods vooraf duidelijke afspraken met ze. Nog beter zou zijn als ze vanuit zichzelf deze momenten bij je (leren) herkennen, zodat ze daar beter rekening mee kunnen gaan houden (dit heeft meestal wel meerdere pogingen nodig).
In principe -hoef- je daarbij niet meteen -alles- "op te biechten", want de kans is groot dat ze het toch niet snappen en je dan gaan overladen met allerlei vragen waarvan ze je antwoorden toch niet echt lijken te begrijpen (en dan zou je je daardoor zelfs nog wat verder van huis kunnen voelen).

Een andere tip is dat je leert om "nee" te zeggen, dus eigenlijk door -wel- grenzen te stellen. Maak desnoods een beetje drama ofzo, om de 1 of andere reden komt er dan vaak tenminste wel nog wat binnen (dit kan in sommige gevallen al minder slecht zijn dan helemaal niets of een doodlopend spoor zeg maar).

En nog iets..dat je zegt dat je van binnen dan helemaal stuk gaat. Ik heb er ooit op internet een stukje over gevonden. Misschien is dat het niet, maar het kan zijn dat je jezelf erin herkent. Ik zou dat stukje alleen wel even terug moeten vinden (misschien bestaat die website ondertussen al helemaal niet meer, ik zal even moeten zoeken).

Het had in elk geval "iets" met sociale angst te maken en ook met het ervaren van ondraaglijk veel spanning (dermate veel, dat het je eigenlijk com-pleet verlamt).
Het is eigenlijk voor het eerst dat ik zo extreem uitviel. Eerder kreeg ik dan een paniekaanval en ben ik er op zich mentaal nog wel bij. Nu was het of ik een soort van uit ging. Sociale angst is ook bij mij vastgesteld, zit ik al een anderhalf jaar voor in therapie.


quote:
[..]

Dit is heel rot voor je en ergens kan je hier niet veel meer aan doen denk ik.
Dat ze blijkbaar tegen je liegen (jou belangrijke informatie onthouden is ook een vorm van liegen vind ik) is op zich al bezwaarlijk van hun kant. Het kan zijn dat ze een beetje ambivalent naar je zijn, maar het is waarschijnlijk dat er -iets- binnen die groep is veranderd.

Sprak je niet individueel met ze af? Dit is (vind ik) toch wel een beetje noodzaak als je met mensen een echte band wilt vormen. Anders blijf je denk ik toch wel "iemand van de groep".

[..]

Misschien is het voor jou beter/handiger om toch meer individueel met ze om te gaan? Het hoeft natuurlijk niet altijd met complete groepen te zijn. Meestal hou ik 1 op 1 contact ook veeeel langer vol en ervaar ik het (meestal!) toch als meer diepgaand/bevredigend

Met een hele groep is leuk voor als je wilt gaan poolen of gamen ofzo, maar meestal (ook afhankelijk van de individuele leden) zal je daar weinig diepgang gaan vinden en diepgang is toch wel een beetje essentieel als je met iemand een sterkere band wilt smeden (en hierbij bedoel ik dat je elkaar individueel beter leert kennen, dan gaat het binnen een groep waar jij en die bevriende persoon beiden deel van uitmaken, gewoonlijk ook een stuk beter (waarbij je ook gewoon met elkaar kunt afspreken dat het zeg maar "ieder voor zich" is, ten slotte kun je altijd nog op elkaar terugvallen, mocht dat nodig zijn.

Maar wat die groep betreft, misschien is het voor jou gewoon praktischer om vaker individueel met ze te gaan afspreken, al is het alleen ook maar omdat dit misschien minder vermoeiend voor je is??
Ik sprak eigenlijk met iedereen wel afzonderlijk af maar ook wel samen met elkaar. Op een moment werd dat vaker in die groep en toen ineens die groep zonder mij. Behalve met die ene vriend spreek ik met de meeste mensen ook gewoon nog wel af, maar minder omdat ze bij elkaar zitten.
  woensdag 26 april 2017 @ 16:26:03 #101
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_170502130
Binnenkort een gesprek met een klinisch psycholoog in opleiding.

Dat "in opleiding" doet mij denken aan een stagiaire.
Wat is jullie ervaring met psychologen die nog "in opleiding" zijn?
  woensdag 26 april 2017 @ 16:26:57 #102
47102 Elvi
Omelette du fromage.
pi_170502144
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 16:26 schreef Zelus het volgende:
Binnenkort een gesprek met een klinisch psycholoog in opleiding.

Dat "in opleiding" doet mij denken aan een stagiaire.
Wat is jullie ervaring met psychologen die nog "in opleiding" zijn?
Ik heb er geen ervaring mee, want ik wijs ze altijd af :@ Ik wil niet dat ze op mij oefenen.
  woensdag 26 april 2017 @ 17:48:46 #103
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170503677
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 16:26 schreef Zelus het volgende:
Binnenkort een gesprek met een klinisch psycholoog in opleiding.

Dat "in opleiding" doet mij denken aan een stagiaire.
Wat is jullie ervaring met psychologen die nog "in opleiding" zijn?
Iemand die in opleiding is tot klinisch psycholoog, is al een psycholoog met werkervaring.
Mensen kunnen als therapeut aan het werk wanneer ze gezondheidszorgpsycholoog zijn, dat is de basis. Klinisch psycholoog worden is een specialisatie die daarna kan volgen.
De therapeut die je krijgt staat dus gelijk aan een 'gewone' psycholoog, niet iemand die alles nog moet leren.
Why are you wearing that stupid man suit?
  woensdag 26 april 2017 @ 17:51:58 #104
399061 kuolema
vermaledijd
pi_170503722
Ik heb wel eens gepraat met mensen in opleiding. De manier waarop ze vragen stellen en doorvragen komt heel ingestudeerd over, is erg voorspelbaar. Ik vind dat niet prettig, hoewel je daardoor zelf wel tactisch kan reageren.
Ik zou niet snel open zijn over moeilijke dingen naar zo iemand.

[ Bericht 10% gewijzigd door kuolema op 26-04-2017 18:00:56 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
  woensdag 26 april 2017 @ 18:26:48 #105
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_170504238
quote:
0s.gif Op woensdag 26 april 2017 17:48 schreef kuolema het volgende:

[..]

Iemand die in opleiding is tot klinisch psycholoog, is al een psycholoog met werkervaring.
Mensen kunnen als therapeut aan het werk wanneer ze gezondheidszorgpsycholoog zijn, dat is de basis. Klinisch psycholoog worden is een specialisatie die daarna kan volgen.
De therapeut die je krijgt staat dus gelijk aan een 'gewone' psycholoog, niet iemand die alles nog moet leren.
Dank je wel voor de info ^O^
pi_170507963
quote:
1s.gif Op woensdag 26 april 2017 15:45 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ja meestal wel. Heb ik deze keer ook gedaan maar hoewel ze aangaven de volgende keer rustiger te doen had ik niet t idee dat ze begrepen waar ik zo'n last van had. En ik daarna ook niet het vertrouwen dat het de volgende keer wel goed zou gaan. Het was een beetje een combi van me buitengesloten voelen en dat men niet zag dat het echt fout ging.
Vetgedrukte heet ook wel onbegrip, het kan zelfs relaties verpesten terwijl de wil er wel van beide kanten is (en met relaties bedoel ik bijvoorbeeld ook familiebanden etc).
Ik moet ook eerlijk zeggen dat dit iets is waar niet iedereen dagelijks mee geconfronteerd wordt. Zoiets moet je wel een beetje leren herkennen en leren begrijpen. Wel is een bepaalde aanleg daar wel handig in, ik heb eerlijk gezegd niet de indruk dat iedereen dit zou kunnen leren.
quote:
[..]

Het is eigenlijk voor het eerst dat ik zo extreem uitviel. Eerder kreeg ik dan een paniekaanval en ben ik er op zich mentaal nog wel bij. Nu was het of ik een soort van uit ging. Sociale angst is ook bij mij vastgesteld, zit ik al een anderhalf jaar voor in therapie.
Wow...das ook best wel lang eigenlijk?

Ik heb wel klachten die daarmee overeenkomen, maar ik ga dan evengoed (ondanks de spanning). Stond zelfs al in een uitgebreid psychologisch rapport van meer dan 10 jaar terug vermeld dat ik wel spanning ervaar, maar er (voor de buitenstaander die niet weet wat er in me omgaat) opvallend weinig ongemak aan heb. Ik heb er vooral last van als ik nieuwe groepen ontmoet, zoals een keer begin dit jaar gebeurd is.
Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, ook een onvoorspelbaardere omgeving en al die oude zenuwen waren deels weer terug (waardoor ik weer wat meer een uhm...sociale klapjosti werd), maar normaalgesproken heb ik er eigenlijk nauwelijks nog last van.

Paniekaanvallen zijn echt heel kut...gelukkig voel ik ze wel vooraf al aankomen en kan ik ze tot op zekere hoogte ook onder controle houden (door bijvoorbeeld bepaalde gespreksonderwerpen te vermijden of door desnoods weg te lopen). Ik merk trouwens wel dat die 4G schema's me hier behoorlijk goed bij helpen. Alleen al het besef maakt dat ik me niet meer "machteloos" en "overgeleverd" voel aan iets wat veel sterker is dan ik en ik heb er nu meer vat op. Ben nog maar net begonnen, dus ben er nog niet. Maar tis een onderwerp waar ik veel mee bezig ben de laatste tijd, om verscheidene redenen.
quote:
[..]

Ik sprak eigenlijk met iedereen wel afzonderlijk af maar ook wel samen met elkaar. Op een moment werd dat vaker in die groep en toen ineens die groep zonder mij. Behalve met die ene vriend spreek ik met de meeste mensen ook gewoon nog wel af, maar minder omdat ze bij elkaar zitten.
Heeft die ene vriend hier al eens wat over gezegd? Hem zal toch wel -iets- opgevallen zijn?
Soms ligt het trowuens nieteens direct aan jouzelf. Het zou hypothetisch gezien zelfs kunnen dat het gaat om iemand anders waarvan anderen het idee hebben dat die nauw met jou betrokken en dat ze die andere persoon (om wat voor reden) niet zo mogen en dat je als het ware ongemerkt daar ook hinder van ondervindt. Maar het is lastig te zeggen en lastig te achterhalen, zeker als mensen proberen om het geven van een direct en open antwoord te vermijden.

Die laatste alinea is trouwens meer hypothetisch. Ik kan gewoon niet echt goed zeggen waar het aan zou kunnen liggen, behalve dat het -iets- is waarvan je blijkbaar niet voldoende op de hoogte wordt gebracht (mij geeft dit een beetje een nare vibe, daar dit bij mij vaak duidde op slechte intenties).
Burn it to the ground.
Hokjesdenken is de patat met mayo van de cognitieve haute cuisine.
Iemand kapot maken is heel makkelijk. iemand weer helen...dat is pas een uitdaging!
abonnementen ibood.com bol.com
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')