abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_173356279
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op donderdag 24 augustus 2017 01:51 schreef vronie het volgende:
Ik wil als eerste de mensen hier sterkte wensen met het verlies van hun dierbare.
Ik heb in de jaren al veel dierbare moeten verliezen beide ouders op mijn negentiende veel van verdriet ervaren(en dan na 20 jaar bij een psygoloog langst moeten gaan voor verlatingsangst)
Mijn zwager heb ik drie jaar geleden verloren had ook een speciale plekje in mijn hart.
Mijn broer die al jaren ziek was heeft verleden maand voor euthansie gekozen wat een moeilijk afscheid was .
Een dag ervoor bij hem langst geweest en zijn hand steeds vastgehouden en hem omarmt bij het afscheid.
Jij ook veel sterkte. Afscheid doet veel pijn....
pi_173358050
quote:
1s.gif Op donderdag 24 augustus 2017 09:27 schreef Lingue het volgende:

[..]

Lastig he dat soort dingen. Ik was mij er ook heel erg van bewust. Maar kon wel heel erg genieten van alle tijd samen.
En dan heel soms kwam ik thuis en heb ik in mijn eentje op de bank wel een uur heel hard moeten janken.
Niet fijn maar lucht wel op.

Daarnaast heb ik, voor mijn gevoel, alles in die kleine 2jr bereikt wat ik kon en wilde bereiken. Dat geeft mij wel veel rust. Natuurlijk zijn er altijd dingen die je nog zou willen weten maar daar probeer ik niet bij stil te staan. Iig niet nu.

Geniet van alle mooie momenten! Maak foto's, herinneringen. Ik vond dat heel belangrijk. En ik vind dat ik te weinig foto's heb (gemaakt).
Gelukkig is echte quality time belangrijker vind ik.

Sterkte met alles!
Dat vind ik juist zo moeilijk. Al die dingen die mensen dan zeggen, zo van "ik wou dat ik meer..." :@ Het voelt alsof ik dan dus al die dingen moet doen om het 'goed' te doen. Daarnaast doe ik ontzettend m'n best om leuke dingen samen te doen, om toch ook gewoon af en toe samen jankend op de bank te hangen, en om toch ook m'n eigen grenzen te bewaken. Maar als ik m'n ogen dicht doe, zie ik de arts naast m'n moeders bed staan in de uitslaapkamer, hoofdschuddend, zeggend dat het hem spijt. En ik doe zo verdomde hard m'n best om dat beeld te vervangen met iets leuks, een lachende moeder, maar dat lukt me gewoon niet en daar baal ik zo vreselijk hard van. ;(
"The best way to cheer yourself is to try to cheer someone else up." - Mark Twain
pi_173358883
quote:
1s.gif Op donderdag 24 augustus 2017 11:08 schreef Sarasi het volgende:

[..]

Dat vind ik juist zo moeilijk. Al die dingen die mensen dan zeggen, zo van "ik wou dat ik meer..." :@ Het voelt alsof ik dan dus al die dingen moet doen om het 'goed' te doen. Daarnaast doe ik ontzettend m'n best om leuke dingen samen te doen, om toch ook gewoon af en toe samen jankend op de bank te hangen, en om toch ook m'n eigen grenzen te bewaken. Maar als ik m'n ogen dicht doe, zie ik de arts naast m'n moeders bed staan in de uitslaapkamer, hoofdschuddend, zeggend dat het hem spijt. En ik doe zo verdomde hard m'n best om dat beeld te vervangen met iets leuks, een lachende moeder, maar dat lukt me gewoon niet en daar baal ik zo vreselijk hard van. ;(
Je moet vooral doen wat voor jou goed voelt. En niet iets doen wat een ander denkt dat goed voelt want dan doe je jezelf te kort.

Ik heb alles gedaan binnen mijn grenzen. En ja die ben ik regelmatig te buiten gegaan. Maar ik zag de liefde van mn pa dat hij t fijn vond dat ik van alles voor en met hem deed.
Fijne Herinneringen maken doe je door wat je zelf graag wilt en niet door wat denkt dat moet of wat een ander ke adviseert.

Ik heb de tijd altijd zoveel mogelijk bewust gebruikt. En heel soms was er de autopilot en was ik t ff zat om door de ziekte van mn pa geleefd worfen.

Maar er is geen goed of fout.
pi_173420983
registreer om deze reclame te verbergen
Mijn vader is in '99 overleden, of eigenlijk 'gestopt met leven'. Dat werkt nog steeds door in mijn leven in 2017. Niet dagelijks, gelukkig, maar het dringt wel regelmatig tot me door dat het nooit meer wordt zoals 'vroeger'. Dat is natuurlijk logisch, want alles verandert en groeit, maar ik zou steeds vaker willen dat ik hem gewoon even een sms'je zou kunnen sturen ofzo.
Mon 'en!
pi_177899413
Nu bijna 10 maanden later begint het verdriet echt voelbaar te zijn. Het gemis is groot. En merk ik dat de normale dingen meer van mij vragen. Het kost allemaal energie om de ballen in de lucht te houden.

Altijd maar moeten aanhoren dat anderen het zo zwaar hebben met het verlies. berhaupt dat mensen denken dat het verdriet meetbaar is.

Veelal wordt er niet eens over gesproken. Alsof m'n vader niet bestaan heeft. Er wordt overheen gewalst als ik er over begin. Want benoemen is te pijnlijk voor anderen. Maar blijkbaar is niet benoemen voor mij niet pijnlijk genoeg.

Merk dat mijn grenzen steeds meer bereikt worden. Ik denk dat ze zelfs al ver overschreden zijn...
En dan mis ik mijn vader het ergst...
pi_178021243
Bij deze de reeks centraal gezet.

Sterkte allemaal :*.
“What do I wear in bed? Why, Chanel No. 5, of course”
pi_178028545
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op donderdag 22 maart 2018 21:07 schreef Samzz het volgende:
Bij deze de reeks centraal gezet.

Sterkte allemaal :*.
Merci :* Misschien is de before you leave app een mooie toevoeging voor de op, aangezien niet iedereen hier post na een overlijden, maar ook ervoor? Gaat om de gratis app: http://www.beforeyouleave.nl/

Uit de faq: Waarom is Before you leave ontwikkeld? >>

Om naasten van mensen die ongeneeslijk ziek zijn emotioneel te ondersteunen. Uit vele gesprekken met mensen in deze situatie blijkt dat als iemand in je omgeving ernstig ziek is, de zorg vooral gericht is op de patint en op fysiek zorgen. Veel naasten gaven juist ook aan dat ze zelf ook behoefte hadden aan emotionele hulp en juist aan gesprekken met de zieke. Daarnaast vertelden mensen die iemand waren verloren ons hoeveel waarde ze hechten aan herinneringen in beeld en tekst. Juist ook van de moeilijke periode. Die combinatie leidde tot deze app.

Waarom zou ik Before you leave willen gebruiken? >>

Met deze app kun je samen herinneringen maken en vastleggen, onafhankelijk van plaats en tijd. Je krijgt handvatten om (soms moeilijke) onderwerpen te bespreken. Onderwerpen waar je het met elkaar wel graag over wilt hebben. Maar waar je zelf misschien niet altijd op was gekomen. Of de juiste manier voor had gevonden. Zie het als een inspiratiebron of een stok achter de deur. Samen met andere familieleden en vrienden die dichtbij staan ben je hiermee emotioneel nog meer betrokken. Zelfs al ben je fysiek misschien niet altijd bij elkaar.
  vrijdag 23 maart 2018 @ 20:44:57 #33
405781 jajablahblah
bedoelt het goed
pi_178043304
Ik herinner me de weken waarin ik wist dat mijn moeder zou overlijden dat ik niet wist waar ik met mensen kon praten die hetzelfde meemaakten. Geen idee of zo’n app daar ook bij helpt. Helaas heb ik toen dit topic niet gevonden. Ik had er wel heel erg behoefte aan.
Der Zauber halt nur eine Nacht lang. Wir tanzen in den Sonnenaufgang, und wir fliegen auf den Mond.
Heute scheint ein Vollmond. Fr dich und mich, sicherlich fr dich und mich
pi_178584603
Helaas is mijn vader afgelopen maandag, na een ziektebed van ruim 4 weken overleden. Tot afgelopen week was iedereen ervan overtuigd dat hij afgelopen weekend naar huis kon, alles zag er goed uit en hij keek enorm uit naar het mooie weer van deze week.

Zaterdagochtend belde mijn vader mij op, aan zijn stem te horen ging het niet goed. Direct mijn familie op de hoogte gesteld en samen met mijn moeder naar het ziekenhuis gesneld. Helaas bleek bij aankomst dat het foute boel was. Als donderslag bij heldere hemel kregen wij van de arts te horen dat ze niets meer voor hem konden betekenen en dat mijn vader zou komen te overlijden.

Vanaf dat moment bevonden wij ons in een achtbaan. Van de rasoptimist die mijn vader altijd was geweest, was op dat moment niets meer over. Zijn toestand verslechterde, door o.a. uitvallen van organen snel.

In de uren die volgde hebben wij gelukkig goed afscheid kunnen nemen. Voor mijn vader was het goed zo, bedankte en was trots op ons.

Omdat hij geen euthanasieverklaring had opgetekend, was het wachten op het moment dat zijn lichaam het zou opgeven. Langzaam hebben wij op zijn verzoek de morfine laten ophogen, zodat hij pijnvrij zou zijn.

Meer dan 30 uur zijn wij nonstop bij hem geweest, in zijn kamer geslapen om voor hem op te komen: water geven (kon uiteindelijk niet meer door het niet kunnen slikken), lippen insmeren, gevraagd of hij pijn had, of, of hij het fijn vond dat wij er waren. Ook hielden wij hem in de gaten, om zo bij onrust de morfine te laten ophogen.

Uiteindelijk is hij in een diepe slaap beland, dit was voor ons het moment om zelf ook wat rust te pakken.

Maandagmorgen is hij rustig in zijn slaap overleden, geen pijn, geen onrust. Hij had er vrede mee en het was goed zo.

Hoe erg het ook is om mijn vader te verliezen, toch zijn wij blij voor hem dat hij zonder pijn en met afscheid is overleden.

Het is goed zo... we gaan hem missen.

[ Bericht 0% gewijzigd door dudewhereismycar op 17-04-2018 19:40:58 ]
pi_178584909
Sterkte. Word wel even stil van dit topic.

Raar hoe iets dat zo bij het leven hoort en in die zin iedereen overkomen zal, toch zo lastig en pijnlijk kan zijn. Zowel als het gebeurt dichtbij je, als daarna.
Whatever...
pi_178623083
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 april 2018 19:35 schreef dudewhereismycar het volgende:
Hoe erg het ook is om mijn vader te verliezen, toch zijn wij blij voor hem dat hij zonder pijn en met afscheid is overleden.

Sterkte! Het is enorm rot, maar je hebt een goede troost dat je goed afscheid hebt kunnen nemen en alles op alles hebt gezet om zijn laatste momenten zo kwalitatief en confortabel mogelijk te maken.

Het ergste (vind ik) is geen afscheid kunnen nemen, zoals bij mijn oma en mijn 'oppas(gevoelsmatig 2e oma)' is geweest, dat blijft je voor altijd bij!
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')