abonnementen ibood.com bol.com
pi_169637093
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
1s.gif Op zondag 19 maart 2017 20:42 schreef JohnShooter het volgende:

[..]

De scherpe kantjes gaan er wel af na verloop van tijd. Maar snel gaat het niet.
Probeer je verdriet niet te verdrinken want dan raak je nog verder van huis. Eigen ervaring.
Thanks voor je reactie :). Ik wil ook niet dat dat gebeurt.
pi_169637101
Ja nu ik nuchter ben, en ik ga me inbeelden dat ik ts ben? Dan zou ik aan de artsen vragen of er nog een mogenlijk heid is dat ze een paar zaadjes uit zijn lichaam halen, en dat ze dat dan invriezen. Op zich is dat wetenschappelijk mogenlijk.

Maar tsja als mijn geliefde zou overlijden dan ben ik ws ook niet zo rationeel meer, dus zal dan door de stress enzo ook niet gelijk op dat idee komen,
pi_169637357
Ik kan mij herinneren dat bij groot verdriet je omgeving je nog zo kan steunen, maar dat het toch te weinig is, en de scherpe rand van het hulpeloze dat je blijft voelen, dt is rouw in zijn pure vorm. Sterkte
The objective is keep Arsenal English, albeit with a lot of foreign players.
  zondag 19 maart 2017 @ 20:52:17 #29
61646 Copycat
Health Hazard
pi_169637394
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 20:39 schreef Loveyou_Playah84 het volgende:

De moeder van mijn vriend is op dezelfde manier overleden toen hij 21 was. Hij had haar toen gevonden. Ik weet dat hij heel veel moeite had met het feit dat ze, net zoals we bij hem, de beademing eraf moesten halen. Ook heeft hij, naast het verdriet en gemis van zijn moeder, een heel groot schuldgevoel eraan overgehouden (wat als...). En dat schuldgevoel heb ik nu, want hij liep al maanden met extreme hoofdpijnen. Ik denk alleen maar 'wat als ik mee was gegaan naar de huisarts' . Maar hij was eigenwijs, bij de huisarts niet aankaarten wat er met zijn moeder was gebeurt, waardoor ze het, na een scan van zijn nek, op spanningshoofdpijnen gooiden. Er vielen mij meer voorbodes op waarvan ik wilde dat hij ze noemde (gezien de voorgeschiedenis met zijn moeder), maar dat had hij niet gedaan. En dat is waarschijnlijk uit angst en ontkenning geweest.

De soort bloeding die mijn vriend had, 66% overlijdt of is blijvend gehandicapt. Als hij hieruit was gekomen, dan was hij een kasplant. Nee, dat had hij zeker niet gewild!
Ten eerste: veel sterkte met dit enorme verlies.
Ten tweede: probeer dat schuldgevoel los te laten. Jou treft geen blaam, je had niks anders/beter kunnen doen. Dit lag niet in jouw handen.
Mijn schoonzus heeft tien jaar terug op negenendertigjarige leeftijd een hersenbloeding gehad en is wel met de voorboden naar de huisarts gegaan. Diverse malen en elke keer was er volgens hem geen reden tot diepgaand onderzoek. Tot ze 's nachts getroffen werd. Ze heeft het overleefd, maar is wel levenslang gehandicapt, gelukkig geen kasplantje.

Geen aanklacht tegen de medische wereld - shit sometimes happens en soms is dat een hele shitstorm - maar meer een onhandige poging jouw eigen machten te relativeren en daarmee je onterechte schuldgevoel. Nogmaals heel veel sterkte!

Nogmaals sterkte!
Curiosity cultured the cat
Whadda ya hear! Whadda ya say!
What is any ocean but a multitude of drops?
pi_169637785
quote:
17s.gif Op zondag 19 maart 2017 20:52 schreef Copycat het volgende:

[..]

Ten eerste: veel sterkte met dit enorme verlies.
Ten tweede: probeer dat schuldgevoel los te laten. Jou treft geen blaam, je had niks anders/beter kunnen doen. Dit lag niet in jouw handen.
Mijn schoonzus heeft tien jaar terug op negenendertigjarige leeftijd een hersenbloeding gehad en is wel met de voorboden naar de huisarts gegaan. Diverse malen en elke keer was er volgens hem geen reden tot diepgaand onderzoek. Tot ze 's nachts getroffen werd. Ze heeft het overleefd, maar is wel levenslang gehandicapt, gelukkig geen kasplantje.

Geen aanklacht tegen de medische wereld - shit sometimes happens en soms is dat een hele shitstorm - maar meer een onhandige poging jouw eigen machten te relativeren en daarmee je onterechte schuldgevoel. Nogmaals heel veel sterkte!

Nogmaals sterkte!
Heel erg bedankt voor je reactie. Ik weet ook dat ik mij niet schuldig moet voelen. Het was zijn keuze om het niet aan te kaarten. Dat ze zijn hoofd niet onderzocht hebben, komt omdat mijn vriend aangaf dat de pijn vanuit zijn nek ontstond. Bij zijn moeder gooide ze het toentertijd op migraine. Dan nog is het de vraag of er wel juist gehandeld was als al die dingen wel waren genoemd en of er uberhaupt iets gedaan kon worden of dat hij alleen maar in de wetenschap zou zitten met dat ie een tikkende tijdbom was. Maar goed het knaagt aan me en ik moet inderdaad proberen het schuldgevoel los te laten. De mensen om mij heen zeggen precies hetzelfde "je hebt juist gehandeld en meer kon je niet doen".
pi_169637848
Ik wil de rest ook heel erg bedanken voor de reacties! :)
pi_169638304
registreer om deze reclame te verbergen
Tijd heelt geen wonden! Rouw zal je nooit echt overheen komen, als je ontzettend veel van die persoon gehouden hebt. Helaas hard, maar waar. Ook na 5/10/25 of zelfs 50 jaar kun je nog om iets in huilen uitbarsten en die persoon weer even heel erg missen. Maar het wordt wel iets draaglijker naarmate de tijd verstrijkt. Ik heb zelf geen ervaring met rouwen om zo'n dierbaar persoon.
pi_169638511
Waarom neem je geen vakantie ; geef jezelf tijd om te rouwen , heel veel sterkte , hard hoor pff
pi_169638593
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:16 schreef Hadjewat het volgende:
Waarom neem je geen vakantie ; geef jezelf tijd om te rouwen , heel veel sterkte , hard hoor pff
owww is ook heeeeel goed advies ja!

Even de spanning van de boog halen,.
  zondag 19 maart 2017 @ 21:18:15 #35
292596 Faux.
Fan van zichzelf
pi_169638608
Ontzettend veel sterkte TS. Ik heb er zelf eigenlijk geen woorden voor. Daarom plak ik deze comment van Reddit, die ik in mn notities heb staan omdat-ie me zelf altijd veel steun geeft.

Alright, here goes. I'm old. What that means is that I've survived (so far) and a lot of people I've known and loved did not. I've lost friends, best friends, acquaintances, co-workers, grandparents, mom, relatives, teachers, mentors, students, neighbors, and a host of other folks. I have no children, and I can't imagine the pain it must be to lose a child. But here's my two cents.

I wish I could say you get used to people dying. I never did. I don't want to. It tears a hole through me whenever somebody I love dies, no matter the circumstances. But I don't want it to "not matter". I don't want it to be something that just passes. My scars are a testament to the love and the relationship that I had for and with that person. And if the scar is deep, so was the love. So be it. Scars are a testament to life. Scars are a testament that I can love deeply and live deeply and be cut, or even gouged, and that I can heal and continue to live and continue to love. And the scar tissue is stronger than the original flesh ever was. Scars are a testament to life. Scars are only ugly to people who can't see.

As for grief, you'll find it comes in waves. When the ship is first wrecked, you're drowning, with wreckage all around you. Everything floating around you reminds you of the beauty and the magnificence of the ship that was, and is no more. And all you can do is float. You find some piece of the wreckage and you hang on for a while. Maybe it's some physical thing. Maybe it's a happy memory or a photograph. Maybe it's a person who is also floating. For a while, all you can do is float. Stay alive.

In the beginning, the waves are 100 feet tall and crash over you without mercy. They come 10 seconds apart and don't even give you time to catch your breath. All you can do is hang on and float. After a while, maybe weeks, maybe months, you'll find the waves are still 100 feet tall, but they come further apart. When they come, they still crash all over you and wipe you out. But in between, you can breathe, you can function. You never know what's going to trigger the grief. It might be a song, a picture, a street intersection, the smell of a cup of coffee. It can be just about anything...and the wave comes crashing. But in between waves, there is life.

Somewhere down the line, and it's different for everybody, you find that the waves are only 80 feet tall. Or 50 feet tall. And while they still come, they come further apart. You can see them coming. An anniversary, a birthday, or Christmas, or landing at O'Hare. You can see it coming, for the most part, and prepare yourself. And when it washes over you, you know that somehow you will, again, come out the other side. Soaking wet, sputtering, still hanging on to some tiny piece of the wreckage, but you'll come out.

Take it from an old guy. The waves never stop coming, and somehow you don't really want them to. But you learn that you'll survive them. And other waves will come. And you'll survive them too. If you're lucky, you'll have lots of scars from lots of loves. And lots of shipwrecks.
Hier schreef tong80 het volgende:
Faux is een FOK!held, zoals dat vroeger Gellarboy en Brechtje waren. Users die je koestert.
pi_169638724
quote:
15s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:18 schreef Faux. het volgende:
Ontzettend veel sterkte TS. Ik heb er zelf eigenlijk geen woorden voor. Daarom plak ik deze comment van Reddit, die ik in mn notities heb staan omdat-ie me zelf altijd veel steun geeft.

Alright, here goes. I'm old. What that means is that I've survived (so far) and a lot of people I've known and loved did not. I've lost friends, best friends, acquaintances, co-workers, grandparents, mom, relatives, teachers, mentors, students, neighbors, and a host of other folks. I have no children, and I can't imagine the pain it must be to lose a child. But here's my two cents.

I wish I could say you get used to people dying. I never did. I don't want to. It tears a hole through me whenever somebody I love dies, no matter the circumstances. But I don't want it to "not matter". I don't want it to be something that just passes. My scars are a testament to the love and the relationship that I had for and with that person. And if the scar is deep, so was the love. So be it. Scars are a testament to life. Scars are a testament that I can love deeply and live deeply and be cut, or even gouged, and that I can heal and continue to live and continue to love. And the scar tissue is stronger than the original flesh ever was. Scars are a testament to life. Scars are only ugly to people who can't see.

As for grief, you'll find it comes in waves. When the ship is first wrecked, you're drowning, with wreckage all around you. Everything floating around you reminds you of the beauty and the magnificence of the ship that was, and is no more. And all you can do is float. You find some piece of the wreckage and you hang on for a while. Maybe it's some physical thing. Maybe it's a happy memory or a photograph. Maybe it's a person who is also floating. For a while, all you can do is float. Stay alive.

In the beginning, the waves are 100 feet tall and crash over you without mercy. They come 10 seconds apart and don't even give you time to catch your breath. All you can do is hang on and float. After a while, maybe weeks, maybe months, you'll find the waves are still 100 feet tall, but they come further apart. When they come, they still crash all over you and wipe you out. But in between, you can breathe, you can function. You never know what's going to trigger the grief. It might be a song, a picture, a street intersection, the smell of a cup of coffee. It can be just about anything...and the wave comes crashing. But in between waves, there is life.

Somewhere down the line, and it's different for everybody, you find that the waves are only 80 feet tall. Or 50 feet tall. And while they still come, they come further apart. You can see them coming. An anniversary, a birthday, or Christmas, or landing at O'Hare. You can see it coming, for the most part, and prepare yourself. And when it washes over you, you know that somehow you will, again, come out the other side. Soaking wet, sputtering, still hanging on to some tiny piece of the wreckage, but you'll come out.

Take it from an old guy. The waves never stop coming, and somehow you don't really want them to. But you learn that you'll survive them. And other waves will come. And you'll survive them too. If you're lucky, you'll have lots of scars from lots of loves. And lots of shipwrecks.
Ja, deze tekst is inderdaad zo raak en mooi! Iemand had deze van de week al met mij gedeeld.
pi_169638811
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:16 schreef Hadjewat het volgende:
Waarom neem je geen vakantie ; geef jezelf tijd om te rouwen , heel veel sterkte , hard hoor pff
Ja, is ook een goed idee. Thanks voor de tip!
  zondag 19 maart 2017 @ 21:23:59 #38
292596 Faux.
Fan van zichzelf
pi_169638833
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:21 schreef Loveyou_Playah84 het volgende:

[..]

Ja, deze tekst is inderdaad zo raak en mooi! Iemand had deze van de week al met mij gedeeld.
Goed dat je er sterkte uit hebt weten te halen :) Verdriet is inderdaad het ultieme testament van liefde en het is zowel het mooiste als meest treurige wat er is. Ik bid voor je vanavond.
Hier schreef tong80 het volgende:
Faux is een FOK!held, zoals dat vroeger Gellarboy en Brechtje waren. Users die je koestert.
pi_169638869
quote:
1s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:12 schreef Krollie het volgende:
Tijd heelt geen wonden! Rouw zal je nooit echt overheen komen, als je ontzettend veel van die persoon gehouden hebt. Helaas hard, maar waar. Ook na 5/10/25 of zelfs 50 jaar kun je nog om iets in huilen uitbarsten en die persoon weer even heel erg missen. Maar het wordt wel iets draaglijker naarmate de tijd verstrijkt. Ik heb zelf geen ervaring met rouwen om zo'n dierbaar persoon.
Ik was ook al bang dat dit nooit zou helen :(. Als het inderdaad maar draaglijker wordt met de tijd!
pi_169638915
quote:
17s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:23 schreef Faux. het volgende:

[..]

Goed dat je er sterkte uit hebt weten te halen :) Verdriet is inderdaad het ultieme testament van liefde en het is zowel het mooiste als meest treurige wat er is. Ik bid voor je vanavond.
Dankjewel <3.
pi_169639099
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:24 schreef Loveyou_Playah84 het volgende:

[..]

Ik was ook al bang dat dit nooit zou helen :(. Als het inderdaad maar draaglijker wordt met de tijd!
Het is nog vers, en dit zal een litteken blijven. Maar je gaat er bovenop komen, je zal hem nooit vergeten maar het slijt. Ik hoop dat je er vrede mee gaat krijgen, en dat zal lukken op den duur. Hoe uitzichtloos het ook lijkt.

Succes.
The Dark One
pi_169639529
Allereerst: gecondoleerd met dit enorme verlies.

Een maand is niets, als het gaat om rouwen. Geef jezelf tijd, heel veel tijd. Als ik over mezelf spreek, dan was het nieuws in de eerste maand niet eens helemaal goed binnen gekomen. Je schiet in de overlevingsmodus, en pas als de eerste shock langzaam weg ebt ga je het voelen. En dat vond ik de hel hoor, dat moment dat je merkt dat anderen eigenlijk wel weer verder gaan en jij daar nog staat, in dat niemandsland met enkel leegte en pijn om je heen. Heel zwaar, en er gaan talloze momenten komen dat je in foetushouding ligt te kermen omdat je denkt niet verder te willen/kunnen, maar toch is dat exact wat je zal doen. En heel langzaam zullen de scherpe randjes er vanaf gaan, leer je om je leven op een andere manier in te richten, maar het zal zeker voorlopig echt een groot deel van je leven beslaan. Hou zij die goed voor je zijn heel dicht bij je, neem afstand van de mensen die geen ruimte willen geven aan jouw proces. Ik zelf vond/vind contact met lotgenoten echt heel fijn. In mijn geval gaat het niet om een overleden partner, maar om een kindje. Een dusdanig uitzonderlijke situatie dat ik merkte dat veel mensen niet goed wisten wat te doen: bij ervaringsdeskundigen bestond dat probleem niet.

Ik heb overigens ook vlak na de dood van onze dochter professionele hulp ingeschakeld, toen het nog niet echt nodig was omdat ik niet pas wilde aankloppen 'als het niet meer ging' en dan nog moest wachten tot een en ander opgestart was. Dat bleek een wijs besluit: toen ik later in dat jaar soort van instortte kon ik meteen bij mijn therapeut terecht.

Ik wens je veel sterkte en liefs toe :*
pi_169639633
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:45 schreef L-E het volgende:
Allereerst: gecondoleerd met dit enorme verlies.

Een maand is niets, als het gaat om rouwen. Geef jezelf tijd, heel veel tijd. Als ik over mezelf spreek, dan was het nieuws in de eerste maand niet eens helemaal goed binnen gekomen. Je schiet in de overlevingsmodus, en pas als de eerste shock langzaam weg ebt ga je het voelen. En dat vond ik de hel hoor, dat moment dat je merkt dat anderen eigenlijk wel weer verder gaan en jij daar nog staat, in dat niemandsland met enkel leegte en pijn om je heen. Heel zwaar, en er gaan talloze momenten komen dat je in foetushouding ligt te kermen omdat je denkt niet verder te willen/kunnen, maar toch is dat exact wat je zal doen. En heel langzaam zullen de scherpe randjes eri vanaf gaan, leer je om je leven op een andere manier in te richten, maar het zal zeker voorlopig echt een groot deel van je leven beslaan. Hou zij die goed voor je zijn heel dicht bij je, neem afstand van de mensen die geen ruimte willen geven aan jouw proces. Ik zelf vond/vind contact met lotgenoten echt heel fijn. In mijn geval gaat het niet om een overleden partner, maar om een kindje. Een dusdanig uitzonderlijke situatie dat ik merkte dat veel mensen niet goed wisten wat te doen: bij ervaringsdeskundigen bestond dat probleem niet.

Ik heb overigens ook vlak na de dood van onze dochter professionele hulp ingeschakeld, toen het nog niet echt nodig was omdat ik niet pas wilde aankloppen 'als het niet meer ging' en dan nog moest wachten tot een en ander opgestart was. Dat bleek een wijs besluit: toen ik later in dat jaar soort van instortte kon ik meteen bij mijn therapeut terecht.

Ik wens je veel sterkte en liefs toe :*
Goede post.
pi_169640316
Niet zo lang geleden ben ik een van mijn beste vriendinnen kwijtgeraakt aan een hersenbloeding.. haar ex-vriend heeft destijds een topic geopend.
R&P / Ex-vriendin sterft onverwachts aan hersenbloeding..

Sterkte met alles.. het is zo zwaar..
pi_169640732
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:45 schreef L-E het volgende:
Allereerst: gecondoleerd met dit enorme verlies.

Een maand is niets, als het gaat om rouwen. Geef jezelf tijd, heel veel tijd. Als ik over mezelf spreek, dan was het nieuws in de eerste maand niet eens helemaal goed binnen gekomen. Je schiet in de overlevingsmodus, en pas als de eerste shock langzaam weg ebt ga je het voelen. En dat vond ik de hel hoor, dat moment dat je merkt dat anderen eigenlijk wel weer verder gaan en jij daar nog staat, in dat niemandsland met enkel leegte en pijn om je heen. Heel zwaar, en er gaan talloze momenten komen dat je in foetushouding ligt te kermen omdat je denkt niet verder te willen/kunnen, maar toch is dat exact wat je zal doen. En heel langzaam zullen de scherpe randjes er vanaf gaan, leer je om je leven op een andere manier in te richten, maar het zal zeker voorlopig echt een groot deel van je leven beslaan. Hou zij die goed voor je zijn heel dicht bij je, neem afstand van de mensen die geen ruimte willen geven aan jouw proces. Ik zelf vond/vind contact met lotgenoten echt heel fijn. In mijn geval gaat het niet om een overleden partner, maar om een kindje. Een dusdanig uitzonderlijke situatie dat ik merkte dat veel mensen niet goed wisten wat te doen: bij ervaringsdeskundigen bestond dat probleem niet.

Ik heb overigens ook vlak na de dood van onze dochter professionele hulp ingeschakeld, toen het nog niet echt nodig was omdat ik niet pas wilde aankloppen 'als het niet meer ging' en dan nog moest wachten tot een en ander opgestart was. Dat bleek een wijs besluit: toen ik later in dat jaar soort van instortte kon ik meteen bij mijn therapeut terecht.

Ik wens je veel sterkte en liefs toe :*
Heel erg bedankt voor je reactie en tips. Nee, ik weet dat een maand niets is. De eerste periode was ik vooral in shock en nu begint het besef en het gemis heel erg te komen. Ik huil meerdere keren per dag, zeker als ik alleen thuis ben. Overal zie ik herinneren aan hem, foto's, kleding, noem het maar op. En inderdaad, op het moment dat het net gebeurde, zocht iedereen contact en nu merk je dat er nog maar een klein deel overblijft. Wel heb ik veel steun aan deze mensen, zo ook een nieuw contact (oude vriendin van hem) wat heel goed voelt.

Een kind verliezen lijkt mij ook 1 van de ergste dingen die je kan meemaken. Ik wil je dan ook condoleren met dit heftige verlies. Het hoort gewoon niet zo te zijn. Maar heel fijn ook dat je al gelijk professionele hulp hebt ingeschakeld. Ik ben ook bang dat de hardste klap nog gaat komen en daarom ook blij dat ik een dergelijk traject gelijk gestart heb...
pi_169640753
quote:
1s.gif Op zondag 19 maart 2017 22:17 schreef D.U.M.A.N. het volgende:
Niet zo lang geleden ben ik een van mijn beste vriendinnen kwijtgeraakt aan een hersenbloeding.. haar ex-vriend heeft destijds een topic geopend.
R&P / Ex-vriendin sterft onverwachts aan hersenbloeding..

Sterkte met alles.. het is zo zwaar..
Heel erg bedankt! Ik ga het topic doorlezen!

En ook gecondoleerd met het verlies van je beste vriendin! :(
pi_169640767
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 21:31 schreef EggsTC het volgende:

[..]

Het is nog vers, en dit zal een litteken blijven. Maar je gaat er bovenop komen, je zal hem nooit vergeten maar het slijt. Ik hoop dat je er vrede mee gaat krijgen, en dat zal lukken op den duur. Hoe uitzichtloos het ook lijkt.

Succes.
Dankjewel! :)
pi_169640934
Dit lijkt mij echt het ergste wat ons kan overkomen. Wij zijn beide jullie leeftijd en net 6 maanden getrouwd. Zulke topics doet mij wel beseffen dat het allemaal erg nietig is. Helaas (of gelukkig) kan ik je niet advies geven, maar wil je heel veel sterkte wensen! Hopelijk kan je het een plekje geven.
Maar ik kan 't mis hebben...
pi_169641120
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 22:41 schreef Patroon het volgende:
Dit lijkt mij echt het ergste wat ons kan overkomen. Wij zijn beide jullie leeftijd en net 6 maanden getrouwd. Zulke topics doet mij wel beseffen dat het allemaal erg nietig is. Helaas (of gelukkig) kan ik je niet advies geven, maar wil je heel veel sterkte wensen! Hopelijk kan je het een plekje geven.
Dankjewel! :) Ja, je verwacht dit niet mee te maken en het hoort ook niet. Ik was er al wel bang voor gezien zijn hevige hoofdpijnen en zijn moeder die hetzelfde is overkomen op vrij jonge leeftijd. Alle (korte en lange termijn) plannen en ideen die je samen had, die verdwijnen als sneeuw voor de zon en dat doet, evenals door het gemis, heel erg pijn :'(.
pi_169641178
quote:
0s.gif Op zondag 19 maart 2017 22:46 schreef Loveyou_Playah84 het volgende:

[..]

Dankjewel! :) Ja, je verwacht dit niet mee te maken en het hoort ook niet. Ik was er al wel bang voor gezien zijn hevige hoofdpijnen en zijn moeder die hetzelfde is overkomen op vrij jonge leeftijd. Alle (korte en lange termijn) plannen en ideen die je samen had, die verdwijnen als sneeuw voor de zon en dat doet, evenals door het gemis, heel erg pijn :'(.
Snap ik helemaal. Accepteer de pijn en het verdriet en het zal vast slijten. Geef hem een mooi plekje in je geheugen en ooit zal je weer positief vooruit kijken, hoever dat nu ook weg lijkt.
Maar ik kan 't mis hebben...
abonnementen ibood.com bol.com
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')