abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
pi_169514842
registreer om deze reclame te verbergen
Beste Fokers,

Afgelopen donderdag is het uitgegaan met m'n vriendin. Het zit namelijk zo dat m'n vriendin al zeker 3 jaar kampt met een eetstoornis. Ze was daarvoor meer dan 100 kilo en is toen drastisch afgevallen naar een heel slank figuur, maar op een gegeven moment ging ze naar het extreme toe. Ze at heel weinig en eigenlijk alleen maar rijstenwafels, salade en een paar crackers op een dag. Dit is natuurlijk niet gezond. Helaas heeft het onze relatie benvloed, want de verwachtingen die ik had, daar kon ze maar niet aan voldoen. Uiteindelijk heeft ze na vele discussies besloten om naar een psycholoog te gaan, omdat ze ook wel door had dat haar gezondheid achteruit ging. Die heeft geconstateerd dat ze daadwerkelijk anorexia heeft en dat dit 24/7 stemmetje dat ze niet goed genoeg, niet knap genoeg en niet slank genoeg is eruit moet gaan.

Afgelopen januari zijn we naar Parijs gegaan en toen merkte ik ook dat ze echt heel mager is geworden en ik heb haar eigenlijk altijd proberen te steunen in de afgelopen 18 maanden en ze zei dat ze wel dacht dat het snel verholpen zou worden. Nu blijkt echter in maart dat ze een tegenslag heeft gekregen en dat het proces echt heel traag gaat. Ze heeft toen ook duidelijk gemaakt dat ze dit alleen wil doen, omdat dit een te grote last op mijn schouders ging worden, mede omdat ik ook bezig ben met het afstuderen. Ik vind het verschrikkelijk, want ze houdt nog steeds heel veel van mij en ik uiteraard ontzettend veel van haar. Alleen houden van is volgens haar mij nu loslaten en haar dit alleen uitvechten.

Ik zou natuurlijk heel graag willen dat het weer goedkomt tussen elkaar, want ze is echt mijn droomvrouw en alles wat ik zoek. Alleen haar problemen blokkeerde een hoop even kort gezegd. Ik heb nu met haar afgesproken dat we elkaar voorlopig even niet spreken om dingen op een rijtje te zetten en als ze wil afspreken dan is het op haar initiatief, zodat ik haar wel de benodigde ruimte kan geven.

Wat kan ik nu het beste doen om dit aan te pakken, zodat het weer goed kan komen in een verre toekomst? Uiteraard ga ik ondertussen gewoon verder met mijn leven, want dat kan niet stil blijven staan. Heb gelezen dat anorexia soms in een paar maanden opgelost kan worden, maar het kan ook jaren duren.. Het is lastig, vooral als ze een speciaal plekje heeft veroverd in m'n hart.

Hoor graag wat jullie ervan vinden wat ik moet doen en of ik nog wat meer uit moet leggen!
pi_169514924
Hoe bedoel je dat zij niet aan jouw verwachtingen kon voldoen?
pi_169515073
Ik denk niet dat je veel kunt doen. Dit is haar gevecht en ze zal het zelf aan moeten gaan

Wie weet kan er daarna nog wat tussen jullie maar dat kun je dan pas uit zoeken. En ja dat kan jaren duren dus ik zou vooral niet er op wachten. Maar waarschijnlijk kijk je er zelf na een periode van rouw en er weer boven op komen ook anders over

Niet lullig bedoeld maar het is 'gewoon' een break up natuurlijk, aan jouw kant. Je zult gewoon je liefdesverdriet moeten doorwerken en een plekje geven en daarna door gaan

En misschien zie je haar dan over een hele tijd weer. Misschien niet.
pi_169515111
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 20:28 schreef -Strawberry- het volgende:
Hoe bedoel je dat zij niet aan jouw verwachtingen kon voldoen?
Ik verwachtte dat ze wat meer intiem zou zijn. Ze heeft erg veel moeite met haar goed, vrolijk, losjes te voelen. Ze houdt immers niet van haarzelf dus ze vind het dan ook moeilijk om betast te worden. Als we eenmaal gewoon begonnen te zoenen ging het wel gewoon goed, maar laatste tijd deinsde ze al terug voor een kus of een knuffel zo erg diep zit het momenteel met haar ziekte. Ik gaf ook bijvoorbeeld vaak complimentjes van "Zo, je ziet er echt sexy uit vandaag". Ze ging dan lachen en zei dan zoiets van "Ja je bent zeker de leukste thuis". Het erge is dat ze dat dan ook meent en echt streng naar zichzelf kijkt. Laat staan rond de kerstdagen hoe erg ze zichzelf toen haatte voor die extra kilo of wat dan ook..
pi_169515564
Hoe lang hebben jullie een relatie gehad?
There will be mountains that I will have to climb. And there will be battles that I will have to fight. But victory or defeat, it's up to me to decide. But how can I expect to win, if I never try.
pi_169516319
Ontopic: ik zou haar dit echt alleen laten doen. Een meisje die ik ken is er ook al jaren tegen aan het vechten en niet om negatief te zijn, maar anorexia gaat echt niet na enkele maanden weg.

[ Bericht 36% gewijzigd door Droopie op 14-03-2017 21:48:20 ]
That dude there. I need his prosthetic leg.
  dinsdag 14 maart 2017 @ 20:57:27 #7
264429 Keep_Walking
N'ja... leven gaat door
pi_169516465
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 20:33 schreef genster het volgende:

[..]

Ik verwachtte dat ze wat meer intiem zou zijn. Ze heeft erg veel moeite met haar goed, vrolijk, losjes te voelen. Ze houdt immers niet van haarzelf dus ze vind het dan ook moeilijk om betast te worden. Als we eenmaal gewoon begonnen te zoenen ging het wel gewoon goed, maar laatste tijd deinsde ze al terug voor een kus of een knuffel zo erg diep zit het momenteel met haar ziekte. Ik gaf ook bijvoorbeeld vaak complimentjes van "Zo, je ziet er echt sexy uit vandaag". Ze ging dan lachen en zei dan zoiets van "Ja je bent zeker de leukste thuis". Het erge is dat ze dat dan ook meent en echt streng naar zichzelf kijkt. Laat staan rond de kerstdagen hoe erg ze zichzelf toen haatte voor die extra kilo of wat dan ook..
Ja, dat lijkt me ook moeilijk om mee te dienen. Het lijkt me vervelend om heel veel van iemand te houden, die zichzelf het niet waard vindt.
Pain is temporary, Pride is forever.
pi_169516643
quote:
1s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 20:55 schreef Broodjekipkorn het volgende:

[..]


Ontopic: ik zou haar dit echt alleen laten doen. Een meisje die ik ken is er ook al jaren tegen aan het vechten en niet om negatief te zijn, maar anorexia gaat echt niet na enkele maanden weg.
Ik denk ook dat TS niet de hoop moet hebben dat het na een paar maanden opgelost is. Het risico op terugval is altijd en er zijn ook vrouwen die er nooit helemaal vanaf komen...

[ Bericht 1% gewijzigd door Droopie op 14-03-2017 21:48:33 ]
pi_169517867
quote:
0s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 20:33 schreef genster het volgende:

[..]

Ik verwachtte dat ze wat meer intiem zou zijn. Ze heeft erg veel moeite met haar goed, vrolijk, losjes te voelen. Ze houdt immers niet van haarzelf dus ze vind het dan ook moeilijk om betast te worden. Als we eenmaal gewoon begonnen te zoenen ging het wel gewoon goed, maar laatste tijd deinsde ze al terug voor een kus of een knuffel zo erg diep zit het momenteel met haar ziekte. Ik gaf ook bijvoorbeeld vaak complimentjes van "Zo, je ziet er echt sexy uit vandaag". Ze ging dan lachen en zei dan zoiets van "Ja je bent zeker de leukste thuis". Het erge is dat ze dat dan ook meent en echt streng naar zichzelf kijkt. Laat staan rond de kerstdagen hoe erg ze zichzelf toen haatte voor die extra kilo of wat dan ook..
Een vrouw met anorexia is zo ziek, haar lichaam schakelt de vruchtbaarheid uit. Laat staan dat ze in staat is om een gezonde relatie aan te gaan/houden. Van dichtbij kan ik je vertellen dat iemand die echt in zo'n eetstoornis zit echt met niets andersbezig kan zijn dan die ziekte EN door die ziekte en ondergewicht ook de hersenfuncties verstoord raken. Letterlijk zijn deze (meestal) vrouwen amper nog in staat om helder na te denken. Het is een ontzettend heftige ziekte, degene die ik goed ken is 'beter' maar haar relatie met voeding en eten zal nooit meer normaal worden.

Ook haar lichaam heeft er van te lijden gehad. Kortom: zorg dat ze de hulp krijgt die ze nodig heeft. Maar uieindlijk moet ze het ook echt zelf doen. Dat een relatie daar even niet bij past is kut voor jou, maar ik denk best goed mogelijk.
Whatever...
pi_169518312
Ik denk dat je haar voorlopig de rust moet gunnen om hier aan te werken. Is niet niets. Ik hoop voor haar en jou dat ze er weer boven op komt. Heb het bij een vriendin gezien die het had en het is echt verschrikkelijk dat je eigenlijk niks kunt doen.
pi_169519832
De bezem er flink doorgehaald.
Ik geef toe, sommige waren relevant qua anorexia, waarvoor excuses.
Maar verder kan je reageren op de OP.
a great future doesn't require a great past
pi_169519968
quote:
0s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 21:09 schreef Hyaenidae het volgende:

[..]

Raar omdat ze eerst blijkbaar heel erg veel van eten hield en nu ineens totaal niet meer.
Maar dat komt dus door de sociale druk?
Je hoeft niet van eten te houden om dik te zijn. Kan een troosteter zijn of vanuit een negatief zelfbeeld het uiterlijk er zo op aan te laten sluiten. Letterlijk een schild erom eten, willen verdwijnen in je lijf, afstand creren of een afweermechanisme omdat de markt voor echte dikkerds minder groot en aanwezig is. Al bij voorbaat afgewezen voelen kan ergens een prettige bevestiging zijn. Als in zie je nou wel, niemand wil me zo toch, of nou ja, dan is het in ieder geval niet mijn innerlijk dat kwetsbaar opgesteld en afgewezen wordt. Ofzo.

quote:
0s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 20:33 schreef genster het volgende:

[..]

Ik verwachtte dat ze wat meer intiem zou zijn. Ze heeft erg veel moeite met haar goed, vrolijk, losjes te voelen. Ze houdt immers niet van haarzelf dus ze vind het dan ook moeilijk om betast te worden. Als we eenmaal gewoon begonnen te zoenen ging het wel gewoon goed, maar laatste tijd deinsde ze al terug voor een kus of een knuffel zo erg diep zit het momenteel met haar ziekte. Ik gaf ook bijvoorbeeld vaak complimentjes van "Zo, je ziet er echt sexy uit vandaag". Ze ging dan lachen en zei dan zoiets van "Ja je bent zeker de leukste thuis". Het erge is dat ze dat dan ook meent en echt streng naar zichzelf kijkt. Laat staan rond de kerstdagen hoe erg ze zichzelf toen haatte voor die extra kilo of wat dan ook..
Ik zou een beetje oppassen met de diepte van de ziekte denken te kunnen bepalen aan wat jullie relatie blokkeert. Het is dan ook nogal naef om in de OP op te merken dat het helaas jullie relatie beinvloedde en des te beter dat zij zichzelf nu gaat proberen te fixen in plaats van zo mooi mogelijk weer naar jou te moeten spelen. (Omdat zij zich daartoe verplicht zal voelen, niet per se omdat jij alleen maar mooi weer zou willen).

Dus voor nu loslaten in liefde, want dit moet zij zelf leren en zelf gaan doen. Ook na een paar maanden met verbetering niet weer meteen oppakken. Eerst moet zij zichzelf gaan ontwikkelen, zodat ze niet weer terugvalt. En mochten jullie in een veel later stadium toch weer gaan verkeren, zorg dan dat je goed ingelezen bent in hoe of wat. Lees eens wat boeken van ervaringsdeskundigen naast algemene aanpak enzo. Als het goed is zou ze inzicht moeten krijgen in haar valkuilen en hoe die aan te pakken. Bespreek die samen met haar ervaringen door voor je weer samen gaat daten. Zodat je beter snapt hoe dat in haar koppie werkt en niet af gaat op dingen die je met wat goed bedoelde complimentjes en afleidingstactieken ter ontspanning denkt te kunnen fixen.

Sterkte in ieder geval en succes met je afstuderen!
  woensdag 15 maart 2017 @ 12:02:33 #13
64831 2NutZ
Non-profit paardenstylist.
pi_169532434
Haar zelf haar problemen laten oplossen als ze dat zelf wil. Helaas.
Ik ken iemand die nu 23 is en al sinds haar 14e last van anorexia heeft.
* Je mag wel een iets normalere toon aanslaan. Realiseer je goed dat dit slechts jouw mening is.
pi_169533648
Ik zou het nu idd even op een laag pitje zetten en ik denk dat het goed van haar is om even geen relatie te hebben, omdat ze jou ook in haar problemen gaat meesleuren (want dat gebeurt al snel als iemand waarom je geeft zware anorexia heeft). Vooral omdat je nu druk bent met afstuderen en dat is natuurlijk iets waar je voor wil gaan 100%, je eigen toekomst.
Anorexia moet met veel professionele hulp opgelost worden en bij sommigen uiteindelijk dwangvoeding, vooral omdat ze het al zo lang heeft en dan wordt het steeds moeilijker ervan af te komen. Ook als je al wat ouder bent (geen 13-18 meer) wordt het steeds moeilijker.
Als je leven wat rustiger is geworden, zou ik zeker weer het contact zoeken en haar steunen en leuke dingen doen met haar als je dat graag wilt (want daar hebben mensen met zo'n grote onzekerheid behoefte aan), en als je denkt dat je het aankan, kijken of er weer een relatie inzit. Maar geloof me, dit probleem ga jij nooit in je eentje oplossen en je gaat er door mee gesleurd worden.
pi_169552456
quote:
0s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 20:41 schreef madam-april het volgende:
Hoe lang hebben jullie een relatie gehad?
Ongeveer 1,5 jaar. Voor sommigen wellicht kort, maar alles was zo serieus.

quote:
1s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 20:55 schreef Broodjekipkorn het volgende:

Ontopic: ik zou haar dit echt alleen laten doen. Een meisje die ik ken is er ook al jaren tegen aan het vechten en niet om negatief te zijn, maar anorexia gaat echt niet na enkele maanden weg.
Ja, ik zie de realiteit ook wel en ik weet dat het niet makkelijk zal zijn voor haar. Het is gewoon zo vreselijk iets wanneer je uit elkaar gaat wanneer je nog wel van elkaar houdt. Dan veel liever met ruzie uit elkaar dan kan je het ook gemakkelijker bij je neerleggen.

quote:
0s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 21:19 schreef Spanky78 het volgende:

[..]

Een vrouw met anorexia is zo ziek, haar lichaam schakelt de vruchtbaarheid uit. Laat staan dat ze in staat is om een gezonde relatie aan te gaan/houden. Van dichtbij kan ik je vertellen dat iemand die echt in zo'n eetstoornis zit echt met niets andersbezig kan zijn dan die ziekte EN door die ziekte en ondergewicht ook de hersenfuncties verstoord raken. Letterlijk zijn deze (meestal) vrouwen amper nog in staat om helder na te denken. Het is een ontzettend heftige ziekte, degene die ik goed ken is 'beter' maar haar relatie met voeding en eten zal nooit meer normaal worden.

Ook haar lichaam heeft er van te lijden gehad. Kortom: zorg dat ze de hulp krijgt die ze nodig heeft. Maar uieindlijk moet ze het ook echt zelf doen. Dat een relatie daar even niet bij past is kut voor jou, maar ik denk best goed mogelijk.
Ja, ik weet hoe erg het is. Ze zegt ook dat er echt 24/7 een stemmetje in haar hoofd ermee bezig is. Het is gewoon vreselijk voor haar en ik zou zo graag willen dat ik haar kon helpen, maar ik kan gewoon niks doen. Het heeft gewoon de relatie gewoon enorm beschadigd en ik heb echt gedaan wat ik kon doen om er voor haar te zijn. Ik vraag mij ook af of het nou wel echt beter is voor haar dat ze dit nu alleen doet en iedereen inclusief haar moeder en vriendinnen van haar afstoot.

quote:
0s.gif Op dinsdag 14 maart 2017 21:52 schreef Scary_Mary het volgende:

[..]

Je hoeft niet van eten te houden om dik te zijn. Kan een troosteter zijn of vanuit een negatief zelfbeeld het uiterlijk er zo op aan te laten sluiten. Letterlijk een schild erom eten, willen verdwijnen in je lijf, afstand creren of een afweermechanisme omdat de markt voor echte dikkerds minder groot en aanwezig is. Al bij voorbaat afgewezen voelen kan ergens een prettige bevestiging zijn. Als in zie je nou wel, niemand wil me zo toch, of nou ja, dan is het in ieder geval niet mijn innerlijk dat kwetsbaar opgesteld en afgewezen wordt. Ofzo.

[..]

Ik zou een beetje oppassen met de diepte van de ziekte denken te kunnen bepalen aan wat jullie relatie blokkeert. Het is dan ook nogal naef om in de OP op te merken dat het helaas jullie relatie beinvloedde en des te beter dat zij zichzelf nu gaat proberen te fixen in plaats van zo mooi mogelijk weer naar jou te moeten spelen. (Omdat zij zich daartoe verplicht zal voelen, niet per se omdat jij alleen maar mooi weer zou willen).

Dus voor nu loslaten in liefde, want dit moet zij zelf leren en zelf gaan doen. Ook na een paar maanden met verbetering niet weer meteen oppakken. Eerst moet zij zichzelf gaan ontwikkelen, zodat ze niet weer terugvalt. En mochten jullie in een veel later stadium toch weer gaan verkeren, zorg dan dat je goed ingelezen bent in hoe of wat. Lees eens wat boeken van ervaringsdeskundigen naast algemene aanpak enzo. Als het goed is zou ze inzicht moeten krijgen in haar valkuilen en hoe die aan te pakken. Bespreek die samen met haar ervaringen door voor je weer samen gaat daten. Zodat je beter snapt hoe dat in haar koppie werkt en niet af gaat op dingen die je met wat goed bedoelde complimentjes en afleidingstactieken ter ontspanning denkt te kunnen fixen.

Sterkte in ieder geval en succes met je afstuderen!
Enorm bedankt voor het wijze advies! Ja, ik weet hoe lastig het zal zijn voor haar om hieruit te komen. Het zal een heel moeizaam proces zijn, want de psycholoog ging eerst alle problemen die diep zaten naar boven halen en daar werd ze mee geconfronteerd. Dit vertraagde het proces alleen maar zei ze, want ze zit er nu momenteel nog meer mee. In januari zei ze dat het wel in een paar maanden opgelost zou zijn, maar toen dat in maart juist verslechterd was wilde ze het mij waarschijnlijk ook niet aandoen om hierin te blijven zitten. Ik blijf dan elke keer weer hoop houden op verbetering en ze vind het dan vreselijk om mij telkens teleur te stellen. Het is een lastige situatie. Ik wil gewoon verder gaan met mijn leven, maar iets in mij hoopt toch wel dat het goed gaat komen nog. Alleen het kan dus echt een jaar duren minimaal denk je?
pi_169553178
quote:
0s.gif Op woensdag 15 maart 2017 12:58 schreef Countrylover het volgende:
Ik zou het nu idd even op een laag pitje zetten en ik denk dat het goed van haar is om even geen relatie te hebben, omdat ze jou ook in haar problemen gaat meesleuren (want dat gebeurt al snel als iemand waarom je geeft zware anorexia heeft). Vooral omdat je nu druk bent met afstuderen en dat is natuurlijk iets waar je voor wil gaan 100%, je eigen toekomst.
Anorexia moet met veel professionele hulp opgelost worden en bij sommigen uiteindelijk dwangvoeding, vooral omdat ze het al zo lang heeft en dan wordt het steeds moeilijker ervan af te komen. Ook als je al wat ouder bent (geen 13-18 meer) wordt het steeds moeilijker.
Als je leven wat rustiger is geworden, zou ik zeker weer het contact zoeken en haar steunen en leuke dingen doen met haar als je dat graag wilt (want daar hebben mensen met zo'n grote onzekerheid behoefte aan), en als je denkt dat je het aankan, kijken of er weer een relatie inzit. Maar geloof me, dit probleem ga jij nooit in je eentje oplossen en je gaat er door mee gesleurd worden.
Bedankt voor het advies. Ja, mijn gevoel zegt momenteel dat ik heel graag wel leuke dingen wil blijven doen met haar. Ze is immers naast mijn (ex)vriendin ook mijn beste vriend en steunpilaar geweest. Dus desnoods wil ik gewoon als vrienden leuke dingen doen om haar ook wat afleiding te gunnen en het leuk te maken. Alleen ik snap dat ze daar momenteel geen behoefte aan heeft en dat moet ik ook niet willen, want ik moet eerst even alles op een rijtje gaan zetten en idem dito voor haar. En het is gewoon heel moeilijk voor mij om te weten hoelang dit gaat duren. Ik hoop gewoon voor haar dat het herstelproces zo snel mogelijk gaat. Alleen ik zal hoe dan ook meegesleurd worden, ja. Denk je dat ze er ook nooit meer vanaf gaat komen? En voor nu gewoon afwachten dus en verder gaan met mijn leven..
pi_169557834
quote:
0s.gif Op woensdag 15 maart 2017 22:30 schreef genster het volgende:

[..]

Ongeveer 1,5 jaar. Voor sommigen wellicht kort, maar alles was zo serieus.

[..]

Ja, ik zie de realiteit ook wel en ik weet dat het niet makkelijk zal zijn voor haar. Het is gewoon zo vreselijk iets wanneer je uit elkaar gaat wanneer je nog wel van elkaar houdt. Dan veel liever met ruzie uit elkaar dan kan je het ook gemakkelijker bij je neerleggen.

[..]

Ja, ik weet hoe erg het is. Ze zegt ook dat er echt 24/7 een stemmetje in haar hoofd ermee bezig is. Het is gewoon vreselijk voor haar en ik zou zo graag willen dat ik haar kon helpen, maar ik kan gewoon niks doen. Het heeft gewoon de relatie gewoon enorm beschadigd en ik heb echt gedaan wat ik kon doen om er voor haar te zijn. Ik vraag mij ook af of het nou wel echt beter is voor haar dat ze dit nu alleen doet en iedereen inclusief haar moeder en vriendinnen van haar afstoot.

[..]

Enorm bedankt voor het wijze advies! Ja, ik weet hoe lastig het zal zijn voor haar om hieruit te komen. Het zal een heel moeizaam proces zijn, want de psycholoog ging eerst alle problemen die diep zaten naar boven halen en daar werd ze mee geconfronteerd. Dit vertraagde het proces alleen maar zei ze, want ze zit er nu momenteel nog meer mee. In januari zei ze dat het wel in een paar maanden opgelost zou zijn, maar toen dat in maart juist verslechterd was wilde ze het mij waarschijnlijk ook niet aandoen om hierin te blijven zitten. Ik blijf dan elke keer weer hoop houden op verbetering en ze vind het dan vreselijk om mij telkens teleur te stellen. Het is een lastige situatie. Ik wil gewoon verder gaan met mijn leven, maar iets in mij hoopt toch wel dat het goed gaat komen nog. Alleen het kan dus echt een jaar duren minimaal denk je?
Je intenties en je gevoelens zijn oprecht, dat is duidelijk. Je doet echt je best/heb echt je best gedaan. Daar twijfel ik geen moment aan. Maar wat ik ook zie is dat je eigenlijk niet cht begrijpt/beseft wat anorexia hebben betekent, of dat je het probeert te ontkennen. Ik lees in jouw posts heel erg dat je bepaalde verwachtingen hebt/had van haar en van haar 'genezingsproces' en dat zij zich ook bewust is/was van die verwachtingen die jij hebt/had. Het is heel goed van haar dat zij zich daarvan heeft los gemaakt, want (onbedoeld) leg je met die verwachtingen een enorme druk op haar.

Je geeft letterlijk aan dat ze 'niet aan jouw verwachtingen kon voldoen' dat ze 'je teleurstelde'. Dat laat heel duidelijk zien dat je niet begrijpt/beseft waar zij nu mee te maken heeft en hoe dat voor haar is.

Het is niet erg dat je het niet begrijpt, het is zelfs heel erg begrijpelijk. Maar het geeft wel aan dat zij er goed aan doet om nu voor zichzelf te kiezen en zich los te maken van de verwachtingen.
There will be mountains that I will have to climb. And there will be battles that I will have to fight. But victory or defeat, it's up to me to decide. But how can I expect to win, if I never try.
pi_169558664
quote:
1s.gif Op donderdag 16 maart 2017 00:07 schreef madam-april het volgende:

[..]

Je intenties en je gevoelens zijn oprecht, dat is duidelijk. Je doet echt je best/heb echt je best gedaan. Daar twijfel ik geen moment aan. Maar wat ik ook zie is dat je eigenlijk niet cht begrijpt/beseft wat anorexia hebben betekent, of dat je het probeert te ontkennen. Ik lees in jouw posts heel erg dat je bepaalde verwachtingen hebt/had van haar en van haar 'genezingsproces' en dat zij zich ook bewust is/was van die verwachtingen die jij hebt/had. Het is heel goed van haar dat zij zich daarvan heeft los gemaakt, want (onbedoeld) leg je met die verwachtingen een enorme druk op haar.

Je geeft letterlijk aan dat ze 'niet aan jouw verwachtingen kon voldoen' dat ze 'je teleurstelde'. Dat laat heel duidelijk zien dat je niet begrijpt/beseft waar zij nu mee te maken heeft en hoe dat voor haar is.

Het is niet erg dat je het niet begrijpt, het is zelfs heel erg begrijpelijk. Maar het geeft wel aan dat zij er goed aan doet om nu voor zichzelf te kiezen en zich los te maken van de verwachtingen.
Ja dat wil ik ook wel eerlijk toegeven. Ik weet echt totaal niet hoe het is om met anorexia om te gaan. Ik weet ook gewoon niet hoe het nu exact eraan toe gaat in haar hoofd. Ik heb altijd mijn best gedaan om haar inderdaad te steunen, maar als ze dan lichte beloftes ging maken dat ze ergens mee bezig was om te verbeteren, dan kwam het als een tegenslag als ze er toch niet aan kon voldoen. Ik had dan zo gehoopt dat het geleidelijk beter zou gaan met haar en dan is het gewoon heel moeilijk voor mezelf om daarmee om te gaan. Ze vond het ook nooit leuk als ik teleurgesteld was, maar ik kan moeilijk doen alsof ik mij er goed bij voel. Heb het echt wel geprobeerd, maar dan laat ik mezelf alleen maar ellendiger voelen uiteindelijk. Dat ik nu weer erover begon terwijl ze in een nog diepere kuil zit, heeft het nog erger gemaakt. Alleen het was hoe dan ook geen doen geweest om op de huidige lijn verder te gaan, dan zou het verderop alsnog stuk zijn gelopen.

Ik vond het ook vervelend om teleurgesteld te zijn, want ik hoopte altijd dat er langzame verbetering zou zijn. Alleen het gaat heel moeizaam. Heb wel altijd gezegd dat ik trots op haar ben, helemaal in haar geloof en vertrouw en dergelijke. Alleen de problemen omtrent haar intieme gebrek en continue moeiheid bleven wel. Ik wist ook niet meer wat ik ermee aan moest en vond het ook zo vervelend om telkens weer erover te beginnen.

Momenteel is het inderdaad beter dat ze voor zichzelf kiest en dan hoop ik echt dat ze snel zal herstellen. Dit is ook geen leven voor haar zo en ik gun haar dit echt niet. Ze verdiend een gezond en gelukkig leven en hopelijk in een toekomst met mij, als het mee zou zitten.
  donderdag 16 maart 2017 @ 02:00:36 #19
412436 girlygirl8
HappyBeingMe:D
pi_169561619
ts ben je een Engelsman?
pi_169562272
quote:
0s.gif Op woensdag 15 maart 2017 22:30 schreef genster het volgende:
[..]

Ja, ik zie de realiteit ook wel en ik weet dat het niet makkelijk zal zijn voor haar. Het is gewoon zo vreselijk iets wanneer je uit elkaar gaat wanneer je nog wel van elkaar houdt. Dan veel liever met ruzie uit elkaar dan kan je het ook gemakkelijker bij je neerleggen.
Probeer het eens te bekijken als loslaten in liefde, zodat zij eerst van zichzelf kan leren houden. Omdat jij haar dat meer gunt dan dat jij jouw liefde zo moet kunnen uiten als jij zo graag wil. En jezelf, want als zij van zichzelf houdt zal ze ook beter kunnen reageren op jouw liefdesuitingen in plaats van te doen alsof ze die snapt.

quote:
[..]

Ja, ik weet hoe erg het is. Ze zegt ook dat er echt 24/7 een stemmetje in haar hoofd ermee bezig is. Het is gewoon vreselijk voor haar en ik zou zo graag willen dat ik haar kon helpen, maar ik kan gewoon niks doen. Het heeft gewoon de relatie gewoon enorm beschadigd en ik heb echt gedaan wat ik kon doen om er voor haar te zijn. Ik vraag mij ook af of het nou wel echt beter is voor haar dat ze dit nu alleen doet en iedereen inclusief haar moeder en vriendinnen van haar afstoot.
Je kan wel degelijk wat doen, maar dan moet jij ook even uit een bepaald patroon durven komen. Nee, je weet niet hoe erg het is. Je wil het je wel indenken, maar je kunt dat vooralsnog niet. Daar zal dan ook een stukje van jouw frustratie vandaan komen, want jij kunt haar niet fixen met jouw liefde. Dat zal ze zelf moeten leren doen en daarom moet zij haar eigen weg zien te vinden. Daar hoort fouten maken bij. Misschien is dat haar keuze om dit nu vooral solo aan te gaan, maar dat is dan wel haar eigen weg naar zelfstandigheid en dat is dan weer een stukje zelfinzicht voor haar. Iets wat ze mis zou lopen als jij haar voor fouten wil gaan behoeden. Zij was al "beschadigd" voor de start van jullie relatie, je hebt er te makkelijk over gedacht en onderschat dat dit niet zo een invloed zou zijn. Dit heeft ze een veel langere periode verborgen proberen te houden en dat lukte vast een stuk beter toen ze nog geen intieme relatie had. En dan is het als een snelkookpan, want niet alleen zij wil het blijven verbergen, jij eigenlijk ook.
Jij maakt je dusdanig zorgen dat je haar niet door bepaalde emoties wil zien gaan, maar dat is naast heel lief ook heel onrealistisch en contraproductief. Feitelijk stimuleer je haar extra om het zo min mogelijk te laten merken op deze manier. Beste intenties ten spijt, zoals jij er voor haar wil zijn, kan zij zichzelf niet zijn en dat zo ook niet leren..

Wees er voor haar door haar de ruimte te geven.

quote:
[..]

Enorm bedankt voor het wijze advies! Ja, ik weet hoe lastig het zal zijn voor haar om hieruit te komen.
Graag gedaan, maar nee. Je probeert het in te denken, maar je weet het echt niet.

quote:
Het zal een heel moeizaam proces zijn, want de psycholoog ging eerst alle problemen die diep zaten naar boven halen en daar werd ze mee geconfronteerd. Dit vertraagde het proces alleen maar zei ze, want ze zit er nu momenteel nog meer mee.
Het zal niet, maar het is een heel moeizaam proces ja. Als je ergens mee om wil leren gaan, dan moet je er eerst erkenning aan geven en de confrontatie aangaan. Het is na jaren wegstoppen dan ook een heel logische aanpak met een ook heel begrijpelijk gevolg dat ze daar nu extra mee zit. Ware het niet dat jullie beide zo gefixeerd zijn op een bepaalde manier van vooruitgang willen zien, dat dit verrast. Beter kijken jullie niet zo puur naar een alleen maar stijgende lijn en ook niet naar de kalender. Het leven bestaat nu eenmaal uit ups and downs. De downs zijn niet alleen niet maar kut, je kan er ook positieve dingen uit (leren) halen. Levenslessen, zelfinzicht, extra waardering voor jezelf, je omgeving, wat je aan het tackelen bent, etc.

quote:
In januari zei ze dat het wel in een paar maanden opgelost zou zijn, maar toen dat in maart juist verslechterd was wilde ze het mij waarschijnlijk ook niet aandoen om hierin te blijven zitten.
Jij ziet het dan ook als een verslechtering, dus dan is het ook weer niet zo raar dat zij het idee heeft dat zij jou iets aandoet. Dat lijkt dan ook een prima reden te zijn om afstand te nemen, zodat jij er niet zo een last van hebt waar zij weer zo een last van heeft en dus eigenlijk dubbel belast. En voordat je gaat roepen dat je zoveel van d'r houdt en dat wel voor d'r over zou hebben, moet je het nog even breder trekken. Want hoe kan zij positiviteit leren ervaren als jij het zo negatief ervaart? Kiest zij eindelijk voor zichzelf en gaat ze stoer die confrontatie aan en dan is het bijna een afstraffing, omdat zij niet voldoet aan wat jij zo graag nu zou willen zien. Daarom, geef haar die ruimte.

quote:
Ik blijf dan elke keer weer hoop houden op verbetering en ze vind het dan vreselijk om mij telkens teleur te stellen. Het is een lastige situatie. Ik wil gewoon verder gaan met mijn leven, maar iets in mij hoopt toch wel dat het goed gaat komen nog. Alleen het kan dus echt een jaar duren minimaal denk je?
Het gaat met deze insteek van jou sowieso niet goed komen, als jij zo afhankelijk bent van een ander haar geluk. Neem zelf de verantwoording en ga sowieso door met jouw leven. Zodat zij zich niet extra schuldig hoeft te voelen dat haar ziekte jou zo belemmert. Tevens, als jij jouw leven goed op orde hebt, creer je voor jezelf ook een stabielere basis om er zo goed mogelijk voor een ander te kunnen zijn. Nu lijk je dat af te willen meten aan hoe zij doet, maar daar doe je jullie beide tekort mee en dat helpt jullie bepaald niet optimaal.
Zet geen klok op haar ontwikkelingsproces. Reken haar niet af op de downs en maak haar niet verantwoordelijk voor jouw eigen handelen. Richt je net als haar op jezelf.

quote:
0s.gif Op donderdag 16 maart 2017 00:24 schreef genster het volgende:

[..]

Ja dat wil ik ook wel eerlijk toegeven. Ik weet echt totaal niet hoe het is om met anorexia om te gaan. Ik weet ook gewoon niet hoe het nu exact eraan toe gaat in haar hoofd. Ik heb altijd mijn best gedaan om haar inderdaad te steunen, maar als ze dan lichte beloftes ging maken dat ze ergens mee bezig was om te verbeteren, dan kwam het als een tegenslag als ze er toch niet aan kon voldoen.
Je weet het niet, maar je bepaalt wel dat ze niet voldoet en legt dus meer focus op het negatieve. Best rot als je geliefde je zelfbeeld dus bevestigt, just not good enough, maar vooral doorgaan..

quote:
Ik had dan zo gehoopt dat het geleidelijk beter zou gaan met haar en dan is het gewoon heel moeilijk voor mezelf om daarmee om te gaan. Ze vond het ook nooit leuk als ik teleurgesteld was, maar ik kan moeilijk doen alsof ik mij er goed bij voel. Heb het echt wel geprobeerd, maar dan laat ik mezelf alleen maar ellendiger voelen uiteindelijk. Dat ik nu weer erover begon terwijl ze in een nog diepere kuil zit, heeft het nog erger gemaakt. Alleen het was hoe dan ook geen doen geweest om op de huidige lijn verder te gaan, dan zou het verderop alsnog stuk zijn gelopen.
Heel moeilijk voor jou ja, maar ondertussen verwacht je van haar dus wel dat zij dan maar moet doen alsof zij zich goed voelt. En dat moet ze dan ook maar blijven voelen, want jij doet wel zo je best voor haar, terwijl zij maar niet opschiet wat jij niet trekt.
Nee, beter dat jullie uit elkaar zijn, want jullie kunnen beter eerst jezelf blij leren maken.

quote:
Ik vond het ook vervelend om teleurgesteld te zijn, want ik hoopte altijd dat er langzame verbetering zou zijn. Alleen het gaat heel moeizaam. Heb wel altijd gezegd dat ik trots op haar ben, helemaal in haar geloof en vertrouw en dergelijke. Alleen de problemen omtrent haar intieme gebrek en continue moeiheid bleven wel. Ik wist ook niet meer wat ik ermee aan moest en vond het ook zo vervelend om telkens weer erover te beginnen.
Begrijpelijk ja. Maar je moet op een gegeven moment ook realistisch zijn in wat je elkaar te bieden hebt. En soms moet je dan concluderen dat het gewoon geen goede basis is voor een liefdesrelatie. Dat hoeft niks te zeggen over hoeveel je van elkaar houdt. Liefde is fantastisch, echt, maar het is geen no fail medicine en het overwint echt niet altijd alles. Binnen een werkzame relatie bedoel ik dan, want je kan ook prima van een afstandje van elkaar houden zonder daar een zekere invulling (hihaho) aan te geven.

quote:
Momenteel is het inderdaad beter dat ze voor zichzelf kiest en dan hoop ik echt dat ze snel zal herstellen. Dit is ook geen leven voor haar zo en ik gun haar dit echt niet. Ze verdiend een gezond en gelukkig leven en hopelijk in een toekomst met mij, als het mee zou zitten.
Begin hier maar met een positiever verwoorde insteek: Gun haar een goed herstel. Fuck dat snelle, een langzamere is ook hartstikke goed. Het is geen wedstrijd.

Sterkte voor beide in ieder geval, want dit soort shit is ronduit klote :*
pi_169563735
Anorexia is superheftig. Jij kunt haar waarschijnlijk niet helpen. En voor haar wordt dit een traject van jaren. En dat is als het goed gaat.

Kortom: gun haar de tijd om beter te worden en hoe rot het ook klinkt, als ze niet nu jou erbij kan hebben, accepteer het maar gewoon. Sowieso is iemand met. Anorexia amper nog in staat tot wat dan ook. Hun lichaam is zo in de war dat ook de hersenen niet goed werken.

Kortom: wees haar niet tot last. Je kunt haar steunen, maar als gewone vriend. Die relatie kun je beter even vergeten.
Whatever...
abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')