abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
pi_168467474
Overige verkiezingen in Duitsland dit jaar. Met in mei onze buren uit NRW.

12. Februar 2017 Deutschland Bundespräsidentenwahl
26. März 2017 Saarland
7. Mai 2017 Schleswig-Holstein
14. Mai 2017 Nordrhein-Westfalen
winnaar wielerprono 2007 :) Last.FM
pi_168467493
quote:
0s.gif Op vrijdag 27 januari 2017 11:30 schreef Tijger_nootje het volgende:
Lees ik het dan goed dat het CDU nu 36% peilt tegenvoer 37% daadwerkelijk in de vorige verkiezingen? Dan doen ze het toch aardig goed voor een regeringspartij?
CDU/CSU haalt in die peiling 36%

in 2013 haalde de CDU 34,1% van de zweitstimmen en de CSU 7,4%, in totaal dus 41,5%

wat dat betreft zijn ze wel degelijk in de gunst van de kiezers gedaald, maar hun verlies is niet zo erg als dat van de SPD die relatief meer verloren lijkt te hebben.

Het kan ook een stevige verschuiving geven als twe partijen die in 2013 de kiesdempel niet haalden, nu wl n de Bundestag komen (AFD en FDP)

quote:
0s.gif Op vrijdag 27 januari 2017 14:33 schreef Verrekte_Koekwous het volgende:
ik neem die peilingen altijd met een korrel zout.
peilingen zijn gewoon momentopnames, en het is gewoon een fout van mensen zelf als die gaan roepen alsof een peiling al een uitslag zou zijn...
in de komende 9 maanden kan nog veel veranderen en vermoedeelijk zal het dat ook doen...

Zeker een goede campagne-voering en een sterke persoon als lijsttrekker en duidelijke boodschap kan veel uitmaken.
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
pi_168467578
quote:
0s.gif Op vrijdag 27 januari 2017 14:33 schreef Verrekte_Koekwous het volgende:

[..]

Trump had ook maar 2% kans om te winnen, ik neem die peilingen altijd met een korrel zout.
Dat is geen logische vergelijking, een percentage om te winnen tegenover een percentage van de stemmen. Maar peilingen hebben inderdaad wel altijd een foutmarge die mensen nog wel een vergeten.
In the beginning there was nothing, which exploded.
pi_168469804
quote:
0s.gif Op vrijdag 27 januari 2017 15:00 schreef Tijger_nootje het volgende:

[..]

Dat is geen logische vergelijking, een percentage om te winnen tegenover een percentage van de stemmen. Maar peilingen hebben inderdaad wel altijd een foutmarge die mensen nog wel een vergeten.
AfD zal hoger uitkomen (CDU/CSU waarschijnlijk lager?). Zag je bij vorige verkiezingen (2014 Thüringen, Sachsen, Brandenburg; 2015 Hamburg). Ook in andere landen scoort extreem rechts meestal hoger dan de peilingen aangeven.
Experiencing minor difficulties. Have positive up-angle and attempting to blow. Will keep you informed.
pi_168713684
Crosspost:

Schulz gaat in de peilingen als een raket. In een peiling van INSA van vandaag is het al 31% SPD (Schulz), 30% Union (Merkel).

Nu maar hopen dat hardlopers geen doodlopers zijn.
  maandag 6 februari 2017 @ 23:21:54 #31
372780 99.999
Komt voor 100.000
pi_168725161
Interessant topic. Ook dit wordt weer een boeiende om te volgen.
Ik kan tellen
pi_168725402
quote:
0s.gif Op maandag 6 februari 2017 16:44 schreef Igen het volgende:
Crosspost:

Schulz gaat in de peilingen als een raket. In een peiling van INSA van vandaag is het al 31% SPD (Schulz), 30% Union (Merkel).

Nu maar hopen dat hardlopers geen doodlopers zijn.
Oh, da's wel interessant. Dan zou Schulz kanselier worden in een coalitie met de CDU/CSU, dat lijkt mij een leuke variant
In the beginning there was nothing, which exploded.
  Redactie Games maandag 6 februari 2017 @ 23:56:30 #33
436761 crew  Puddington
Archbishop of Banterbury
pi_168726141
Blijkbaar hebben een aantal Duitsers op reddit een parodie van r/the_Donald gemaakt, genaamd r/the_schulz :D
*passief agressieve blokfluitmuziek*
  Moderator dinsdag 7 februari 2017 @ 00:23:38 #34
295722 crew  Euribob
Plus 150 Basispunten
pi_168726559
quote:
0s.gif Op maandag 6 februari 2017 16:44 schreef Igen het volgende:
Crosspost:

Schulz gaat in de peilingen als een raket. In een peiling van INSA van vandaag is het al 31% SPD (Schulz), 30% Union (Merkel).

Nu maar hopen dat hardlopers geen doodlopers zijn.
Vrijdag stond ie nog op 28%, ben benieuwd wat het gaat worden. Is ook nog een eind weg natuurlijk.
Choking on those tossed salads and scrambled eggs
pi_168729435
Ikzelf vermoed dat de momentele goede score van Schulz vooral een effect is van afkeuring jegens Gabriel, die twee weken terug juist ook vermoedelijk wegens zn erg lage populariteitscijfers afzag van de kandidatuur en het aan Schulz overliet.
Dat was een grote verrassing en ook als Media-coup slim gebracht, zelfs binnen de eigen partij sloeg dat in als een bom.

Schulz heeft een voordeel dat hij als relatieve politieke buitenstaander (binnenlandse politiek dan) tegen het zittende Kabinet kan agereren zonder daarbij ook zichzelf te moeten bekritiseren wat zeker vice-kanzler Gabriel ongeloofwaardig zou maken en ook eerder Peer Steinbrück en Frank-Walter Steinmeier ook een last was...

Maar ik betwijfel of het een aanhoudend effect blijft...
Het is nog een erg lange tijd te gaan tot de verkiezingen, en tijdelijke winsten in opiniepeilingen kunnen ook makkelijk vervliegen.

Tot nu toe heeft Schultz iedere inhoudelijke uitspraak ontweken en zowel als hij controversiele uitspraken doet kan dat snel tot conflicten leiden...
Ik verwacht eigenlijk een overeenkomst met de positie van Job Cohen tijdens de tweede kamerverkiezingen in 2010.... Stormachtig begonnen als 'Progressieve Messias' die een links kabinet mogelijk zou maken werd hij ook juist een doelwit van zeer sterke persoonlijke aanvallen van rechts.
Ik verwacht dat dat ook met Schulz zal gebeuren, vooral zal die neergezet worden als een 'Bureaucraat uit Brussel'.

Tevens zal de SPD gewoon met overtuigende standpunten komen en kan dat best lastig blijken... Fractievoorzitter Thomas Oppermann heeft de afgelopen dagen juist een roefballonnetje pgelaten over bv het terugsturen van Bootvluchtelingen in de Midellandse Zee naar opvangkampen in Libie, en dat lijkt ook intern in de SPD onrust gegeven te hebben.
https://www.welt.de/newst(...)-zurueckbringen.html
Alhoewel het geen nieuw plan is; ook Frank-Walter Steinmeier heeft dat een paar jaar terug als overweegbare optie genoemd
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
pi_168731512
quote:
0s.gif Op dinsdag 7 februari 2017 10:23 schreef RM-rf het volgende:
Ik verwacht dat dat ook met Schulz zal gebeuren, vooral zal die neergezet worden als een 'Bureaucraat uit Brussel'.
Wie zou dat moeten doen? De grootste concurrent is de Union / Merkel, en die kunnen toch moeilijk geloofwaardig overbrengen dat een "Brusselse" achtergrond een probleem is.
pi_168731718
quote:
0s.gif Op dinsdag 7 februari 2017 12:17 schreef Igen het volgende:

[..]

Wie zou dat moeten doen? De grootste concurrent is de Union / Merkel, en die kunnen toch moeilijk geloofwaardig overbrengen dat een "Brusselse" achtergrond een probleem is.
ik denk dat juist de Linke en AfD hem daarop kunnen en ook gaan aanvallen...
evenals de CSU.

een succesvolle SPD pakt daar ook kiezers vanaf, cq die partijen hebben veel te winnen aan het onderdak verlenen aan teleurgestelde SPD-kiezers (die daar door Schröder weggejaagd werden).

Merkel zelf zal vermoedelijk geen aggressieve retoriek gaan uitdragen, maar daarvoor heeft ze wel adjudanten (en kan ze dat overlaten aan de CSU), die deels ook behoorlijk kritisch over de EU kunnen zijn (bv. Wolfgang Schäuble kan heel sterk op zn eigen grumpy manier het financiele beleid van de EU en de ECB bekritiseren)

Gisteren hebben CSU en CDU een soort van niet-aanvalspact uitgedragen, Seehofer en de CSU accepteren Merkel als Kanzlerkandidaat.
Maar de CSU heeft heel duidelijk een eigen verkiezingsprogramma (inclusief een harde bovengrens qua aantal vluchtelingen dat Duitsland zou moeten opnemen, iets waar Merkel an sich niet aan wil, maar de CSU kan heel hardnekkig zijn in het vasthoudena an haar 'verkiezingsbeloftes, ook bv het Betreuungsgeld en de PKW-maut hebben ze erdoorheen gedrukt, ondanks dat het eigenlijk onzalige en erg dure plannen zijn die weinig effectief lijken te zijn)
https://www.welt.de/polit(...)ofer-und-Merkel.html

Het kan interessant zijn of bv andere partijen willen uitnutten of het mogelijk is een wig tussen CDU en CSU te drijven ...
probleem daarbij is wel dat het vermoedelijk een onmogelijkheid is voor de CDU een coalitie aan te gaan zonder CSU; en zoiets een behoorlijk grote Partij-breuk kan opleveren met moeilijk te voorziene gevolgen (ook voor de CSU kan zoiets het einde van hun alleenmacht in München opleveren, die hebben in München ook een Machtsmonopolie op basis van een 'belofte' dat zij de 'Beierse belangen in Berlijn' als enige behartigen)...

Zou een duitse Partij nu bv de CSU op voorhand uitsluiten van een coalitie, zou deze het enorm moeilijk hebben later serieus met de CDU te onderhandelen over een mogelijkecoalitie waarbij altijd voor de CDU het begin-uitgangspunt is dat de CSU daar dan ook aan moet meedoen.
Ik sluit overigens niet helemaal uit dat de enorme kloof tussen Merkel en Seehofer heel misschien wel degelijk gedachts bij sommige CDU'ers doet opkomen hoe af te komen van die lastige Bayerse Christelijk-Socialen waarbij dat overigens niet eens persoons-gebonden is, ook als Seehofer aftreed zal de mogelijke opvolger Dobrindt exact diezelfde koers vasthouden, zoals voorheen ook Strauss en Stoiber .... Maar de CDU heeft daarin geen erg sterk alternatief zonder CSU verliezen ze ook gelijk 20%-25% van hun stemmers

[ Bericht 4% gewijzigd door RM-rf op 07-02-2017 12:45:01 ]
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
  dinsdag 7 februari 2017 @ 14:23:32 #38
377395 martijnde3de
Trust, but verify.
pi_168733925
quote:
0s.gif Op dinsdag 7 februari 2017 12:27 schreef RM-rf het volgende:

[..]

ik denk dat juist de Linke en AfD hem daarop kunnen en ook gaan aanvallen...
evenals de CSU.

een succesvolle SPD pakt daar ook kiezers vanaf, cq die partijen hebben veel te winnen aan het onderdak verlenen aan teleurgestelde SPD-kiezers (die daar door Schröder weggejaagd werden).

Merkel zelf zal vermoedelijk geen aggressieve retoriek gaan uitdragen, maar daarvoor heeft ze wel adjudanten (en kan ze dat overlaten aan de CSU), die deels ook behoorlijk kritisch over de EU kunnen zijn (bv. Wolfgang Schäuble kan heel sterk op zn eigen grumpy manier het financiele beleid van de EU en de ECB bekritiseren)

Gisteren hebben CSU en CDU een soort van niet-aanvalspact uitgedragen, Seehofer en de CSU accepteren Merkel als Kanzlerkandidaat.
Maar de CSU heeft heel duidelijk een eigen verkiezingsprogramma (inclusief een harde bovengrens qua aantal vluchtelingen dat Duitsland zou moeten opnemen, iets waar Merkel an sich niet aan wil, maar de CSU kan heel hardnekkig zijn in het vasthoudena an haar 'verkiezingsbeloftes, ook bv het Betreuungsgeld en de PKW-maut hebben ze erdoorheen gedrukt, ondanks dat het eigenlijk onzalige en erg dure plannen zijn die weinig effectief lijken te zijn)
https://www.welt.de/polit(...)ofer-und-Merkel.html

Het kan interessant zijn of bv andere partijen willen uitnutten of het mogelijk is een wig tussen CDU en CSU te drijven ...
probleem daarbij is wel dat het vermoedelijk een onmogelijkheid is voor de CDU een coalitie aan te gaan zonder CSU; en zoiets een behoorlijk grote Partij-breuk kan opleveren met moeilijk te voorziene gevolgen (ook voor de CSU kan zoiets het einde van hun alleenmacht in München opleveren, die hebben in München ook een Machtsmonopolie op basis van een 'belofte' dat zij de 'Beierse belangen in Berlijn' als enige behartigen)...

Zou een duitse Partij nu bv de CSU op voorhand uitsluiten van een coalitie, zou deze het enorm moeilijk hebben later serieus met de CDU te onderhandelen over een mogelijkecoalitie waarbij altijd voor de CDU het begin-uitgangspunt is dat de CSU daar dan ook aan moet meedoen.
Ik sluit overigens niet helemaal uit dat de enorme kloof tussen Merkel en Seehofer heel misschien wel degelijk gedachts bij sommige CDU'ers doet opkomen hoe af te komen van die lastige Bayerse Christelijk-Socialen waarbij dat overigens niet eens persoons-gebonden is, ook als Seehofer aftreed zal de mogelijke opvolger Dobrindt exact diezelfde koers vasthouden, zoals voorheen ook Strauss en Stoiber .... Maar de CDU heeft daarin geen erg sterk alternatief zonder CSU verliezen ze ook gelijk 20%-25% van hun stemmers
Merkel gaat nu naar links bewegen om de SPD weer kleiner te krijgen. Echter, zo gaan er wel weer meer mensen van CDU/CSU naar de AFD.
The problem is not that people are taxed too little, the problem is that government spends too much.
pi_168734271
quote:
0s.gif Op dinsdag 7 februari 2017 14:23 schreef martijnde3de het volgende:

[..]

Merkel gaat nu naar links bewegen om de SPD weer kleiner te krijgen. Echter, zo gaan er wel weer meer mensen van CDU/CSU naar de AFD.
Merkel hoeft niet te reageren en ik denk niet dat zij zelf een eventuele koers gaat aanpassen enkel voor de verkiezingen...


Zéker niet nóg verder naar links, waar ze al heel ver opgeschoven is en terrein ingenomen heeft dat traditioneel de linkse partijen bezet hielden.

Merkel staat al erg sterk in het centrum en ze heeft al een grote aantrekkingskracht op mensen die eerder een beetje links van het centrum neigen, zeker beter gestelde grünen (haar energiepolitiek is zeer 'links') en gematigde SPD-ers (rechervleugel SPD, dus eerder de mensen die vroeger bv Helmut Schmidt en Hans-Jochen Vogel verkozen en niet de Helmut Wehner-hardcore linksen) en onder vrouwen zijn veel mensen sowieso geneigd haar te kiezen, maar veel meer stemmen zal ze daar ook niet kunnen winnen.

Ik betwijfel overigens sterk of de AfD erg aanslaat onder de traditionele CDU-stemmers...
Als je ziet naar grafieken van verandering in stemvoorkeuren haalt de AfD niet veel meer dan 15%-20% van haar stemmers bij de CDU weg.... die halen hun stemmen ook vooral bij mensen die voorheen niet stemden en nieuwe stemmers (interssant genoeg ook veel migranten, bv onder rusland-deutschen haalt de AfD veel stemmen binnen) en daarnaast bijna zo veel van de SPD en Linken (absoluut gezien lijkt het aantal ex-CDU-stemmerrs wl hoog, maar je moet bv ook bedenken dat de vorige bundestagverkiezing bijna 40% van de kiezers CDU/CSU stemden
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
  maandag 13 februari 2017 @ 21:20:36 #40
372780 99.999
Komt voor 100.000
pi_168882480
Ondertussen ettert Höcke met zijn uitspraken nog na...
http://www.volkskrant.nl/(...)-holocaust~a4461797/
Ik kan tellen
pi_168933658
Die Linke is een partij die opkomt voor de “verliezers” van het neoliberalisme. Maar nu deze kiezersgroep ook de AfD als optie ziet oa vanwege de harde houding die deze partij aanneemt tegenover vluchtelingen/moslims staat Die Linke voor een moeilijke keuze lijkt het. Een kritischer opstelling omtrent de Willkommenskultur van Merkel maar met het risico de antiracistische traditie van de partij te schaden of toch trouw blijven aan de eigen waarden met als kans kiezers te verliezen aan AfD. Het antwoord lijkt echter simpel namelijk de werkelijke reden waarom het neoliberalisme voor veel mensen negatief uitpakt uitleggen. Om dat populair te zeggen: Blame the capitalist not the immigrants and refugees. Maar hoe breng je die boodschap succesvol over het voetlicht?

quote:
The Wagenknecht Question

The German left’s response to right-wing populism will determine its future.

by Volker Schmitz

Die Linke, Germany’s largest left party, has long been split between a reformist and radical wing. Now, in the wake of refugee arrivals in Germany and the resurgence of far-right populism, this division has blurred.

Sahra Wagenknecht, long-time icon of the party’s radical wing, has begun a campaign to win over the supporters of the new right, expressing concerns about the country’s border policy and empathizing with voters who worry how an influx of refugees might affect their lives. Her erstwhile followers accuse her of surrendering to racism and xenophobia and insist that the party uphold the principles of openness and inclusion. This new conflict strands Wagenknecht between the two established camps: she now finds herself equally alienated from both the urban radical circles and the party’s reformists.

Germany will hold elections in September, but the political landscape seems to preclude any chance of meaningful change. Barring unexpected developments, we can predict that Angela Merkel’s center-right CDU/CSU, an alliance between Christian Democratic Union of Germany and the Christian Social Union in Bavaria, will once again control the largest faction in the Bundestag. Its poll numbers have been relatively stable (around 35 percent), far ahead of the Social Democrats (SPD), whose decline continues. The SPD now pulls around 20 percent of voters.

The populist right will likely make a strong showing, estimated around 10–15 percent. Despite the open flirtation between some of its members and neo-Nazi circles, Alternative for Germany (AfD) will not only gain access to parliament but is currently set to become its third-largest faction.

The Green Party, competing with Die Linke and the liberal Free Democratic Party (FDP) for fourth place, has signaled it would form a coalition with center-right and liberal parties rather than cooperating with Die Linke. The current alignment of political forces means that any role for the Left in the next government is highly unlikely.

It is in this climate that the fight over Wagenknecht’s comments has evolved from a conflict over policy into an existential choice that will make or break the German left. Party members should reject the racism and xenophobia that undergirds AfD’s appeal (and that some see creeping into Wagenknecht’s rhetoric). But they also need to recognize that strong political coalitions and social movements are built by working with voters, many of whom hold less than perfectly antiracist views — not lecturing them.

Merkel’s Political Genius

If Die Linke won’t participate in the next government, why should 2017 be a crucial year for the German left, both as a party and as a movement? Like most political questions in Germany today, the answer revolves around refugees.

Merkel initially took a liberal position, proclaiming a new German Willkommenskultur, a policy of open arms and selfless humanitarian efforts. Although heavily criticized within her own party, there is no question that Merkel’s strategy represents an example of her political genius.

On the surface, the conservative critics in her own party were proven right: Willkommenskultur helped the AfD establish itself to the right of the CDU. But while the CDU has lost more votes to the AfD in recent state elections than any one other party, the AfD has found supporters across all party lines, as well as among previous non-voters. As a result, all parties are losing ground to this insurgency.

Merkel’s strategy may not have won new voters, but it has allowed the CDU to declare itself not only the last remaining mass party, but also the party of responsible government, situated firmly in the middle of the political spectrum. Meanwhile, its local — and often overtly reactionary — chapters benefit from the growing acceptance of xenophobia and racism in the wake of the AfD’s meteoric rise.

Today, the CDU can appeal to both sides of the refugee debate. To liberal centrists, it presents itself as the defender of refugees, the party that opened borders when others built walls and fences. To its rural and conservative base — many of whom hesitate to embrace the AfD’s grandstanding, its noxious revisionism, and its blood-and-soil nationalism — it promises a more respectable resistance to immigration and cultural change.

Die Linke, too, has lost votes to the AfD in Berlin and in former East Germany, but its problems run deeper than that.

For years, Die Linke has tried and failed to reach the downtrodden “losers” of Germany’s neoliberal turn with the prospects of a “left-wing” coalition with the SPD and the Green Party. Within a few short months, the AfD succeeded where Die Linke failed, by establishing a connection between the socioeconomic threat many Germans experience and lingering resentments toward immigrants and Muslims.

In a specifically German configuration, right-wing populism has successfully exploited not only economic fears in the wake of globalization but also the long-standing European distrust of American imperialism. This potent combination creates a narrative in which the fight against those “up there” — the capitalists, politicians, European Union bureaucrats, and American hawks — transforms into hatred for and violence against the most vulnerable groups available: refugees and immigrants.

Government policies have only made this story more convincing. The proposed minimum wage for refugees — which would sit below the normal minimum wage — poses a concrete threat to Germany’s low-wage workers and provides credence to the right-wing anti-immigrant narrative.

So far, so familiar. Why shouldn’t what worked so well for Donald Trump, Nigel Farage, and Marine Le Pen work for the AfD? What makes German politics different — and what makes the Sahra question so pressing — is the unique position Die Linke occupies in the German political landscape.

Unlike the US Democrats, Die Linke does not depend on private donations from the capitalist class; compared to the British Labour Party, it is much less integrated into the state. These differences give the party more latitude to take strong positions, but they also reveal the party’s electoral weakness.

It cannot hold its activists hostage by evoking the specter of conservative government or by arguing that moving to the left means losing voters in the imaginary middle — Die Linke simply doesn’t have those votes to begin with.

That’s Enough, Sahra!

And yet Die Linke has struggled to agree on a coherent position on refugees and immigration. To many observers, the party is caught in a bind: many of the party’s most radical activists are socialized in the antifascist tradition, particularly prevalent in university politics and urban semi-academic circles and committed not only to anticapitalism but also antiracism and antisexism.

These positions are both laudable and perfectly consistent in theory. But the right-wing strategy of combining class-based grievances with latent racist and xenophobic attitudes poses a serious problem of political practice that does not adhere to the usual distinction between election-minded reformers and radical activists. How, then, should the party respond to this challenge?

On paper, the answer is simple: by disentangling the issues and identifying the true culprits of growing inequality and poverty — not immigrants and refugees, but the capitalist class. The answer is an obvious one for the radical wing of the party; both Wagenknecht and her critics identify with it. The main controversy is not whether but how to accomplish this task.

There is, on the one hand, the course suggested — and stubbornly followed — by Sahra Wagenknecht. She has been selected as one of the two leading candidates for the 2017 elections, as a representative of the radical wing. Her previous history with the party’s communist platform established her radical credentials, and her public demeanor — a somewhat anachronistic presence harkening back to the traditions of straight-backed and highly organized socialist movements of the twentieth century — coupled with sharp oratory have gained her respect across party lines.

And yet, on the central issue of refugees, Wagenknecht has alienated many of her former supporters. She has repeatedly questioned Merkel’s original suggestion that Germany has an “unlimited” capacity to accept refugees and declared a certain level of empathy with those who feel threatened by the mass arrival and its associated uncertainties — in stark contrast to many of her fellow party members who appear content to simply draw up the utopia of a borderless future without thinking seriously about such a project’s viability today or how to deal with the political fallout of such a call.

Wagenknecht’s critics are right, of course, to resist the idea that Die Linke should call for deportations or support the notion that Germany is ”full.” But she has never endorsed such calls. Her overall strategy is to fight the AfD directly, challenging the right-wing narrative that combines very real material concerns with latent prejudice into a resurgence of nationalism and racism. Wagenknecht’s counter-narrative combines a left-wing analysis of the causes of the refugee crisis (from Western-sponsored conflict to arms exports and international pressures on developing countries to “open up” their economies) and policy alternatives (generous support to ensure adequate treatment of refugees at countries’ neighboring conflict zones).

Crucially, however, she explicitly rejects the notion that objective analysis alone can trump concrete experiences and subjective concerns.

The basic idea is simply that both can be true: that refugees and migrants are themselves the first and hardest-hit victims, and certainly not plotting against the economic survival of the German working class, and that the creation of a foreign-born sub-proletariat threatens to become fodder for the forces looking to further disintegrate what is left of Germany’s social democracy.

Confident in her and her party’s ability to prevail in the debate, Wagenknecht is trying to win over large chunks of working- and middle-class supporters of the AfD.

The result so far, at least within Die Linke, has been an astonishing amount of hostility.

Her critics now denounce both her and her husband, former left-wing social democrat Oskar Lafontaine as “pragmatic center-left politicians, and ones who pander to xenophobic populism at that.” At last year’s party convention, the group Torten für Menschenfeinde — Pies for the Enemies of Humanity — organized its own vintage event and welcomed Wagenknecht with a chocolate cake — tossed in her face. An online petition titled “Sahra, es reicht!” (“That’s enough, Sahra!”) gathered several thousand signatures demanding an end to what critics see as her right-wing pandering. Most recently, activists have turned to the desperate strategy of “defending” Die Linke despite Wagenknecht.

The rationale for such actions seems valid on the surface: as an unapologetic left party, Die Linke needs to defend the most vulnerable groups as a matter of principle, even if doing so endangers electoral success. Any appearance of “common ground” between Die Linke and the AfD — eagerly reported by the press — seems to threaten everything the party’s antifascist tradition stands for. Regretfully, then, Die Linke activists seem to have no choice but to turn their back on their most popular public figure.

Left Essentialism

Despite this position’s surface validity, however, a quick examination of political realities reveals two major flaws.

First, a party that follows its moral imperatives without recognizing citizens’ concrete experience cannot hope to win new supporters. A political ideal, even one as laudable as antiracism, needs to be connected to a broader class-based politics in order to gain mass appeal. The failures of Hillary Clinton’s presidential bid and the Remain campaign in the United Kingdom are the most prominent recent examples of what happens when such a connection is nowhere to be found.

Critics of Wagenknecht can rightfully point out that their antiracism is, in fact, a matter of principle, rather than a hypocritical ploy in support of capitalism and the political establishment; but what matters here is not the motivation behind the rhetoric but the fact that it failed.

Given the dire outlook for any kind of left politics in Germany, it should also be clear that party strategy today cannot be subsumed under electoral strategy. The goal must be to create a grassroots movement capable of carrying the party’s cause outside narrow electoral politics and increase its influence in the institutions of civil society, from trade unions to local community organizations and the many private associations that continue to shape social life outside the urban centers.

To their credit, Wagenknecht’s critics recognize that having a moral imperative and building a movement are not mutually exclusive. That said, their perspective has been shaped by the endless intraparty conflict between radicals and reformers. Accustomed to being sidelined by the career politicians in their own party, many Die Linke activists fail to acknowledge that the reformists’ excessive compromises in government differ from Wagenknecht’s strategy to reach out to those currently enthralled by right-wing populism. As a result, they also conflate malicious right-wing agitators like Björn Höcke with their despairing audience.

This leads us to the second flaw in the anti-Sahra movement: her critics display a hypersensitivity to language and a desire for political purity to the point where movement-building becomes effectively impossible.

Perhaps due to the academic, middle-class milieu from which many Die Linke radicals emerge, its younger activists in particular tend to accept a false dichotomy of either ignoring people’s concerns or engaging with them at the price of adopting a “right-wing” language and accept an inherently racist framework.

That they are immediately repulsed by the slightest sentiments perceived as racist reflects their commitment to a better world, of course. But that commitment has no practical value if it means shutting themselves off from those who do not distinguish antiracism from “political correctness,” or internationalist solidarity from the undemocratic regime of an increasingly cohesive global ruling class.

That many victims of neoliberalism will express some form of racist, nativist, or sexist sentiment is a reality that cannot simply be wished away. Those sentiments have to be engaged with and fought over. But in order to do so, the Left must engage with those that hold such beliefs.

After all, if the majority of the population were already on board with leftist values, why would there be any need for radical politics? A left party that engages in its own kind of essentialism — deplorable and irredeemable racists here, enlightened worker-citizens there — can only cement the neoliberal hold on political power and sever the party’s already tenuous connection to those left behind over the last thirty years.

Just as importantly, the critics’ position accepts rules that benefit Merkel and the AfD by conceding the power of anti-establishment sentiments to the Right without so much as a fight, limiting its outreach to those who, for one reason or another, already subscribe to the values widely shared — in theory at least — among centrist and left parties. Right-wing populists derive much of their legitimacy from those parties’ exclusionary gestures. Joining the choir of “principled” voices opposed to the AfD’s rhetoric will only serve to group Die Linke among the “establishment.”

The Future of the German Left

If Die Linke is committed to radical social change — and that remains a big if — it needs to be less professorial and patronizing, and more confident in the alternative it offers.

Its activists will have to endure painful encounters with working- and middle-class people who hold regressive values. They will have to accept that many Germans will not let go of their prejudices easily, and that it is only through the combined actions of marginalized groups that those prejudices can truly be overcome. The residents of Germany’s crumbling low-income neighborhoods have no desire for Die Linke activists to descend from Berlin and explain the world to them.

If a class-based, antiracist bloc can be built at all, it can only be done gradually, trusting in people’s inherent capacity to develop a different understanding of the world.

It’s a narrow path, and it won’t always be pleasant. But left politics have never been the sanitized efforts of pure conscience and saintly devotion that we are all tempted to believe in at times. Creating a different kind of movement will take time and, more importantly, patience. Racist or xenophobic sentiments exist, not as essential personality traits but as attitudes that can change through experience. Those need to be addressed, but they can be opposed effectively only on a basis of solidarity and mutual trust.

That left politics can be messy and even unappealing is a forgotten truism. Among leading radicals on the German left, only Wagenknecht appears to have come to terms with this fact. No matter what the elections will bring, 2017 is the year in which Die Linke will either be doomed to irrelevance or reinvent itself with a new generation of Sahras who are prepared to meet the ugly realities of our age.

At its core, the Sahra question concerns much more than the fate of one politician’s career or the party’s immigration policy. Wagenknecht’s name has become synonymous with a critical juncture in the development of the German left.

Die Linke can either compete with the FDP and the Green Party for the title of the true progressive party, an organization that at every moment will base its rhetoric and actions on a shallow vision of inclusion and multiculturalism and not much more. Or it can take a leap of faith and build a socialist alternative from below, sharing the picket lines with the deplorables and working with them to develop the principles and practices of antiracism and other ideals through political action.

https://www.jacobinmag.co(...)tion-xenophobia-afd/

pi_169020616
Meest recente peilingen...

Voor het eerst in 10 jaar heeft de SPD de Union ingehaald

http://www.handelsblatt.c(...)-union/19414582.html

In een peiling door EMNID, gepubliceerd op 18 Februari, haalde de SPD 33% en de CDU/CSU samen slechts 32%
http://www.wahlrecht.de/umfragen/emnid.htm

AfD zakt onder de 10, en haalt nog slechts 9%, hun laagste stand sinds januari 2016;
Grünen 7%, FDP 6%, LINKE 8% en Overigen 5%.

SPD lijkt bijna overal kiezers nu vandaan te winnen, dankzij een hype rond Schulz, die echter onderhand ook al van alle kanten aangevallen wordt en zich moet verweren tegen beschuldigen van zelf-verrijking in zn EU-tijd
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
pi_169022482
quote:
0s.gif Op maandag 20 februari 2017 10:59 schreef RM-rf het volgende:
Meest recente peilingen...

Voor het eerst in 10 jaar heeft de SPD de Union ingehaald

http://www.handelsblatt.c(...)-union/19414582.html

In een peiling door EMNID, gepubliceerd op 18 Februari, haalde de SPD 33% en de CDU/CSU samen slechts 32%
http://www.wahlrecht.de/umfragen/emnid.htm

AfD zakt onder de 10, en haalt nog slechts 9%, hun laagste stand sinds januari 2016;
Grünen 7%, FDP 6%, LINKE 8% en Overigen 5%.

SPD lijkt bijna overal kiezers nu vandaan te winnen, dankzij een hype rond Schulz, die echter onderhand ook al van alle kanten aangevallen wordt en zich moet verweren tegen beschuldigen van zelf-verrijking in zn EU-tijd
Wat is de overheersende gedachtengang? SPD-Union of toch een soort van rood-groen-liberaal?
In the beginning there was nothing, which exploded.
pi_169022990
quote:
0s.gif Op maandag 20 februari 2017 12:39 schreef Tijger_nootje het volgende:

[..]

Wat is de overheersende gedachtengang? SPD-Union of toch een soort van rood-groen-liberaal?
Iedereen wil volgens mij het liefst een herhaling van de 'Großen Koalition' vermijden...
Het is gewoon nogal een dooddoener als de twee allergrootste partijen die in totaal tweederde van de zetels in de Bundestag bezetten, ook de regering vormen...

Het maakt de oppositie eigenlijk monddood, maar ook het bestuurlijk handelen heel moeizaam...
Voor duitsland geld daarbij eigenlijk ook Oostenrijk, dat al vele, vele jaren met zeer brede coalities geregeerd wordt, als voorbeeld hoe het eigenlijk niet zou moeten, hoe grote en brede coalities juist ook de bestuurspoltiek dood doen slaan en echte hervormingen tegenhouden.

Maar welke coalities mogelijk zijn is eigenlijk pas duidelijk na de verkiezingen...
Bv denk ik dat de FDP tot de tijd heel voorzichtig zal zijn openlijk te flirten met de SPD, en al helemaal een samenwerking met de Grünen kan erg moeilijk zijn...
Bv de Grünen moeten in de campagne bewijzen dat ze regeerbereid zijn, maar daar vind altijd een strijd plaats tussen de Realo's (die met Winfried Kretschmann de populairste politicus van duitsland hebben, maar deze is juist bij de Landelijke grünen niet graag gezien) en de soms wat overdreven en met soms wat vreemde plannen aankomende 'dromers'.

Wel denk ik dat de SPD eigenlijk in een wat sterkere positie staat, juist ook in de Bundesrat..
in slechts 3 bondslanden regeert de SPD niet mee (waaronder dus Bayern waar de CSU een absolute meerderheid heeft, en in BDW waar echter de Grünen de regering leiden met het CDU als juniorpartner)...
Mogelijk dat uiteindelijk een SPD-Grünen minderheidsregering met gedoogsteun van ofwel FDP of juist Linken best een reeele mogelijkheid zou kunnen worden.

Ik acht de kans dat Merkel de verkiezingen best stevig gaat verliezen een zeer reele mogelijkheid,
maar dat zal ook kunnen afhangen van de laatste 6 weken voor de verkiezing en hoe de CDU zich weet te positioneren (ik denk dat momenteel het niet de meest succesvolle strategie is om kiezers te trekken om in te zetten op de 'zittende politici', het huidige succes van Schulz lijkt heel behoorlijk te drijven op juist een afkeer van de huidige regeerders in Berlijn)
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
pi_169136183
quote:
11s.gif Op vrijdag 24 februari 2017 23:10 schreef Peace99 het volgende:
Schutz is toch ook helemaal door Clinton "besnuffeld". Die wil illegalen ook al stemrecht geven 8)7
waar haal je dat vandaan?

Schulz en de SPD hebben verder geen duidelijke beloftes of aankondigingen in die richting gedaan.

Tevens is dit niet eens zomaar mogelijk, voor een uitbreiding van het Kiesrecht voor de Bundestag moet de Duitse Grondwet aangepast worden; daarvoor is een tweederde meerderheid nodig in zowel Bundestag als Bundesrat.

Wel heeft ongeveer anderhalve week terug een Bundesbeauftragte van de Regierung voor Integrqtie een document gepubliceerd dat enkele voorstellen bevat voor een betere Integratie van Migranten in Duitsland bevat..
Deze persoon is zelf ook een lid van de SPD (zit in het lqndelijke partijbestuur) maar deed het vorstel niet vanuit de partij maar enkel als advies voor de regering (waarin natuurlijk ook de SPD nu zit)

Een van die voorstellen was om te overwegen bv Migranten van buiten de EU, die langer dan 5 jaar in duitsland waren maar geen staatsburger waren, ook bij Kommunale Wahlen (gemeenteraadsverkiezingen) stemrecht te geven.
Nu hebben enkel EU-burgers dit.

Overigens nam deze Bundesbeauftragte hierbij bv en land als Nederland als voorbeeld, dat dit al veel langer ingevoerd heeft.
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
pi_169173936
Bij CDU/CSU is men zo te zien bezig met voorsorteren om van belastingverlaging hét speerpunt in hun campagne te maken (en verder niet aan de Agenda 2010 te willen morrelen).

http://www.faz.net/aktuel(...)lasten-14900285.html
http://www.sueddeutsche.d(...)strohfeuer-1.3396340
http://www.faz.net/aktuel(...)schulz-14894953.html
pi_169591588
zelfs in duitsland lijken ze het met alle aandacht voor nederland bijna vergeten te zijn, maar ook daar wordt komende zondag gestemd:

In Saarland, het kleine bondsland dat pas sinds 1956 deel uitmaakt van de Bundesrepubliek (daarvoor een onafhankelijk protectoraat onder Franse invloed) gaat men stemmen.

Momenteel regeert een grote coalitie, net zoals in Berlijn dus, SPD en CDU onder een (zer populaire) CDU-minister-presidente Annegret Kramp-Karrenbauer.
Hiervoor regeerde er een Jamaica-coalitie van CDU, FDP en de Grünen.

De huidige peilingen lijken te wijzen op een tweestrijd tusen de in saarland sterke CDU, maar ook de SPD die lijkt te profiteren van het Schulz-effekt.
In de laatste peiling lijkt zelfs een rood-rode coalitie tot de mogelijkheden te behoren, SPD samen met de Linkspartei (die in Saarland een van haar machtsbases heeft, de oprichter Oscar LaFontaine komt er vandaan) zouden ook een meerderheid hebben en schijnbaar in tegenstelling tot wat de SPD lang in west-duitsland opgehouden heeft dat ze met de Linkspartei niet wilden samenwerken ljken ze nu in Saarland ook van Schulz steun te hebben een rood-rode coalitie te wagen.

Peilingen
ZDF-„Politbarometer Extra“ / Forschungsgruppe Wahlen
https://www.zdf.de/politi(...)in-fuehrung-100.html

CDU 37%
SPD 32%
Linke 12%
AfD 7%
Grünen 4 %
FDP 4%

(kiesdrempel is 5%, zowel grünen als FDP lopen een groot risico hieronder te blijven)

https://www.welt.de/polit(...)er-Machtverlust.html
http://www.zeit.de/politi(...)d-wahlkampf-parteien
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
pi_169744935
Stemmen in Saarland zondag. :s)

De palingen
35jmpz4.png

Situatie Wahl 2012:
24o3hud.png

In zetels. CDU: 19, SPD 18, Linke 8, Piraten 3, Grüne 3. Totaal 51. Coalitie was CDU/SPD

[ Bericht 27% gewijzigd door borisz op 24-03-2017 14:47:37 ]
winnaar wielerprono 2007 :) Last.FM
  vrijdag 24 maart 2017 @ 14:50:34 #49
37676 freako
Onverbeterlijke optimist
pi_169745403
quote:
0s.gif Op vrijdag 24 maart 2017 14:26 schreef borisz het volgende:

In zetels. CDU: 19, SPD 18, Linke 8, Piraten 3, Grüne 3. Totaal 51. Coalitie was CDU/SPD
Ach ja, een van de drie deelstaten waar de Piraten nog in de Landtag zitten. De andere 2 (NRW en Schleswig-Holstein) zijn later dit jaar aan de beurt.
pi_169745636
quote:
0s.gif Op vrijdag 24 maart 2017 14:50 schreef freako het volgende:

[..]

Ach ja, een van de drie deelstaten waar de Piraten nog in de Landtag zitten. De andere 2 (NRW en Schleswig-Holstein) zijn later dit jaar aan de beurt.
waren de verkiezingen toen niet vrijwel direkt na de NSA-afluisterschandaal en de Snowden onthullingen?

Momenteel lijkt alles erop te wijzen dat de Saarlandse Landestag 4 partijen zal kennen: CDU, SPD en Linken
AfD staat net boven de kiesdrempel en lijtk een goede kans te maken, ook doordat de NPD traditioneel in Saarland haar 'thuisland' had en de sterkste organisatie, welke nu vrijwel geheel in de AfD overgegaan is...
Dat kan evengoed een risico zijn, aangezien daartussen types rondlopen die zelfs Bernd Höcke te gematigd vinden
Der der den Wind der Veränderung spürt, sollte keinen Windschutz sondern eine Windmühle bauen.
abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')