abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_166693482
registreer om deze reclame te verbergen
KamNEjk.jpg

Welkom in het centrale topic van "Depressie & Angst".

n6fhfRt.jpg
quote:
Depressie
Iemand met een depressie heeft last van een hevige neerslachtigheid.

Die neerslachtigheid klaart niet na een paar dagen vanzelf op, maar duurt minimaal twee weken. Depressie moet niet verward worden met 'gewone' neerslachtigheid die iedereen wel eens heeft. Bij een depressie is deze heviger en tast het dagelijks functioneren aan.

Bron: http://www.trimbos.nl/onderwerpen/psychische-gezondheid/depressie
85JDtJd.jpg
quote:
Angststoornissen
Angststoornissen zijn in de psychiatrie de meest voorkomende aandoeningen. Sommige van deze aandoeningen worden fobie genoemd. Het gemeenschappelijke kenmerk van angststoornissen, is dat er sprake is van angst. Mensen kunnen zo angstig zijn dat het hun leven ontregelt.

Wanneer spreken we van een angststoornis?

Angst is een gevoel dat optreedt bij dreigend gevaar. De emotie ontstaat als het welzijn van een persoon direct wordt bedreigd, maar ook als een persoon een situatie als bedreigend ervaart. Als een angst geen rele grond heeft en de betrokken persoon er sociale of beroepsmatige problemen door ondervindt, is er sprake van een stoornis.

In het diagnostisch classificatiesysteem DSM-IV worden de volgende angststoornissen onderscheiden:

Paniekstoornis met of zonder agorafobie
Sociale fobie of angststoornis
Specifieke of enkelvoudige fobie
Obsessief-compulsieve stoornis of dwangstoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Posttraumatische stress-stoornis
Hypochondrie
Angststoornis door een lichamelijke aandoening
Acute stressstoornis
Angststoornis door alcohol of drugs

Voor de Multidisciplinaire Richtlijn Angststoornissen is de indeling van de DSM-IV als uitgangspunt genomen. Van de onderscheiden angststoornissen zijn de volgende aandoeningen opgenomen in de richtlijnen:

Paniekstoornis met en zonder agorafobie
Sociale fobie
Specifieke fobie
Obsessief-compulsieve stoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Posttraumatische stress-stoornis
quote:
In het diagnostisch classificatiesysteem DSM-5 zijn de angststoornissen zoals ze in het DSM-IV vermeld werden, opgesplitst in drie categorien:
1) de angststoornissen
2) de obsessieve-compulsieve en verwante stoornissen (ocgs)
3) de trauma- en stressorgerelateerde stoornissen

Angststoornissen in het DSM-5:
Paniekstoornis
Agorafobie
Specifieke fobie
Sociale angststoornis
Gegeneraliseerde angststoornis
Separatieangststoornis
Selectief mutisme
Angststoornis door een middel of medicatie
Angststoornis door een andere medische aandoening
angststoornis (niet anders omschreven)

Obsessieve-compulsieve en verwante stoornissen
Obsessieve-compulsieve stoornis (OCD)
Stoornis in de lichaamsbeleving
Hoarding (het dwangmatig verzamelen van dingen)
Trichotillomanie (het regelmatig uittrekken van het eigen haar)
Excoriation disorder/Dermatillomanie (het regelmatig pulken aan de eigen huid)

Trauma- en stressorgerelateerde stoornissen
Reactieve hechtingsstoornis
Ontremde sociale engagementstoornis
Posttraumatische stressstoornis
Acute stressstoornis
Aanpassingsstoornissen
fWZ85MS.jpg
quote:
FOK! heeft nu ook zijn eigen IRC-kanaal voor de mensen in "Depressie & Angst". Hier kunnen we gezellig chatten/ tips geven en het met elkaar erover hebben.

Indien jij ook gezellig mee wilt praten met ons kun je ons bereiken via de volgende link:

http://irc.fok.nl/

En dan in principe

/join #dna

Heb je vragen omtrent IRC?
PM de volgende users:
zomertje
RBWO
4jPcvAU.jpg
quote:
positive-attitude-quote.jpg
quote-about-you-are-so-much-stronger-than-you-think.png

[ Bericht 3% gewijzigd door Droopie op 15-01-2017 11:27:10 ]
pi_166693951
quote:
0s.gif Op woensdag 16 november 2016 15:24 schreef SLP_ het volgende:
Ok, ik heb dus vandaag mn eerste afspraak bij de POH-GGZ gehad. Ik had een ontzettend leuke lieve man waar ik me echt best op mn gemak voelde. Hij is eigenlijk een psychiatrisch verpleegkundige, dus hij mag voor de rest niet veel doen behalve advies geven. Hij wil het graag hebben over hoe ik het op mn werk beter aan kan pakken etc, maar ik weet niet of ik daar wat aan heb. Ik weet namelijk donders goed wat ik het afgelopen jaar verkeerd heb gedaan, maar ik heb alle signalen genegeerd tot nu dan. Maargoed, omdat ie zo aardig is geef ik het wel de voordeel van de twijfel. We hebben tweewekelijks een afspraak van 30 minuten. Hij denkt aan een zware depressie naar aanleiding van een burnout en net als mn huisarts wil ook hij dat ik eigenlijk met spoed in behandeling ga bij de psychiater. Dat verbaast me eerlijk gezegd heel erg, omdat ik niet sucidaal ben en/of zwaar aan de drugs/alcohol zit ofzo. Ik besef dat ik heel veel baat ga hebben aan een psychiater en dat ik door moet zetten en gewoon in behandeling moet, maar zo ernstig dat er spoed achter gezet moet worden vind ik een beetje overdreven. Maar ben wel redelijk opgelucht nu. Ik was wel emotioneel zoals ik dat elke dag de hele dag ben, en er kwamen ook wel wat lichte traantjes ( :') ), maar geen emohuilbui zoals ik bij de huisarts heb gehad gelukkig haha. 30 november is de 2e afspraak met hem en hij vond het in ieder geval wel een zeer goed idee dat tot ik echt in behandeling ben bij de psychiater dat ik hem gewoon blijf zien. :)
Fijn om te horen dat het uiteindelijk best meeviel. Hopelijk kun je snel terecht bij een psychiater voor een goede behandeling, maar ik denk dat elke twee weken een halfuurtje praten met een onafhankelijk persoon al heel wat kan helpen. Al is het maar om niet alles op te kroppen.
pi_166694144
quote:
0s.gif Op woensdag 16 november 2016 00:52 schreef iPancakeMix het volgende:
(ik ben doodmoe en kan me totaal niet focussen, ik hoop dat het verhaal een niet al te grote chaos is geworden)

't Loopt allemaal niet zo lekker. Altijd al snel bang geweest, op mijn 12e mijn eerste angst/hyperventilatieaanval gehad. Heel veel maanden mee rondgelopen, bijna iedere huilen, derealisatie was een symptoom dat mijn angst alleen erger maakte (het gevoel dat je in een droom leeft). Dit is uiteindelijk vanzelf over gegaan.

2 weken geleden op donderdag zat ik in de bus naar school. Ik zat op mijn telefoon op Twitch een livestream te kijken. Opeens begon ik snel te ademen, ik kreeg een verdoofd gevoel in mijn gezicht, mond en keel, ik kon amper slikken, ik kreeg allerlei lichamelijke klachten en ik werd helemaal gek. Ik ben toen bij de eerste de beste bushalte uitgestapt en heb 112 gebeld. De ambulance kwam toen en heeft alles gecontroleerd: mijn hartslag, bloeddruk, bloedsuikerspiegel.. alles was 100% in orde, ondanks het feit dat ik de afgelopen maanden op bijna niks anders dan fast food en light frisdranken heb geleefd en 120 kilo weeg (ik ben 19 jaar en 175cm). Sindsdien heb ik ernstige angstaanvallen gehad, bleef ik iedere dag thuis van school en sliep ik 15+ uur per dag omdat ik zo doodmoe was. De derealisatie is op het moment ook weer terug, dat nare gevoel dat het net is alsof ik er niet echt ben. Ik heb dit echter alleen als ik er echt aan denk, als ik afleiding heb merk ik er niks van. Afgelopen weekend heb ik een angstaanval gehad die zo erg was dat ik letterlijk dacht dat ik doodging, ik heb toen 30 minuten achter elkaar gehuild (ik huil bijna nooit) en pas na 2 uur was ik weer helemaal rustig. Ik denk dan aan wat voor ziektes ik allemaal wel niet zou hebben, of ik bijvoorbeeld een psychose zou hebben en dat ik bang ben de controle over mezelf te verliezen en zelfmoord pleeg.. dat ik bang ben voor de toekomst en dat ik me opeens super schuldig over alles voel. Als ik ook maar 1 keer mijn moeder tegensprak moest ik al huilen uit schuldgevoel.

De oorzaak hiervan is duidelijk.. Sinds het in maart 2015 uit is gegaan met mijn vriendin ben ik mezelf eigenlijk steeds meer gaan isoleren. Ik heb vanwege haar mijn vriendengroep in de steek gelaten dus die zie ik ook niet meer. Op school ga ik heel veel om met twee klasgenoten maar buiten school doe ik nooit wat met ze. Ik heb niet zo'n sterke band met mijn broertje en mijn ouders, en eigenlijk ook niet echt met de rest van mijn familie. Daarom zit ik zo ongeveer 95% van de dag op mijn slaapkamer, behalve op schooldagen. Op vrije dagen en in de weekenden kom ik zo ongeveer alleen mijn slaapkamer uit om te eten, als mijn ouders me nodig hebben of als we iets met het gezin gaan doen (waar ik me eigenlijk ook nooit in meng want als mijn ouders bijvoorbeeld uit eten gaan dan eet ik ook liever thuis friet). De afgelopen zomervakantie en herfstvakantie is mijn slaapritme helemaal verpest, ik ging op z'n vroegst om 4 uur 's ochtends naar bed en werd 's middags rond 3 uur pas wakker. Ik heb de afgelopen maanden maar zelden gezond gegeten, zo ongeveer het enige dat ik doe is de frituur aanzetten of thuisbezorgd bestellen (soms zelfs middernacht omdat ik dan een eetbui krijg). Mijn ouders doen er ook gewoon niks meer aan omdat ik te eigenwijs ben om zelf de discipline aan te leren om gezonder te leven, en zij weten ook niet meer wat ze moeten.

Vorige week woensdag de huisarts bezocht, hij heeft mij 10 stuks temazepam (20mg) en 15 alprazolam (0.5mg) voorgeschreven. Temazepam om sneller in slaap te komen en alprazolam voor wanneer ik me angstig voel. De temazepam werkt echt als een charm, na het innemen ben ik na 20-30 minuten helemaal buiten westen en slaap ik (meestal) in 1 keer door. Ik mocht het eigenlijk maar 3 dagen achter elkaar gebruiken maar zit nu al aan de 6 dagen (ik heb op internet gelezen dat dit niet per se een probleem is). Alprazolam werkt opzich ook kalmerend overdag maar ik ben er heel de dag suf door. Mijn ogen zijn doodmoe en ik kan bijna niet stoppen met staren. Ik ben allang blij dat ik 's avonds goed in slaap kan komen (ook al ben ik de volgende dag niet 100% uitgerust)

Ik sta al ingeschreven bij Mentaal Beter, een zorginstantie die meerdere vestigingen door Nederland heeft. Ik heb hier 1 maand geleden mijn eerste intakegesprek gehad vanwege mijn eetproblemen. Nu de angst/depressie-problemen echter langzaam mijn leven overnemen, en mijn tweede intakegesprek a.s. vrijdag is, ga ik deze als prioriteit #1 bespreken met mijn psycholoog. Ik hoop dat we na een aantal vragenlijsten/tests een goede diagnose kunnen stellen en tot een goed behandelplan (graag i.c.m. medicatie) kunnen komen. Ik wil namelijk weer de realiteit in kunnen stappen, kunnen genieten van het leven en voor het eerst in jaren weer ECHT uit kunnen kijken naar bepaalde dingen. Ik wil graag weer extravert zijn, lekker willen socialiseren, uit willen gaan met vrienden.. dit zijn dingen die ik de afgelopen jaren gewoon niet meer durf, en waar ik ook geen behoefte/zin meer in heb. Ik voel me niet als een doorsnee 19 jarige jongen, en zo zou ik me wel graag willen voelen.

Dit is mijn eerste post hier, en ik zal het hier de komende tijd ook een beetje bijhouden :P Zijn er hier mensen die een angst- en/of paniekstoornis hebben (ervanuit gaande dat ik hier ook last van heb) en hoe gaan jullie hiermee om? Welke medicatie krijgen jullie en hoe staan jullie er momenteel voor? Dankjewel alvast :)

Edit: Herkent iemand deze zogehete ''derealisatie'' trouwens? Gewoon het gevoel alsof je meer in je hersenen leeft, dat je alles in een soort tunnelvisie ziet en het net is alsof je in een droom leeft. Het is heel eng en maakt op dit moment voor mij de angst ook erger.
Ik heb zelf geen ervaring met derealisatie, maar wel met angst- en paniekklachten. In het begin kon ik dat oplossen door gewoon door te gaan met leven en een week of twee wat van die natuurlijke kalmeringsmiddeltjes te gebruiken. Toen ging het een tijd goed, maar uiteindelijk begon het verhaal opnieuw en ben ik naar de huisarts gegaan. Hij verwees me door naar een psycholoog. Dat was heel fijn en het ging weer een tijdje goed. Laatst ging het helaas weer fout door veranderende omstandigheden in mijn dagelijks leven. In samenspraak met de pyscholoog heeft de huisarts me daarom venlafaxine (antidepressiva) voorgeschreven. Dat schijnt ook goed te werken bij angst en paniek. Zo ervaar ik het ook, alsof ik alles beter onder controle kan houden en beter in staat ben rationeel te blijven denken. Verder heb ik nog wat oxazepam gekregen voor als het echt niet gaat. Een verslavend middeltje, dus die kan ik niet langer dan twee weken achter elkaar gebruiken. Maar gelukkig heb ik het niet meer nodig en is het meer backup voor als het even wat minder gaat.

Ik ben bij dezelfde psycholoog gebleven voor een tweede traject. In mijn situatie leek dat het verstandigste omdat we een goede klik hadden en ik veel vertrouwen in haar heb. Ik ben er inmiddels ook wel van overtuigd dat het goed gaat komen. Het gaat nu al veel beter dan twee maanden terug.

Hopelijk krijg jij ook de hulp die je nodig hebt. Veel succes!
pi_166703139
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op woensdag 16 november 2016 15:45 schreef j95 het volgende:

[..]

Fijn om te horen dat het uiteindelijk best meeviel. Hopelijk kun je snel terecht bij een psychiater voor een goede behandeling, maar ik denk dat elke twee weken een halfuurtje praten met een onafhankelijk persoon al heel wat kan helpen. Al is het maar om niet alles op te kroppen.
Ja, ga morgen psychiater bellen om een afspraak te kunnen plannen. Ben benieuwd binnen welke termijn ik terecht kan. Het is misschien inderdaad wel goed dat ik bij zo'n afspraak ''verplicht'' ben om te praten, ook al vind ik dat kut, maar weet nog niet helemaal waar we het al die afspraken dan over gaan hebben. Hij zei al vrij snel en resoluut dat mn werk het probleem is, terwijl ik het daar absoluut niet mee eens ben. Ik zelf ben het probleem geweest, en nu herken ik dat en kan ik er aan werken. En hij had het er over dat ik ziek ben en dus eigenlijk me ziek moet melden, maar daar ben ik het ook niet mee eens. Maargoed, ik wacht wel rustig af waar we het de volgende keer over gaan hebben, ben nu in ieder geval nog niet zenuwachtig voor die afspraak gelukkig :)
pi_166703613
Hey Ipancakemix :)
Goed weer van je te horen, jammer genoeg in wat mindere omstandigheden.

Zet hem op.
Ik heb ook derealisatie gehad tijdens medicatie gebruik.
Daar ben ik gelukkig vanaf.

Angst en paniekaanvallen ben ik ook uitgekomen dmv therapie en GGZ.

Doe je nog steeds zo overmatig veel gamen? Slapen en goed eten is niet de oplossing, maar hoe ik mij jou herriner is dit misschien een klein onderdeel van je probleem ;)

Succes iig
Hell To The Liars
pi_166713051
Ok, afspraak gemaakt met psychiater voor de intake. Wachtlijst was 7 weken, maar heb gelukkig nog redelijk snel een plekje gekregen namelijk 13 december. Ben eigenlijk wel blij dat het nog in december is want mn eigen risico is toch al op. Denk dat een gesprek van 1.5 uur best prijzig is namelijk :P Er werd gezegd dat ik iemand mee moet nemen, is dat normaal? Aangezien niemand in mijn omgeving weet wat er echt met me speelt, wil ik eigenlijk ook niemand meenemen. En het gesprek is met 2 mensen, vind dat best spannend :P

[ Bericht 26% gewijzigd door SLP_ op 17-11-2016 14:13:56 ]
pi_166716462
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op donderdag 17 november 2016 14:07 schreef SLP_ het volgende:
Ok, afspraak gemaakt met psychiater voor de intake. Wachtlijst was 7 weken, maar heb gelukkig nog redelijk snel een plekje gekregen namelijk 13 december. Ben eigenlijk wel blij dat het nog in december is want mn eigen risico is toch al op. Denk dat een gesprek van 1.5 uur best prijzig is namelijk :P Er werd gezegd dat ik iemand mee moet nemen, is dat normaal? Aangezien niemand in mijn omgeving weet wat er echt met me speelt, wil ik eigenlijk ook niemand meenemen. En het gesprek is met 2 mensen, vind dat best spannend :P

Top dat je een afspraak hebt! Ik heb verder geen ervaring met psychiaters, maar ik weet wel dat het heel goed is om mensen te hebben met wie je erover kan praten. Ik zou dus zeker overwegen iemand in vertrouwen te nemen zodat je het er met diegene over kan hebben. Ze vragen het natuurlijk ook niet voor niets. Neem van mij aan: in het begin is het moeilijk, maar als het ijs eenmaal is gebroken is het erg fijn.
pi_166718705
quote:
0s.gif Op donderdag 17 november 2016 17:18 schreef j95 het volgende:

[..]

Top dat je een afspraak hebt! Ik heb verder geen ervaring met psychiaters, maar ik weet wel dat het heel goed is om mensen te hebben met wie je erover kan praten. Ik zou dus zeker overwegen iemand in vertrouwen te nemen zodat je het er met diegene over kan hebben. Ze vragen het natuurlijk ook niet voor niets. Neem van mij aan: in het begin is het moeilijk, maar als het ijs eenmaal is gebroken is het erg fijn.
Ik vind het al heel wat dat mn huisarts en praktijkondersteuner het weten :P Het erover praten vind ik zo moeilijk want dan moet ik meteen huilen :') En het is ook niet mn bedoeling om anderen met mijn problemen te belasten zodat ze zich of zorgen gaan maken of zich verplicht voelen om me in de gaten te houden. Morgen ga ik een weekend naar mn familie, heel misschien licht ik mn zusje wel in, maar dat bepaal ik op het moment zelf pas. Ben in ieder geval heel erg zenuwachtig voor de treinreis, ben zo bang dat ik een paniekaanval ga krijgen. En ik weet dat het bullshit is en er juist niet aan moet denken omdat die gedachte al een paniekaanval kan triggeren, maar ik kan het niet helpen. Kijk er gewoon zo erg tegen op, tegen een fucking reisje van 1.5 uur. Echt, waar ben ik in veranderd _O-
pi_166719048
quote:
0s.gif Op donderdag 17 november 2016 19:00 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Ik vind het al heel wat dat mn huisarts en praktijkondersteuner het weten :P Het erover praten vind ik zo moeilijk want dan moet ik meteen huilen :') En het is ook niet mn bedoeling om anderen met mijn problemen te belasten zodat ze zich of zorgen gaan maken of zich verplicht voelen om me in de gaten te houden. Morgen ga ik een weekend naar mn familie, heel misschien licht ik mn zusje wel in, maar dat bepaal ik op het moment zelf pas. Ben in ieder geval heel erg zenuwachtig voor de treinreis, ben zo bang dat ik een paniekaanval ga krijgen. En ik weet dat het bullshit is en er juist niet aan moet denken omdat die gedachte al een paniekaanval kan triggeren, maar ik kan het niet helpen. Kijk er gewoon zo erg tegen op, tegen een fucking reisje van 1.5 uur. Echt, waar ben ik in veranderd _O-
Je moet proberen door die paniekaanval heen te komen, hoe vaker dat lukt, hoe minder angst je gaat krijgen ervoor. En dan krijg je er ook vanzelf minder. Maar t is makkelijker gezegd dan gedaan hoor. psych is er voor zijn werk mee bezig, die ziet wel heftigere dingen dan dit en zal waarschijnlijk heel professioneel proberen je zo goed mogelijk te helpen.

Hulp zoeken is goed, ikzelf heb jaren gewacht en achteraf heeft dat me alleen maar meer ellende opgeleverd. Nu gaat het best goed hoor.
pi_166720009
quote:
0s.gif Op donderdag 17 november 2016 19:14 schreef zomie het volgende:

[..]

Je moet proberen door die paniekaanval heen te komen, hoe vaker dat lukt, hoe minder angst je gaat krijgen ervoor. En dan krijg je er ook vanzelf minder. Maar t is makkelijker gezegd dan gedaan hoor. psych is er voor zijn werk mee bezig, die ziet wel heftigere dingen dan dit en zal waarschijnlijk heel professioneel proberen je zo goed mogelijk te helpen.

Hulp zoeken is goed, ikzelf heb jaren gewacht en achteraf heeft dat me alleen maar meer ellende opgeleverd. Nu gaat het best goed hoor.
Ja, als ik alleen ben of ff weg kan lopen van mensen kom ik er wel redelijk snel doorheen, maar in een trein zit je vast met allemaal mensen en de gedachte dat al die mensen mij op zo'n moment kunnen zien maakt me nog paniekeriger. Ik zit in een trein tegenwoordig ook altijd in dat tussenstuk bij de deuren zodat er al bijna geen mensen bij je zijn, maar op vrijdagmiddag is het op mijn traject daar altijd bomvol. Zit er echt heel erg aan te twijfelen om maar gewoon allemaal sprinters te pakken ipv 1 intercity, maar wil er ook niet aan toegeven.

Fijn dat het met jou na al die tijd beter gaat :)
pi_166720724
quote:
0s.gif Op donderdag 17 november 2016 19:00 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Ik vind het al heel wat dat mn huisarts en praktijkondersteuner het weten :P Het erover praten vind ik zo moeilijk want dan moet ik meteen huilen :') En het is ook niet mn bedoeling om anderen met mijn problemen te belasten zodat ze zich of zorgen gaan maken of zich verplicht voelen om me in de gaten te houden. Morgen ga ik een weekend naar mn familie, heel misschien licht ik mn zusje wel in, maar dat bepaal ik op het moment zelf pas. Ben in ieder geval heel erg zenuwachtig voor de treinreis, ben zo bang dat ik een paniekaanval ga krijgen. En ik weet dat het bullshit is en er juist niet aan moet denken omdat die gedachte al een paniekaanval kan triggeren, maar ik kan het niet helpen. Kijk er gewoon zo erg tegen op, tegen een fucking reisje van 1.5 uur. Echt, waar ben ik in veranderd _O-
Het is super moeilijk. Maar je zult straks nog moeilijkere dingen moeten doen om van de ellende af te komen. Het gaat niet vanzelf. Zou super zijn als je je zusje wat kan vertellen!

Succes met de treinreis. Ik ken het. Probeer vol te houden en neem wat fijne muziek mee. Je kan het!
pi_166728485
quote:
0s.gif Op donderdag 17 november 2016 20:25 schreef j95 het volgende:

[..]

Het is super moeilijk. Maar je zult straks nog moeilijkere dingen moeten doen om van de ellende af te komen. Het gaat niet vanzelf. Zou super zijn als je je zusje wat kan vertellen!

Succes met de treinreis. Ik ken het. Probeer vol te houden en neem wat fijne muziek mee. Je kan het!
Thanks :)
pi_166738472
quote:
0s.gif Op donderdag 17 november 2016 19:52 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Ja, als ik alleen ben of ff weg kan lopen van mensen kom ik er wel redelijk snel doorheen, maar in een trein zit je vast met allemaal mensen en de gedachte dat al die mensen mij op zo'n moment kunnen zien maakt me nog paniekeriger. Ik zit in een trein tegenwoordig ook altijd in dat tussenstuk bij de deuren zodat er al bijna geen mensen bij je zijn, maar op vrijdagmiddag is het op mijn traject daar altijd bomvol. Zit er echt heel erg aan te twijfelen om maar gewoon allemaal sprinters te pakken ipv 1 intercity, maar wil er ook niet aan toegeven.

Fijn dat het met jou na al die tijd beter gaat :)
Ik post dat af en toe ook hier om aan te geven dat er echt licht is aan het eind van de tunnel, en nu is het licht bij mij al een aardig warm lentezonnetje geworden :) Hou dus vol.
pi_166757409
Deze week was het redelijk te doen om mijn angst onder controle te houden, vooral omdat ik iedere dag school had en eigenlijk alleen 's avonds alleen was. Geen enkele keer alprazolam/temazepam meer gebruikt en kwam 's avonds op zich prima in slaap binnen een halfuur.

Nu is het weekend en begint het piekeren weer. Heel de dag op mijn kamer zitten.. ook nu zit ik maar wat voor me uit te staren naar mijn beeldscherm, nergens zin in, ik voel me zwak, ik zie wazig, ik krijg dissociatieve verschijnselen, ik heb gewoon zin om nu meteen mijn bed in te duiken en te gaan slapen. Ik ga dat waarschijnlijk ook doen na het maken van deze post.

Heb maar een halve tablet Alprazolam ingenomen op de hoop dat ik zometeen kalmeer en een paar uurtjes slaap kan pakken. Gisteren mijn tweede intakegesprek gehad bij de psychologenpraktijk waar ik naar toe ga (Mentaal Beter). Ik heb hier verteld over de intense angst en dissociatie die ik de afgelopen weken heb gevoeld en hier gaan we het de volgende keer (29 november) ook verder over hebben.

En toch blijf ik een vreselijke hypochonder.. Alle symptomen die ik nu heb (zwakte, wazig zien, het gevoel dat ik er niet echt ben, trillende of zwakke spieren, stijve nek, hoofdpijn, extreme vermoeidheid) zijn symptomen van angst, maar ook van dingen als een hersentumor, en ook al weet ik dat de kans bijna nihil is dat ik zoiets heb, is het toch iets dat ik in m'n achterhoofd heb en me weer angstig maakt. Dit maakt de symptomen dan weer erger, en zo raak je in een vicieuze cirkel terecht.

Ik hoop echt dat ik er op een gegeven moment weer bovenop kom want ik voel me zo vreselijk slecht. Ik liep daarnet ook even naar beneden om wat eten en drinken te halen en zelfs dat was een hele angstige ervaring voor mij. Alles leek wazig en het voelde net alsof de wereld om me heen niet echt was.

Nu maar even slapen dan.. op de hoop dat het me goed doet :{
pi_166784499
Hoi hoi allemaal,

Even van me afschrijven. Lang verhaal: ik heb al heel lang sociale angsten. Daar ging ik mee om door ze straal te negeren en door te knallen. Tot ik 18 maanden geleden een burnout kreeg en toen werkte dat niet meer.

Nu na anderhalf jaar heb ik geleerd bij mijn gevoel te blijven. Dat helpt en het gaat met vlagen beter.

Sinds april werk ik weer, alleen is dat een baan met veel onzekerheid. Het afgelopen half jaar ben ik van werksoort gewisseld en elke paar weken was er een andere prognose van hoelang ik er zou kunnen blijven. Ik had pech met mijn inwerker, een type sociale aardappel.

Samengevat was het angsttechnisch een redelijke hel. Alle knopjes werden ingedrukt en stom als ik was heb ik er alles aan gedaan me staande te houden terwijl ik beter weg had kunnen lopen. Nu is mijn opdracht daar beeindigd, en woensdag begin ik aansluitend ergens anders. En nu komt de stress en paniek eruit.

Bij mij is paniek en angst iets dat niet zo zichtbaar is. Sowieso kom ik wel sociaal en assertief over. Maar intern ga ik een beetje stuk. Hart gaat enorm bonzen, spieren trekken strak bij mijn borstkas tot t pijn doet. En ik twijfel en paniek over kleine dingen.

Het is niet realistisch maar mijn hart werkt niet mee de afgelopen weken.

Nu ook weer: vanmiddag met een vriend naar de bioscoop geweest. T was gezellig, daarna wat gedronken.

Vertelt ie dat hij met 4 andere vrienden vanavond een bordspel gaat spelen. En meteen zit ik mentaal in de boom. Vraag me af waarom ik niet ben uitgenodigd, of hij me wel aardig vind, of ik niet stom ben en trek een conclusie dat het vast komt omdat ik er niet bijhoor.

En ik weet dat t niet zo is, dat mijn vrienden echt om me geven maar godver mijn gevoel werkt niet mee. Ik haat dit soort momenten zo enorm.
pi_166787705
Maar dat soort momenten he?

Hoor je die niet te hebben?
Of horen ze juist wel bij jou?
En zeker in inspannende periodes?
Ik ben dus gestoord
pi_166789782
quote:
1s.gif Op zondag 20 november 2016 19:08 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Hoi hoi allemaal,

Even van me afschrijven. Lang verhaal: ik heb al heel lang sociale angsten. Daar ging ik mee om door ze straal te negeren en door te knallen. Tot ik 18 maanden geleden een burnout kreeg en toen werkte dat niet meer.

Nu na anderhalf jaar heb ik geleerd bij mijn gevoel te blijven. Dat helpt en het gaat met vlagen beter.

Sinds april werk ik weer, alleen is dat een baan met veel onzekerheid. Het afgelopen half jaar ben ik van werksoort gewisseld en elke paar weken was er een andere prognose van hoelang ik er zou kunnen blijven. Ik had pech met mijn inwerker, een type sociale aardappel.

Samengevat was het angsttechnisch een redelijke hel. Alle knopjes werden ingedrukt en stom als ik was heb ik er alles aan gedaan me staande te houden terwijl ik beter weg had kunnen lopen. Nu is mijn opdracht daar beeindigd, en woensdag begin ik aansluitend ergens anders. En nu komt de stress en paniek eruit.

Bij mij is paniek en angst iets dat niet zo zichtbaar is. Sowieso kom ik wel sociaal en assertief over. Maar intern ga ik een beetje stuk. Hart gaat enorm bonzen, spieren trekken strak bij mijn borstkas tot t pijn doet. En ik twijfel en paniek over kleine dingen.

Het is niet realistisch maar mijn hart werkt niet mee de afgelopen weken.

Nu ook weer: vanmiddag met een vriend naar de bioscoop geweest. T was gezellig, daarna wat gedronken.

Vertelt ie dat hij met 4 andere vrienden vanavond een bordspel gaat spelen. En meteen zit ik mentaal in de boom. Vraag me af waarom ik niet ben uitgenodigd, of hij me wel aardig vind, of ik niet stom ben en trek een conclusie dat het vast komt omdat ik er niet bijhoor.

En ik weet dat t niet zo is, dat mijn vrienden echt om me geven maar godver mijn gevoel werkt niet mee. Ik haat dit soort momenten zo enorm.
Wat je ervaart met die vriend is de angst voor afwijzing. Probeer dit te herkennen als het je overkomt en probeer voorbeelden te bedenken waarom het niet waar is. Het zal lang oefenen zijn om dit onder de knie te krijgen.

Ik heb het zelf ook, precies dat gevoel. Ben er al jaren mee bezig en vandaag kreeg ik niet dat slechte gevoel toen ik hoorde dat 4 vrienden ook spelletjes aan het spelen zijn zonder ons uit te nodigen. Ik weet dat wij ook wel weer een keer uitgenodigd worden dus kan er nu prima mee leven. Nu ik dit schrijf bedenk ik me eigenlijk dat het een flinke stap vooruit is :)
pi_166791413
quote:
1s.gif Op zondag 20 november 2016 20:43 schreef hardromacore2.0 het volgende:
Maar dat soort momenten he?

Hoor je die niet te hebben?
Of horen ze juist wel bij jou?
En zeker in inspannende periodes?
Het heeft er zeker mee te maken dat het een heftige periode is. Ik ben nog niet zo stressbestendig en dat triggert mijn angsten.

Ik weet dat ik me om die vriendschap geen zorgen hoef te maken en dat het niks met mij te maken heeft dat ik niet ben uitgenodigd. Ik zie hem en die andere mensen vrij regelmatig, ga er mee op vakantie.

Het is iets waarvan ik weet dat ik het mijn hele leven al wel heb. Maar ik wil niet accepteren dat dit bij mij hoort want dan voelt het alsof ik het accepteer terwijl ik dit niet is zoals ik wil leven. Ik wil dit graag oplossen. Niet dat je soms onzeker voelen niet mag ofzo, maar dit is niet een beetje onzeker voelen. Dit is een gedachtentrein die een volledig verkeerde afslag neemt en volledig ontspoort.
pi_166791535
quote:
0s.gif Op zondag 20 november 2016 21:40 schreef zomie het volgende:

[..]

Wat je ervaart met die vriend is de angst voor afwijzing. Probeer dit te herkennen als het je overkomt en probeer voorbeelden te bedenken waarom het niet waar is. Het zal lang oefenen zijn om dit onder de knie te krijgen.

Ik heb het zelf ook, precies dat gevoel. Ben er al jaren mee bezig en vandaag kreeg ik niet dat slechte gevoel toen ik hoorde dat 4 vrienden ook spelletjes aan het spelen zijn zonder ons uit te nodigen. Ik weet dat wij ook wel weer een keer uitgenodigd worden dus kan er nu prima mee leven. Nu ik dit schrijf bedenk ik me eigenlijk dat het een flinke stap vooruit is :)
Op het moment dat het gebeurt weet ik dat het niet klopt. Mijn gevoel roept alleen wat anders. Dan nemen mijn gedachten een loopje met me en escaleert het van 'hey ik ben niet uitgenodigd' naar 'je bent de moeite niet waard en je bent niets anders dan een pet project'.

Naderhand heb ik mezelf wel kunnen kalmeren trouwens. T zou zo fijn zijn als het me al lukte om dat voordat het ontspoort te doen.
pi_166795234
quote:
1s.gif Op zondag 20 november 2016 22:33 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Op het moment dat het gebeurt weet ik dat het niet klopt. Mijn gevoel roept alleen wat anders. Dan nemen mijn gedachten een loopje met me en escaleert het van 'hey ik ben niet uitgenodigd' naar 'je bent de moeite niet waard en je bent niets anders dan een pet project'.

Naderhand heb ik mezelf wel kunnen kalmeren trouwens. T zou zo fijn zijn als het me al lukte om dat voordat het ontspoort te doen.
Dat het gebeurt kan je niet altijd voorkomen, maar hoe lang je er last van hebt kun je leren in te korten.
pi_166795282
quote:
1s.gif Op zondag 20 november 2016 22:28 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Het heeft er zeker mee te maken dat het een heftige periode is. Ik ben nog niet zo stressbestendig en dat triggert mijn angsten.

Ik weet dat ik me om die vriendschap geen zorgen hoef te maken en dat het niks met mij te maken heeft dat ik niet ben uitgenodigd. Ik zie hem en die andere mensen vrij regelmatig, ga er mee op vakantie.

Het is iets waarvan ik weet dat ik het mijn hele leven al wel heb. Maar ik wil niet accepteren dat dit bij mij hoort want dan voelt het alsof ik het accepteer terwijl ik dit niet is zoals ik wil leven. Ik wil dit graag oplossen. Niet dat je soms onzeker voelen niet mag ofzo, maar dit is niet een beetje onzeker voelen. Dit is een gedachtentrein die een volledig verkeerde afslag neemt en volledig ontspoort.
Misschien dat het juist door je verzet meer impact heeft? Dat je zo denkt is een soort van "foutje". Het geeft niet dat jij ook foutjes hebt. Wat voor mij heel erg helpt is er nuchter naar kijken (doe je al volgens mij) maar daarna ook mijn schouders ophalen over het feit dat mijn hersens nou eenmaal ook hun kronkels hebben. Nou ja schouders ophalen is misschien niet de juiste term, maar ik verzet me er niet tegen. Het mag er ook zijn ofzo. Ik geef het even (liefdevolle) aandacht en dan is het ook weer tevreden. Dan blijft het niet als een kleuter met een tantrum op de deur bonken, gillend om aandacht.

Klinkt een beetje zweverig en happinez, maar het werkt voor mij :)
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_166806483
quote:
0s.gif Op maandag 21 november 2016 09:06 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Misschien dat het juist door je verzet meer impact heeft? Dat je zo denkt is een soort van "foutje". Het geeft niet dat jij ook foutjes hebt. Wat voor mij heel erg helpt is er nuchter naar kijken (doe je al volgens mij) maar daarna ook mijn schouders ophalen over het feit dat mijn hersens nou eenmaal ook hun kronkels hebben. Nou ja schouders ophalen is misschien niet de juiste term, maar ik verzet me er niet tegen. Het mag er ook zijn ofzo. Ik geef het even (liefdevolle) aandacht en dan is het ook weer tevreden. Dan blijft het niet als een kleuter met een tantrum op de deur bonken, gillend om aandacht.

Klinkt een beetje zweverig en happinez, maar het werkt voor mij :)
Ik denk dat ik wel begrijp wat je bedoelt. Grappig is wel dat mijn therapeut op een ander vlak precies hetzelfde zegt.

Ik heb de neiging heel hard voor mezelf te zijn. En vooral als ik stress heb schiet die neiging er hard in. Ze heeft me geleerd op die momenten gewoon toe te geven dat het even wat veel is en rust te nemen, en even liefdevol mezelf troosten omdat ik gestresst ben.

Ik ga proberen dat hier ook toe te passen. Ze helpt me ook wel met die paniekaanvallen, maar dan vooral door mijn basis te versterken zodat ik er minder snel inschiet. We proberen oude mechanismen die me nu niet meer helpen te vervangen voor constructieve manieren om met dingen om te gaan.

Dank je voor je tip Dancing Phoebe.
pi_166809472
quote:
1s.gif Op maandag 21 november 2016 18:56 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik denk dat ik wel begrijp wat je bedoelt. Grappig is wel dat mijn therapeut op een ander vlak precies hetzelfde zegt.

Ik heb de neiging heel hard voor mezelf te zijn. En vooral als ik stress heb schiet die neiging er hard in. Ze heeft me geleerd op die momenten gewoon toe te geven dat het even wat veel is en rust te nemen, en even liefdevol mezelf troosten omdat ik gestresst ben.

Ik ga proberen dat hier ook toe te passen. Ze helpt me ook wel met die paniekaanvallen, maar dan vooral door mijn basis te versterken zodat ik er minder snel inschiet. We proberen oude mechanismen die me nu niet meer helpen te vervangen voor constructieve manieren om met dingen om te gaan.

Dank je voor je tip Dancing Phoebe.
:) welcome! Hopelijk werkt het ook wat voor jou!
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_166814548
Van vrijdagavond tot en met maandagmiddag bij mijn ouders geweest en de leuke/vrolijke/sociale versie van mezelf gespeeld. Treinreis er naartoe verliep eigenlijk heel goed, terwijl ik daar zo erg tegenop zag. Was heel erg bang voor een paniekaanval in de trein, maar die is er niet geweest *O* Kon bij mijn ouders mn draai niet vinden en ondanks dat ik 16 jaar in dat huis heb gewoond voelde het nu heel erg ongemakkelijk. Heb dat niet eerder zo gevoeld als ik logeerde. Had gelukkig niet echt veel last van nervositeit, maar het voelde gewoon heel raar aan. Weet ook niet precies waar het aan lag. Alleen zaterdagavond 1 paniekaanval gehad. Was uit eten en ik keek om me heen en toen besefte ik dat heel het restaurant propvol zat en ik oude klasgenoten zag en toen ging het niet goed. Snel naar wc gegaan en beetje tot rust gekomen, maar daarna kon ik me helemaal niet meer focussen omdat ik bang was voor een volgende. Vanavond moesten mn ouders bij mij in de buurt zijn dus brachten ze me naar huis en vroeger vond ik het altijd heerlijk om in de auto te zitten als mn vader reed, maar de rit was nu hels. Was opeens heel erg bang dat we een ongeluk zouden krijgen en vond dat mn pa heel slecht reed, terwijl ik normaal gesproken mn pa blind vertrouw in de auto. Ben heel erg bang dat mijn beoordelingsvermogen nu gewoon helemaal koekoek is omdat ik opeens in heel veel dingen gevaar zie. Het is gewoon heel erg kut dat ik nu helemaal niet weet of mijn gedachten en oordelen wel correct zijn of dat ik het overdrijf in mn hoofd. Het komt nu ik thuis ben opeens heel hard binnen dat ik misschien niet op mijn eigen oordeel kan vertrouwen. Voel me nu sowieso gewoon heel erg klote. Weet niet of het komt omdat ik nu een paar dagen al mn gevoelens zoveel mogelijk heb proberen te onderdrukken omdat ik leuk moest zijn bij mn familie en dat alles nu extra hard naar boven komt ofzo. Krijg mn lichaam en hoofd nu heel slecht onder controle. Heb erg de neiging om gewoon fles drank open te trekken zodat het beter gaat, maar dat is natuurlijk een te makkelijke oplossing.
pi_166831163
Ik heb zelf als ik lang onder de mensen ben geweest dat ik mentaal moe wordt en dan ook vatbaarder ben voor paniekaanvallen. Jouw verhaal lijkt in dat opzicht wel herkenbaar.

Kan het zijn dat je jezelf een beetje uitgeput hebt en je daardoor juist wat vatbaarder bent voor paniekgedachten?
pi_166835630
SLP. het zou me niks verbazen als het nawerking is van het "leuk moeten zijn" en op je tenen lopen...
Ik weet niet of het lukt en kan, maar probeer jezelf wat rust te geven. Even niks moeten, misschien is er iets wat je leuk of fijn vindt om te doen...
Sterkte!
Mama van 2 lieve meiden :)
pi_166835916
quote:
0s.gif Op maandag 21 november 2016 22:51 schreef SLP_ het volgende:
Van vrijdagavond tot en met maandagmiddag bij mijn ouders geweest en de leuke/vrolijke/sociale versie van mezelf gespeeld. Treinreis er naartoe verliep eigenlijk heel goed, terwijl ik daar zo erg tegenop zag. Was heel erg bang voor een paniekaanval in de trein, maar die is er niet geweest *O* Kon bij mijn ouders mn draai niet vinden en ondanks dat ik 16 jaar in dat huis heb gewoond voelde het nu heel erg ongemakkelijk. Heb dat niet eerder zo gevoeld als ik logeerde. Had gelukkig niet echt veel last van nervositeit, maar het voelde gewoon heel raar aan. Weet ook niet precies waar het aan lag. Alleen zaterdagavond 1 paniekaanval gehad. Was uit eten en ik keek om me heen en toen besefte ik dat heel het restaurant propvol zat en ik oude klasgenoten zag en toen ging het niet goed. Snel naar wc gegaan en beetje tot rust gekomen, maar daarna kon ik me helemaal niet meer focussen omdat ik bang was voor een volgende. Vanavond moesten mn ouders bij mij in de buurt zijn dus brachten ze me naar huis en vroeger vond ik het altijd heerlijk om in de auto te zitten als mn vader reed, maar de rit was nu hels. Was opeens heel erg bang dat we een ongeluk zouden krijgen en vond dat mn pa heel slecht reed, terwijl ik normaal gesproken mn pa blind vertrouw in de auto. Ben heel erg bang dat mijn beoordelingsvermogen nu gewoon helemaal koekoek is omdat ik opeens in heel veel dingen gevaar zie. Het is gewoon heel erg kut dat ik nu helemaal niet weet of mijn gedachten en oordelen wel correct zijn of dat ik het overdrijf in mn hoofd. Het komt nu ik thuis ben opeens heel hard binnen dat ik misschien niet op mijn eigen oordeel kan vertrouwen. Voel me nu sowieso gewoon heel erg klote. Weet niet of het komt omdat ik nu een paar dagen al mn gevoelens zoveel mogelijk heb proberen te onderdrukken omdat ik leuk moest zijn bij mn familie en dat alles nu extra hard naar boven komt ofzo. Krijg mn lichaam en hoofd nu heel slecht onder controle. Heb erg de neiging om gewoon fles drank open te trekken zodat het beter gaat, maar dat is natuurlijk een te makkelijke oplossing.
Wat fijn dat de treinreis zo goed ging! En wat de anderen zeggen, je zal je nu vast slechter voelen door de 'druk' van de afgelopen dagen.
pi_166846227
Denk dat jullie gelijk hebben inderdaad. Voel me vandaag weer wat lichter ofzo. Niet zo'n zwaar gevoel als de afgelopen dagen. Vandaag mn kamer ff uitruimen, alles wat ik niet gebruik gewoon wegdonderen. Geeft misschien ook weer wat extra rust. Weekend wordt wel heftig denk ik, zaterdag de gehele dag een cursus van mn werk waar ik eigenlijk 8 uur aanwezig moet zijn. De enige manier om daar zo vroeg te kunnen zijn is met een auto, maar vertrouw mezelf niet in de auto als ik dan om 5 uur helemaal terug naar huis moet rijden. Ben dan waarschijnlijk mentaal helemaal afgepeigerd en kom dan meteen in de spits terecht. Dus heb gezegd dat ik met ov ga, maar dan kom ik als enige daar pas om 9 uur aan :'). Best kut, maar wel de meest verstandige optie. Zondag jarig, denk dat ik mn telefoon dan maar uit ga zetten omdat ik anders helemaal nerveus wordt van al die meldingen. En dan maandag weer beginnen met werken na 2 weken vrij te hebben gehad :o
  vrijdag 25 november 2016 @ 18:27:27 #29
264429 Keep_Walking
N'ja... leven gaat door
pi_166895273
Ik heb niet veel zin meer in de rest van mijn leven.
Pain is temporary, Pride is forever.
pi_166906283
quote:
0s.gif Op vrijdag 25 november 2016 18:27 schreef Keep_Walking het volgende:
Ik heb niet veel zin meer in de rest van mijn leven.
wil je er iets over kwijt hier? En heb je al hulp gezocht?
  zondag 27 november 2016 @ 21:42:11 #31
264429 Keep_Walking
N'ja... leven gaat door
pi_166944393
quote:
0s.gif Op zaterdag 26 november 2016 09:59 schreef zomie het volgende:

[..]

wil je er iets over kwijt hier? En heb je al hulp gezocht?
Ik vind het leven gewoon klote. Te veel obstakels, te veel problemen waaraan ik moet denken. Niet van plan om zelfmoord te plegen, maar ben vermoeid.
Pain is temporary, Pride is forever.
pi_166946259
quote:
1s.gif Op zondag 27 november 2016 21:42 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]

Ik vind het leven gewoon klote. Te veel obstakels, te veel problemen waaraan ik moet denken. Niet van plan om zelfmoord te plegen, maar ben vermoeid.
Is er iets waarvan je ontspant? Of in elk geval tot rust kan komen?

Ik ken dat gevoel wel. Maar het gaat meestal wel weer over als in het gewoon even laat zijn. Ik luister zelf op zo'n moment muziek die bij die stemming past en dan bouw ik het op naar steeds iets minder zwaarmoedig. Dat helpt me.
pi_166946481
Mijn weekend was juist wel goed. Ik heb een paar hele fijne vrienden.

Die heb ik dit weekend een keertje het achterste van mijn tong laten zien wat betreft mijn angsten. Dat was doodeng. Ik heb eigenlijk nog nooit eerder iemand in mijn vriendenkring verteld wat er gebeurt en wat het met me doet als ik een paniekaanval krijg. Hoe mijn gedachten dan gaan zeg maar.

Ze waren echt heel lief voor me. En vroegen me als het lukt op zo'n moment om het aan te geven. En dat mijn gedachten niet kloppen. En dat ze me best goed kennen en me leuk vinden zoals ik ben met al mijn kartels en rafelrandjes erbij. Dat was echt zo fijn. Ik ben zo blij met ze.
  donderdag 1 december 2016 @ 19:50:33 #34
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167029318
Sorry maar ik voel me zo ontzettend naar de hele tijd. M'n hart klopt zoveel sneller dan passend is bij hoe moe ik ben de hele tijd. Alsof ik me niet kan redden voelt het, de hele tijd. Zo naar ver weg. Met een stem die niet klinkt als die van mij. Een lijf dat niet past en trekt. En nauwelijks controle over wat dan ook. En overal proberen maar het gevoel houden alsof niemand me hoort. Mijn behandelaar neemt me serieus hoor en is er gericht mee bezig maar het duurt zo ontzettend lang. En het voelt allemaal zo uitzichtloos en nutteloos. En als ik dan maar even probeer te glimlachen dan ben ik alleen een soort karikatuur van mezelf. En ook dat zit niet lekker en is helemaal niet meer vol te houden. Ik word er zo verdrietig van dat ik niet verder kom.
pi_167030544
quote:
0s.gif Op donderdag 1 december 2016 19:50 schreef Luchtbel het volgende:
Sorry maar ik voel me zo ontzettend naar de hele tijd. M'n hart klopt zoveel sneller dan passend is bij hoe moe ik ben de hele tijd. Alsof ik me niet kan redden voelt het, de hele tijd. Zo naar ver weg. Met een stem die niet klinkt als die van mij. Een lijf dat niet past en trekt. En nauwelijks controle over wat dan ook. En overal proberen maar het gevoel houden alsof niemand me hoort. Mijn behandelaar neemt me serieus hoor en is er gericht mee bezig maar het duurt zo ontzettend lang. En het voelt allemaal zo uitzichtloos en nutteloos.
Ik vind het ten 1e heel lastig hier wat zinnigs over te schrijven.

Het lijkt een beetje op burn-out maar met een fikse dosis melancholie?

Je was wel al heel lang bezig als 't goed is en had al een heel lang traject achter de rug, wat dat betreft kan ik me voorstellen dat je het zat kunt zijn.

Misschien een rare vraag, maar voel je je eenzaam?
quote:
En als ik dan maar even probeer te glimlachen dan ben ik alleen een soort karikatuur van mezelf. En ook dat zit niet lekker en is helemaal niet meer vol te houden. Ik word er zo verdrietig van dat ik niet verder kom.
Faken heeft denk ik sowieso geen zin, je houdt alleen maar jezelf daarmee voor de gek (en mensen uit je omgeving).

Misschien dat ik later nog wat meer schrijf of dat jij reageert waar ik dan weer wat meer mee kan.
Ik weet eerlijk gezegd nieteens of je wel zit te wachten op feedback, maar niet reageren vond ik ook niks. Als je niet wou dat anderen het zouden lezen, dan had je dit (neem ik aan) niet hier neer gezet.

[ Bericht 1% gewijzigd door magnetronkoffie op 01-12-2016 20:34:54 ]
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  donderdag 1 december 2016 @ 21:10:15 #36
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167032126
quote:
0s.gif Op donderdag 1 december 2016 20:28 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik vind het ten 1e heel lastig hier wat zinnigs over te schrijven.

Het lijkt een beetje op burn-out maar met een fikse dosis melancholie?

Je was wel al heel lang bezig als 't goed is en had al een heel lang traject achter de rug, wat dat betreft kan ik me voorstellen dat je het zat kunt zijn.

Misschien een rare vraag, maar voel je je eenzaam?

[..]

Faken heeft denk ik sowieso geen zin, je houdt alleen maar jezelf daarmee voor de gek (en mensen uit je omgeving).

Misschien dat ik later nog wat meer schrijf of dat jij reageert waar ik dan weer wat meer mee kan.
Ik weet eerlijk gezegd nieteens of je wel zit te wachten op feedback, maar niet reageren vond ik ook niks. Als je niet wou dat anderen het zouden lezen, dan had je dit (neem ik aan) niet hier neer gezet.
Voor mij is even glimlachen niet altijd verkeerd en faken. Soms is het hetzelfde als even de schouders er onder zetten, even over je grenzen gaan om iets te bereiken. Want ook al ben ik niet blij, ik heb de mensen naar wie ik lach nog altijd lief; ze mogen ook weten dat ik ze zie. Als ik even glimlach op vrijwilligerswerk is dat een contact moment, ik moet me daar vaak wel toe zetten. Maar het maakt alles iets toegankelijker.
En dat lukte eerder. Maar de laatste tijd niet meer.

Het stadium van melancholie ben ik allang voorbij. Zonder dramatisch te willen doen. Ja ja de ironie :o

Eenzaam ben ik wel ja. Ondanks de prachtige dochter, bepaalde familieleden en vrienden. De situatie waarin ik nu zit brengt gewoon toch een vorm van isolement. Sowieso het praktische afgesloten zijn van jarenlang opgenomen en nu op een afstandje van de rest. Maar hoe kun je dichtbij een ander zijn als je niet eens bij jezelf kunt komen. En mijn achterlijke lijf dat me het gevoel heeft dat de tijd op is helpt niet.
pi_167033261
quote:
1s.gif Op donderdag 1 december 2016 21:10 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Voor mij is even glimlachen niet altijd verkeerd en faken. Soms is het hetzelfde als even de schouders er onder zetten, even over je grenzen gaan om iets te bereiken. Want ook al ben ik niet blij, ik heb de mensen naar wie ik lach nog altijd lief; ze mogen ook weten dat ik ze zie. Als ik even glimlach op vrijwilligerswerk is dat een contact moment, ik moet me daar vaak wel toe zetten. Maar het maakt alles iets toegankelijker.
En dat lukte eerder. Maar de laatste tijd niet meer.
Ik gebruik het zelf ook weleens als groet (kan evengoed zien dat die glimlach er 1 met pijn achter de schermen is).

Vind je je vrijwilligerswerk je wel voldoening geven?

Wat maakte het toegankelijker? En waarom lukt dat nu niet meer?
quote:
Het stadium van melancholie ben ik allang voorbij. Zonder dramatisch te willen doen. Ja ja de ironie :o

Eenzaam ben ik wel ja. Ondanks de prachtige dochter, bepaalde familieleden en vrienden. De situatie waarin ik nu zit brengt gewoon toch een vorm van isolement. Sowieso het praktische afgesloten zijn van jarenlang opgenomen en nu op een afstandje van de rest. Maar hoe kun je dichtbij een ander zijn als je niet eens bij jezelf kunt komen. En mijn achterlijke lijf dat me het gevoel heeft dat de tijd op is helpt niet.
Wat mis je? De indruk die ik een beetje krijg (en ik vind dit lastig te verwoorden), is dat je het alsa het ware koud hebt en je warmte zou willen hebben maar twijfelt...of zo.
Waar had ik nou ook alweer m'n UFO verstopt? Ik wil weer naar huis ;(
♫♪♪♫♪♫♫♪==♥☥
  donderdag 1 december 2016 @ 22:32:47 #38
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167035091
quote:
0s.gif Op donderdag 1 december 2016 21:40 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik gebruik het zelf ook weleens als groet (kan evengoed zien dat die glimlach er 1 met pijn achter de schermen is).

Vind je je vrijwilligerswerk je wel voldoening geven?

Wat maakte het toegankelijker? En waarom lukt dat nu niet meer?

[..]

Wat mis je? De indruk die ik een beetje krijg (en ik vind dit lastig te verwoorden), is dat je het alsa het ware koud hebt en je warmte zou willen hebben maar twijfelt...of zo.
Geen idee. Niets. Alles. Ik heb geen idee. Ik heb naast depressie, ook cptss en een dissociatieve stoornis het schijnt echt veel voorkomend te zijn dat herstellen lang duurt en klachten eerst verergeren et cetera. Dus dan probeer ik steeds te denken dat het normaal is en wel over gaat. Maar het voelt niet normaal en als iets dat overgaat. Ik denk overigens niet dat ik op zoek ben naar warmte ofzo. Een beetje rustiger alles meer denk ik.
pi_167035105
quote:
1s.gif [b]Op donderdag 1 december 2016 21:10 schreef Luchtbel het volgende:

Want ook al ben ik niet blij, ik heb de mensen naar wie ik lach nog altijd lief; ze mogen ook weten dat ik ze zie.


Wat zeg je dat mooi en lief O+

Je kan ook nog eens iets terugkrijgen wat de moeite is, dus hooeraaa voor de glimlach *O*

En hoera voor proberen en doorgaan ook al weet je niet hoe! Kan me niet voorstellen hoe moeilijk dat is. Knap dat je het doet.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
  donderdag 1 december 2016 @ 23:00:13 #40
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167035767
quote:
1s.gif Op donderdag 1 december 2016 22:33 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Wat zeg je dat mooi en lief O+

Je kan ook nog eens iets terugkrijgen wat de moeite is, dus hooeraaa voor de glimlach *O*

En hoera voor proberen en doorgaan ook al weet je niet hoe! Kan me niet voorstellen hoe moeilijk dat is. Knap dat je het doet.
Thanks. Lief. Maar dat is ook gewoon geleerd hoor. Mijn dochter is destijds heel erg bang geweest omdat ze niet herkende hoe ik keek. Dat willen we nit mr.
pi_167521118
Volgende week mn eerste behandelafspraken. Dinsdag bij de psychiater voor medicatie en donderdag bij psycholoog voor cognitieve gedragstherapie. Vooral bij dat laatste kan ik me heel moeilijk een voorstelling maken. Ik heb er een heel kinderlijk idee bij dat je allemaal opdrachtjes moet doen oid :') Is er iemand hier die meer kan en wil vertellen hier over?
pi_167521272
quote:
0s.gif Op donderdag 22 december 2016 10:41 schreef SLP_ het volgende:
Volgende week mn eerste behandelafspraken. Dinsdag bij de psychiater voor medicatie en donderdag bij psycholoog voor cognitieve gedragstherapie. Vooral bij dat laatste kan ik me heel moeilijk een voorstelling maken. Ik heb er een heel kinderlijk idee bij dat je allemaal opdrachtjes moet doen oid :') Is er iemand hier die meer kan en wil vertellen hier over?
Ik heb het vermoeden, hang mij niet eraan op, ze bijvoorbeeld het volgende gaan doen.

Stel je bent een keer gebeten door een hond, daarom associeer je alle honden als een bedreiging, Je hebt een gekleurde bril gekregen, terwijl die angst grotendeels niet opgaat voor de meeste hondjes.
Dus dan gaan ze je hoofd soort van trainen met gesprekken en dat je er anders over na gaat denken.

Waar ik honden schrijf, kan je ook ouders/ school/ werkgevers/ tandartsen invullen.
Hell To The Liars
pi_167523831
quote:
0s.gif Op donderdag 22 december 2016 10:51 schreef Droopie het volgende:

[..]

Ik heb het vermoeden, hang mij niet eraan op, ze bijvoorbeeld het volgende gaan doen.

Stel je bent een keer gebeten door een hond, daarom associeer je alle honden als een bedreiging, Je hebt een gekleurde bril gekregen, terwijl die angst grotendeels niet opgaat voor de meeste hondjes.
Dus dan gaan ze je hoofd soort van trainen met gesprekken en dat je er anders over na gaat denken.

Waar ik honden schrijf, kan je ook ouders/ school/ werkgevers/ tandartsen invullen.
Ik ben eens gebeten door de tandarts. Twee jaar therapie voor nodig gehad om eroverheen te komen.
Why are you wearing that stupid man suit?
pi_167537835
quote:
0s.gif Op donderdag 22 december 2016 10:51 schreef Droopie het volgende:

[..]

Ik heb het vermoeden, hang mij niet eraan op, ze bijvoorbeeld het volgende gaan doen.

Stel je bent een keer gebeten door een hond, daarom associeer je alle honden als een bedreiging, Je hebt een gekleurde bril gekregen, terwijl die angst grotendeels niet opgaat voor de meeste hondjes.
Dus dan gaan ze je hoofd soort van trainen met gesprekken en dat je er anders over na gaat denken.

Waar ik honden schrijf, kan je ook ouders/ school/ werkgevers/ tandartsen invullen.
Hmm, okee. Ik begin er echt heel erg tegenop te zien. In een hele korte tijd tegen zoveel mensen mn verhaal moeten doen :') Eerst bij HA, toen bij poh-ggz, toen bij mn intake 2 psychologen en een psychiater, en dan volgende week bij een nieuwe psycholoog en nieuwe psychiater. Snap wel dat dat erbij hoort als je eenmaal t behandeltraject ingaat, maar vind het gewoon kut :P
pi_167538443
quote:
0s.gif Op donderdag 22 december 2016 22:04 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Hmm, okee. Ik begin er echt heel erg tegenop te zien. In een hele korte tijd tegen zoveel mensen mn verhaal moeten doen :') Eerst bij HA, toen bij poh-ggz, toen bij mn intake 2 psychologen en een psychiater, en dan volgende week bij een nieuwe psycholoog en nieuwe psychiater. Snap wel dat dat erbij hoort als je eenmaal t behandeltraject ingaat, maar vind het gewoon kut :P
Herkenbaar ja.
Zeker als het van die gesprekken zijn die langer dan een half uur duren.

Na de zoveelste keer ging ik zelf maar mijn verhaal doen en wachtte ik niet meer op de vragen.

Maar heb je wel het idee dat je vragenlijstje met de meerkeuze vragen van de laatste keren positiever zijn dan de allereerste?
Hell To The Liars
pi_167539720
quote:
1s.gif Op donderdag 22 december 2016 22:17 schreef Droopie het volgende:

[..]

Herkenbaar ja.
Zeker als het van die gesprekken zijn die langer dan een half uur duren.

Na de zoveelste keer ging ik zelf maar mijn verhaal doen en wachtte ik niet meer op de vragen.

Maar heb je wel het idee dat je vragenlijstje met de meerkeuze vragen van de laatste keren positiever zijn dan de allereerste?
Heb nog maar 1x het vragenlijstje ingevuld, begin volgende week ook pas met echte behandeling. Voel me al wel wat beter ofzo, geestelijk dan. Ben me gewoon meer bewust van mn gedachtes en wat dat doet met mn lichaam, maar krijg mn lichaam niet onder controle ofzo :')
pi_167539916
quote:
0s.gif Op donderdag 22 december 2016 22:45 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Heb nog maar 1x het vragenlijstje ingevuld, begin volgende week ook pas met echte behandeling. Voel me al wel wat beter ofzo, geestelijk dan. Ben me gewoon meer bewust van mn gedachtes en wat dat doet met mn lichaam, maar krijg mn lichaam niet onder controle ofzo :')
Succes in ieder geval.
Het lichaam zal straks ook wel mee in de flow gaan met je (hopelijk) gezondere geest.
Hell To The Liars
pi_167541668
quote:
1s.gif Op donderdag 22 december 2016 22:49 schreef Droopie het volgende:

[..]

Succes in ieder geval.
Het lichaam zal straks ook wel mee in de flow gaan met je (hopelijk) gezondere geest.
Dankjewel! :)
  vrijdag 23 december 2016 @ 09:14:26 #49
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_167545452
Mijn vrienden vragen zo veel aandacht van me de laatste tijd en dat kost me veel energie. Nu ben ik meer tijd voor mezelf gaan nemen en nu lopen ze daar weer over te mierenneuken en heb ik daar stress van. Het is ook nooit goed.

Toch kies ik voor mezelf. Ik heb na vandaag 2 welen vakantie en ik ben er aan toe. Ik zie die gasten regelmatig, maar ik ben een persoon die ook alleen tijd wil en als ze dat niet snappen, dan niet. Ik vind het echt frustrerend de hele situatie.
Ignorance is bliss
pi_167596527
quote:
0s.gif Op vrijdag 23 december 2016 09:14 schreef duracellkonijntje het volgende:
Mijn vrienden vragen zo veel aandacht van me de laatste tijd en dat kost me veel energie. Nu ben ik meer tijd voor mezelf gaan nemen en nu lopen ze daar weer over te mierenneuken. Het is ook nooit goed.
Herkenbaar. Ben daar ook helemaal klaar mee.
  Boks-Chick maandag 26 december 2016 @ 20:57:13 #51
118131 BrandX
BoksChick & CoffeeAddict
pi_167624844
Ik kom ook zomaar even binnen donderen hier :')

drie weken geen therapie vanwege kerstvakantie, en ik heb het er fucking moeilijk mee.
Ik zit in een soort van overgangsfase naar een volgend level van dealing met mijn verleden, er komt van alles boven etc, dus timing is a bitch :')

Ik voel me mega klein en kwetsbaar en nog veel te onzeker om wat ik voel te delen met degenen die dicht mij bij schijnen te staan, maar wat ik dus niet zo kan ervaren op dit moment. Lekker met mezelf in de knoop dus.

Wil hetgeen in de spoiler staat gewoon ff kwijt. Of ik hier weer langs kom weet ik niet, maar moet het gewoon ff kwijt... thnxs voor het lezen :).

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.


[ Bericht 1% gewijzigd door BrandX op 26-12-2016 21:04:45 ]
Het is niet de criticus die telt; hij die wijst naar de vrouw die struikelt en zegt wat zij beter had kunnen doen. Die eer komt toe aan zij die daadwerkelijk in de arena staat, gezicht besmeurd met stof, zweet en bloed, zij die dapper streeft en vaak tekort komt en fouten maakt, omdat dat eenmaal onvermijdelijk is. Zij die, als het meezit, soms de triomf van 'n grootse verrichting mag proeven en als het tegenzit en zij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond.
JMLH 14-05-2013 - 27-05-2014
pi_167624929
He X knuffel joh.
Ik ben dus gestoord
pi_167625073
quote:
19s.gif Op maandag 26 december 2016 20:57 schreef BrandX het volgende:
Ik kom ook zomaar even binnen donderen hier :')

drie weken geen therapie vanwege kerstvakantie, en ik heb het er fucking moeilijk mee.
Ik zit in een soort van overgangsfase naar een volgend level van dealing met mijn verleden, er komt van alles boven etc, dus timing is a bitch :')

Ik voel me mega klein en kwetsbaar en nog veel te onzeker om wat ik voel te delen met degenen die dicht mij bij schijnen te staan, maar wat ik dus niet zo kan ervaren op dit moment. Lekker met mezelf in de knoop dus.

Wil hetgeen in de spoiler staat gewoon ff kwijt. Of ik hier weer langs kom weet ik niet, maar moet het gewoon ff kwijt... thnxs voor het lezen :).

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
:*

Mobiel en geen idee wat de kusopjebolsmiley is. Dus een algemeen kusje! Plak em op je bol!
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_167625243
Ik krijg er een brok van in mijn keel 😓 Sterkte en succes
Hell To The Liars
  maandag 26 december 2016 @ 22:30:34 #55
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_167627398
Het is weer vakantie, en dat was de laatste keer voor mij ook de tijd waarin emoties naar buiten kwamen. Blijkbaar is werk een goed middel om diepe gevoelens buiten de deur te houden. De situatie met mijn ouders is nog vol in ontwikkeling, maar de laatste dagen ben ik zo emotioneel er over. Uit het niks kan ik zowat in huilen uitbarsten.

Omdat mijn familie zelf psychologisch ook in de knip zit, heb ik na jaren besloten meer afstand te nemen voor mijn eigen bestwil. Geen verbreken van contact, gewoon meer afstand. Man, en het heeft gewerkt. Nu ik dit echter een tijdje doe merk ik ook hoe enorm veel ik van ze houdt en ze als het ware mis. Hoe vreselijk ik het zou vinden om ze te verliezen en hoe toch ergens van binnen een klein deel van me zegt dat ik ze in de steek aan het laten ben.

Het is een lastige tweestrijd tussen afstand nodig hebben en familie nodig hebben. Vroeger was de stem 'neem contact op met ze want anders kwets je ze en voelen ze zich nog kutter, waar het de laatste tijd meer 'nee nu niet dat berichtje antwoorden want je moet leren ze meer los te laten' was. Het is zoeken naar de balans, en ik heb het gevoel dat deze emotie daar vandaan komt. Ik hoop dat het zich uit balanceerd en dat ik de situatie goed aan kan. Als het wat beter met hun gaat, wil ik ook best meer contact, maar ik wil ook niet handelen uit angst voor hun psychische gesteldheid of een schuldgevoel. Jarenlang was het die spanning, nu wil ik gewoon leuke tijden met ze, ook al weet ik dat de problematiek wellicht nooit helemaal verdwijnt.

Ik ga zoeken naar de balans en probeer mezelf gewoon flexibel op te stellen en aan te passen aan de huidige situatie, maar man wat is het moeilijk.

Sorry voor mijn lange verhalen de laatste tijd, maar ik kan het hier gewoon makkelijker kwijt dan in het echt.
Ignorance is bliss
  maandag 26 december 2016 @ 22:32:05 #56
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_167627436
quote:
19s.gif Op maandag 26 december 2016 20:57 schreef BrandX het volgende:
Ik kom ook zomaar even binnen donderen hier :')

drie weken geen therapie vanwege kerstvakantie, en ik heb het er fucking moeilijk mee.
Ik zit in een soort van overgangsfase naar een volgend level van dealing met mijn verleden, er komt van alles boven etc, dus timing is a bitch :')

Ik voel me mega klein en kwetsbaar en nog veel te onzeker om wat ik voel te delen met degenen die dicht mij bij schijnen te staan, maar wat ik dus niet zo kan ervaren op dit moment. Lekker met mezelf in de knoop dus.

Wil hetgeen in de spoiler staat gewoon ff kwijt. Of ik hier weer langs kom weet ik niet, maar moet het gewoon ff kwijt... thnxs voor het lezen :).

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Gozer, je quote ging door merg en been bij me. Ik weet niet echt wat ik moet zeggen, maar ik weet wel wat alleen zijn met je kan doen. Ik hoop dat je er hoe dan ook uit komt, want niemand zou zich zo moeten voelen. Ik duim echt voor je uit de grond van mijn hart man.

Sterkte!
Ignorance is bliss
pi_167629639
quote:
19s.gif Op maandag 26 december 2016 20:57 schreef BrandX het volgende:
Ik kom ook zomaar even binnen donderen hier :')

drie weken geen therapie vanwege kerstvakantie, en ik heb het er fucking moeilijk mee.
Ik zit in een soort van overgangsfase naar een volgend level van dealing met mijn verleden, er komt van alles boven etc, dus timing is a bitch :')

Ik voel me mega klein en kwetsbaar en nog veel te onzeker om wat ik voel te delen met degenen die dicht mij bij schijnen te staan, maar wat ik dus niet zo kan ervaren op dit moment. Lekker met mezelf in de knoop dus.

Wil hetgeen in de spoiler staat gewoon ff kwijt. Of ik hier weer langs kom weet ik niet, maar moet het gewoon ff kwijt... thnxs voor het lezen :).

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Sterkte.
  Boks-Chick dinsdag 27 december 2016 @ 06:41:47 #58
118131 BrandX
BoksChick & CoffeeAddict
pi_167633015
Dank allen :*
Het is niet de criticus die telt; hij die wijst naar de vrouw die struikelt en zegt wat zij beter had kunnen doen. Die eer komt toe aan zij die daadwerkelijk in de arena staat, gezicht besmeurd met stof, zweet en bloed, zij die dapper streeft en vaak tekort komt en fouten maakt, omdat dat eenmaal onvermijdelijk is. Zij die, als het meezit, soms de triomf van 'n grootse verrichting mag proeven en als het tegenzit en zij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond.
JMLH 14-05-2013 - 27-05-2014
  dinsdag 27 december 2016 @ 08:39:55 #59
233895 Murmeli
buiten spelen
pi_167633525
quote:
19s.gif Op dinsdag 27 december 2016 06:41 schreef BrandX het volgende:
Dank allen :*
Liefs en sterkte :*
Ik vind het knap dat je het zo goed kunt verwoorden.
Zie het leven als een grote speeltuin... Je kunt er een beetje spelen, hangen, aanklooien, ouwehoeren met je vriendjes, en als je het ene niet meer leuk vindt, ga je wat anders doen
pi_167656214
Vanochtend eerste gesprek bij psychiater. Ik slikte al Temazepam, maar was maar 10mg en dat hielp nauwelijks dus nu gelukkig 20mg meegekregen. Verder besloten dat ik aan de Sertraline ga en Oxazepam meegekregen voor als de bijwerkingen te heftig zijn. Iemand ervaring met Sertraline? In de bijsluiter staat een hele waslijst aan bijwerkingen en staat ook op dat je niet moet combineren met alcohol, maar wil eigenlijk met oudjaar wel een drankje nuttigen :P Op mn recepten stond eigenlijk meteen B2 code, maar wat ik op internet vind is dat je dat niet zomaar krijgt. Heb voor de rest nog helemaal geen behandeling gehad dus was erg (blij) verrast. Scheelt toch weer wat centjes. Heb ik geluk gehad of is het gebruikelijk dat ze het er toch meteen opzetten ondanks dat je niet meteen aan de eisen voldoet voor zo'n code? Ben erg benieuwd hoe ik op de Sertraline reageer en of ik last krijg van bijwerkingen, en hoe lang het duurt voor ik verbetering merk..
pi_167730786
quote:
0s.gif Op dinsdag 27 december 2016 21:51 schreef SLP_ het volgende:
Vanochtend eerste gesprek bij psychiater. Ik slikte al Temazepam, maar was maar 10mg en dat hielp nauwelijks dus nu gelukkig 20mg meegekregen. Verder besloten dat ik aan de Sertraline ga en Oxazepam meegekregen voor als de bijwerkingen te heftig zijn. Iemand ervaring met Sertraline? In de bijsluiter staat een hele waslijst aan bijwerkingen en staat ook op dat je niet moet combineren met alcohol, maar wil eigenlijk met oudjaar wel een drankje nuttigen :P Op mn recepten stond eigenlijk meteen B2 code, maar wat ik op internet vind is dat je dat niet zomaar krijgt. Heb voor de rest nog helemaal geen behandeling gehad dus was erg (blij) verrast. Scheelt toch weer wat centjes. Heb ik geluk gehad of is het gebruikelijk dat ze het er toch meteen opzetten ondanks dat je niet meteen aan de eisen voldoet voor zo'n code? Ben erg benieuwd hoe ik op de Sertraline reageer en of ik last krijg van bijwerkingen, en hoe lang het duurt voor ik verbetering merk..
Hey,

ik slik sinds 2010 Sertraline. Kan enkele weken duren voor je effect begint te merken, in het begin (eerste twee weken) kunnen enkele klachten zelfs verergeren.

Bijsluiters van medicijnen lees ik niet eens meer maar een drankje nemen zal geen enkel probleem hoeven zijn (wil je niet aanmoedigen verder, ik ben zeker geen graadmeter met mijn alcoholgebruik de afgelopen jaren).
pi_167732372
quote:
0s.gif Op vrijdag 30 december 2016 01:47 schreef -Hildr- het volgende:

[..]

Hey,

ik slik sinds 2010 Sertraline. Kan enkele weken duren voor je effect begint te merken, in het begin (eerste twee weken) kunnen enkele klachten zelfs verergeren.

Bijsluiters van medicijnen lees ik niet eens meer maar een drankje nemen zal geen enkel probleem hoeven zijn (wil je niet aanmoedigen verder, ik ben zeker geen graadmeter met mijn alcoholgebruik de afgelopen jaren).
Ik was aan het overstappen van de ene AD naar de andere toen ik een feestje had en het even vergeten was. 5 drankjes over de hele avond verspreid en ik was ineens stomdronken. Mijn advies is om het rustig aan te doen met de drank. Als je helemaal gewend bent aan het medicijn kun je waarschijnlijk meer hebben.
pi_167732430
Na ruim 5 jaar heb ik mn behandeling bij de ggz afgesloten. Het was een heel traject maar ik ben er heel veel mee opgeschoten. Zelf had ik nooit gedacht nog weer zo ver te komen, dus ik ben er heel gelukkig mee. Wel een beetje eng dat de achtervang lijkt te zijn weggevallen, maar eigenlijk kan ik het ook wel zelf :)
pi_167734274
quote:
0s.gif Op vrijdag 30 december 2016 09:15 schreef zomie het volgende:
Na ruim 5 jaar heb ik mn behandeling bij de ggz afgesloten. Het was een heel traject maar ik ben er heel veel mee opgeschoten. Zelf had ik nooit gedacht nog weer zo ver te komen, dus ik ben er heel gelukkig mee. Wel een beetje eng dat de achtervang lijkt te zijn weggevallen, maar eigenlijk kan ik het ook wel zelf :)
Zolang je hun telefoonnummer niet weggooit is er altijd nog een vangnet ;)

Maar fijn om te horen, gefeliciteerd :)
Hell To The Liars
pi_167743623
quote:
0s.gif Op vrijdag 30 december 2016 01:47 schreef -Hildr- het volgende:

[..]

Hey,

ik slik sinds 2010 Sertraline. Kan enkele weken duren voor je effect begint te merken, in het begin (eerste twee weken) kunnen enkele klachten zelfs verergeren.

Bijsluiters van medicijnen lees ik niet eens meer maar een drankje nemen zal geen enkel probleem hoeven zijn (wil je niet aanmoedigen verder, ik ben zeker geen graadmeter met mijn alcoholgebruik de afgelopen jaren).
Thanks voor je bericht. Dat het enkele weken kan duren was mij inderdaad al verteld. Heb tot nu toe nog geen bijwerkingen. Had 5x 10mg oxazepam gekregen voor ''nood'' in het geval van bijwerkingen, maar nu is er gisteravond iets heel heftigs gebeurd op mn werk (gewapende overval) waardoor ik nu binnen een dag al bijna door die ''noodvoorraad oxa'' heen ben :') Heb alleen nog Temazepam, als ik dit weekend nog extreem veel angst en paniek voel maar dat overdag gebruiken en hopen dat ik dan niet in slaap val :P
  vrijdag 30 december 2016 @ 15:12:39 #66
330313 Gary_Oak
Smell ya later!
pi_167743892
Ik ben wat medicijnen betreft klaar, volgens mijn psychiater. De SSRI's en NDRI werken niet en hij wil me niet aan de klassieke antidepressiva zetten. Hij vindt dat ik de oplossing buiten medicatie moet zoeken.
pi_167778638
quote:
0s.gif Op vrijdag 30 december 2016 15:07 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Thanks voor je bericht. Dat het enkele weken kan duren was mij inderdaad al verteld. Heb tot nu toe nog geen bijwerkingen. Had 5x 10mg oxazepam gekregen voor ''nood'' in het geval van bijwerkingen, maar nu is er gisteravond iets heel heftigs gebeurd op mn werk (gewapende overval) waardoor ik nu binnen een dag al bijna door die ''noodvoorraad oxa'' heen ben :') Heb alleen nog Temazepam, als ik dit weekend nog extreem veel angst en paniek voel maar dat overdag gebruiken en hopen dat ik dan niet in slaap val :P
je kan altijd nog de weekenddienst van de huisartsen benaderen. temazepam is meer om in slaap te vallen, dus of dat werkt, geen idee.
pi_167778657
quote:
1s.gif Op vrijdag 30 december 2016 10:37 schreef Droopie het volgende:

[..]

Zolang je hun telefoonnummer niet weggooit is er altijd nog een vangnet ;)

Maar fijn om te horen, gefeliciteerd :)
Thanks :)
pi_167789592
quote:
0s.gif Op zaterdag 31 december 2016 11:47 schreef zomie het volgende:

[..]

je kan altijd nog de weekenddienst van de huisartsen benaderen. temazepam is meer om in slaap te vallen, dus of dat werkt, geen idee.
Nog geen 2 uur na mijn post kreeg ik opeens de meest heftige paniekaanval die ik ooit heb gehad. Dramaaatisch en ik kwam er niet uit. In hevige paniek toen maar metro naar huisartsenpraktijk gegaan, maar kwam daar 10 voor 5 aan en 5 uur sluit dat. Dus ik helemaal in tranen en paniek aan balie vragen of er een huisarts is die me een spoedrecept oxa kan uitschrijven. Dus receptioniste bellen en binnen 5 seconden kwam een van mn huisartsen aangerend. Verhaal verteld en kreeg meteen recept mee voor 50mg oxa en nog extra 10mg. Vandaag die 50mg ingenomen en vind het best heftig spul. Het is zoooo heerlijk om totaal geen spanning en angst te voelen, maar wordt er echt een suffe halfdronken zombie van. Zou hier niet mee naar mn werk kunnen gaan :P Dus denk dat ik eerst maar 25mg ga proberen en kan dan altijd nog aanvullen met 10 mocht dat nodig zijn. Maar weet niet precies of die ontzettend heftige paniekaanval nou voortkomt door de impact van de gewapende overval, of dat het een bijwerking is van mn sertraline waar ik woensdag mee ben begonnen. Waarschijnlijk een combinatie van beide denk ik, maar ben ijg blij dat als ik me ooit weer zo vreselijk voel dat ik dan iig wat sterkere oxa bij de hand heb :)
pi_167790943
quote:
0s.gif Op zaterdag 31 december 2016 16:58 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Nog geen 2 uur na mijn post kreeg ik opeens de meest heftige paniekaanval die ik ooit heb gehad. Dramaaatisch en ik kwam er niet uit. In hevige paniek toen maar metro naar huisartsenpraktijk gegaan, maar kwam daar 10 voor 5 aan en 5 uur sluit dat. Dus ik helemaal in tranen en paniek aan balie vragen of er een huisarts is die me een spoedrecept oxa kan uitschrijven. Dus receptioniste bellen en binnen 5 seconden kwam een van mn huisartsen aangerend. Verhaal verteld en kreeg meteen recept mee voor 50mg oxa en nog extra 10mg. Vandaag die 50mg ingenomen en vind het best heftig spul. Het is zoooo heerlijk om totaal geen spanning en angst te voelen, maar wordt er echt een suffe halfdronken zombie van. Zou hier niet mee naar mn werk kunnen gaan :P Dus denk dat ik eerst maar 25mg ga proberen en kan dan altijd nog aanvullen met 10 mocht dat nodig zijn. Maar weet niet precies of die ontzettend heftige paniekaanval nou voortkomt door de impact van de gewapende overval, of dat het een bijwerking is van mn sertraline waar ik woensdag mee ben begonnen. Waarschijnlijk een combinatie van beide denk ik, maar ben ijg blij dat als ik me ooit weer zo vreselijk voel dat ik dan iig wat sterkere oxa bij de hand heb :)
Goed gehandeld en ja, probeer zo weinig mogelijk te nemen, dan ben je er ook minder afhankelijk van. Als t nodig is dan is het er uiteraard wel voor.
pi_167810113
Pff, vandaag heel veel last van lichamelijke paniekklachten. Voel zoveel onrust in mn lijf. Kan niet stoppen met trillen en heb het zooo mega koud. Wat een drama dit. Neem aan dat het de bijwerkingen zijn van de Sertraline. Vanochtend eerste dosis 50 mg na vier dagen 25mg genomen te hebben. Hopelijk gaat het snel weg.

[ Bericht 0% gewijzigd door SLP_ op 01-01-2017 17:07:50 ]
pi_167837209
Derealisatie is kut.
  maandag 2 januari 2017 @ 23:08:57 #73
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167845828
quote:
0s.gif Op maandag 2 januari 2017 20:05 schreef iPancakeMix het volgende:
Derealisatie is kut.
Dat is het zeker.

quote:
0s.gif Op zondag 1 januari 2017 17:02 schreef SLP_ het volgende:
Pff, vandaag heel veel last van lichamelijke paniekklachten. Voel zoveel onrust in mn lijf. Kan niet stoppen met trillen en heb het zooo mega koud. Wat een drama dit. Neem aan dat het de bijwerkingen zijn van de Sertraline. Vanochtend eerste dosis 50 mg na vier dagen 25mg genomen te hebben. Hopelijk gaat het snel weg.
Zonder lullig te willen zijn, je kunt ook gewoon griep hebben. Temperatuur opgenomen? Het heerst namelijk.
pi_167846416
quote:
1s.gif Op maandag 2 januari 2017 23:08 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Dat is het zeker.

[..]

Zonder lullig te willen zijn, je kunt ook gewoon griep hebben. Temperatuur opgenomen? Het heerst namelijk.
quote:
1s.gif Op maandag 2 januari 2017 23:08 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Dat is het zeker.

[..]

Zonder lullig te willen zijn, je kunt ook gewoon griep hebben. Temperatuur opgenomen? Het heerst namelijk.
Ja, griep is het niet helaas. Had vandaag op werk afspraak met iemand van slachtofferhulp ivm gewapende overval, en die zei dat het ook een lichamelijke stressreactie kan zijn op dat voorval. Dus weet niet of het een bijwerking is van Sertraline of zo'n stressreactie, omdat ik ook constant de overval in mijn hoofd afspeel en daardoor extra gespannen ben enz. Het is gewoon zwaar kut. Zodra ik oxa in mn mik douw dan heb ik nergens last van en voel ik me prima, maar wil daar wel een beetje voorzichtig mee zijn..
  maandag 2 januari 2017 @ 23:41:03 #75
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167847048
quote:
0s.gif Op maandag 2 januari 2017 23:22 schreef SLP_ het volgende:

[..]


[..]

Ja, griep is het niet helaas. Had vandaag op werk afspraak met iemand van slachtofferhulp ivm gewapende overval, en die zei dat het ook een lichamelijke stressreactie kan zijn op dat voorval. Dus weet niet of het een bijwerking is van Sertraline of zo'n stressreactie, omdat ik ook constant de overval in mijn hoofd afspeel en daardoor extra gespannen ben enz. Het is gewoon zwaar kut. Zodra ik oxa in mn mik douw dan heb ik nergens last van en voel ik me prima, maar wil daar wel een beetje voorzichtig mee zijn..
Ja dat kan het ook zijn. Omdat ik zelf lichamelijke dingen niet goed aan voel en bij zulke dingen door elkaar haal neem ik dan altijd maar gewoon temperatuur op enzo. Voor de duidelijkheid.
Heb je binnenkort een gesprek met je gewone hulpverlener? Misschien is dat wel verstandig gezien wat je is overkomen en omdat je huisarts medicatie heeft voorgeschreven naast wat je aan het opbouw en bent?
pi_167847356
quote:
1s.gif Op maandag 2 januari 2017 23:41 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ja dat kan het ook zijn. Omdat ik zelf lichamelijke dingen niet goed aan voel en bij zulke dingen door elkaar haal neem ik dan altijd maar gewoon temperatuur op enzo. Voor de duidelijkheid.
Heb je binnenkort een gesprek met je gewone hulpverlener? Misschien is dat wel verstandig gezien wat je is overkomen en omdat je huisarts medicatie heeft voorgeschreven naast wat je aan het opbouw en bent?
Ja, vrijdag zie ik psycholoog en 10 januari psychiater. Ja, het loopt nu allemaal door mekaar nu ik dus van huisarts spoedrecept heb gekregen. En de psycholoog van slachtofferhulp wil na vrijdag met mijn psycholoog overleggen of EMDR misschien niet iets is voor mij omdat zij daar gespecialiseerd in zijn en er sprake kan zijn van ptss. Maar dat zal ik vrijdag dan wel horen.
  dinsdag 3 januari 2017 @ 00:06:12 #77
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167847584
quote:
0s.gif Op maandag 2 januari 2017 23:53 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Ja, vrijdag zie ik psycholoog en 10 januari psychiater. Ja, het loopt nu allemaal door mekaar nu ik dus van huisarts spoedrecept heb gekregen. En de psycholoog van slachtofferhulp wil na vrijdag met mijn psycholoog overleggen of EMDR misschien niet iets is voor mij omdat zij daar gespecialiseerd in zijn en er sprake kan zijn van ptss. Maar dat zal ik vrijdag dan wel horen.
Verstandig. Sterkte.
pi_167850322
Yay ik heb weer een stapje gemaakt. Al n paar weken zat ik ermee dat een vriend van me wat afstand leek te nemen.

Daar zat ik steeds meer mee en gisteren hoorde ik dat hij iets organiseerde en een aantal goede vrienden was uitgenodigd en ik niet.

Dat drukt bij mij alle knopjes tegelijk in en ik merkte dat ik in mn hoofd allemaal nare conclusies begon te trekken. Dan gaat t razen en eindigt meestal met een dikke paniekaanval.

Maar dit keer deed ik t anders. Ik heb eigenlijk meteen tegen die vrienden gezegd dat ik t heel ongemakkelijk vond en het idee had dat die andere vriend afstand nam en dat ik daar heel erg mee zat en ik t het liefst wilde bespreken met m maar nog even moed aan t verzamelen was.

Ze hebben me wat gerustgesteld en gezegd dat ik t inderdaad het beste even kon bespreken omdat zij niet t idee hadden dat er wat was.

En dat heb ik gedaan. Ik heb m even gebeld en vereld dat ik t idee had er buiten te vallen en ik dat heel jammer vond. Hij vertelde dat hij t idee had dat ik juist tijd voor mezelf wilde en had me die rust willen gunnen en daarom me n paar keer niet uitgenodigd. Dus hoewel ik wel goed zat met mn gedachte dat ik minder was uitgenodigd (soms nemen mn gedachten daar ook n loopje mee) was de reden juist lief bedoeld.

Ik vind t wel een mooie stap dat ik t heb uitgesproken en me kwetsbaar heb opgesteld. En een paniekaanval daarmee voorkomen heb.
pi_167850355
Zo zie je maar weer dat invulling voor een ander zelden juist is O+
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_167850433
Ook wel interessant om te onderzoeken waarom je zon bevestiging zoekt mevrouw.
Ik ben dus gestoord
pi_167850592
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 10:11 schreef hardromacore2.0 het volgende:
Ook wel interessant om te onderzoeken waarom je zon bevestiging zoekt mevrouw.
Ik ben simpelweg heel bang om mijn vrienden te verliezen, een flink stuk onzekerheid. En dat wordt n beetje versterkt doordat ik afgelopen jaar een goede vriendin verloren ben op een vervelende manier.

Ik werk aan die onzekerheid in therapie. Zelf merk ik dat ik meer last heb van die angst als ik vermoeid of gestresst ben en de afgelopen twee maanden zijn zowel vermoeiend als stressvol geweest. Ik vind t dan moeilijker om mijn gedachten te kalmeren.
pi_167850677
quote:
0s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 10:06 schreef DancingPhoebe het volgende:
Zo zie je maar weer dat invulling voor een ander zelden juist is O+
Ja inderdaad. En dat weet ik ook wel. Maar op zo'n moment vind ik t heel lastig om kalm te blijven en dat vast te houden. Ik ben echt blij dat t me lukte om me te realiseren dat ik bezig was in te vullen en het beter kon bespreken met de persoon die het aanging dan imploderen in negatieve gedachtes.
pi_167850720
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 10:25 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ja inderdaad. En dat weet ik ook wel. Maar op zo'n moment vind ik t heel lastig om kalm te blijven en dat vast te houden. Ik ben echt blij dat t me lukte om me te realiseren dat ik bezig was in te vullen en het beter kon bespreken met de persoon die het aanging dan imploderen in negatieve gedachtes.
Daarom is het zo verstandig (en dapper!) om gelijk de confrontatie met die gedachten aan te gaan. Dan krijgen ze geen tijd te gisten en te borrelen en te veranderen in iets groots en giftigs!

En soms moet je concluderen dat je het bij het juiste eind had. Dat is dan kut, maar kun je dan ook maar beter weten.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_167850964
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 10:21 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik ben simpelweg heel bang om mijn vrienden te verliezen, een flink stuk onzekerheid. En dat wordt n beetje versterkt doordat ik afgelopen jaar een goede vriendin verloren ben op een vervelende manier.

Ik werk aan die onzekerheid in therapie. Zelf merk ik dat ik meer last heb van die angst als ik vermoeid of gestresst ben en de afgelopen twee maanden zijn zowel vermoeiend als stressvol geweest. Ik vind t dan moeilijker om mijn gedachten te kalmeren.
Jaja alles komt eerder aan de oppervlakte door stress.

Het heeft weinig met je vrienden te maken, alles met jezelf.
Wel kan je hen instrueren hoe jou te helpen.
Ik ben dus gestoord
pi_167851022
Beetje offtopic:

Ik kwam zondag tot de ontdekking dat ik van mijn "vrienden"uit 2013 nog maar 2 berichtjes had ontvangen met oud en nieuw.
Gelukkig heel veel nieuwe contacten/ kennissen/ vrienden gemaakt sinds die periode, die ook echt wat toevoegen, maar het was ook wel een beetje confronterend om te zien dat in zware tijden de meeste niet de moeite hebben genomen om mij te ondersteunen.

Ik vind het overwegend positief btw, maar toch.
Werd er zondag wel een beetje somber van.

[ Bericht 4% gewijzigd door Droopie op 03-01-2017 10:50:28 ]
Hell To The Liars
pi_167851126
quote:
0s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 10:28 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Daarom is het zo verstandig (en dapper!) om gelijk de confrontatie met die gedachten aan te gaan. Dan krijgen ze geen tijd te gisten en te borrelen en te veranderen in iets groots en giftigs!

En soms moet je concluderen dat je het bij het juiste eind had. Dat is dan kut, maar kun je dan ook maar beter weten.
Dat is het inderdaad. Ik kan t maar beter weten maar die confrontatie is naar.

Het lastige is dat zo'n angst ook uit kan komen. Ik ben nog aan het stoeien met dat het kan gebeuren dat iemand niet meer bevriend wil zijn terwijl ik dat wel wil. Ik vind het dan moeilijk om dat niet op mezelf te betrekken en mezelf af te fikken.
pi_167851200
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 10:41 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

Jaja alles komt eerder aan de oppervlakte door stress.

Het heeft weinig met je vrienden te maken, alles met jezelf.
Wel kan je hen instrueren hoe jou te helpen.
Dat is zeker zo.
Ik kom oorsponkelijk van een punt waarop ik zelf de vriendschappen maar vast verbrak zodat ik de mogelijkheid en teleurstelling van andersom vermeed. Ik was enorm gesloten.

Nu sta ik op een punt dat ik aan mensen vertel dat ik ze tof vind en me open stel en ook kwetsbaar durf op te stellen. Maar daar zit veel angst om mensen te verliezen en dt speelt regelmatig op.

Vanmiddag heb ik weer therapie en ik wil de therapeut vragen hoe ik hier op kan doorbouwen. Hoe ik die onzekerheid afbouw en ook zonder steeds om bevestiging te vragen mezelf zekerder kan voelen. En ook gewoon makkelijker omga met een teleurstelling op dat vlak.
pi_167851325
quote:
0s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 10:45 schreef Droopie het volgende:
Beetje offtopic:

Ik kwam zondag tot de ontdekking dat ik van mijn "vrienden"uit 2013 nog maar 2 berichtjes had ontvangen met oud en nieuw.
Gelukkig heel veel nieuwe contacten/ kennissen/ vrienden gemaakt sinds die periode, die ook echt wat toevoegen, maar het was ook wel een beetje confronterend om te zien dat in zware tijden de meeste niet de moeite hebben genomen om mij te ondersteunen.

Ik vind het overwegend positief btw, maar toch.
Werd er zondag wel een beetje somber van.
Ik zou daar anders naar kijken. Hoewel je een hoop mensen kwijt bent zijn dat mensen die toen bij je pasten. Had jij in die tijd iemand in een situatie kunnen steunen als waar jij jezelf de afgelopen jaren doorheen geholpen hebt?


En als je kijkt naar hoe jij je de afgelopen jaren opgewerkt hebt en gegroeid bent als persoon dan denk ik dat als die mensen niet meegegroeid zijn het alleen maar logisch is dat ze niet gebleven zijn. Je bent ze ontgroeid.
pi_167851602
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 11:02 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik zou daar anders naar kijken. Hoewel je een hoop mensen kwijt bent zijn dat mensen die toen bij je pasten. Had jij in die tijd iemand in een situatie kunnen steunen als waar jij jezelf de afgelopen jaren doorheen geholpen hebt?

En als je kijkt naar hoe jij je de afgelopen jaren opgewerkt hebt en gegroeid bent als persoon dan denk ik dat als die mensen niet meegegroeid zijn het alleen maar logisch is dat ze niet gebleven zijn. Je bent ze ontgroeid.
Daarom zie ik het ook dubbel.
Sommige mensen hebben gewoon een normaal, volwassen leven en andere prioriteiten.
Het contact moet natuurlijk wel beide kanten komen en ik ben niet van plan aan een dood paard te trekken.

Er zijn er ook inderdaad zat bij die niet gegroeid zijn en die ik liever kwijt dan rijk kan zijn.
Maar t was een goed ijkpunt dit jaar weinig tot geen berichtjes te sturen naar de oude kliek.

Het waren sowieso lastige dagen, daarom maar lekker veel vrij nemen deze week :P
Hell To The Liars
pi_167854421
Misschien even iets heel anders.. Ik ben door omstandigheden (die ik liever nu nog niet kwijt wil omdat er nog het een en ander loopt (lees politieonderzoek)..) in behandeling bij een praktijkbegeleider (doorverwezen door mijn huisarts) maar omdat ik daar voor mijn gevoel niet voldoende werd geholpen en mijn vriend in de tussentijd via een kennis (die psychisch sociaal therapeut is) onder behandeling werd genomen, heeft zij mij ook geholpen. Maar dit gaat dus niet via de officiele weg, kan ik dit dan beter zo houden of moet ik dit aankaarten bij zorgverzekering en een vergoeding aanvragen?
  dinsdag 3 januari 2017 @ 14:41:03 #91
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167856111
quote:
0s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 13:24 schreef FairyHunted het volgende:
Misschien even iets heel anders.. Ik ben door omstandigheden (die ik liever nu nog niet kwijt wil omdat er nog het een en ander loopt (lees politieonderzoek)..) in behandeling bij een praktijkbegeleider (doorverwezen door mijn huisarts) maar omdat ik daar voor mijn gevoel niet voldoende werd geholpen en mijn vriend in de tussentijd via een kennis (die psychisch sociaal therapeut is) onder behandeling werd genomen, heeft zij mij ook geholpen. Maar dit gaat dus niet via de officiele weg, kan ik dit dan beter zo houden of moet ik dit aankaarten bij zorgverzekering en een vergoeding aanvragen?
Niet via de officile weg? Als in zwart? Of hoe moet ik dit zien?
pi_167856121
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 14:41 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Niet via de officile weg? Als in zwart?
of niet doorverwezen...
Ik ben dus gestoord
  dinsdag 3 januari 2017 @ 14:45:37 #93
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167856223
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 14:41 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

of niet doorverwezen...
Oh zo. Ik begreep het al niet. Sorry.
pi_167856261
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 14:45 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Oh zo. Ik begreep het al niet. Sorry.
Ik zeg maar wat.
Geen sorry zeggen.
Ik ben dus gestoord
  dinsdag 3 januari 2017 @ 14:58:21 #95
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167856504
quote:
17s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 14:47 schreef hardromacore2.0 het volgende:

[..]

Ik zeg maar wat.
Geen sorry zeggen.
Ok dan.
pi_167857542
Zwart en niet doorverwezen :P
pi_167857578
Dus ja wil haar ook geen oor aannaaien omdat ze er is voor mij in tijd dat ik haar enorm nodig heb maar ja het kost wel veel geld en als ik dat mogelijk vergoed kan krijgen...
  dinsdag 3 januari 2017 @ 16:04:33 #98
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167857994
quote:
0s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 15:44 schreef FairyHunted het volgende:
Dus ja wil haar ook geen oor aannaaien omdat ze er is voor mij in tijd dat ik haar enorm nodig heb maar ja het kost wel veel geld en als ik dat mogelijk vergoed kan krijgen...
Euh dat. Plus ik weet niet om wat voor soort politie onderzoek het gaat maar mocht het iets zijn waar een zaak van komt en er aangetoond moet worden wat er aan schade is, zo wel psychisch al dan niet wat je aan kosten hebt gemaakt, zou je zo nog wel eens in de problemen komen. Dus ik zou er nog eens even over nadenken als ik jou was. Daarnaast, waarom werkt ze zwart? Zou er een probleem ontstaan als je huisarts je alsnog zou doorverwijzen en alles vanaf nu gewoon verliep?
pi_167858083
Je kunt toch met haar overleggen?

Je huisarts hoeft ook niet te weten dat je al begonnen bent toch? Gewoon eerst even met haar overleggen wat hierin handig is en dan bij je HA aangeven dat je haar en haar werkwijze kent en graag doorverwezen zou willen worden? Dan kunnen eventuele vervolgafspraken via de officile weg verlopen toch?
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_167871769
Ja ik ga vrijdag even met haar overleggen, zit ook idd met een mogelijke rechtzaak.
  woensdag 4 januari 2017 @ 19:58:46 #101
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_167885813
quote:
0s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 13:24 schreef FairyHunted het volgende:
Misschien even iets heel anders.. Ik ben door omstandigheden (die ik liever nu nog niet kwijt wil omdat er nog het een en ander loopt (lees politieonderzoek)..) in behandeling bij een praktijkbegeleider (doorverwezen door mijn huisarts) maar omdat ik daar voor mijn gevoel niet voldoende werd geholpen en mijn vriend in de tussentijd via een kennis (die psychisch sociaal therapeut is) onder behandeling werd genomen, heeft zij mij ook geholpen. Maar dit gaat dus niet via de officiele weg, kan ik dit dan beter zo houden of moet ik dit aankaarten bij zorgverzekering en een vergoeding aanvragen?
Volgens mij moet je een verwijsbrief hebben van je huisarts, en de behandelaar moet een contract hebben met je zorgverzekering.

De niet officile weg: moet ik dat zien als betalen in natura ofzo???
  woensdag 4 januari 2017 @ 20:02:40 #102
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_167885916
quote:
1s.gif Op dinsdag 3 januari 2017 10:55 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Dat is zeker zo.
Ik kom oorsponkelijk van een punt waarop ik zelf de vriendschappen maar vast verbrak zodat ik de mogelijkheid en teleurstelling van andersom vermeed. Ik was enorm gesloten.

Nu sta ik op een punt dat ik aan mensen vertel dat ik ze tof vind en me open stel en ook kwetsbaar durf op te stellen. Maar daar zit veel angst om mensen te verliezen en dt speelt regelmatig op.

Vanmiddag heb ik weer therapie en ik wil de therapeut vragen hoe ik hier op kan doorbouwen. Hoe ik die onzekerheid afbouw en ook zonder steeds om bevestiging te vragen mezelf zekerder kan voelen. En ook gewoon makkelijker omga met een teleurstelling op dat vlak.
Vanwaar die angst om mensen te verliezen?
Vanwege je therapie?
pi_167886696
quote:
0s.gif Op woensdag 4 januari 2017 20:02 schreef Zelus het volgende:

[..]

Vanwaar die angst om mensen te verliezen?
Vanwege je therapie?
Ik ben opgegroeid in een gezin dat nogal disfunctioneel was. Ik kon niet op mijn ouders vertrouwen voor zorg en liefde. Het was eerder andersom, geen tot weinig affectie en er werd vooral vaak duidelijk gemaakt wat er allemaal wel niet mis aan mij was. En dat heeft onder andere flinke onzekerheid meegebracht, ben ik wel de moeite waard? En daar worstel ik erg mee, want wat nou als mijn vrienden, die ik erg waardeer en tof vind, mij niet meer de moeite waard vinden? Eenzaamheid is iets waar ik best bang voor ben, ik heb dat veel gevoeld toen ik kind was en dat zou ik echt niet graag weer willen voelen. Plus, ik vind mijn vrienden fijne mensen om bij te zijn dus die wil ik niet kwijt.

Als kind heb ik overleefd door me af te sluiten, als iets niet in de buurt komt kan het je ook niet raken. Nadeel is dat je er herl eenzaam van wordt want niemand komt in de buurt en ik heb er wel degelijk behoefte aan om liefgehad te worden. Die muur heb ik met mijn therapeut afgebroken, ik kan weer voelen. Alles weer, dus ook fijne dingen, maar ook angsten. En die zijn momenteel bij vlagen heel heftig.

Ik heb gisteren n goeie therapiesessie gehad. Gevraagd hoe ik hier beter mee om kan gaan en ze gaf me goede handvaten om kalm te blijven in zo'n situatie en de behoefte achter mijn gevoel te achterhalen. En dan daar wat mee te doen zonder emotioneel op tilt te slaan. En dat is een kwestie van oefenen.
  woensdag 4 januari 2017 @ 20:58:12 #104
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_167887707
quote:
1s.gif Op woensdag 4 januari 2017 20:27 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik ben opgegroeid in een gezin dat nogal disfunctioneel was. Ik kon niet op mijn ouders vertrouwen voor zorg en liefde. Het was eerder andersom, geen tot weinig affectie en er werd vooral vaak duidelijk gemaakt wat er allemaal wel niet mis aan mij was. En dat heeft onder andere flinke onzekerheid meegebracht, ben ik wel de moeite waard? En daar worstel ik erg mee, want wat nou als mijn vrienden, die ik erg waardeer en tof vind, mij niet meer de moeite waard vinden? Eenzaamheid is iets waar ik best bang voor ben, ik heb dat veel gevoeld toen ik kind was en dat zou ik echt niet graag weer willen voelen. Plus, ik vind mijn vrienden fijne mensen om bij te zijn dus die wil ik niet kwijt.

Als kind heb ik overleefd door me af te sluiten, als iets niet in de buurt komt kan het je ook niet raken. Nadeel is dat je er herl eenzaam van wordt want niemand komt in de buurt en ik heb er wel degelijk behoefte aan om liefgehad te worden. Die muur heb ik met mijn therapeut afgebroken, ik kan weer voelen. Alles weer, dus ook fijne dingen, maar ook angsten. En die zijn momenteel bij vlagen heel heftig.

Ik heb gisteren n goeie therapiesessie gehad. Gevraagd hoe ik hier beter mee om kan gaan en ze gaf me goede handvaten om kalm te blijven in zo'n situatie en de behoefte achter mijn gevoel te achterhalen. En dan daar wat mee te doen zonder emotioneel op tilt te slaan. En dat is een kwestie van oefenen.
Oke, nu snap ik het :)

Je kan het ook anders bekijken: vrienden nemen je zoals je bent, doen ze dat niet, dan zijn het geen vrienden maar kennissen. Zolang jij je moet aanpassen aan je vrienden, klopt er iets niet.

Snap best dat er dan de angst is om weer die muur op te bouwen en alleen te blijven, zonder vrienden. Gelukkig is er nog dit forum, en tig andere op het internet. Misschien kan je lid worden van een club (dmv je hobbie?) en daar andere mensen tegenkomen waar je dan een band mee kan opbouwen?

Heb je wel eens een gesprek gehad bij een medium?
Je hoeft geen gerichte vragen te stellen, die komen vanzelf wel tijdens het gesprek.
pi_167888411
Een medium ja?
Ik ben dus gestoord
pi_167888614
quote:
0s.gif Op woensdag 4 januari 2017 20:58 schreef Zelus het volgende:

[..]

Oke, nu snap ik het :)

Je kan het ook anders bekijken: vrienden nemen je zoals je bent, doen ze dat niet, dan zijn het geen vrienden maar kennissen. Zolang jij je moet aanpassen aan je vrienden, klopt er iets niet.

Snap best dat er dan de angst is om weer die muur op te bouwen en alleen te blijven, zonder vrienden. Gelukkig is er nog dit forum, en tig andere op het internet. Misschien kan je lid worden van een club (dmv je hobbie?) en daar andere mensen tegenkomen waar je dan een band mee kan opbouwen?

Heb je wel eens een gesprek gehad bij een medium?
Je hoeft geen gerichte vragen te stellen, die komen vanzelf wel tijdens het gesprek.
Ik heb op zich een goeie groep vrienden en grote kring aan kennissen. Het zijn ook mensen waar ik echt wat aan heb, ze hebben me door een burnout heengesleept. Dus op zich heb ik genoeg mensen om me heen die om mij geven zoals ik ben.

T is alleen als mijn angsten opspelen en paniek komt dat mijn eigen gedachten op tilt slaan en dan kan ik niet meer reel denken.

Ik ben bekend met mediums, maar ik zou niet weten wat ik ermee moet. De oorzaak van problemen waar ik nu mee worstel is vrij duidelijk. Ik heb een aantal overlevingsmechanismen en patronen die destijds gezaaid zijn maar nu voorproblemen zorgen. Het is een kwestie van oefenen en de confrontatie blijven aangaan om ervan af te komen. Makkelijker gezegd dan gedaan overigens want zo makkelijk als ik het hier opschrijf zo lastig vind ik het om mezelf eruit te trekken als het opspeelt. Maar ik doe mn best, en t gaat elke keer iets beter.
pi_167888672
Gewoon doorgaan dan.
Leven!

En niet teveel piekeren/nadenken.
Ik ben dus gestoord
pi_167891284
quote:
1s.gif Op woensdag 4 januari 2017 21:28 schreef hardromacore2.0 het volgende:
Gewoon doorgaan dan.
Leven!

En niet teveel piekeren/nadenken.
Ik doe mn best. Maar als dat laatste zo eenvoudig waa dat zat ik niet in therapie. Maar ik kom r wel.
pi_167911209
Derealisatie is de laatste 2 dagen helaas weer wat erger geworden, zodanig dat ik vanochtend zelfs moeite had om naar de tandarts te gaan voor een afspraak. Is toch niet gezond voor een 19 jarige jongen :/ Gelukkig gaat het eenmaal wel als ik op de fiets zit, het is meer het piekeren van te voren van ''wat als..?''

Is derealisatie trouwens een symptoom van angst dat zich continu kan voordoen, ook al heb je een dag dat je totaal geen angst voelt? Je hoort namelijk vaak dat mensen alleen derealisatie hebben wanneer ze angst ervaren maar ook als ik geen angst ervaar heb ik er nog last van.
pi_167917861
quote:
0s.gif Op woensdag 4 januari 2017 19:58 schreef Zelus het volgende:

[..]

Volgens mij moet je een verwijsbrief hebben van je huisarts, en de behandelaar moet een contract hebben met je zorgverzekering.

De niet officile weg: moet ik dat zien als betalen in natura ofzo???
Als je het even terug had gelezen stond er al dat het zwart werd betaald :)
  vrijdag 6 januari 2017 @ 10:29:49 #111
391049 Zelus
Toewijding en wedijver
pi_167919658
quote:
0s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 07:47 schreef FairyHunted het volgende:

[..]

Als je het even terug had gelezen stond er al dat het zwart werd betaald :)
Dat klopt, las ik toen net dit had gepost.
Fok is te snel aan het worden voor opa :(
pi_167919994
quote:
0s.gif Op donderdag 5 januari 2017 21:09 schreef iPancakeMix het volgende:
Derealisatie is de laatste 2 dagen helaas weer wat erger geworden, zodanig dat ik vanochtend zelfs moeite had om naar de tandarts te gaan voor een afspraak. Is toch niet gezond voor een 19 jarige jongen :/ Gelukkig gaat het eenmaal wel als ik op de fiets zit, het is meer het piekeren van te voren van ''wat als..?''

Is derealisatie trouwens een symptoom van angst dat zich continu kan voordoen, ook al heb je een dag dat je totaal geen angst voelt? Je hoort namelijk vaak dat mensen alleen derealisatie hebben wanneer ze angst ervaren maar ook als ik geen angst ervaar heb ik er nog last van.
Hey, met je vragen kan ik je niet helpen.
Wou effe je een hart onder de riem steken.

Rocket league Boefjes *;
Hell To The Liars
pi_167922572
2016 was echt een kutjaar. Hopelijk wordt dit jaar beter. Mijn paniek is er nog steeds wel, voordat ik de deur uit moet. In plaats van urenlang, duurt het nog maar een kwartiertje.

Maar ik kan nog steeds niet tegen drukte, openbaar vervoer of plotseling lawaai.

Ik heb mezelf op kerstavond n oudjaarsdag uitgedaagd om naar de supermarkt te gaan en stond in beide gevallen met tranen in mijn ogen bij de kassa. Gelukkig ken ik de mensen in de supermarkt wel redelijk en zijn ze heel lief ("het is wel druk h? Ga maar lekker thuis thee drinken! Dat mag wel na een bezoek aan dit gekkenhuis..").

Ik wl graag vooruit, wil weer aan het werk.. maar meer dan een paar uur vrijwilligen bij de Bieb (wat me compleet uitput) zit er nog niet in. ;(
Mon 'en!
pi_167925188
quote:
0s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 10:29 schreef Zelus het volgende:

[..]

Dat klopt, las ik toen net dit had gepost.
Fok is te snel aan het worden voor opa :(
Geeft niet haha, gelukkig is het nu duidelijk en krijgt men geen rare beelden vanwege de niet officile weg :P.. Is wel goedkoper xD
  vrijdag 6 januari 2017 @ 16:47:28 #115
254446 Mevrouw_voor_jou
Mevrouw_voor_jou
pi_167928071
quote:
1s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 12:48 schreef bloempjuh het volgende:
2016 was echt een kutjaar. Hopelijk wordt dit jaar beter. Mijn paniek is er nog steeds wel, voordat ik de deur uit moet. In plaats van urenlang, duurt het nog maar een kwartiertje.

Maar ik kan nog steeds niet tegen drukte, openbaar vervoer of plotseling lawaai.

Ik heb mezelf op kerstavond n oudjaarsdag uitgedaagd om naar de supermarkt te gaan en stond in beide gevallen met tranen in mijn ogen bij de kassa. Gelukkig ken ik de mensen in de supermarkt wel redelijk en zijn ze heel lief ("het is wel druk h? Ga maar lekker thuis thee drinken! Dat mag wel na een bezoek aan dit gekkenhuis..").

Ik wl graag vooruit, wil weer aan het werk.. maar meer dan een paar uur vrijwilligen bij de Bieb (wat me compleet uitput) zit er nog niet in. ;(
Ik snap je frustratie als je wel wil maar gewoon niet kan. Maar met kleine stapjes kom je ook vooruit.

En maak het jezelf niet te moeilijk. Natuurlijk moet je proberen je paniek te boven te komen, maar te grote stappen nemen is ook niet goed.
pi_167928832
quote:
0s.gif Op donderdag 5 januari 2017 21:09 schreef iPancakeMix het volgende:
Derealisatie is de laatste 2 dagen helaas weer wat erger geworden, zodanig dat ik vanochtend zelfs moeite had om naar de tandarts te gaan voor een afspraak. Is toch niet gezond voor een 19 jarige jongen :/ Gelukkig gaat het eenmaal wel als ik op de fiets zit, het is meer het piekeren van te voren van ''wat als..?''

Is derealisatie trouwens een symptoom van angst dat zich continu kan voordoen, ook al heb je een dag dat je totaal geen angst voelt? Je hoort namelijk vaak dat mensen alleen derealisatie hebben wanneer ze angst ervaren maar ook als ik geen angst ervaar heb ik er nog last van.
quote:
0s.gif Op donderdag 5 januari 2017 21:09 schreef iPancakeMix het volgende:
Derealisatie is de laatste 2 dagen helaas weer wat erger geworden, zodanig dat ik vanochtend zelfs moeite had om naar de tandarts te gaan voor een afspraak. Is toch niet gezond voor een 19 jarige jongen :/ Gelukkig gaat het eenmaal wel als ik op de fiets zit, het is meer het piekeren van te voren van ''wat als..?''

Is derealisatie trouwens een symptoom van angst dat zich continu kan voordoen, ook al heb je een dag dat je totaal geen angst voelt? Je hoort namelijk vaak dat mensen alleen derealisatie hebben wanneer ze angst ervaren maar ook als ik geen angst ervaar heb ik er nog last van.
Heb je al hulp?
pi_167930015
quote:
0s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 10:46 schreef Droopie het volgende:

[..]

Hey, met je vragen kan ik je niet helpen.
Wou effe je een hart onder de riem steken.

Rocket league Boefjes *;
De Boefjes ben ik nog lang niet vergeten :*

quote:
0s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 17:25 schreef j95 het volgende:

[..]

[..]

Heb je al hulp?
Het gaat een beetje onhandig allemaal. Even in het kort: Op mijn 12de kreeg ik mijn eerste hyperventilatieaanval na een intensieve voetbaltraining en dit droeg ook paniekaanvallen met zich mee omdat ik dacht dat ik doodging. Uiteindelijk ook derealisatie door gekregen. Na een jaar of 2-3 groeide ik hier overheen en ook het krijgen van een vriendin hielp heel erg. Het ging allemaal perfect, maar eind november 2016 kreeg ik in de bus naar school weer mijn eerste heftige paniekaanval, het was zo erg dat ik mn gezicht en keel etc niet meer voelde van de schrik. 112 gebeld, heeft me helemaal gecontroleerd; bloeddruk, suiker etc was allemaal perfect in orde, lichaamstemperatuur ook, het was dus simpelweg een paniekaanval. De week daarna had ik een hele nacht niet geslapen omdat het niet lukte. De ochtend daarna ging ik onder de douche en jahoor: de derealisatie was weer terug. Ik raakte helemaal in paniek, moest huilen en ging meteen naar de huisarts. Deze heeft me temazepam voorgeschreven voor wanneer ik me paniekerig voelde, en verwees me naar Mentaal Beter, een zorginstantie hier in de buurt.

Hier heb ik een aantal gesprekken doorlopen maar ze kwamen tot de conclusie dat mijn problematiek te complex was om daar te behandelen (ik heb een dossier bij de GGZ waar zij toegang tot hebben en hierin staat dat ik een verleden heb met ADHD, persoonlijkheidsproblematiek, angstproblemen etc).

Nu ben ik dus weer doorverwezen naar de GGZ, echter kan ik hier pas 30 januari terecht voor mijn eerste afpsraak. Heel erg kut dus dat het steeds uit wordt gesteld. Ook moet ik weer een hoop vragenlijsten invullen, maarja dat moet dan maar. Hoop echt dat ik binnenkort goede hulp krijg i.c.m. medicatie want voor mijn gevoel zit ik al sinds m'n 12de in een depressie met pieken en dalen waar ik nog nooit echt uit ben gekomen. Nooit ergens zin in, 23,5 van de 24 uur per dag op m'n kamer zitten als ik geen school heb, ik verwaarloos mezelf door bijvoorbeeld dagen niet te douchen. Echt zwaar kut.
  vrijdag 6 januari 2017 @ 19:59:57 #118
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167932420
quote:
0s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 18:36 schreef iPancakeMix het volgende:

[..]

De Boefjes ben ik nog lang niet vergeten :*

[..]

Het gaat een beetje onhandig allemaal. Even in het kort: Op mijn 12de kreeg ik mijn eerste hyperventilatieaanval na een intensieve voetbaltraining en dit droeg ook paniekaanvallen met zich mee omdat ik dacht dat ik doodging. Uiteindelijk ook derealisatie door gekregen. Na een jaar of 2-3 groeide ik hier overheen en ook het krijgen van een vriendin hielp heel erg. Het ging allemaal perfect, maar eind november 2016 kreeg ik in de bus naar school weer mijn eerste heftige paniekaanval, het was zo erg dat ik mn gezicht en keel etc niet meer voelde van de schrik. 112 gebeld, heeft me helemaal gecontroleerd; bloeddruk, suiker etc was allemaal perfect in orde, lichaamstemperatuur ook, het was dus simpelweg een paniekaanval. De week daarna had ik een hele nacht niet geslapen omdat het niet lukte. De ochtend daarna ging ik onder de douche en jahoor: de derealisatie was weer terug. Ik raakte helemaal in paniek, moest huilen en ging meteen naar de huisarts. Deze heeft me temazepam voorgeschreven voor wanneer ik me paniekerig voelde, en verwees me naar Mentaal Beter, een zorginstantie hier in de buurt.

Hier heb ik een aantal gesprekken doorlopen maar ze kwamen tot de conclusie dat mijn problematiek te complex was om daar te behandelen (ik heb een dossier bij de GGZ waar zij toegang tot hebben en hierin staat dat ik een verleden heb met ADHD, persoonlijkheidsproblematiek, angstproblemen etc).

Nu ben ik dus weer doorverwezen naar de GGZ, echter kan ik hier pas 30 januari terecht voor mijn eerste afpsraak. Heel erg kut dus dat het steeds uit wordt gesteld. Ook moet ik weer een hoop vragenlijsten invullen, maarja dat moet dan maar. Hoop echt dat ik binnenkort goede hulp krijg i.c.m. medicatie want voor mijn gevoel zit ik al sinds m'n 12de in een depressie met pieken en dalen waar ik nog nooit echt uit ben gekomen. Nooit ergens zin in, 23,5 van de 24 uur per dag op m'n kamer zitten als ik geen school heb, ik verwaarloos mezelf door bijvoorbeeld dagen niet te douchen. Echt zwaar kut.
Ja jongen, zonder lullig te willen zijn. Op die manier hoeft derealisatie nauwelijks meer in verband te staan met angst klachten. Zonder enig ritme en isolement kan het makkelijk optreden/ versterken. Zonder dat er een directe (beangstigende) aanleiding is.
Heb je ook nog de halve dag dopjes in je oren en zit je te gamen?
Heel erg moeilijk en kut maar je moet echt nog een tijdje door komen zonder hulp en ook dan zul je niet direct can je klachten af zijn. Help je zelf vast een beetje, opstaan, douchen, zet je raam los en probeer een paar keer per dag een blokje om te gaan. Al is het maar dat. Het kan echt wat schelen.
pi_167934408
quote:
1s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 19:59 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ja jongen, zonder lullig te willen zijn. Op die manier hoeft derealisatie nauwelijks meer in verband te staan met angst klachten. Zonder enig ritme en isolement kan het makkelijk optreden/ versterken. Zonder dat er een directe (beangstigende) aanleiding is.
Heb je ook nog de halve dag dopjes in je oren en zit je te gamen?
Heel erg moeilijk en kut maar je moet echt nog een tijdje door komen zonder hulp en ook dan zul je niet direct can je klachten af zijn. Help je zelf vast een beetje, opstaan, douchen, zet je raam los en probeer een paar keer per dag een blokje om te gaan. Al is het maar dat. Het kan echt wat schelen.
Ik weet niet hoeveel uur je tegenwoordig achter je computer zit, maar bovenstaand advies kan ik weinig tegenin brengen.

Een beetje je hoofd prikkelen met frisse lucht kan echt geen kwaad.
Op de manier hoe je leefde (en volgens mij is het niet beter gegaan sindsdien) is funest voor, ehhh alles.

Ramen open, douchen, boterham eten en 2x per dag half uur lopen is wel het minste wat je kan doen.

Kan me niet voorstellen dat het geen positieve (klein) stapje de goede richting in is.
Hell To The Liars
  zaterdag 7 januari 2017 @ 01:03:18 #120
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_167941389
Ik kan soms echt schrikken van dromen. Ik had eergisteren een droom, ik weet niet wat ik er mee moet. Ik was ontvoerd, samen met mijn zusje. Ik zag een uitgang en ik ontsnapte, alleen liet haar achter om zelf weg te kunnen komen.

Het zal met de fase waar ik nu misschien in zit te maken hebben, maar dat ik zoiets kon doen, al in een droom. Haar achter laten voor mijn eigen gewin, echt kut. In het echt zal ik dit nooit doen, al zeg ik nooit nooit. Ik zal haar nooit daar aan haar lot achterlaten om zelf te ontsnappen. Dromen zijn ook maar opties, maar toch, ik voel me kut over het feit dat ik haar uberhaupt zo achter kan laten in een hypothetische situatie, terwijl ik weet dat het voor haar fataal is.

Dromen kunnen gek zijn.
Ignorance is bliss
pi_167941603
quote:
0s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 18:36 schreef iPancakeMix het volgende:

[..]

De Boefjes ben ik nog lang niet vergeten :*

[..]

Het gaat een beetje onhandig allemaal. Even in het kort: Op mijn 12de kreeg ik mijn eerste hyperventilatieaanval na een intensieve voetbaltraining en dit droeg ook paniekaanvallen met zich mee omdat ik dacht dat ik doodging. Uiteindelijk ook derealisatie door gekregen. Na een jaar of 2-3 groeide ik hier overheen en ook het krijgen van een vriendin hielp heel erg. Het ging allemaal perfect, maar eind november 2016 kreeg ik in de bus naar school weer mijn eerste heftige paniekaanval, het was zo erg dat ik mn gezicht en keel etc niet meer voelde van de schrik. 112 gebeld, heeft me helemaal gecontroleerd; bloeddruk, suiker etc was allemaal perfect in orde, lichaamstemperatuur ook, het was dus simpelweg een paniekaanval. De week daarna had ik een hele nacht niet geslapen omdat het niet lukte. De ochtend daarna ging ik onder de douche en jahoor: de derealisatie was weer terug. Ik raakte helemaal in paniek, moest huilen en ging meteen naar de huisarts. Deze heeft me temazepam voorgeschreven voor wanneer ik me paniekerig voelde, en verwees me naar Mentaal Beter, een zorginstantie hier in de buurt.

Hier heb ik een aantal gesprekken doorlopen maar ze kwamen tot de conclusie dat mijn problematiek te complex was om daar te behandelen (ik heb een dossier bij de GGZ waar zij toegang tot hebben en hierin staat dat ik een verleden heb met ADHD, persoonlijkheidsproblematiek, angstproblemen etc).

Nu ben ik dus weer doorverwezen naar de GGZ, echter kan ik hier pas 30 januari terecht voor mijn eerste afpsraak. Heel erg kut dus dat het steeds uit wordt gesteld. Ook moet ik weer een hoop vragenlijsten invullen, maarja dat moet dan maar. Hoop echt dat ik binnenkort goede hulp krijg i.c.m. medicatie want voor mijn gevoel zit ik al sinds m'n 12de in een depressie met pieken en dalen waar ik nog nooit echt uit ben gekomen. Nooit ergens zin in, 23,5 van de 24 uur per dag op m'n kamer zitten als ik geen school heb, ik verwaarloos mezelf door bijvoorbeeld dagen niet te douchen. Echt zwaar kut.
Hopelijk krijg je dan eindelijk goede hulp. En wat ze hierboven ook zeggen: ritme is heel belangrijk, probeer daar zelf aan te werken. Als ik een week lang heel laat naar bed ga en lang blijf liggen krijg ik ook meer last.
  zondag 8 januari 2017 @ 21:58:37 #122
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_167989814
quote:
1s.gif Op vrijdag 6 januari 2017 12:48 schreef bloempjuh het volgende:
2016 was echt een kutjaar. Hopelijk wordt dit jaar beter. Mijn paniek is er nog steeds wel, voordat ik de deur uit moet. In plaats van urenlang, duurt het nog maar een kwartiertje.

Maar ik kan nog steeds niet tegen drukte, openbaar vervoer of plotseling lawaai.

Ik heb mezelf op kerstavond n oudjaarsdag uitgedaagd om naar de supermarkt te gaan en stond in beide gevallen met tranen in mijn ogen bij de kassa. Gelukkig ken ik de mensen in de supermarkt wel redelijk en zijn ze heel lief ("het is wel druk h? Ga maar lekker thuis thee drinken! Dat mag wel na een bezoek aan dit gekkenhuis..").

Ik wl graag vooruit, wil weer aan het werk.. maar meer dan een paar uur vrijwilligen bij de Bieb (wat me compleet uitput) zit er nog niet in. ;(
Ah Bloempjuh, je zet jezelf ook wel voor het blok hoor. Op zulke dagen naar de winkel...
Ik hoop dat het een beter jaar wordt voor jou :)
  maandag 9 januari 2017 @ 11:24:05 #123
254446 Mevrouw_voor_jou
Mevrouw_voor_jou
pi_167999487
Ik ben weer begonnen met lezen van het boek 'Zelfcompassie' van Christine Neff. Het heeft me toen ik anderhalf jaar geleden een burn out kreeg heel veel geholpen en ik merk nu ik zo worstel met angsten dat ik er opnieuw veel aan heb. Ik kan het iedereen aanraden.
pi_168003166
quote:
1s.gif Op zondag 8 januari 2017 21:58 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Ah Bloempjuh, je zet jezelf ook wel voor het blok hoor. Op zulke dagen naar de winkel...
Ik hoop dat het een beter jaar wordt voor jou :)
Ik wilde kijken of ik het aankon. Natuurlijk heb ik 't overleefd en huilen in de supermarkt was niet het eind van de wereld, maar het was wel extreem vervelend/eng/k*t en ik ben daarna een paar dagen niet buiten geweest.

Ik ga nog maar 1x per 3 weken naar mijn psych en ga (dus) ook echt wel vooruit. Maar ik hoopte dat ik na een jaar thuiszitten toch onderhand weer een baan zou hebben of er klaar voor zou zijn. Dat is cht niet zo. Ik heb nog regelmatig huilbuien voor ik ergens naartoe moet en sta nog vaak te shaken in een winkel als iemand me vragen stelt buiten "goedemiddag, kan ik u helpen?".

Ik wil ook wel iets doen met de oorzaak van mijn burn-out (hyper-perfectionisme, iedereen willen pleasen en paniek als dit niet lukt). Maar weet niet zo goed hoe ik dit ter sprake moet brengen bij de psych. Ze is juist overtuigd dat ik een succesverhaal ben.
Mon 'en!
  maandag 9 januari 2017 @ 15:22:23 #125
254446 Mevrouw_voor_jou
Mevrouw_voor_jou
pi_168004408
quote:
1s.gif Op maandag 9 januari 2017 14:16 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ik wilde kijken of ik het aankon. Natuurlijk heb ik 't overleefd en huilen in de supermarkt was niet het eind van de wereld, maar het was wel extreem vervelend/eng/k*t en ik ben daarna een paar dagen niet buiten geweest.

Ik ga nog maar 1x per 3 weken naar mijn psych en ga (dus) ook echt wel vooruit. Maar ik hoopte dat ik na een jaar thuiszitten toch onderhand weer een baan zou hebben of er klaar voor zou zijn. Dat is cht niet zo. Ik heb nog regelmatig huilbuien voor ik ergens naartoe moet en sta nog vaak te shaken in een winkel als iemand me vragen stelt buiten "goedemiddag, kan ik u helpen?".

Ik wil ook wel iets doen met de oorzaak van mijn burn-out (hyper-perfectionisme, iedereen willen pleasen en paniek als dit niet lukt). Maar weet niet zo goed hoe ik dit ter sprake moet brengen bij de psych. Ze is juist overtuigd dat ik een succesverhaal ben.
Ik heb zelf een burn out gehad en herken heel goed wat je omschrijft. Die gevoelens en twijfels zijn heel normaal bij een burn out, en zeker na een jaar is dat nog lang niet weg. Vanuit het perspectief van je psych snap ik het succesverhaal, uit ervaring weet ik ook dat het zo niet voelt. Na een jaar wil je verdorie weer eens 'normaal' kunnen leven en is het enorm frustrerend als dat niet lukt. Voor mij is het anderhalf jaar geleden en nog steeds merk ik dat ik niet volledig hersteld ben.

Maar je herstelt niet zomaar even van een burnout. Je hebt je lijf en psyche jaren overvraagd en uitgeput. Dat moet herstellen en tegelijk moet je met jezelf aan de slag om te leren jezelf liever te behandelen. Dat is zwaar en het vergt veel van je. Wees lief voor jezelf, leg dat tijdschema dat je jezelf oplegt weg want daarmee leg je jezelf precies die druk op die je je burn out ingeholpen heeft, en dat is nergens voor nodig. Ook als je niet perfect bent ben je de moeite waard en mag je troost en lievigheid van jezelf vragen.
  maandag 9 januari 2017 @ 15:29:27 #126
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_168004576
quote:
1s.gif Op maandag 9 januari 2017 14:16 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ik wilde kijken of ik het aankon. Natuurlijk heb ik 't overleefd en huilen in de supermarkt was niet het eind van de wereld, maar het was wel extreem vervelend/eng/k*t en ik ben daarna een paar dagen niet buiten geweest.

Ik ga nog maar 1x per 3 weken naar mijn psych en ga (dus) ook echt wel vooruit. Maar ik hoopte dat ik na een jaar thuiszitten toch onderhand weer een baan zou hebben of er klaar voor zou zijn. Dat is cht niet zo. Ik heb nog regelmatig huilbuien voor ik ergens naartoe moet en sta nog vaak te shaken in een winkel als iemand me vragen stelt buiten "goedemiddag, kan ik u helpen?".

Ik wil ook wel iets doen met de oorzaak van mijn burn-out (hyper-perfectionisme, iedereen willen pleasen en paniek als dit niet lukt). Maar weet niet zo goed hoe ik dit ter sprake moet brengen bij de psych. Ze is juist overtuigd dat ik een succesverhaal ben.
Snap ik maar ik bedoelde gewoon dat een heleboel mensen zonder psychische klachten op die dagen ook de supermarkt vermijden. Je zoekt het wel uit wat dat betreft. Heb je nog andere activiteiten dan naar de winkel gaan en vrijwilligerswerk?
pi_168004603
quote:
1s.gif Op maandag 9 januari 2017 15:22 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]


Ik heb 10 maanden thuis gezeten en exact hoe jij het schrijft !
Hell To The Liars
pi_168006004
quote:
1s.gif Op maandag 9 januari 2017 15:29 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Snap ik maar ik bedoelde gewoon dat een heleboel mensen zonder psychische klachten op die dagen ook de supermarkt vermijden. Je zoekt het wel uit wat dat betreft. Heb je nog andere activiteiten dan naar de winkel gaan en vrijwilligerswerk?
Ik ga wel 3x per week naar de winkel en/of naar bio weekmarkt op zaterdag (om mezelf buiten te krijgen) en ga soms (2-3x per maand) naar de sportschool.
En dan hier en daar nog een sociale activiteit (terrasje, een keer shoppen) hier en daar (ong 1x per maand). Die laatste categorie heeft wel flink te lijden gehad in 2016, heb hl veel dingen afgezegd ivm paniek.
Mon 'en!
pi_168006075
quote:
1s.gif Op maandag 9 januari 2017 15:22 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik heb zelf een burn out gehad en herken heel goed wat je omschrijft. Die gevoelens en twijfels zijn heel normaal bij een burn out, en zeker na een jaar is dat nog lang niet weg. Vanuit het perspectief van je psych snap ik het succesverhaal, uit ervaring weet ik ook dat het zo niet voelt. Na een jaar wil je verdorie weer eens 'normaal' kunnen leven en is het enorm frustrerend als dat niet lukt. Voor mij is het anderhalf jaar geleden en nog steeds merk ik dat ik niet volledig hersteld ben.

Maar je herstelt niet zomaar even van een burnout. Je hebt je lijf en psyche jaren overvraagd en uitgeput. Dat moet herstellen en tegelijk moet je met jezelf aan de slag om te leren jezelf liever te behandelen. Dat is zwaar en het vergt veel van je. Wees lief voor jezelf, leg dat tijdschema dat je jezelf oplegt weg want daarmee leg je jezelf precies die druk op die je je burn out ingeholpen heeft, en dat is nergens voor nodig. Ook als je niet perfect bent ben je de moeite waard en mag je troost en lievigheid van jezelf vragen.
O+
Ik weet dat mijn psych ergens gelijk heeft. Toen ik mid 2016 bij haar aanklopte zat ik er elke week te huilen en had ik na elke stap buiten een halve dag nodig om bij te komen. Maar ik heb er genoeg van :)
Mon 'en!
  maandag 9 januari 2017 @ 18:30:28 #130
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_168008708
quote:
1s.gif Op maandag 9 januari 2017 16:23 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ik ga wel 3x per week naar de winkel en/of naar bio weekmarkt op zaterdag (om mezelf buiten te krijgen) en ga soms (2-3x per maand) naar de sportschool.
En dan hier en daar nog een sociale activiteit (terrasje, een keer shoppen) hier en daar (ong 1x per maand). Die laatste categorie heeft wel flink te lijden gehad in 2016, heb hl veel dingen afgezegd ivm paniek.
Snap ik hoor. Is het niet wat om n keer supermarkt te vervangen door een andere activiteit of een sociale activiteit. Ik snap dat er boodschappen gedaan moeten worden hoor. Maar het is ook nogal een plek, druk, meeste mensen zijn gejaagd, als het niet lukt heb je geen eten en negatieve spiraal die daarbij hoort. Misschien als je het kunt vervangen door een andere activiteit, ergens wat drinken waar geen kip komt of wat dan ook, als andere dingetjes ook een beetje lukken dan wordt dat ene zelfde ding doen misschien ook iets minder groot. Ik bedoel het niet verkeerd en mijn zinnen zijn vaak wat krom maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
pi_168018121
quote:
1s.gif Op maandag 9 januari 2017 18:30 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Snap ik hoor. Is het niet wat om n keer supermarkt te vervangen door een andere activiteit of een sociale activiteit. Ik snap dat er boodschappen gedaan moeten worden hoor. Maar het is ook nogal een plek, druk, meeste mensen zijn gejaagd, als het niet lukt heb je geen eten en negatieve spiraal die daarbij hoort. Misschien als je het kunt vervangen door een andere activiteit, ergens wat drinken waar geen kip komt of wat dan ook, als andere dingetjes ook een beetje lukken dan wordt dat ene zelfde ding doen misschien ook iets minder groot. Ik bedoel het niet verkeerd en mijn zinnen zijn vaak wat krom maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Ik snap 'm. En dat is een goed idee. :)
Mon 'en!
  dinsdag 10 januari 2017 @ 21:03:56 #132
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_168038522
Ik kom er steeds meer achter dat de angst en nervositeit die ik met bepaalde vrienden ervaar de laatste tijd, komt uit herrineringen van toen ik gepest ben vroeger. Dat machteloze gevoel van iemand die sterker dan mij is, of dingen probeert om mij sociaal voor gek te zetten. Het ouwehoeren met vrienden (wat ik zelf net zo goed doe), blijkt echt die snaar ineens te raken. Ik voel me bang, boos en aangevallen, wil weg, de confrontatie ontlopen. Dit vooral met betrekking tot 1 specifieke vriend. Ik had nooit gedacht dat ervaringen van toen nog zo'n impact hadden kunnen hebben.

Hoe eng ik confrontaties en de hele situatie nu ook vindt, ik realiseer me dat ik nu de kans heb om voor mezelf op te komen en (ook al is het vaak speels) mijn mannetje te staan en voor mijn eigen mening op te komen. Ja, ik verlies daardoor misschien contacten of het komt tot een (aggresieve) confrontatie, ik vertik het nog langer om over mezelf heen te laten lopen. Niet meer aftaaien bij mensen waar ik gentimideerd door ben, maar vol de confrontatie in als ik het er niet mee eens ben. Het is onprettig dat bepaalde vrienden die ik nu heb dit gevoel oproepen, maar ergens leren ze mij misschien wel een van de belangrijkste lessen uit mijn leven, wat de gevolgen ook zijn.
Ignorance is bliss
pi_168038667
quote:
0s.gif Op dinsdag 10 januari 2017 21:03 schreef duracellkonijntje het volgende:
Ik kom er steeds meer achter dat de angst en nervositeit die ik met bepaalde vrienden ervaar de laatste tijd, komt uit herrineringen van toen ik gepest ben vroeger. Dat machteloze gevoel van iemand die sterker dan mij is, of dingen probeert om mij sociaal voor gek te zetten. Het ouwehoeren met vrienden (wat ik zelf net zo goed doe), blijkt echt die snaar ineens te raken. Ik voel me bang, boos en aangevallen, wil weg, de confrontatie ontlopen. Dit vooral met betrekking tot 1 specifieke vriend. Ik had nooit gedacht dat ervaringen van toen nog zo'n impact hadden kunnen hebben.

Hoe eng ik confrontaties en de hele situatie nu ook vindt, ik realiseer me dat ik nu de kans heb om voor mezelf op te komen en (ook al is het vaak speels) mijn mannetje te staan en voor mijn eigen mening op te komen. Ja, ik verlies daardoor misschien contacten of het komt tot een (aggresieve) confrontatie, ik vertik het nog langer om over mezelf heen te laten lopen. Niet meer aftaaien bij mensen waar ik gentimideerd door ben, maar vol de confrontatie in als ik het er niet mee eens ben. Het is onprettig dat bepaalde vrienden die ik nu heb dit gevoel oproepen, maar ergens leren ze mij misschien wel een van de belangrijkste lessen uit mijn leven, wat de gevolgen ook zijn.
^O^
Ik ben dus gestoord
pi_168040231
Duracel, kan de confrontatie ook niet juist zijn dat je met die vriend(en) -buiten een door jou genoemde situatie, dus soort van op neutraal terrein- jouw issues hiermee bespreekt?

Ik begrijp toch goed dat de betreffende vrienden niet dezelfde personen zijn die jou vroeger hebben gepest, maar nieuwe mensen die je als vriend ziet?

Onder vrienden moet het toch juist mogelijk zijn elkaars zwakheden te bespreken en die ook te respecteren.

Zeker omdat jij aangeeft zelf ook mee te doen met dat geplaag (iets heel anders dan, maar met een flinterdunne grens nr pesten) kan ik me voorstellen dat zij zich van geen kwaad bewust zijn en helemaal niet de bedoeling hebben je echt te raken.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_168040426
Even een ordinaire linkdump van 24 Uur Met.. Myrthe van der Meer, schrijfster van Paaz en Up. Ze is bipolair en heeft asperger.
Ik begrijp haar helemaal als het op 'buiten de deur komen' gaat.

Anyways. Heldin. n het is gewoon een goed programma.

Mon 'en!
  woensdag 11 januari 2017 @ 11:19:15 #136
37478 Luchtbel
Memories in progress
pi_168049046
quote:
1s.gif Op dinsdag 10 januari 2017 21:44 schreef bloempjuh het volgende:
Even een ordinaire linkdump van 24 Uur Met.. Myrthe van der Meer, schrijfster van Paaz en Up. Ze is bipolair en heeft asperger.
Ik begrijp haar helemaal als het op 'buiten de deur komen' gaat.

Anyways. Heldin. n het is gewoon een goed programma.

Eens. Al vind ik het nogal gewaagd om iemand die al donkere gedachten heeft vierentwintig uur in n ruimte met Theo Maassen te plaatsen ;)

Ik vind het toen ik het ooit zag en las vooral erg fijn dat er ook iemand was die aangaf altijd gedacht te hebben dat iedereen eigenlijk dood wilde. Dat die gedachte, dat gevoel, je basis is. En dat andere mensen dat echt vaak niet kunnen geloven. En hoe raar het ook is als andere mensen niet zo schijnen te leven.
  woensdag 11 januari 2017 @ 22:29:18 #137
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_168064222
quote:
0s.gif Op dinsdag 10 januari 2017 21:40 schreef DancingPhoebe het volgende:
Duracel, kan de confrontatie ook niet juist zijn dat je met die vriend(en) -buiten een door jou genoemde situatie, dus soort van op neutraal terrein- jouw issues hiermee bespreekt?

Ik begrijp toch goed dat de betreffende vrienden niet dezelfde personen zijn die jou vroeger hebben gepest, maar nieuwe mensen die je als vriend ziet?

Onder vrienden moet het toch juist mogelijk zijn elkaars zwakheden te bespreken en die ook te respecteren.

Zeker omdat jij aangeeft zelf ook mee te doen met dat geplaag (iets heel anders dan, maar met een flinterdunne grens nr pesten) kan ik me voorstellen dat zij zich van geen kwaad bewust zijn en helemaal niet de bedoeling hebben je echt te raken.
Je hebt gelijk over dat het een dunne lijn is en het zijn inderdaad compleet andere mensen. Er over praten met hen vind ik erg moeilijk, ik houd het er niet zo van om het over zoiets dieps van me te hebben. Ik denk vooral uit angst voor negatieve reacties en voor schut staan.

Daar komt bij dat we elkaar al jaren kennen en dit gewoon over een weer gaat. Het is puur speels. We uiten ook vaak genoeg hoe gek we op elkaar zijn als vrienden.

Voor mij is het belangrijk dat ik mijn eigen issues niet op hen projecteer. Dat ik hen er slachtoffer van maak zegmaar. Ik wil gezond assertief zijn, niet aggressief. Misschien komt het moment wel dat ik het uit (heb het er met een andere vriend wel uitgebreid over gehad, maar hij zit niet in die groep), alleen voorlopig doe ik dit nu liever nog niet. Ik zie het meer als een kans om mezelf te ontwikkelen.
Ignorance is bliss
pi_168072013
quote:
1s.gif Op woensdag 11 januari 2017 22:29 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Je hebt gelijk over dat het een dunne lijn is en het zijn inderdaad compleet andere mensen. Er over praten met hen vind ik erg moeilijk, ik houd het er niet zo van om het over zoiets dieps van me te hebben. Ik denk vooral uit angst voor negatieve reacties en voor schut staan.

Daar komt bij dat we elkaar al jaren kennen en dit gewoon over een weer gaat. Het is puur speels. We uiten ook vaak genoeg hoe gek we op elkaar zijn als vrienden.

Voor mij is het belangrijk dat ik mijn eigen issues niet op hen projecteer. Dat ik hen er slachtoffer van maak zegmaar. Ik wil gezond assertief zijn, niet aggressief. Misschien komt het moment wel dat ik het uit (heb het er met een andere vriend wel uitgebreid over gehad, maar hij zit niet in die groep), alleen voorlopig doe ik dit nu liever nog niet. Ik zie het meer als een kans om mezelf te ontwikkelen.
Ik denk dat het onderscheid tussen assertief en agressief inderdaad is wat mij in jouw post triggerde. Die kwam bij mij over als "ik sla er op los!!" (maar dan verbaal).

Dan reageer je eigenlijk agressief op iets wat dus niet agressief bedoeld is en daarmee ben jij eigenlijk degene die het vuur opent als het ware.

Ik heb dat een keer meegemaakt met een vriend van me en dat heeft me heel erg geraakt en de vriendschap wezenlijk verandert. Context is compleet anders, maar ook hij zat ergens mee. En in plaats van dat hij me dat gewoon vertelde over een glaasje wijn, zodat we er als vrienden over konden praten en een oplossing zoeken, kreeg ik uit het niets de volle lading. Daarin zaten me eigenlijk 2 dingen dwars. Het was (ver) over die lastig definieerbare grens en daarbij zit je blijkbaar al een tijd allemaal onaardige dingen over mij te denken en vertrouw je mij niet genoeg om bij mij te fact checken...

In jouw post heb je het ook over agressieve confrontaties die je mogelijk contacten kunnen kosten. Dan denk ik, probeer eens een andere manier van confronteren. Een kwetsbaardere misschien? Maar ik heb geleerd dat het min of meer ok is dat het ok is wanneer je niet krijgt wat je wil, als je je eerlijkste intenties (dus je kwetsbaarst?) hebt getoond en daar naar hebt gehandeld.

Ik kan dan wel verdrietig zijn over dat dingen anders zijn uitgepakt dan ik had gehoopt, maar omdat ik volledig vanuit mijn waarheid en waarden heb gehandeld is het toch ok. Ik denk daarbij dan dat is dus wel had kunnen krijgen wat ik had willen hebben, maar dat ik daarvoor een stukje van mezelf had moeten verloochenen dat ik niet bereid ben te verloochenen.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
pi_168073730
Ik ben in mijn therapie heel erg bezig met communiceren omdat ik zelf de neiging heb of om af te kappen of enorm bot van me af te bijten. Terwijl de middenweg zoveel handiger is.

Mijn therapeut helpt me om het bij mezelf te houden als ik iemand weerwoord geef. Op die manier geef je wel een duidelijke grens aan maar zonder de andere persoon daarmee aan te vallen. Voor mij werkt het, al is het iets dat ik nog bewust moet integreren.

Momenteel zit ik echt even in mijn eigen kleine bubbeltje om al het geleerde van 't afgelopen jaar te herhalen en te oefenen. Ik merk dat al die wijze adviezen en hulp langzaam weer wat aan het verslappen waren, vandaar al die paniek de afgelopen tijd. Dus nu ben ik echt even op herhaling en het werkt goed, ik voel me sterker worden en ook beter in m'n vel.
pi_168121332
Mooie en herkenbare televisie bij Jinek over depressie.
Hell To The Liars
pi_168121759
Weer terug bij af :{ . De afgelopen dagen het idee gehad dat het wat beter ging met m'n angstproblemen, ook een halve dag buitenshuis geweest zonder eigenlijk echt heel angstig te zijn geweest.

In de avond van 12 januari heb ik 2 uurtjes geslapen, van ongeveer 6 tot 8 uur, had namelijk een migraineaanval en ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Toen ik eenmaal wakker werd ging het weer. Vanwege dit dutje ging ik 's nachts later naar bed, ik viel rond half 3 in slaap. Uiteindelijk werd ik om 4 uur weer wakker, en wat ik ook probeerde, ik kwam gewoon niet meer in slaap.. Uiteindelijk gaf ik het op en zei ik tegen mezelf, ach.. Blijf dan maar gewoon wakker, dus dat deed ik ook. Dat was de domste fout van mijn leven. Ik ben dus op anderhalf uur slaap naar school gegaan, en ik merkte al aan mezelf dat zodra ik de voordeur uiitstapte, ik al angstig werd.

Uiteindelijk heb ik het gered tot school, en daar kreeg ik weer een paniekaanval in de klas. Ik heb deze gelukkig onder controle weten te houden. Eenmaal in de pauze liepen we naar de aula en toen kreeg ik pas echt lichamelijk last. Ik begon vlekken te zien, ik werd duizelig, het was net alsof mijn benen wankelde en ik er niet meer op kon staan. Ik probeerde meteen iets te eten en iets van suiker te eten, maar tevergeefs.. Ik heb uiteindelijk de concierge opgezocht en deze heeft me in een rustige kamer plat op de grond gelegd met mijn benen omhoog, zodat er weer bloed naar mijn hersenen kon stromen. Hierna ben ik door mijn vader opgehaald, ik kwam toen rond half 1 weer thuis en was toen zo moe dat ik (met kleine onderbrekingen) tot 8 uur 's avonds heb geslapen. Daarna wat gegeten, en nu zit ik weer weer wakker. Ik ga weer eens beginnen met melatonine, kijken of dat helpt. Uurtje geleden twee capsules ingenomen, ik kijk wel of ik zometeen in slaap kom.

Ik merk vooral dat het ook angst voor angst is. De laatste keer dat ik zo weinig sliep had ik ook een paniekaanval, en dat knaagde aan mij en heeft er misschien ook wel voor gezorgd dat ik het nu weer kreeg. Volgende week moet ik bloed laten prikken, zodat we eventuele andere oorzaken (shildklierproblemen, suikerziekte etc) kunnen diagnosticeren of juist uitsluiten.

Ik voel me zo vreselijk kut nu. Ik ben een 19 jarige knul die gezond hoort te zijn en hoort te genieten van zijn leven, en in plaats daarvan durf ik nu nog maar amper mijn huis uit. Ik ben niet suicidaal en zal ook nooit willen overwegen om er een einde aan te maken, ik ben op het moment gewoon het spoor bijster en het feit dat alles bij de GGZ zo vol zit helpt ook niet; kan 30 januari pas terecht voor mijn intakegesprek.

31 januari begint mijn 6 maanden lange full-time stage en ik weet zeker dat ik die op deze manier niet ga redden. Ik ben echt zo bang, alles gaat fout en het is net alsof ik hier nooit meer uit kom ;(
pi_168124335
quote:
0s.gif Op zaterdag 14 januari 2017 01:33 schreef iPancakeMix het volgende:
Weer terug bij af...
Jeetje, jouw verhaal klinkt z herkenbaar! Klein verschil: ik was op het moment van bijna-flauwvallen docent en 32. :)

Ik heb mezelf dmv 'exposure therapy' (met hulp van een psycholoog) laten inzien dat angst-opwekkende situaties niet echt eng zijn. En ik ben aan het inzien dat mijn paniek vaak puur lichamelijk is, dat het ontlading is die er 'gewoon even uit moet'. Ik geef mezelf na een bezoek aan de supermarkt bijvoorbeeld een half uurtje om uit te razen, dmv hardlopen f flink huilen.

MAAR.. dit had ik niet zonder mijn psych gekund. Zij houdt me op het juiste pad en daagt me uit ("wat als je nou eens naar een compleet andere supermarkt gaat?").

Advies aan jou: neem het jezelf niet kwalijk. Probeer te achterhalen of je paniek een soort trigger heeft (in mijn geval: drukte en verdwalen) die je een beetje kan ontlopen, tot je tijd/energie hebt om eraan te werken. En geef aan jezelf toe dat je last hebt van paniek. Neem iemand (decaan op school? Mentor? Iemand op stage?) in vertrouwen zodat zij weten wat er aan de hand is.

Succes. :*
Mon 'en!
pi_168231196
Ik ben 28 december begonnen met het slikken van sertraline, merk helaas nog niet dat het werkt, maar dat duurt natuurlijk een tijdje. Wel slik ik nu sinds 29 december 1x Oxazepam 50mg per dag (muv weekend) en moet daar mee afbouwen van de psychiater, maar ik vind dat stiekem best wel kut :P Ik snap dat je lichamelijk er heel snel aan went en dat de dosis straks misschien niet meer voldoende is, maar wat een heerlijk gevoel geeft zo'n pilletje me. Naast alle lichamelijke spanningsklachten die verdwijnen (waar ik al hl blij mee ben), zorgt het ook voor een heldere geest. Ik heb ADHD en dat wordt door mn depressie en angststoornis erg versterkt, maar met zo'n oxazepam heb ik helemaal geen last meer van mn ADHD :P Probeer nu al paar dagen een dosis over te slaan of een halfje te nemen, maar merk toch dat dat me niet echt lukt. Ik ben gewoon een beter persoon met oxa, zowel werk als prive, waardoor ik het gewoon echt vervelend vind om te moeten stoppen, na zo'n korte tijd al :'). Wil gewoon niet weer veranderen in een drukke, chaotische, neurotische, sombere en gespannen persoon. Zijn er hier mensen die ervaring hebben met langdurig oxazepam slikken? Lees op internet toch ook wel weer veel verhalen van mensen die het jarenlang slikken en de werking hetzelfde blijft. Zie mn psychiater over 1,5 week weer en als het goed is, is mn voorraad dan ook op dus zal het dan ook gelijk met haar over hebben. Ik zou het toch wel fijn vinden als ik in ieder geval nog een paar weken het door mag blijven gebruiken, tot mn sertraline wellicht aanslaat.
pi_168231595
quote:
0s.gif Op zaterdag 14 januari 2017 00:48 schreef Droopie het volgende:
Mooie en herkenbare televisie bij Jinek over depressie.
Wat opvallend is dat beide, Thomas en dat meisje van The Voice, beide zeggen dat niks hen meer uitmaakt....

Maar toch, zeker Thomas, weet heel goed wat belangrijk is.... Dat kun je merken aan zijn shows en de inhoud.

Nu heb ik uit eigen ervaring met depressie meer de conclusie getrokken dat je jezelf ook veel aan het overtuigen bent dat niks je boeit. Misschien moeten mensen zichzelf meer overtuigen dat dingen hen wel boeit...
pi_168231723
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 januari 2017 21:31 schreef ludovico het volgende:

[..]

Wat opvallend is dat beide, Thomas en dat meisje van The Voice, beide zeggen dat niks hen meer uitmaakt....

Maar toch, zeker Thomas, weet heel goed wat belangrijk is.... Dat kun je merken aan zijn shows en de inhoud.

Nu heb ik uit eigen ervaring met depressie meer de conclusie getrokken dat je jezelf ook veel aan het overtuigen bent dat niks je boeit. Misschien moeten mensen zichzelf meer overtuigen dat dingen hen wel boeit...
Bedoel je niet Mike Bodd, en ja het klopt enerzijds wel.
Als je eenmaal gaat denken ik ben depressief en nu moet ik mij klote voelen, dan had ik de neiging om mijzelf de symptonen ook wel aan te praten.
Hell To The Liars
pi_168231910
quote:
1s.gif Op dinsdag 17 januari 2017 21:34 schreef Droopie het volgende:

[..]

Bedoel je niet Mike Bodd, en ja het klopt enerzijds wel.
Als je eenmaal gaat denken ik ben depressief en nu moet ik mij klote voelen, dan had ik de neiging om mijzelf de symptonen ook wel aan te praten.
Mike en Thomas show... Ik haalde ze even door elkaar, ja Mike.
pi_168232109
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 januari 2017 21:19 schreef SLP_ het volgende:
Ik ben 28 december begonnen met het slikken van sertraline, merk helaas nog niet dat het werkt, maar dat duurt natuurlijk een tijdje. Wel slik ik nu sinds 29 december 1x Oxazepam 50mg per dag (muv weekend) en moet daar mee afbouwen van de psychiater, maar ik vind dat stiekem best wel kut :P Ik snap dat je lichamelijk er heel snel aan went en dat de dosis straks misschien niet meer voldoende is, maar wat een heerlijk gevoel geeft zo'n pilletje me. Naast alle lichamelijke spanningsklachten die verdwijnen (waar ik al hl blij mee ben), zorgt het ook voor een heldere geest. Ik heb ADHD en dat wordt door mn depressie en angststoornis erg versterkt, maar met zo'n oxazepam heb ik helemaal geen last meer van mn ADHD :P Probeer nu al paar dagen een dosis over te slaan of een halfje te nemen, maar merk toch dat dat me niet echt lukt. Ik ben gewoon een beter persoon met oxa, zowel werk als prive, waardoor ik het gewoon echt vervelend vind om te moeten stoppen, na zo'n korte tijd al :'). Wil gewoon niet weer veranderen in een drukke, chaotische, neurotische, sombere en gespannen persoon. Zijn er hier mensen die ervaring hebben met langdurig oxazepam slikken? Lees op internet toch ook wel weer veel verhalen van mensen die het jarenlang slikken en de werking hetzelfde blijft. Zie mn psychiater over 1,5 week weer en als het goed is, is mn voorraad dan ook op dus zal het dan ook gelijk met haar over hebben. Ik zou het toch wel fijn vinden als ik in ieder geval nog een paar weken het door mag blijven gebruiken, tot mn sertraline wellicht aanslaat.
5 Mg per keer is best flink, of is het er een met vertraagde afgifte? Ik slik zo nodig 10 Mg per keer, na het ook een tijdje dagelijks geslikt te hebben (2x 10 overdag, 2x 10 voor het slapen gaan).

Misschien is zoiets wel mogelijk, een noodvoorraadje oxazepam voor als het even echt niet gaat.
Keep the ones that heard you when you never said a word.
pi_168232629
quote:
1s.gif Op dinsdag 17 januari 2017 21:44 schreef Fripsel het volgende:

[..]

5 Mg per keer is best flink, of is het er een met vertraagde afgifte? Ik slik zo nodig 10 Mg per keer, na het ook een tijdje dagelijks geslikt te hebben (2x 10 overdag, 2x 10 voor het slapen gaan).

Misschien is zoiets wel mogelijk, een noodvoorraadje oxazepam voor als het even echt niet gaat.
Ik wil eigenlijk sowieso alleen gebruiken als het echt niet gaat, maar zodra ik opsta heb ik al hartkloppingen, trillende handen, mega emotioneel, gespannen enz en dan is het zo fijn om alleen ff een pilletje te nemen en gewoon de werkdag fijn doorkomen. 10mg merk ik helemaal niks van, 2x ook niet vandaar dat ik nu aan de 50 zit. Voor slapen heb ik Temazepam 20mg en Zopiclon, maar die doen eigenlijk ook niet veel. Word er wel wat vermoeider van, maar soms blijf ik nog steeds uren wakker of ik val redelijk snel in slaap, maar word na 2 uur weer klaarwakker. Zoek daar dus eigenlijk ook een alternatief voor :'). Hoef heus niet elke avond iets te nemen, maar als ik tenminste 2x per week een fatsoenlijke nachtrust van >5 uur heb ben ik al heel blij.
pi_168238099
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 januari 2017 21:58 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Ik wil eigenlijk sowieso alleen gebruiken als het echt niet gaat, maar zodra ik opsta heb ik al hartkloppingen, trillende handen, mega emotioneel, gespannen enz en dan is het zo fijn om alleen ff een pilletje te nemen en gewoon de werkdag fijn doorkomen. 10mg merk ik helemaal niks van, 2x ook niet vandaar dat ik nu aan de 50 zit. Voor slapen heb ik Temazepam 20mg en Zopiclon, maar die doen eigenlijk ook niet veel. Word er wel wat vermoeider van, maar soms blijf ik nog steeds uren wakker of ik val redelijk snel in slaap, maar word na 2 uur weer klaarwakker. Zoek daar dus eigenlijk ook een alternatief voor :'). Hoef heus niet elke avond iets te nemen, maar als ik tenminste 2x per week een fatsoenlijke nachtrust van >5 uur heb ben ik al heel blij.
Een vraag die bij mij opkwam is of je ritalin of iets anders gebruikt vanwege je adhd. Een bekende bijwerking is namelijk dat je er heel depressief van kan worden.

Ik wens je in elk geval veel sterkte. Ik weet hoe vervelend slaapproblemen zijn.
pi_168238426
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 januari 2017 21:58 schreef SLP_ het volgende:

[..]

Ik wil eigenlijk sowieso alleen gebruiken als het echt niet gaat, maar zodra ik opsta heb ik al hartkloppingen, trillende handen, mega emotioneel, gespannen enz en dan is het zo fijn om alleen ff een pilletje te nemen en gewoon de werkdag fijn doorkomen. 10mg merk ik helemaal niks van, 2x ook niet vandaar dat ik nu aan de 50 zit. Voor slapen heb ik Temazepam 20mg en Zopiclon, maar die doen eigenlijk ook niet veel. Word er wel wat vermoeider van, maar soms blijf ik nog steeds uren wakker of ik val redelijk snel in slaap, maar word na 2 uur weer klaarwakker. Zoek daar dus eigenlijk ook een alternatief voor :'). Hoef heus niet elke avond iets te nemen, maar als ik tenminste 2x per week een fatsoenlijke nachtrust van >5 uur heb ben ik al heel blij.
Dat van het slapen is heel herkenbaar. Bij mij helpt quetiapine heel goed om te slapen. Ik sliep ook slecht in, en als ik in slaap viel sliep ik ook maar korte blokken, maar sinds ik dat voorgeschreven heb gekregen slaap ik zeker 6 uur. Ik word niet altijd uitgerust wakker, ik herinner dromen ook niet goed meer, maar ik slaap in ieder geval.

En er zijn ook best wat trucjes waar je rustig van word/soms toch door in slaap valt. Ken je die?

Sterkte ermee! :*
Keep the ones that heard you when you never said a word.
pi_168243829
quote:
1s.gif Op woensdag 18 januari 2017 09:06 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Een vraag die bij mij opkwam is of je ritalin of iets anders gebruikt vanwege je adhd. Een bekende bijwerking is namelijk dat je er heel depressief van kan worden.

Ik wens je in elk geval veel sterkte. Ik weet hoe vervelend slaapproblemen zijn.
Nee, word op dit moment nog niet behandeld voor ADHD. Had er vroeger ook in mindere mate last van, kon het beter handelen. Wellicht straks wel, maar mn psychiater wil eerst de depressie en angst behandelen, en eventueel daarna met ADHD medicatie beginnen.

quote:
1s.gif Op woensdag 18 januari 2017 09:28 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Dat van het slapen is heel herkenbaar. Bij mij helpt quetiapine heel goed om te slapen. Ik sliep ook slecht in, en als ik in slaap viel sliep ik ook maar korte blokken, maar sinds ik dat voorgeschreven heb gekregen slaap ik zeker 6 uur. Ik word niet altijd uitgerust wakker, ik herinner dromen ook niet goed meer, maar ik slaap in ieder geval.

En er zijn ook best wat trucjes waar je rustig van word/soms toch door in slaap valt. Ken je die?

Sterkte ermee! :*
Zal bij mijn volgende afspraak bij de psychiater dat eens aankaarten, wellicht dat ik dat ook kan proberen! En ja, bij de psycholoog houd ik me bezig met ontspannende trucjes en activiteiten. Het wil alleen nog niet zo helpen :P
pi_168275390
quote:
0s.gif Op dinsdag 17 januari 2017 21:19 schreef SLP_ het volgende:
Ik ben 28 december begonnen met het slikken van sertraline, merk helaas nog niet dat het werkt, maar dat duurt natuurlijk een tijdje. Wel slik ik nu sinds 29 december 1x Oxazepam 50mg per dag (muv weekend) en moet daar mee afbouwen van de psychiater, maar ik vind dat stiekem best wel kut :P Ik snap dat je lichamelijk er heel snel aan went en dat de dosis straks misschien niet meer voldoende is, maar wat een heerlijk gevoel geeft zo'n pilletje me. Naast alle lichamelijke spanningsklachten die verdwijnen (waar ik al hl blij mee ben), zorgt het ook voor een heldere geest. Ik heb ADHD en dat wordt door mn depressie en angststoornis erg versterkt, maar met zo'n oxazepam heb ik helemaal geen last meer van mn ADHD :P Probeer nu al paar dagen een dosis over te slaan of een halfje te nemen, maar merk toch dat dat me niet echt lukt. Ik ben gewoon een beter persoon met oxa, zowel werk als prive, waardoor ik het gewoon echt vervelend vind om te moeten stoppen, na zo'n korte tijd al :'). Wil gewoon niet weer veranderen in een drukke, chaotische, neurotische, sombere en gespannen persoon. Zijn er hier mensen die ervaring hebben met langdurig oxazepam slikken? Lees op internet toch ook wel weer veel verhalen van mensen die het jarenlang slikken en de werking hetzelfde blijft. Zie mn psychiater over 1,5 week weer en als het goed is, is mn voorraad dan ook op dus zal het dan ook gelijk met haar over hebben. Ik zou het toch wel fijn vinden als ik in ieder geval nog een paar weken het door mag blijven gebruiken, tot mn sertraline wellicht aanslaat.
Zoek het middel phenibut maar eens op. De werking is ongeveer hetzelfde en je kunt het gewoon online bestellen. Het is heerlijk spul en ik vind mezelf (net als jou) ook een veel beter en leuker persoon als ik het gebruikt heb. Maar je psychiater heeft wel gelijk, middelen zoals dat moet je ABSOLUUT NIET IEDERE DAG gebruiken voor een langere periode. Dit is echt heel belangrijk. Tolerantie bouwt voor de meeste mensen snel op en voor je het weet ben je afhankelijk. De ontwenningsverschijnselen zijn vergelijkbaar met die van een zware alcoholverslaving. Absoluut niet mals dus. ;)

Het kan echt een geweldig hulpmiddel zijn voor stressvolle dagen als je het met mate gebruikt, dat wil zeggen maximaal 2 dagen per week. Houd er wel rekening mee dat het 2 tot 4 uur duurt tot het middel begint te werken en dat het effect tot 24 uur kan blijven. Verder uiteraard voorzichtig beginnen met een lage dosering (500-750mg), en lees je eerst heel goed in voor je het bestelt.

Edit: En dus uiteraard ook geen oxazepam en phenibut tegelijk gebruiken. Eerst helemaal stoppen met oxazepam voordat je phenibut gaat gebruiken!!
  donderdag 19 januari 2017 @ 20:36:34 #153
267824 duracellkonijntje
Oplaadbare batterij
pi_168276365
Er hoeft soms maar een klein ding te gebeuren om me te laten beseffen dat er nog onzekerheid in me schuilt. Dan ben ik ineens weer bang mezelf te zijn, bang dat als ik mezelf ben mensen me niet goed genoeg zullen vinden, vrienden op me af knappen, ik mensen verlies.

Ik realiseer me dat ik altijd zo mijn best heb gedaan om aardig gevonden te worden, dat ik nu moet leren mijn eigen ding te doen. Ongeacht of anderen dat niks vinden, of dat dat confrontaties oplevert. Ik ben bang om alleen te zijn, afgewezen te worden.

Gelukkig sta ik inmiddels sterker in mijn schoenen dan ooit. Ik doe mijn ding, hoe bang ik soms ook ben voor de gevolgen. Ik doe waar ik me goed bij voel, leef mijn leven en probeer te leren van de lessen die op mijn pad komen. Wat kan ik nou meer doen als mens?
Ignorance is bliss
pi_168276518
Vandaag bij UWV-arts geweest. Hij wil me in de eerste helft van 2017 weer aan het werk hebben. Ik wens mijn toekomstige arbeidsdeskundige (die mij daarbij moet gaan helpen) succes. ;)
Mon 'en!
pi_168276648
quote:
0s.gif Op donderdag 19 januari 2017 20:40 schreef bloempjuh het volgende:
Vandaag bij UWV-arts geweest. Hij wil me in de eerste helft van 2017 weer aan het werk hebben. Ik wens mijn toekomstige arbeidsdeskundige (die mij daarbij moet gaan helpen) succes. ;)
Niet blij mee?
Ik ben dus gestoord
pi_168278089
quote:
1s.gif Op donderdag 19 januari 2017 20:43 schreef scrupuleus het volgende:

[..]

Niet blij mee?
Ik heb nu al de zenuwen voor wr een nieuwe UWV'er. Maar als het waar is wat de arts zei vandaag (baan van 15 uur + aanvulling uit ziektewet = evenveel inkomen als nu) dan ben ik best blij ja. Zker als ze me toestaan te wachten op een baan bij de Bieb -waar ik vrijwillig werk-...
Mon 'en!
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')