abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
pi_160684785
Oorspronkelijke OP:

quote:
0s.gif Op woensdag 12 maart 2014 20:10 schreef Stormqueen het volgende:
Vanuit Z&G heb ik toch besloten om een topic over dit onderwerp aan te maken, omdat ik het gevoel had dat er meer behoefte aan was dan alleen vanuit mijzelf en mensen het soms moeilijk vinden om dit soort dingen bespreekbaar te maken in een algemeen topic .

Ik ben nu 9 en een halve week zwanger. Het is mijn derde zwangerschap en het wordt, als alles goed gaat, ons eerste kindje. Mijn eerste zwangerschap bleek met 9,5 week een missed abortion, de tweede was een spontane vroege miskraam met 6 weken. In de eerste zwangerschap was ik opgewekt, blij en voelde ik mezelf haast vibreren van positieve spanning. Ik was zwanger, ik kreeg een kindje, dat was geweldig! Natuurlijk was er een kans dat het mis zou gaan maar och, die kans was zo klein, daar dacht ik nauwelijks aan. Hoe hard de moker aan kwam toen het toch heus wel mis bleek te zijn is moeilijk te beschrijven.

Sindsdien merk ik dat alles wat met zwanger en kleine kinderen te maken heeft, ontzettend nare gevoelens bij me oproept. Er is me iets ontnomen, een bepaalde zorgeloosheid, mijn blijheid, en ik krijg het niet meer gevonden. De tweede miskraam kwam eigenlijk niet eens als een verrassing. En bij de derde zwangerschap zit ik alleen nog maar te wachten op het moment dat het fout gaat. Want dat het fout gaat, is voor mij nu net zo logisch als dat ik de eerste keer er van overtuigd was dat het goed zou gaan. Ook al heb ik al een echo gehad met 7,5 week met een embryo die precies op schema lag en een sterke hartslag had. De volgende keer dat ik een echo krijg, is het dood. Dat kan niet anders.

Dit soort gedachten gaan de hele godganse dag door. Ik had gehoopt dat het na een goede echo minder zou worden, maar dat duurde maar een dag of drie. Daarna kwamen de gevoelens in alle hevigheid terug. Ik durf niet vooruit te kijken. Ik kan alleen achteruit kijken, naar de ervaringen die ik heb, en krijg dat niet meer los. Kinderen krijgen is iets voor andere mensen, wie ben ik om zo arrogant te denken dat ik dat ook zal krijgen? Hoe meer ik er aan denk, hoe verder ik er in wegzak. Ik zal nooit schopjes voelen, of een kamertje inrichten, of een naam bedenken, of noem het maar op.

Daarbij ben ik ook nog steeds erg gevoelig voor mensen met zwangere buiken of kinderwagens met kleine babies. Ook al ben ik zelf zwanger, ik zie ze bijna als een andere diersoort. Iets wat ik niet kan of zal zijn.

Graag zou ik het onderwerp hier bespreekbaar maken, zonder daar andere topics mee te overschaduwen. Ik weet zeker dat er meer mensen zijn die hier last van hebben. Of last van hebben gehad. Hoe ga je er mee om? Waar put je kracht uit?
Voor pre- en postnatale depressies kun je hier terecht:
OUD / Depressief door de hormonen, deel 10

Voor problemen en emoties rondom een anders verlopen bevalling:
OUD / Als de bevalling onverhoopt anders loopt.

Om je verhaal te doen over de dingen waar je in het moederschap tegenaan loopt:
OUD / [OUD] Hoe gaat het met ons? #18

[ Bericht 8% gewijzigd door Kyara op 15-03-2016 21:02:44 ]
Everything will be fine in the end. If it's not fine, it's not the end
pi_160684954
Hulp zoeken!
pi_160684998
Dit kun je waarschijnlijk niet alleen. En het is 50-50. Je weet nooit hoe het zal verlopen. Ze zeggen ook weleens: 3 keer is scheepsrecht en dus heb je straks een prachtig kindje in je armen liggen, want het is je 3e zwangerschap.
pi_160685204
Hi ladies, ik heb dit topic de laatste tijd een beetje gemonitord en ik denk dat de huidige onderwerpen het oorspronkelijke doel van het topic ruimschoots voorbij gaan. Het lijkt nu te verzanden in een algemeen depressietopic terwijl het in eerste instantie juist niet voor depressie bedoeld was, maar ging over vervelende gedachten en angsten die je zwangerschap kunnen overschaduwen. Ik zou dus graag zien dat het topic weer ontopic gaat.

Voor depressie in het algemeen is er een heel subforum R&P waar dat onderwerp bespreekbaar is en voor pr- en postnatale depressie is er een topic "Depressief door hormonen" waar dat goed in terecht kan. Ik ben bang dat de huidige tendens mensen misschien wat afschrikt om hier over het oorspronkelijke onderwerp te posten.

Graag dus weer ontopic hier :)
disclaimer
  dinsdag 15 maart 2016 @ 15:41:45 #5
74065 Burdie
Cogito ergo Fok!
pi_160685733
Misschien kan je dat andere topic een schopje geven, SQ?
KuikenGuppy
pi_160685757
quote:
1s.gif Op dinsdag 15 maart 2016 15:41 schreef Burdie het volgende:
Misschien kan je dat andere topic een schopje geven, SQ?
Zeker!

OUD / Depressief door de hormonen, deel 10
disclaimer
  dinsdag 15 maart 2016 @ 15:50:02 #7
74065 Burdie
Cogito ergo Fok!
pi_160685895
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
KuikenGuppy
pi_160686026
quote:
1s.gif Op dinsdag 15 maart 2016 15:50 schreef Burdie het volgende:
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Burdje, je hebt m'n gegevens dus je mag altijd spuien want ik weet hoe het voelt. :*
disclaimer
pi_160686842
Ah ja, ik was te snel en zag idd dat de op niet bij mij hoorde, sorry! :@
Everything will be fine in the end. If it's not fine, it's not the end
pi_160687006
Ik was deze nog vergeten:
OUD / Als de bevalling onverhoopt anders loopt.

Voor nare gevoelens rondom de bevalling.
disclaimer
  dinsdag 15 maart 2016 @ 16:50:02 #11
244125 laziness
In het verleden nogal duizelig
pi_160687059
Er was toch ook ooit een hoe gaat het met (verse) moeders topic?
Ik heb je lief mijn hele leven
pi_160687132
quote:
1s.gif Op dinsdag 15 maart 2016 16:50 schreef laziness het volgende:
Er was toch ook ooit een hoe gaat het met (verse) moeders topic?
Klopt, die hadden we inderdaad ook nog:

OUD / [OUD] Hoe gaat het met ons? #18
disclaimer
pi_164227330
Ik heb dit topic al zovaak aangeklikt en weer weg geklikt. Zwangerschap nummer 5 inmiddels. Na twee vroege miskramen, een gemiste miskraam en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was het vertrouwen op en zijn we een icsi-pgd traject gestart. Alles verliep zonder hobbels en de eerste keer was raak.

Maar nu, hoewel we al twee echo's hebben gehad, precies op schema met een goede hartslag zit ik nog steeds in de ontkenningsfase. Elke echo verwacht ik dat het toch niet goed is, dat het hartje gestopt is en dat de arts zegt: 'ik heb heel, heel verdrietig nieuws voor jullie.'. En ik weet dat het nu geen ongebalanceerde translocatie heeft en het voelt ook wel goed, anders dan voorheen. Maar toch is er dat stemmetje dat zegt: 'bereid je maar voor op het ergste, dan doet het straks niet zoveel verdriet.'.
pi_164227370
Cygne met jouw voorgeschiedenis vind ik dat ook helemaal niet gek :*
Ik, en waarschijnlijk heel veel met mij hier op Fok!, laten onze duimen overuren draaien dat je na een maand of 9 een gezond kindje in je armen mag sluiten :*
pi_164227501
quote:
1s.gif Op donderdag 4 augustus 2016 18:35 schreef Cygne het volgende:
Ik heb dit topic al zovaak aangeklikt en weer weg geklikt. Zwangerschap nummer 5 inmiddels. Na twee vroege miskramen, een gemiste miskraam en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was het vertrouwen op en zijn we een icsi-pgd traject gestart. Alles verliep zonder hobbels en de eerste keer was raak.

Maar nu, hoewel we al twee echo's hebben gehad, precies op schema met een goede hartslag zit ik nog steeds in de ontkenningsfase. Elke echo verwacht ik dat het toch niet goed is, dat het hartje gestopt is en dat de arts zegt: 'ik heb heel, heel verdrietig nieuws voor jullie.'. En ik weet dat het nu geen ongebalanceerde translocatie heeft en het voelt ook wel goed, anders dan voorheen. Maar toch is er dat stemmetje dat zegt: 'bereid je maar voor op het ergste, dan doet het straks niet zoveel verdriet.'.
Lieve schat, dat lijkt me met jouw voorgeschiedenis niet vreemd, je durft niet meer te hopen of blij te zijn " want het zal toch wel weer afgepakt worden"

Ik hoop oprecht dat met elke week en elke goede controle het vertrouwen ook mag groeien en dat er in Maart een heel gezond translocatieloos kindje bij jullie komt.
:*

Je weet me te vinden. :*
Gm vind ik echt zon lieve mama O+ . Zo 1 waar alle kindjes soms jaloers op zijn dat ze hun mama niet is.
S. 2014
J. 2016
pi_164230103
Cygne! Wat een achtergrond heb je natuurlijk ook, ik hoop zo dat deze baby pas als minimaal zevenponder uit je buik komt. O+

Ik heb weinig te zeggen behalve dat ik heel hard meeduim. Mijn twee miskramen zijn heel niet-complex verlopen, en ik was steeds al heel snel weer zwanger. Wel kan ik je vertellen dat zelfs met die ervaring van miskramen met 9 en 5 weken ik echt werkelijk de minuten weg kon kijken, ik vond het eerste trimester echt verschrikkelijk. Ik had mijn eerste echo met 8 weken, en die was goed, vooraf hoopte ik dat dat mijn angst zou wegnemen. Dat was echter niet zo. Wel werd het heeeeel geleidelijk minder na goede echo's met 10 en 12 weken. Pas na een goede controle met +- 15 weken durfde ik het te vertellen, en pas toen ik baby voelde was ik echt ontspannen. Die weken daarvoor waren gewoon kut en onzeker en bizartraag. Maar, en daar heb je nu niets aan, het vervolg van mijn zwangerschap heb ik wel positief ervaren, en echt, je hebt nu zo'n goede kans dat deze zwangerschap echt tot een mooi babietje gaat leiden. Die statistieken heb je geen kont aan, maar het kn, het kan heel goed. Dat is zo gaaf.
pi_164230456
Lieve Cygne, hoe ontzettend klote en kut het nu ook is voor je, hoe je je voelt is denk ik echt heel normaal voor iemand in jouw situatie. Ik heb er ook erg last van gehad en dat was al bij "maar" twee miskramen.

Die angst kan echt verlammend zijn en er is helaas weinig wat je er tegen kan doen. Statistieken zeggen je niks meer, want je kent maar 1 uitkomst. En dat is jouw "normaal".

Niemand kan dat wegnemen behalve de tijd. En hou er rekening mee dat het ook kan zijn dat je je de hle zwangerschap bang en somber voelt. Hoe het ook gaat, neem het jezelf niet kwalijk.

Ik weet dat niet iedereen een voorstander is, maar ik gebruik nu al een ruime week mijn angelsounds en ik vind het hartje echt nog niet altijd binnen twee minuten maar ik vind het wel altijd. Dat heeft echt bijna al mijn angst weggenomen. Ik luister dagelijks even en stop zodra ik het hartje hoor. Die bevestiging is voor mij nu genoeg om gewoon normaal met deze zwangerschap om te gaan. Misschien is het voor jou ook iets om over een paar weken te overwegen. :*
disclaimer
pi_164231595
Oh, Cygne, wat goed dat je het opschrijft. Ook na 1 miskraam had ik een soortgelijk gevoel. En het is een vervelend gevoel maar ook een goed overlevingsmechanisme h! Als het na de 12 weken nog lang blijft is het wel goed om te kijken of je er nog wat mee kunt doen. Die onzekerheid is ook iets wat bij moederschap hoort, en het is wel fijn als je wat manieren hebt om er mee om te gaan. Maar voorlopig klinkt het herkenbaar en normaal, maar het is heel jammer om het zo te beleven als je er al zo lang naar toe leeft.

:*
pi_164231971
O+
Het vervelende is ook dat ik bijna elke vorm van miskraam wel zo'n beetje meegemaakt heb. En een goede zwangerschap dus niet. Dat voelt ook nog steeds als een utopie. Zlfs nu de oorzaak van de miskramen weg is. Het neemt wel een beetje stress weg maar niet alles en er zit natuurlijk nog een hoop verdriet.
pi_164233854
Oh lieve Cygne, natuurlijk zit er angst en verdriet. En niemand kan die angst wegnemen of het verdriet afpoetsen. Ik gun je zo het vertrouwen en de liefde te voelen groeien met elke stap O+ Heel veel liefs
pi_164234952
Gewoon even een :* Cygne! Zeker de eerste tijd is zo spannend en dan heb ik niet eens problemen gehad, kan me niet voorstellen hoe spannend het voor jou moet zijn.
Hier blijven m'n duimen ook draaien dat alles goed blijft gaan en je een toffe, mooie maartbaby krijgt!
pi_164268297
quote:
0s.gif Op donderdag 4 augustus 2016 22:57 schreef Bloesem. het volgende:
Oh lieve Cygne, natuurlijk zit er angst en verdriet. En niemand kan die angst wegnemen of het verdriet afpoetsen. Ik gun je zo het vertrouwen en de liefde te voelen groeien met elke stap O+ Heel veel liefs
Was het maar zo he.. En dankjewel. O+
pi_165672378
Inmiddels zijn we in het tweede trimester aanbeland en over het algemeen gaat het ok. Tot er weer een echo of controle bij de verloskundige nadert. Dan ben ik er van overtuigd dat het toch ineens niet meer goed is. :{
  vrijdag 30 september 2016 @ 17:28:01 #24
74065 Burdie
Cogito ergo Fok!
pi_165672583
Herkenbaar Cygne :*. Bij mij hielp alleen dagelijks luisteren met de Angelsounds, en werd het minder toen ik de baby echt goed (en vaak) ging voelen. Maar het blijft lastig met een voorgeschiedenis...

[ Bericht 21% gewijzigd door Burdie op 30-09-2016 18:20:38 ]
KuikenGuppy
pi_165672824
Ik heb geen voorgeschiedenis ermee maar de laatste weken overvalt me ook regelmatig het gevoel "dat het nog wel mis zal gaan" Er zit al zoveel tegen deze zwangerschap dat ik blij zal zijn als we finishen.

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Morgen is het oktober, de maand waarin wij zo goed als zeker gaan finishen.

Verder even een dikke knuffel voor jullie beide.
Gm vind ik echt zon lieve mama O+ . Zo 1 waar alle kindjes soms jaloers op zijn dat ze hun mama niet is.
S. 2014
J. 2016
pi_165672959
quote:
1s.gif Op vrijdag 30 september 2016 17:14 schreef Cygne het volgende:
Inmiddels zijn we in het tweede trimester aanbeland en over het algemeen gaat het ok. Tot er weer een echo of controle bij de verloskundige nadert. Dan ben ik er van overtuigd dat het toch ineens niet meer goed is. :{
Ik weet niet zeker of jij dat was in z&g maar ik vond het veelzeggend dat er stond dat de vk de plek is waar je altijd hoort dat je kindje dood is. Dat je die plek daarmee associeert. Ik weet niet hoe dat is, het lijkt me vreselijk. Ik hoop dat het in de loop van de zwangerschap wel minder wordt, zeker als je straks je kindje goed gaat voelen. Dat is zo mooi. :) .

Ik had de vorige zwangerschap heel veel vertrouwen, alleen de 20 weken echo vond ik even spannend. Het is heerlijk als je dat vertrouwen hebt, dat gun ik iedereen. Een soort onbevangenheid, maar jammergenoeg is dat niet altijd mogelijk, zeker niet bij deze voorgeschiedenis. Bij deze zwangerschap voel ik me veel zorgelijker tot nu toe. Dat kan ook komen door mijn slechte fysieke gesteldheid, maar het is wel iets waar ik samen met mijn vriend een beetje op ga letten. Ik mis nog de echte blijdschap over mijn zwangerschap, ik ben er momenteel vrij vlak onder en denk eerder aan alle vervelende dingen en aan wat er mis kan gaan, of moeilijk kan worden, dan aan de mooie dingen.

GM, jij ook sterkte. Zwanger zijn, is voor jou ook echt geen feestje jammergenoeg.. :{ .
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
pi_165672994
Burdie. :*

Het is ook dat ik na de eug eigenlijk had opgegeven dat het nog gebeuren. We zijn dat pgd-traject ook ingestapt met 'we zien wel' en 'als het niet lukt kunnen we het afsluiten'. We hadden ook helemaal niet verwacht dat het zou lukken en zelfs de eerste keer al, met zulke slechte kansen (maar 3 eicellen).

Ik ben al verder dan alle andere keren, de echo's zijn volgens het boekje en mijn buik groeit. Maar tch kan dat nog steeds niet in mijn hoofd. Een gezond kind. Zelfs nu de oorzaak van de eerdere miskramen is weggenomen.

Franny :* Dat was ik ja, ik ging altijd wel eerder bloeden maar toch, die bevestiging kreeg ik bij de vk.
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Merk ook dat al het verdriet van de afgelopen 2.5 jaar er nu ook pas uitkomt. Nu voel ik pas hoeveel pijn het heeft gedaan en hoe we eigenlijk alleen maar bezig zijn geweest met vechten om overeind te blijven staan.

GM :*

[ Bericht 45% gewijzigd door Cygne op 30-09-2016 18:08:12 ]
pi_165673007
Heb je verder nog hulp bij het verwerken van alles, Cygne?
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
pi_165673123
quote:
2s.gif Op vrijdag 30 september 2016 18:01 schreef Franny_G het volgende:
Heb je verder nog hulp bij het verwerken van alles, Cygne?
Ja, ik heb een therapeut. En inmiddels ook een fijne vk-praktijk die hier ook vanaf weet.
pi_165673177
Die waarnemer zal waarschijnlijk ook gewoon haar best hebben gedaan en zo, maar ik kan daar wel vreselijk boos om worden. |:( .
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
pi_165673263
quote:
2s.gif Op vrijdag 30 september 2016 18:13 schreef Franny_G het volgende:
Die waarnemer zal waarschijnlijk ook gewoon haar best hebben gedaan en zo, maar ik kan daar wel vreselijk boos om worden. |:( .r
Ik ook. Het was ook een hele christelijke praktijk. (ik woonde in de biblebelt) En dat mag, prima. Maar als ik aangeef bij de intake hoef ik daar verder niet zoveel mee. Zeker niet op zo'n moment.
pi_165675036
Cygne, het lijkt me verschrikkelijk moeilijk en conflicterend om zoveel tegelijk te ervaren. Ik vind het heel bijzonder (en bijzonder knap) dat je je verwerkingsproces voelt en toelaat O+ Dat verdien je namelijk, en je kindje ook :*
pi_165685020
Lief, Bloesem. O+

Ik ben echt heel erg blij als het straks maart is en ik mijn kindje vast kan houden.
pi_167011143
Deze week de ultieme test gehad. Niersteen met zoveel pijn dat ik aan het infuus moest. Ik kon het handelen omdat baby continu actief was. Lekker liep te trollen met de echo en het hartje luisteren. Zoals normaal.

Ik ben geen seconde bang geweest dat het mis zou gaan met de baby. Het vertrouwen daarin was zo groot en ondanks de pijn was dat zo'n fijn gevoel. O+
pi_167011252
quote:
1s.gif Op woensdag 30 november 2016 21:34 schreef Cygne het volgende:
Deze week de ultieme test gehad. Niersteen met zoveel pijn dat ik aan het infuus moest. Ik kon het handelen omdat baby continu actief was. Lekker liep te trollen met de echo en het hartje luisteren. Zoals normaal.

Ik ben geen seconde bang geweest dat het mis zou gaan met de baby. Het vertrouwen daarin was zo groot en ondanks de pijn was dat zo'n fijn gevoel. O+
Hoor die nou eens dan! O+

Niersteen?! :X Sterkte
pi_167012787
Wat goed dat de lucht eindelijk geklaard is Cygne O+
disclaimer
  woensdag 30 november 2016 @ 23:14:40 #37
74065 Burdie
Cogito ergo Fok!
pi_167013974
Fijn dat je dat in dit topic post, Cygne O+. Bemoedigend (hoop ik) voor andere aanstaande mama's. En natuurlijk fijn dat het vertrouwen er nu is!
KuikenGuppy
pi_173600558
Tja, up dan toch maar omdat ik ondanks super lieve reacties niet heel Z&G wil vol klagen.

Zwanger dus. Wat uiteraard fantastisch is want zwanger worden blijkt duidelijk geen probleem. Maar zwanger blijven wel. En dat doet wat met een mens.
Twix is het prachtige resultaat van mijn derde zwangerschap. En ook nu staat de teller weer op drie (na Twix dus). Zwangerschap 6 dus.

En de spanning is hels. Want wanneer gaat het nu mis? En met welke symptomen deze keer? Of misschien toch weer drie keer scheepsrecht?
pi_173601313
Lieve malteser :* wat een onzekere tijden. Het is gewoon bijna onmogelijk om vertrouwen te hebben in een goede afloop als het al zo vaak mis is gegaan. Ik vind dat je je er nog kranig doorheen slaat. :*
disclaimer
pi_173601903
quote:
0s.gif Op dinsdag 5 september 2017 14:42 schreef Malteser het volgende:
Tja, up dan toch maar omdat ik ondanks super lieve reacties niet heel Z&G wil vol klagen.

Zwanger dus. Wat uiteraard fantastisch is want zwanger worden blijkt duidelijk geen probleem. Maar zwanger blijven wel. En dat doet wat met een mens.
Twix is het prachtige resultaat van mijn derde zwangerschap. En ook nu staat de teller weer op drie (na Twix dus). Zwangerschap 6 dus.

En de spanning is hels. Want wanneer gaat het nu mis? En met welke symptomen deze keer? Of misschien toch weer drie keer scheepsrecht?
Lieve Malteser, wat doe je het goed. Ik kan me niet voorstellen hoe je je voelt. Ik denk veel aan je, en hoop op een herhaling van 2015, met weer een paar weken verschil tussen jouw Snickers en mijn XX.

Hang in there! :*
pi_173603974
Heb al een paar keer met de telefoon in mijn handen gestaan om de vk te bellen maar steeds niet gedaan want zij kunnen nu ook nog niks en sowieso geen garanties geven.

Wat ik nodig heb, kan niemand me nu bieden. Want de zekerheid heb je nooit dus die kan niemand me bieden.

Ondertussen probeer ik veel afleiding te zoeken maar daarin ben ik inmiddels wat beperkt door een buik die buitensporig groeit. Dus de dagen, zeker die alleen thuis met Twix, kruipen voorbij.
pi_173605162
Malteser :* Ik had even gemist dat je opnieuw zwanger bent. Gefeliciteerd!
Wat een loodzware tijd voor jou. Hoever ben je nu?
pi_173606486
Malteser, wat zwaar moet dat zijn. :*
pi_173607092
Wat een hoop verdriet zal je beleefd hebben en hoe zwaar moet het nu voor je zijn. Misschien dat je het al gedeeld had ergens, maar is er een oorzaak gevonden voor de miskramen die je hebt gehad, of is het puur heel veel pech gehad hebben?
pi_173608133
Cygne, thanks :*

quote:
0s.gif Op dinsdag 5 september 2017 18:18 schreef Fuchsia_roze het volgende:
Malteser :* Ik had even gemist dat je opnieuw zwanger bent. Gefeliciteerd!
Wat een loodzware tijd voor jou. Hoever ben je nu?
Wat lief, een berichtje van jou :*.
Ik vermoed nu ergens tussen de 6 en de 7 weken zwanger te zijn. Exact weet ik het niet vanwege onregelmatige cyclus na de miskramen.
pi_173608191
quote:
0s.gif Op dinsdag 5 september 2017 19:42 schreef OliviaIsTaken het volgende:
Wat een hoop verdriet zal je beleefd hebben en hoe zwaar moet het nu voor je zijn. Misschien dat je het al gedeeld had ergens, maar is er een oorzaak gevonden voor de miskramen die je hebt gehad, of is het puur heel veel pech gehad hebben?
Het is niet onderzocht. In 'ons' ziekenhuis onderzoeken ze het na drie opeenvolgende miskramen tenzij je er zelf expliciet om vraagt. Dat hebben wij nooit gedaan vanwege het vertrouwen van mijn man dat het 'vanzelf' weer een keer goed zou gaan, net als bij Twix. Bij Twix bleek drie keer scheepsrecht, daar gaat man nu weer vanuit.
pi_173609538
Ah, helder. En hoe voelt het voor jou dat je man het vertrouwen durft te hebben in deze zwangerschap? Is dat iets waar jullie het goed over kunnen hebben?

Ik vind het trouwens lastig om goed over te komen, zo digitaal. Alles wat ik schrijf is goed bedoeld en mijn interesse is oprecht. Als je sommige vragen vervelend vindt, negeer je ze maar gewoon hoor!
pi_173609720
quote:
1s.gif Op dinsdag 5 september 2017 20:25 schreef Malteser het volgende:

[..]

Het is niet onderzocht. In 'ons' ziekenhuis onderzoeken ze het na drie opeenvolgende miskramen tenzij je er zelf expliciet om vraagt. Dat hebben wij nooit gedaan vanwege het vertrouwen van mijn man dat het 'vanzelf' weer een keer goed zou gaan, net als bij Twix. Bij Twix bleek drie keer scheepsrecht, daar gaat man nu weer vanuit.
En wat vind je zelf? Ik kan me heel goed voorstellen dat jij (of een vrouw) een miskraam en een zwangerschap toch anders beleeft dan een/je man. Zou jij het wel willen laten onderzoeken? Heb je bijvoorbeeld iets aan de wetenschap dat er een verklaring is voor de miskramen (stel dat hoor)?

Niet dat ik denk dat jullie hier niet samen een beslissing in nemen, integendeel! Maar laat jouw onzekerheden/stress en niet overheersen door zijn vertrouwen en je wens om blij te kunnen zijn met je zwangerschap. Optimisme is goed, maar cijfer jezelf niet weg he :*

Oh en bel gewoon wl je verloskundige. Hier zijn ze ook voor. Ze kennen jou, je geschiedenis, en gewoon een simpel gesprek om je zorgen te delen kan jou net een dag door helpen misschien.
pi_173610118
Maar je mag al je verloskundige bellen voor een gesprek. Ook voor het prille en rete onzekere. Daar kunnen ze ook steun aan geven.

Wat een ontzettende onzekere tijd.
Ik hoop zo ontzettend dat deze baby blijdt plakken. Maar je buik groeit dus al mooi groot? :)
Schudden voor gebruik
pi_173610492
quote:
0s.gif Op dinsdag 5 september 2017 21:03 schreef OliviaIsTaken het volgende:
Ah, helder. En hoe voelt het voor jou dat je man het vertrouwen durft te hebben in deze zwangerschap? Is dat iets waar jullie het goed over kunnen hebben?

Ik vind het trouwens lastig om goed over te komen, zo digitaal. Alles wat ik schrijf is goed bedoeld en mijn interesse is oprecht. Als je sommige vragen vervelend vindt, negeer je ze maar gewoon hoor!
Het is dubbel. Hij heeft oprecht veel vertrouwen in deze zwangerschap. En dat spreekt hij ook uit. Ik heb dat vertrouwen niet. Hij gebruikt het dus ook om me op te beuren. We hebben het er samen wel over maar hij spreekt daarbij ook uit dat hij het anders voelt en dat het wellicht ook zo anders voelt omdat het in mijn lijf gebeurt.
pi_173610709
quote:
1s.gif Op dinsdag 5 september 2017 21:09 schreef Mineola het volgende:

[..]

En wat vind je zelf? Ik kan me heel goed voorstellen dat jij (of een vrouw) een miskraam en een zwangerschap toch anders beleeft dan een/je man. Zou jij het wel willen laten onderzoeken? Heb je bijvoorbeeld iets aan de wetenschap dat er een verklaring is voor de miskramen (stel dat hoor)?

Niet dat ik denk dat jullie hier niet samen een beslissing in nemen, integendeel! Maar laat jouw onzekerheden/stress en niet overheersen door zijn vertrouwen en je wens om blij te kunnen zijn met je zwangerschap. Optimisme is goed, maar cijfer jezelf niet weg he :*

Oh en bel gewoon wl je verloskundige. Hier zijn ze ook voor. Ze kennen jou, je geschiedenis, en gewoon een simpel gesprek om je zorgen te delen kan jou net een dag door helpen misschien.
Dat ligt gevoelig. Ergens zou ik het wel willen weten, maar de vrees dat daar iets uitkomt is misschien groter.

En de VK bellen, die drempel is hoog. Want ze zijn lief maar ook altijd druk en ze kunnen mij geen zekerheid geven.
pi_173611350
quote:
0s.gif Op dinsdag 5 september 2017 21:23 schreef Stippelrientje het volgende:
Maar je mag al je verloskundige bellen voor een gesprek. Ook voor het prille en rete onzekere. Daar kunnen ze ook steun aan geven.

Wat een ontzettende onzekere tijd.
Ik hoop zo ontzettend dat deze baby blijdt plakken. Maar je buik groeit dus al mooi groot? :)
Ja nogal, mijn buik gaat er voor zorgen dat we eerder zullen moeten gaan delen met onze omgeving omdat camoufleren haast niet meer mogelijk is. Ik ben echt niet de slankste maar mijn buik is altijd super plat. En nu echt niet meer.
pi_173629699
H bah dat snel moeten "out-en", terwijl je nog niet zeker bent van hoe je je 'moet" voelen.

Winter en bagger weer gewenst! Dikke truien en twaalf lagen vesten weer! :*
Schudden voor gebruik
pi_173638683
Niemand kan je zekerheid geven Malteser, dat is waar. Maar als je het liefst je vk wel zou bellen, doe dat dan ajb en vertel ze vooral hoe enorm veel zorgen je je maakt. Echt, daar zijn we voor.
:)
pi_173639140
Wat Mignonne zegt, Malteser. Mijn vk heeft mijn zwangerschap zoveel lichter gemaakt. Door er over te praten bij de afspraken. Maar ook door de boodschap dat ik altijd mocht bellen als ik me zorgen maakte, al was het midden in de nacht.

Ze kunnen je angst waarschijnlijk niet wegnemen maar ze kunnen het wel een beetje lichter voor je maken. :*
pi_173645125
Besloten het even te laten voor wat het is. Heb de VK dus ook niet gebeld, want ook zij kan me niet geven waar ik zo naar verlang. Dat kan namelijk niemand.
Ik wil het wel bespreekbaar maken als we de echo hebben. Dat deze weken haast onmogelijk zijn. Wellicht toch wat intensiever contact de komende weken.

Mignonne, waar ik dus zo bang voor ben is dat ik dan hoor: "je moet er doorheen, enz." Want dat weet ik. Wat kan ze verder met mijn klaagzang?
pi_173651110
Dat niemand je kan geven waar je naar verlangt, wil niet zeggen dat je er dan ook maar niets mee moet. Mijn diepgewortelde angst dat 'mijn lijf dit zwanger zijn niet kan/kon', was niet gebaseerd op enige ervaring met miskramen of wat ook. Enkel op diepe teleurstelling mijn leven door en dan met name recentelijk door het falen van 3 ivf-pgd pogingen. Dat alle tekenen er waren dat dit wel goed zat, maakte geen verschil.

In het dagelijks leven was ik veelal bezig die angst van me af te zetten door gewoon zo min mogelijk stil te staan bij de zwangerschap en dit kindje. Want niemand kan er iets mee. Het zit slechts in je hoofd. Maar door het wel bij de verloskundige aan te geven, gaf ik wel erkenning aan dat gevoel. Dat het niet logisch was en dat er niets was wat zij konden doen, deed er niets aan af. Ik voelde me wel even gehoord en soms zelfs kon ik me even beseffen door de tranen heen dat er blijdschap aan de basis van dit gevoel zat. Het hielp om te weten dat ik altijd kon bellen als ik de angst niet zelf meer weg kon zetten. En later het aanbod dat ik altijd even hartje kon komen luisteren, maakte dat ik een manier had om er beter mee om te gaan.

Nee, er is niets wat echt helpt. En met een beetje pech gaat je gevoel niet weg als je de eerste echo, of het eerste trimester door bent, of zelfs niet als je het al voelt bewegen. Maar doe jezelf alsjeblieft niet tekort door er dan maar alleen door te gaan. Het is al moeilijk genoeg om zo de (eerste weken) zwangerschap door te moeten. Er is in mijn ogen niemand die kan zeggen 'kop op, je moet er doorheen'. Dat is enkel wat jij tegen jezelf zegt om je staande te houden. :*

Als jij je er zlf beter bij voelt door nog geen vk te bellen om je hart te luchten, prima. Maar als je het enkel niet doet omdat ze toch niets kunnen doen, zou ik het toch heroverwegen. Je gehoord voelen en aandacht schenken aan je gevoel is zo belangrijk.
One could tolerate a world of demons, for the sake of an angel.
pi_173651618
quote:
0s.gif Op vrijdag 8 september 2017 02:13 schreef Nanuke het volgende:
Dat niemand je kan geven waar je naar verlangt, wil niet zeggen dat je er dan ook maar niets mee moet. Mijn diepgewortelde angst dat 'mijn lijf dit zwanger zijn niet kan/kon', was niet gebaseerd op enige ervaring met miskramen of wat ook. Enkel op diepe teleurstelling mijn leven door en dan met name recentelijk door het falen van 3 ivf-pgd pogingen. Dat alle tekenen er waren dat dit wel goed zat, maakte geen verschil.

In het dagelijks leven was ik veelal bezig die angst van me af te zetten door gewoon zo min mogelijk stil te staan bij de zwangerschap en dit kindje. Want niemand kan er iets mee. Het zit slechts in je hoofd. Maar door het wel bij de verloskundige aan te geven, gaf ik wel erkenning aan dat gevoel. Dat het niet logisch was en dat er niets was wat zij konden doen, deed er niets aan af. Ik voelde me wel even gehoord en soms zelfs kon ik me even beseffen door de tranen heen dat er blijdschap aan de basis van dit gevoel zat. Het hielp om te weten dat ik altijd kon bellen als ik de angst niet zelf meer weg kon zetten. En later het aanbod dat ik altijd even hartje kon komen luisteren, maakte dat ik een manier had om er beter mee om te gaan.

Nee, er is niets wat echt helpt. En met een beetje pech gaat je gevoel niet weg als je de eerste echo, of het eerste trimester door bent, of zelfs niet als je het al voelt bewegen. Maar doe jezelf alsjeblieft niet tekort door er dan maar alleen door te gaan. Het is al moeilijk genoeg om zo de (eerste weken) zwangerschap door te moeten. Er is in mijn ogen niemand die kan zeggen 'kop op, je moet er doorheen'. Dat is enkel wat jij tegen jezelf zegt om je staande te houden. :*

Als jij je er zlf beter bij voelt door nog geen vk te bellen om je hart te luchten, prima. Maar als je het enkel niet doet omdat ze toch niets kunnen doen, zou ik het toch heroverwegen. Je gehoord voelen en aandacht schenken aan je gevoel is zo belangrijk.
:'( :*
Wat ontzettend lief dat je zo uitgebreid reageert. En ik geloof dat ik helemaal snap wat je bedoelt te zeggen. Dankjewel.
Je laatste zin is raak.
pi_173653511
Wat Nanuke zegt O+ Ze kunnen misschien niets veranderen aan hoe het voelt of aan hoe het loopt, maar ze kunnen wel naast je komen staan en je hand vastpakken. Lieve Malteser, je verdient het om gehoord en gezien te worden, ook (of juist) als het even minder gaat :*
Make your own kind of music.
pi_173712737
quote:
1s.gif Op vrijdag 8 september 2017 07:20 schreef Malteser het volgende:

[..]

:'( :*
Wat ontzettend lief dat je zo uitgebreid reageert. En ik geloof dat ik helemaal snap wat je bedoelt te zeggen. Dankjewel.
Je laatste zin is raak.
Heel graag gedaan. :* Je mag ook altijd een berichtje sturen als je iets kwijt wilt. Ik duim voor woensdag, en als het nodig blijkt ook voor alle dagen daarna.
One could tolerate a world of demons, for the sake of an angel.
pi_174087766
Ik wil graag even spuien hier, omdat het niet helemaal lekker gaat met mijn zwangerschap. Ik ben nu acht weken en sinds een week of wat helemaal niet meer blij ermee. Eigenlijk voel ik helemaal niets voor de baby (ook geen aversie trouwens) en zou zomaar kunnen vergeten dat ik zwanger ben. Ik kan geen zwangerschapsinfo meer zien en over alles hangt een waas waardoor ik nergens vreugde voor voel.

Ik ben door een vruchtbaarheidsbehandeling zwanger geworden. En volgens mij nog geen eens doordat we lichamelijke problemen hadden, maar meer door mijn angsten om moeder te worden. Die angst komt vanuit mijn jeugd. Als kind had ik een enorme behoefte aan emotionele aandacht en dat konden mijn ouders mij niet geven. Ik werd gepest, voelde me eenzaam en er gebeurden ook nog andere dingen waardoor ik depressief werd. Op het hoogtepunt (oftewel: dieptepunt) vroeg ik hulp aan mijn moeder. Ze zei dat ze het niet aankon en afstand van mij zou nemen. Dat heeft mij enorm gekwetst en ik ben jaren woedend op haar geweest. En vanaf dat moment heb ik mezelf beloofd dan ook NOOIT maar ook NOOIT moeder te worden. Wilde niet dat mijn kind hetzelfde door zou moeten maken als ik. Nu zie ik het trouwens wel wat genuanceerder, want zij kon gewoon niet anders.

Op mijn 23e kreeg ik een relatie met mijn huidige partner. Hij had een diepe kinderwens, wat enorm lastig was voor hem. Maar mijn angsten zwakten uiteindelijk wel af omdat ik mezelf steeds beter en gelukkiger voelde. En ook stabieler. En kreeg ook de wens om moeder te worden :) Na een paar keer terugkrabbelen van mijn kant gingen we er anderhalf jaar geleden helemaal voor (ik drie kwart :P ). Er gebeurde helemaal niets en vanwege mijn leeftijd (ik naderde de 39) en mijn vriends zorgen over zijn zaad toch maar naar de gynaecoloog gegaan. En uiteindelijk relatief snel door IUI zwanger geworden.

Na de euforie voel ik nu dus helemaal niets. Behalve enorme schaamte maak ik me ook zorgen. Mijn moeder was namelijk depressief en erg onzeker tijdens haar zwangerschap van mij en( ik weet ook zeker dat als het aan haar lag er helemaal geen kinderen waren gekomen) ik weet wat voor invloed de gevoelens van de moeder hebben op een kind. En straks herhaalt zich dit bij mij -O-

Daarnaast heb ik ook schuldgevoelens ten op zichte van mijn vriend. Al die jaren heeft hij mij ervan proberen overtuigen dat ik een hele goede en lieve moeder ben en mijn omtrekkende bewegingen getolereerd; ik kon van een 'ja we gaan ervoor' zomaar omslaan naar een 'nee, absoluut niet'. Hij was altijd enorm bang dat hij nooit vader zou worden. En nu krijgen we dit...

Ik weet dat er geen oplossingen zijn voor dit, maar het lucht mij al enorm op om het op te schrijven :)
pi_174089248
Ach Dorothy, wat verdrietig... Zowel het verhaal van je jeugd als het feit hoe je je nu voelt.
Heb jij indertijd wel de hulp gekregen die je nodig had?
Ik zou je willen aanraden nu zeker hulp te zoeken. Jij kunt de cirkel doorbreken, jij hoeft niet zoals je moeder te worden. Kaart het aan bij je VK of bij de huisarts. Maak het niet kleiner dan het is, wees eerlijk over je verleden en je angsten. Veel sterkte en succes. :*
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie d k wir.
pi_174089264
Jeetje Dorothy. Dat is toch echt wel herkenbaarder voor mij dan ik fijn vind om toe te geven. :o

Ik kom helaas ook niet uit een warm nest en kreeg uiteindelijk van psychologen te horen dat ik pedagogisch verwaarloosd was. Ik vond al best jong dat ze me geleerd hadden om te praten, eten en tanden poetsen en het toen klaar was. Dat maakt me dus ook weleens onzeker of ik dit niet gewoon ga herhalen.
Wat voor mij dan helpt is om te kijken naar de verschillen tussen mijn moeder (en vader) en mij. Mijn moeder was/is ook heel onzeker. Wanneer iets voor haar idee raar is dan wil ze er niets van weten. Ik herinner me situaties waarin het achteraf gewoon ging om wat sociaal contact en zij heel paniekerig reageerde. Dit maakte mij ook heel onzeker.

Met mijn moeder heb ik nog nooit een diep gesprek gehad. Als ik problemen had dan zag ze het niet of kon ze er niets mee. Fysiek contact was nadat ik uit de schattige fase was voorgoed voorbij (of misschien was het er nooit).
Dit zijn allemaal problemen waar ik hard aan gewerkt heb om te veranderen. En het zijn stuk voor stuk dingen waarvan ik weet dat ik het wel kan. Ik ben dus wel zo opgegroeid maar het betekent niet dat ik ons kindje dezelfde toekomst ga geven, daarvoor verschil ik teveel met hen.

Dat is dus heel veel over mij, maar hopelijk kun je het gebruiken om je eigen gedachten te relativeren. Je bent niet gedoemd om de fouten van je moeder te herhalen.

Voor mij was het ook fijn om toch eens op te schrijven. En stiekem ben ik heel blij dat we een jongetje krijgen, die nemen toch meer hun vader als voorbeeld.
Relativeer, adem in, adem uit en luister niet naar het geluid!
pi_174089651
quote:
3s.gif Op zaterdag 30 september 2017 12:09 schreef Pannenkoekenmix het volgende:
[quote]
Dit zijn allemaal problemen waar ik hard aan gewerkt heb om te veranderen. En het zijn stuk voor stuk dingen waarvan ik weet dat ik het wel kan. Ik ben dus wel zo opgegroeid maar het betekent niet dat ik ons kindje dezelfde toekomst ga geven, daarvoor verschil ik teveel met hen.

Dat is dus heel veel over mij, maar hopelijk kun je het gebruiken om je eigen gedachten te relativeren. Je bent niet gedoemd om de fouten van je moeder te herhalen.
^O^ Good for you!
quote:
En stiekem ben ik heel blij dat we een jongetje krijgen, die nemen toch meer hun vader als voorbeeld.
Hihi, dat dacht ik indertijd ook. Ik kan uiteraard niet vergelijken hoe het was geweest als we een meisje hadden gekregen, want dat hebben we niet, maar eigenlijk maakt het niets uit. Blijf alert op je valkuilen, projecteer je eigen verdriet/gemis/angsten niet op je kind. Je kind is een nieuw individu, jij bent een nieuwe moeder. En nare patronen zijn er om doorbroken te worden!
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie d k wir.
pi_174090637
DG, sowieso een hele dikke :* het is ook veel wat er zo snel achter elkaar gebeurt dan.

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
pi_174095217
quote:
1s.gif Op zaterdag 30 september 2017 13:14 schreef LeSage het volgende:
DG, sowieso een hele dikke :* het is ook veel wat er zo snel achter elkaar gebeurt dan.

SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Dit is wel fijn om te lezen. O+
Relativeer, adem in, adem uit en luister niet naar het geluid!
pi_174130704
Dank voor jullie lieve reacties :* Ik reageer er vanavond uitgebreid op :)
pi_174150215
Dank voor jullie reacties :)

@Pannekoekenmix: wat een enorm verdrietig verhaal :{ Maar wat goed dat je dit heb (h)erkend en er zelf hard aan gewerkt hebt om herhaling te voorkomen. En ik weet verstandelijk wel dat ik heel anders ben dan mijn ouders. Bij mij is bijvoorbeeld lles bespreekbaar.

Ik weet zeker dat mijn ouders heel erg veel van mij houden. Dit tonen ze dan op de praktische manier, thuis was vroeger altijd alles op orde en liep het op rolletjes. We aten goed en gezond, gingen een paar keer per jaar op vakantie, ik deed aan sport enz. En nu ook, als ik praktisch gezien ergens mee zit, dan staan mijn ouders direct voor mij klaar.

Naast het emotionele ontbrak ook lichamelijk contact, mijn moeder heeft mij volgens mij nooit geknuffeld. Ik doe dat altijd wel bij haar en dat gaat altijd heel onhandig ;) Ik heb er zelf ook last door gehad doordat ik het heel erg vervelend vindt als iemand mij onverwachts aanraakt, zelfs bij mijn vriend.

Nou ja ik kan er nog uren verder over schrijven, maar het is echt tijd dat ik dit achter me laat.

@Moonah: ja ik heb af en aan hulp gehad. Maar wel voor andere problematiek en niet direct angsten. De laatste jaren gaat het heel erg goed en geniet ik van de mooie dingen in het leven :) Toch was ik nog niet helemaal 'klaar' en vorig jaar ben ik in therapie gegaan voor mijn angsten. Dit heeft goed geholpen, maar blijkbaar nog niet genoeg.

Vandaag werd ik met een vrolijk gevoel wakker en dacht dat het nare gevoel weg was. Daarna kwam ik er op het toilet achter dat ik bruin bloed verloor. Mijn eerste gedachte was dat ik het kindje afgestoten had door mijn gedachten ;( Maar heb gebeld en de vk maakt zich geen zorgen en ik ook niet meer. Maar voel me nu niet meer zo goed als vanochtend.

Ik denk dat ik dus maar weer hulp ga inschakelen. Hier baal ik enorm van want ik had helemaal niet verwacht dat dit zou gebeuren en dacht dat ik er nu eindelijk klaar mee was -O-
pi_174150919
DG, ik ken je niet en heb er niet zoveel verstand van, maar het komt op mij over alsof je al een gigantische 'voorsprong' hebt door je (zelf)inzicht in de situatie. Dat valt me echt op, ik vind het ontzettend knap hoe je in staat bent alles onder woorden te brengen :* ^O^

Wat ik je verder nog mee wil geven: een zwangerschap (en later ook een baby) brengt -denk ik- bij iedereen een hoop naar boven. Ik heb altijd een vrij 'stabiel' leven gehad (bij gebrek aan een betere omschrijving) en ben behoorlijk zelfverzekerd, maar sta er nog bijna dagelijks van te kijken wat zoiets ingrijpends als een kind krijgen met je kan doen.
Dat is absoluut niet bedoeld om je bang te maken (juist niet! ;) ), ik wil maar aangeven dat heftige gevoelens helemaal niet gek zijn en dat je daar zeker niet alleen in bent. Ik denk wel dat e.e.a. gezien jouw situatie nog eens extra uitvergroot wordt en het lijkt me dan ook een goed plan om hier hulp voor in te schakelen.
Maar die ups en downs horen er dus wel (deels) bij. Dat maakt het niet makkelijker, maar hopelijk voel je je daardoor wel iets minder alleen. En deel je gevoelens vooral met anderen (bijv. hier en in Z&G), want ik denk echt dat veel mensen zich zullen herkennen in (delen van) je verhaal :*

Hoop dat m'n warrige post enigszins ergens op slaat ;)
  maandag 2 oktober 2017 @ 23:01:49 #70
11682 Moonah
Jolie femme
pi_174153534
Dorothy, zoals Twist al zegt, als je zwanger bent, ben je sowieso al meer kwetsbaar. En met een lastige achtergrond is dat nog eens extra. Ik heb me daar zelf indertijd ook ontzettend op verkeken. Ik had immers jaaaaren therapie gehad en was ook al lang stabiel. En tch.... na mijn bevalling een heftige depressie.

Goed dat je hulp zoekt. Hopelijk heb je er snel baat bij.

En niet zo streng zijn voor je zelf, dat het jouw schuld zou zijn als het mis zou zijn gegaan... :*
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie d k wir.
pi_174174006
Lief jullie reacties weer, heb ik echt wat aan :* .

@Twist: Dank voor je compliment ik begrijp heel goed wat je bedoelt dat mijn gevoelens nog eens extra uitvergroot worden door mijn geschiedenis. En dat de ups & downs erbij horen. Dat zie ik ook om mij heen van vriendinnen met kinderen. Dat ze het soms superzwaar hebben. En reden des te meer voor mij om hulp in te schakelen, want ik wil dus wel die stabiele moeder zijn die het grotendeels aankan.

@Moonah: Jeetje wat heftig zeg, dat je ondanks de jarenlange therapie toch een depressie kreeg na je bevalling. Ben je daar goed uit gekomen? En denk je dat je nu therapieloos bent de rest van je leven?

Dat zit mij eigenlijk nog het meest dwars, dat ik ondanks alles toch weer hulp nodig heb. Ik wil graag dat het eens klaar is. En stel dat ik weer in therapie ga, dan voelt het toch als een soort falen ten opzichte van mijn werkgever. Mijn leidinggevende heeft mij het afgelopen jaar alle vrijheid gegeven om in therapie te gaan en een vruchtbaarheidsbehandeling te volgen. En wie weet moet ik daar toch weer mee beginnen.

Vandaag was trouwens wel een goede dag, er zat eindelijk weer wat leven in. Bedacht ineens dat volgende week de 10 weken echo is en kijk daar echt naar uit. En sta daarnaast ook weer open voor zwangergerelateerde dingetjes. En morgen heb ik mijn functioneringsgesprek en zal dan tegen mijn leidinggevende vertellen dat ik zwanger ben O+ Ik hoop dat morgen ook een goede dag is zodat ik het op een vrolijke manier kan vertellen :)

Nu sta ik wel even in dubio wat ik moet doen met het contact opnemen van de verloskundige. De 19e oktober is de volgende afspraak en ik bespreek dit het liefst ‘live’ met mijn vriend. En ik wil ook een goed beeld hebben hoe ik ervoor sta. Op dit moment was ik de afgelopen periode 60% negatief over mijn zwangerschap en 40% positief. Maar als ik weer zo’n moment heb dat ik totaal geen verbondenheid voel met de baby neem ik meteen contact op.
pi_174227365
De verbondenheid met de baby zit wel goed :) Ik heb gister enorme bloedingen gehad. Toen ik op een gegeven moment rood bloed zag bij het afvegen, kwam er een oergevoel bij mij naar boven. Ik kon wel gillen en schreeuwen. Voelde zoveel pijn bij het idee om het kleintje te verliezen. Kon alleen maar jammeren: 'ik wil je zo graag'.

Uiteindelijk blijkt het om een innestelingsbloeding te gaan. En wie weet was het daarom wel gebeurd, om mij te laten voelen wat ik allemaal al heb met het kleintje.
pi_174228515
Wat een geruststelling Dorothy. O+
Zowel dat de bloeding niets ernstigs was maar ook dat je nu weet dat je het kindje toch echt wilt. :)
Relativeer, adem in, adem uit en luister niet naar het geluid!
  vrijdag 6 oktober 2017 @ 18:55:38 #74
11682 Moonah
Jolie femme
pi_174239808
Dorothy, even niets te melden, maar wel je berichten gelezen. :)
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie d k wir.
pi_174295399
Het is ook goed zo :) Dank allemaal voor het meelezen meeleven :*
pi_175176685
Pfff ik maak mezelf helemaal gek.
Mijn angst voor een miskraam is heel groot en heel intens. De hele dag ben ik aan het broekloeren en de afnemende misselijkheid is nou ook niet bepaald een opluchting. Begon ik de zwangerschap met overgeven dwars door de emesafene heen, heb ik nu 1.5 week later bijna geen emesafene meer nodig.

Ik ben zo bang dat het mis gaat. Sowieso gaat het statistisch gezien vaker mis bij IVF/ICSI, maar boh...dat mag echt niet!
Ik huil momenteel heel vaak doordat de angst zo groot is. Het afgelopen jaar was zo stressvol en negatief dat ik nu nog geen seconde heb kunnen genieten van het feit dat ik zwanger ben.
Het helpt ook niet dat ik vrijdag plots bloedverlies had. Complete paniek. Gelukkig mochten we komen voor een echo en alles zag er voor het termijn er keurig uit. Voor even gerust gesteld, maar nu twee dagen later heb ik het al niet meer.
Gelukkig vrijdag weer een echo. Hopelijk dan met kloppend hartje. Maar oh, wat ben ik bang. :'( :'( :'(
pi_175179386
Och cocci :* wat een rottige periode zo. Eerste trimesters zijn killing he. Had je dit ook in je eerste zwangerschap?
disclaimer
pi_175185614
quote:
1s.gif Op zondag 19 november 2017 20:14 schreef Stormqueen het volgende:
Och cocci :* wat een rottige periode zo. Eerste trimesters zijn killing he. Had je dit ook in je eerste zwangerschap?
Bloedverlies vanaf 9 weken. Zo ontzettend stressvol. Maar destijds geen angst gehad met het termijn waarin ik nu zit, dat kwam pas met het bloedverlies. En nu al vanaf de positieve test. Alles wat met zwangerschap te maken heeft stop ik het liefst zo ver mogelijk weg. Laat het maar juli zijn, met een gezonde baby in mijn armen.
pi_175187878
Oh Cocci wat naar. Die angst is zo beklemmend maar je kunt er zelf zo weinig aan doen. Of eigenlijk niets. Wel heel herkenbaar.
Kun je er goed met je man over praten? Of is er iemand anders die je (al) in vertrouwen kunt (en wilt) nemen?
pi_175187965
Wat vervelend dat je je zo voelt, Cocci. Die eerste periode kan zo zenuwslopend zijn. Ook heel herkenbaar dat een echo je tijdelijk wat rust geeft, maar dat de zorgen al snel weer terug komen.

Verder zelfde vraag als Malteser: kun je je hart bij iemand luchten? Ik hoop dat het snel vrijdag is en dat jullie een prachtig kloppend hartje te zien krijgen.
pi_175242598
Cocci, ik vind het zo naar voor je.
Herkenbaar ook. Het wordt steeds een beetje minder, echt. :*
pi_175263669
Ik heb gelukkig een hele goede vriendin waarbij ik altijd terecht kan O+ . Mijn man is er weer veel te nuchter in.

Morgen weer een echo. Ik zit nu al helemaal trillend op de bank van angst en zenuwen. Zo bang om (nog) geen hartje te zien kloppen.
pi_175268271
Oh cocci dat is ook superspannend morgen. Ik hoop dat je morgen een prachtig knippertje hebt en jouw vertrouwen met de dag zal groeien.

Heb je in het verleden een miskraam gehad?
pi_175268356
quote:
1s.gif Op donderdag 23 november 2017 18:14 schreef coccinelle het volgende:
Ik heb gelukkig een hele goede vriendin waarbij ik altijd terecht kan O+ . Mijn man is er weer veel te nuchter in.

Morgen weer een echo. Ik zit nu al helemaal trillend op de bank van angst en zenuwen. Zo bang om (nog) geen hartje te zien kloppen.
Hoe laat mag je morgen? Ik zal voor je duimen :*.
pi_175268362
Oh Cocci, wat moet dat lastig zijn. Veel succes morgen :* Mijn duimen draaien.
Make your own kind of music.
abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')