abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_141783056
registreer om deze reclame te verbergen
WAARSCHUWING
Dit topic bevat heftige ervaringen. Moet je nog bevallen en kun je slecht tegen negatieve bevallingsverhalen, overweeg dan om dit topic te skippen.


Zwangerschap is een hele normale lichaamsfunctie van een vrouw en een bevalling is daar het logische gevolg van. Meestal gaat het goed, maar soms loopt het anders. Zo zien we dat niet voor iedereen een zwangerschap vanzelfsprekend is, niet voor iedereen is de roze wolk vanzelfsprekend (zowel tijdens als na de zwangerschap), maar wat nou als bevallen een 'ding' is?

Cijfers varieren maar 1-15% van de vrouwen ervaren hun bevalling als een traumatische gebeurtenis. (1% van vrouwen met ongecompliceerde bevalling tot 15% van vrouwen met bijvoorbeeld een vroeggeboorte)
Vandaar dit topic. Om steun te hebben bij elkaar, om het verhaal te kunnen doen, elkaar tips te geven eventueel.

Trauma is een heel relatief begrip, wat voor de n een enorm trauma is, is voor de ander no big deal. Omgekeerd komt het ook voor. Vrouwen die op papier alles hebben gehad wat er mis kon gaan en die toch heel tevreden terugkijken op hun bevalling. Het is nadrukkelijk niet de bedoeling om een waardeoordeel te vellen over wie er wel of geen recht heeft op het stickertje trauma, of de ervaring een trauma waard was of niet. Dat doet er namelijk niet toe, het feit blijft dat het trauma er al zit en dat is iets waar iemand verder mee moet. Veel vrouwen, juist ook diegenen zonder duidelijke medische complicatie, krijgen veelvuldig te horen "ah joh, dat viel toch wel mee? Mijn bevalling was veel erger en ik heb ook geen trauma." Of "nou joh, het is lekker achter de rug, hij is er nu, dan is het toch goed." Zo eenvoudig werkt het helaas niet, en juist dit onbegrip kan er voor zorgen dat iemand doorschiet in bijvoorbeeld een depressie omdat er angst ontstaat om te praten over de ervaringen en gevoelens.

Als voorbeeld voor ervaringen zou je kunnen denken aan medische complicaties die je als dusdanig beangstigend hebt ervaren waardoor je geen volgend kind zou willen, het gevoel van intense paniek tijdens de bevalling waardoor je als het ware bijna buiten jezelf treedt en geen grip meer hebt op je lijf. Het gevoel niet gehoord/gezien te zijn tijdens je bevalling zoals bijvoorbeeld alleen gelaten met pijn of geen pijnstilling gekregen ondanks sterke pijnstillingswens. Maar ook een angst die je hebt opgedaan nog voordat je uberhaupt ooit bevallen bent, wat je wellicht wel van een zwangerschap af houdt/hield. Er zijn legio redenen waar vrouwen een negatieve of traumatische ervaring van kunnen hebben, jammer genoeg wordt dit onderwerp nog veel te vaak gebagatelliseerd.

Ten slotte... Ook vaders lopen een kans op bijvoorbeeld een post traumatische stress stoornis. Met name na complicaties die de gezondheid van moeder of kind ernstig in gevaar brengen zijn een risicofactor.

[ Bericht 3% gewijzigd door mignonne op 01-07-2014 23:12:49 ]
:)
pi_141783107
Wat een mooie stukje voor je studie
He said how many sugars do you like in your tea?
I said forget about the sugar have a spoon full of me,
[Rhu SC]Deel 1 dus? O+
Your job is to feed me, do me and die
  dinsdag 1 juli 2014 @ 20:50:08 #3
177523 geppie
Tot hier en niet verder!
pi_141783191
Edit; dit stond een beetje raar.

[ Bericht 69% gewijzigd door geppie op 02-07-2014 00:58:21 ]
No one can make you feel inferior without your consent - Eleanor Roosevelt
pi_141783368
registreer om deze reclame te verbergen
Gare op want mobiel :') anyroads, ik zie toch behoorlijk wat vrouwen die een trauma of op zijn minst gezegd negatieve ervaring hebben met hun bevalling die forse invloed heeft nog in de periode na de bevalling of in de aanloop naar een volgend kind. Veel van deze vrouwen spreken zich niet hardop uit, ik hoop dat hier een ruimte kan zijn waar dat gevoel wel is dat dat kan en mag, ongeacht grondslag van geboortetrauma.

Voor nog wat achtergrondinfo over tokofobie en bevallings-gerelateerde ptss:

http://www.lkpz.nl/patienten-ptss.php

http://en.m.wikipedia.org/wiki/Tokophobia

http://www.artsennet.nl/n(...)or-maar-is-taboe.htm

https://www.umcg.nl/NL/UM(...)na_de_bevalling.aspx
:)
pi_141783395
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 juli 2014 20:48 schreef rhubarbje het volgende:
Wat een mooie stukje voor je studie
:D gelukkig studeer ik op iets heel anders af ;)
:)
pi_141784131
Ik had na de bevalling van de eerste een heftige bloeding. Ik lag binnen 15 minuten in de lift naar de OK. zoals ik al zei ooit in het bevallingsverhalen topic:

quote:
0s.gif Op woensdag 1 december 2010 11:02 schreef kaatjejannie het volgende:

Als de vk me wil hechten blijkt dat ik erg veel bloed verlies. Er wordt een aantal keer op de alarmknop gedrukt en staat voor mijn gevoel binnen no-time de kamer vol met mensen. Volgens N zijn het er een stuk of 5/6. Ik word plat gelegd , ons meisje wordt bij mijn man op de arm gelegd (ze plast gelijk maar even over hem heen ) en ik krijg een zuurstof kapje voor. De arts-assistent kijkt met een eendebek waar het bloed vandaan komt. De knip, mijn baarmoedermond, of mijn baarmoeder. Ze zien het niet en er wordt besloten dat ik naar de ok moet. Ik mag mijn man en meisje nog een kus geven en weg ben ik.
Ik vraag in de lift of ze alsjeblieft goed voor mijn man en kind willen zorgen. Ik ben bang ze niet meer te zien. Ik zie zo voor me dat mijn meisje zonder mij opgroeit. Op de ok is het heel erg koud. Ik beef als een rietje. Ik ben blij als ik onder narcose ga, dan heb ik het niet meer zo koud.
Als ik om 20.45 bij kom heb ik het nog steeds zo koud. Ik krijg 2 warmte dekens en een dekbed. Ik vraag gelijk naar mijn meisje. Ongeveer een kwartiertje later komt mijn man met mijn meisje. Ik ben erg blij ze te zien. Ik ben alleen nogal van de wereld. Onze Ilse wordt op mijn borst gelegd. N heeft de tijd van mijn operatie met Ilse op de verloskamer gezeten. Toen deze weer nodig was is hij naar een kraamkamer gebracht. Daar lag een vrouw met haar kindje en kraamvisite, en N zat daar met kind, en zonder vrouw. Zonder te weten wat er met mij aan de hand was.
Gelukkig mocht N deze nacht bij mij slapen. Ik dacht dat ik amper een oog dicht zou kunnen doen, maar tussen de pogingen tot voeden door heb ik als een blok geslapen. De gynaecoloog die me geopereerd heeft komt zondagochtend bij me langs. Hij verteld me dat ik 2.5 liter bloed verloren heb en dat ik 4 zakken bloed gekregen heb. Hoe het komt is nog niet duidelijk. Het heeft waarschijnlijk te maken met mijn stolling. Hij verteld me dat ik nog niet eens mag denken om ooit nog thuis te bevallen. Dit had ook heel anders af kunnen lopen.
Het heeft best even geduurd voor ik hier overheen was. Ik was te vastberaden om de bv te laten slagen omdat ik het gevoel had dat ik bij de bevalling gefaald had. Ik heb best diep gezeten na de bevalling. Kon Sofie niet los laten en was bang voor de hechting tussen haar en mij.
Ook heeft het hele diepe sporen achter gelaten bij mijn man. Hij was net vader geworden en zat met zijn pasgeboren dochter in de verloskamer. Niet wetend hoe het met mij was, wanneer ik terug kwam en of ik berhaupt nog wel terug kwam. Het was druk die dag, dus na 20 minuten is hij met Sofie verplaatst naar een kraam kamer. Daar zat hij dan, met kind. Op een kamer waar ook nog een andere vrouw lag samen met haar man en pasgeboren kind.
Hij heeft hier best even last van gehad. We hebben een nabespreking gehad met de gyn en we hebben aangegeven dat dit niet wenselijk was.

Bij de tweede was de angst er voor herhaling. Die angst was er vooral bij ons. Ik wilde perse niet naar de OK, ik wilde nu gelijk mijn baby bij me, en bij me houden. Dit hebben we ook vooraf besproken met een verpleegkundige.
Tijdens de bevalling moest er een gyn aanwezig zijn. Dat bleek dezelfde gyn te zijn als die me geopereerd had na de bevalling van sofie. Dit gaf mij enorm veel vertrouwen. Nu moest het wel goed komen.
Tijdens het hechten was het nog even spannend, maar de gyn besloot het op de verloskamer te proberen. Om mij en Luuk niet te scheiden. Ik vond dat zo fijn, ik had het idee dat ze echt naar me luisterden, en rekening met me hielden.
Is het interessant Joost?
pi_141786040
registreer om deze reclame te verbergen
Ik had ook wat KJ had. Na de bevalling kwam de placenta niet mee en verloor ik op de gang naar de OK en in de OK alles bijelkaar 2,2 liter bloed. Ik kreeg geen bloedtransfusie (had nog net genoeg hb-waarde) maar stortte een paar dagen later alsnog thuis in om met de ambu terug te moeten voor een transfusie. Wat uiteindelijk een ijzerinjectie werd.

Afin. Het verdriet om de bevalling kwam vooral naar boven toen anderen om ons heen en masse kinderen kregen. Het bracht me iedere keer terug naar het punt van de bevalling van Billie toen ik iets in m'n buik voelde knappen en vervolgens het gevoel had dat ik leegliep. Dat gevoel, dat punt in de bevalling is als PTSS erkend door de huisarts. Ik ben behandeld bij een psycholoog met een bepaalde methode en het verdriet om de bevalling an sich is wel veel minder zo niet zo goed als weg.

Maar de angst voor herhaling is z groot. ;(. Ik durf niet te gaan voor een tweede, maar Billie brengt zoveel geluk, liefde en gezelligheid. Daar wil ik wel meer van :@. Mignonne heeft me al eens genformeerd over werkwijzes in ziekenhuizen (ik mag niet thuis bevallen, maar goed, dat wou ik toch al niet) als een patint bekend is met fluxus. Desalniettemin blijf ik dus de angst houden. Het gevoel dat ik speel met de dood en man en kind moet achterlaten. Of dan misschien wel twee kinderen.

Ik ben wel benieuwd hoe anderen de stap naar een tweede (of derde, vierde, vijfde?) kindje hebben durven zetten na een ervaring zoals KJ heeft meegemaakt. En ik ook min of meer. Of misschien juist een advies hebben, met wie ik zoiets kan bespreken :@.
I am the root of all that is evil, but you can call me Kuukske.
All that hurts me makes me stronger - MR
pi_141789166
:* voor jullie allebei.

ik kan me je angst heel goed voorstellen kuukske. En ik weet nog kj dat ik echt een soort opluchting voelde toen je kwam vertellen dat het bij Luuk zoveel beter was gegaan. Wat kan zo'n ervaring dan een verschil maken he.

Kuuks, lastig te zeggen, het hangt er denk ik ook een beetje van af wat je wilt qua advies. Ben je vooral op zoek naar informatie rondom herhaalkans en eventueel medische stappen die jij/zij dan nemen dan kun je gerust een keer een afspraak maken bij een verloskundige of via dr huisarts zelfs met een gynaecoloog.
Een huisarts is sowieso geen slecht startpunt. Hij/zij is al bekend met jouw situatie zeg maar, wellicht dat een orinterend gesprek daar meer richting zou kunnen geven? Er zijn tegenwoordig ook steeds meer zwangerschapscoaches, een stapje onder een psycholoog nog zeg maar,. Zoals WupWup een tijdje geleden ergens zei, die helpen je met het ordenen van je gedachten, in perspectief zetten enz. Zou ook nog een optie kunnen zijn.
:)
pi_141789761
Hier geen fluxus, maar een verloskundige en gyn die het graag nog even op vrijdagmiddag vr vijven af wilden hebben, en daardoor in het laatste deel van de bevalling volledig aan mijn wensen voorbij zijn gegaan.
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Hoewel er dus niets medisch ernstigs aan de hand was, heb ik wel heel Heel Veel pijn gehad, vanwege het handelen van gyn en vk. Dat was juist waarom ik van te voren niet in het zkh wilde bevallen - ik was bang dat er niet geluisterd maar gewoon gedaan zou worden. En zo geschiedde.

En nu? Nu heb ik mede hierdoor een ppd, al gaat het zeker de goede kant op. Ik heb slapeloze nachten gehad toen ik een uitsteijkje moest maken, omdat er weer iemand 'daar' aan de slag ging. M'n spiraal heb ik 7 maanden voor me uitgeschoven.
Maar het komt wel goed. Ik weet dat ze (in elk geval de vk) naar hun beste kunnen hebben gehandeld. Het zou me ook niet van een tweede afhouden. Maar ik heb wel flink de tijd nodig o het ern plekje te geven.
Home is where the O+ is...
pi_141790724
Oh mn wat een goed maar heftig topic.
KJ ik heb je verhaal met een brok in mijn keel zitten lezen. Wt een herkenning.
Ik ben dan niet op de OK geweest, maar ben in de verloskamer zo'n 3,2 liter bloed verloren. Dit hebben ze onder controle gekregen met rectale medicatie en medicatie via een infuus.
Het zuurstofkapje was ik vergeten, maar heb ik ook gehad. Ze konden bij mij niet ontdekken waardoor de bloeding veroorzaakt werd en binnen een paar minuten hebben ze placenta er echt uitgejenkt! Daarna hebben ze met zijn tween heel hard op mijn buik geduwd om enerzijds de bloeding te stoppen en anderzijds het zicht voor de 3e vk zo goed mogelijk te maken. Zij zat tussen mijn benen naar binnen te kijken op zoek naar de oorzaak. Er liepen nog 3 mensen rond die bezig waren met mijn gegevens, celstofmatjes vervangen en weet ik nog meer.
Wat op mijn netvlies gebrand staat is het gezicht van de stagiaire op dat moment. (Toevallig een studiegenoot van Mignonne :D ). Terwijl ze zo bezig waren vroeg ik of iemand mij kon vertellen of dit goed ging komen....
De verloskundige keek weg (Toevallig? ) en zij gaf heel eerlijk (maar zeer pijnlijk) toe dat ze dat op dat moment niet konden zeggen. Haar blik vol medelijden.
Dat kwam zo hard aan! Ik stond op het punt mijn vriend en twee kleine kindjes alleen achter te laten :'(

mijn vriend vertelde later ook dat hij al dacht dat hij twee kaartjes moest gaan regelen....

Achteraf hoorde ik dat het reanimatieteam al klaarstond op de gang.
Ik heb 3 zakken bloed gehad en ook mijn vriend mocht die nacht blijven slapen. Hij is overal wat er die nacht nog gebeurde (controles, danic op de po :D ) doorheen geslapen.
De volgende dag om 13.00 was ik al thuis en voelde me kiplekker.

Pas een maand of 3 later heb ik aan de bel getrokken omdat ik steeds slechter in mijn vel kwam te zitten. Ik heb zelfs een paar keer gedreigd ergens anders te gaan wonen. Totaal ontoerekeningsvatbaar. Ook ik heb de diagnose ptss gekregen. De behandeling is inmiddels afgerond en het gaat goed met me. Maar dit topic haalt veel naar boven en raakt me behoorlijk.

Toch ben ik er blij mee. Gewoon, om de simpele reden dat het fijn is om ervaringen te delen en je ei kwijt te kunnen.

Het is voor ons wel doorslaggevend geweest in de beslissing voor nog een kindje. Die komt er niet. Het is goed zo, we zijn compleet en genieten van onze mooie meiden.
pi_141791041
Cwen ik heb je bevallingsverhaal eerder al gelezen en nu ik dit weer lees wordt ik gewoon weer boos! Wat zijn ze ongelooflijk over je grenzen gegaan zeg!
Hey klinkt bijna als een aanranding. Dit moet toch niet mogen op deze manier :(
pi_141791264
Ik heb alleen de op gelezen, niet de andere reacties want ik vermoed ervaringsverhalen en die wil ik even niet lezen nu ;) maar ik heb een PTSS over gehouden aan mijn laatste bevalling (waarvoor ik EMDR krijg nu). Iedereen die dat verhaal leest of hoort snapt wel waarom. Gekke is, mijn eerste bevalling was op papier echt een eitje, en ook dat moest ik verwerken. Het blijft een life-event natuurlijk, met een heel scala aan emoties en angsten die allemaal de revue passeren in een aantal uur. Dat doet logischerwijs veel met je :)
pi_141791624
Even een zijspoor: het uwv verklaarde mij 'ziek maar niet tgv bevalling' en wij hebben met succes bezwaar gemaakt. We hebben onder andere het onderzoek van Claire Stramrood bijgesloten wat mignonne linkt, een heel heldere uiteenzetting van de cijfers van ptss icm pe/hellp. De arts die het bezwaar behandelde gaf aan dat dit zwaar had gewogen bij de beslissing.
pi_141791735
Dat is absoluut waar LE, ik heb idd ook echt een hele poos nodig gehad om weer te landen, me weer meer mezelf te voelen. De behoefte om constant over je ervaring te spreken ook en het verslag 100x na te lezen. Dat hoort er ook bij, idd gewoonweg omdat het nogal een big deal is zo'n bevalling, ook als het allemaal goed gaat.

Succes met je emdr traject, ik hoop dat je er goed baat bjj zult hebben.

Danic ik wist niet dat je een behandeling hebt gekreven voor de ptss, of dat is me iig ontgaan. Wil je er wat over kwijt het traject zeg maar?
:)
pi_141791808
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 juli 2014 22:49 schreef L-E het volgende:
Even een zijspoor: het uwv verklaarde mij 'ziek maar niet tgv bevalling' en wij hebben met succes bezwaar gemaakt. We hebben onder andere het onderzoek van Claire Stramrood bijgesloten wat mignonne linkt, een heel heldere uiteenzetting van de cijfers van ptss icm pe/hellp. De arts die het bezwaar behandelde gaf aan dat dit zwaar had gewogen bij de beslissing.
wat goed!!
Goeie tip ook zeg.
:)
pi_141792189
Toch even verder gelezen: Kuukske, wat mij/ons heeft geholpen in het besluit voor een volgend kindje is een fijn gesprek met de gynaecoloog. Echt een goed gesprek waarbij we al onze vragen en angsten en mogelijke scenario's op tafel hebben gegooid. Ze had overal een antwoord op - en dat is al fijn, dat zo'n arts dan niet zegt: Nou, als DAT gebeurt, dan weet ik het ook niet, dan google ik wel even' :') - maar we werden vooral heel serieus genomen, in alles. Nu weet ik dat ons verhaal ook bij de gyns indruk heeft gemaakt en dat geeft wel een stukje rust: zij zullen een evt volgende keer er echt bovenop zitten. Ik heb heel lang gedacht: nog een zwangerschap is Russische roulette, maar dat raak ik steeds meer kwijt. Hoe meer ik vertrouwen ik mijn lichaam terug krijg, hoe minder dat zwangerzijnisdoodgaan-idee leeft, zeg maar. Je kan ook overwegen om in therapie daar nog wat verder in te duiken, het is heftige materie maar los komen van die angst zal zo veel rust en vrijheid geven :)
  dinsdag 1 juli 2014 @ 23:06:46 #17
243360 _NIKKI_
In de wolken...
pi_141792906
Mignonne, held! O+

Kuuks en KJ :*

Edit: Cwen, danic en LE ook :* voor jullie

Ik, normaliter 100% ijskonijn, weet nog steeds niet zo goed wat ik met mijn gevoel over de bevalling aanmoet.
Het is bij mij nu 'al' drie maanden geleden, maar ik kan de geuren, de sfeer, alles nog zo terughalen. Bij het lezen van de post van Mignonne in het FB topic kreeg ik al tranen in mijn ogen. Ik heb mijn bevallingsverhaal opgeschreven, maar wil er nu niets meer van weten, teruglezen en dus weer beleven ben ik echt nog niet aan toe.

Het feit dat ik eigenlijk nog helemaal niet wilde bevallen helpt overigens ook niet echt mee. Ik ben nog steeds van mening dat de jongens er nog niet klaar voor waren. Natuurlijk waren ze 'voldragen' maar zj waren er nog niet klaar voor, anders was de bevalling wel vanzelf of op zijn minst na het strippen en breken van de vliezen op gang gekomen. Ook dat voelt voor mij nog steeds als falen. En hoe vaak mijn man ook zegt dat hij heel trots op me is omdat ik de jongens zo lang heb kunnen dragen, ik blijf dat gevoel van falen houden. Mijn lieve S had bij een natuurlijke bevalling misschien helemaal geen uitgezakte navelstreng gehad. Dat zijn natuurlijk hersenspinsels achteraf, maar het spookt wel regelmatig door mijn hoofd. Ik heb helaas nooit meer kunnen vragen of de placenta nu echt al functie aan het verliezen was. Ik heb de foto's van de placenta gezien en het zag er helemaal niet uit als een placenta die verkalkt was (voor zover ik mijn placenta vergeleek met verkalkte varianten). En natuurlijk ben ik een leek als het daarom gaat, maar het zag er gewoon net zo uit als de placenta van L en die was perfect. Waarom moesten mijn jongens eigenlijk zo geforceerd geboren worden? Ik heb hun geboortedatum uitgekozen en dat voelt niet goed, dat hadden ze zelf moeten doen.

Ik weet wel dat ik nooit meer wil bevallen, de angst dat er iets mis kon gaan was ditkeer voor de bevalling al aanwezig, met name gevoed door het feit dat een mama uit mijn zwemclubje de bevalling niet overleefd heeft drie maanden na de geboorte van L. Dat heeft er destijds ook behoorlijk ingehakt. Gelukkig is mijn gezin compleet met drie kindjes, maar ik had voor deze ervaring altijd in mijn hoofd mezelf aan te willen bieden als draagmoeder, mocht mijn zusje geen kinderen kunnen krijgen. Dat is voor mij en ook voor mijn man definitief van de baan, we zitten wat dat betreft gelukkig op n lijn.

[ Bericht 2% gewijzigd door _NIKKI_ op 01-07-2014 23:13:28 ]
Mama van 3!
pi_141793017
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 juli 2014 22:42 schreef danic het volgende:
Cwen ik heb je bevallingsverhaal eerder al gelezen en nu ik dit weer lees wordt ik gewoon weer boos! Wat zijn ze ongelooflijk over je grenzen gegaan zeg!
Hey klinkt bijna als een aanranding. Dit moet toch niet mogen op deze manier :(
Dit. Cwen, heb je hier ooit nog met ze over gesproken naderhand?
pi_141793334
Ja hoor Mignonne.

Het heeft best een lange voorloop gehad. Toen Rosalie zo'n 3 maanden was heb ik aan de bel getrokken bij de ha. Hij besloot dat ik eerst maar weer aan de pil moest, mede omdat ik had aangegeven het gevoel te hebben dat mijn hormonen op hol geslagen waren. Zeer hormonaal was ik, dan weer lachen, dan weer huilen.
Ik heb de pil drie maanden de tijd gegeven en ik merkte iets verbetering, maar toch ook weer niet. Moeilijk uit te leggen. Enerzijds voelde ik me rustiger, maar ik merkte ook dat dat maar van korte duur was en kon dan echt om niks exploderen.

Ik ben na 3 maanden terug gegaan naar de ha en die heeft mij doorverwezen naar een psych. Ik kreeg een vrij jong meisje (jaar of 28 gok ik) en ik merkte dat ze mij niet begreep. Ik vind het soms moeilijk om goed weer te geven wat ik nu denk of voel en ik hoopte dat zij me hierin kon begeleiden. Maar helaas keek ze alleen naar de problemen die ik benoemde en zocht de oorzaak in mij als persoon. Ze kaartte ADHD aan. En hoewel ik hiervan niet stond te kijken, had ik niet het idee dat dit nou het probleem was. Ik werd doorgestuurd naar een psychiater, voor een 2nd opinion, maar ook omdat alleen een psychiater een dergelijke diagnose mag stellen.
Al snel gaf hij aan niet te denken aan ADHD en dat hij mij ook geen borderliner vond :o Schijnbaar had die doos in haar verslag meegeven dat hij hiernaar moest kijken! Hij heeft dat echt wel 3x herhaald en ik voelde me echt kwaad worden op die psychologe.
Pas na een half uurtje in het gesprek kwam het op mijn bevalling en hoe de nasleep hiervan was. Hij zijn toen letterlijk: "maar dan ben je dus bijna overleden?"
Dat deed me zo ontzettend veel. Ik heb het tot die tijd namelijk nooit bij zijn naam genoemd. Ik zei dat ik kantje boord heb gelegen of dat het niet goed met me ging, maar het respectvolle woord 'overleden' gebruikte ik niet.
Op het moment dat hij dit zei gingen bij mij de sluizen open. Hij toetste wat in op zijn scherm, draaide het terug en vroeg me de tekst te lezen, de titel had hij weggescrold. Het was een en al herkenbaarheid. En dat ging dus over een PTSS.

Ik ben doorverwezen naar een psychologe die gespecialiseerd is in EMDR. Ik heb toen gelijk aangegeven een andere psycholoog te willen dan voorheen, wat daarin had ik geen vertrouwen. Dat was geen probleem.
Eerlijk gezegd heb ik maar 2 sessies EMDR gehad. De eerste keer was het meest heftig. Ze zat naast me en ik moest met mijn ogen haar vinger volgen. Tegelijkertijd moest ik het beeld voor me halen wat het meest traumatisch was en vertellen wat ik zag, hoe ik me voelde en als ik wilde...zelfs wat ik rook. Alles wat ik ervaarde kon ik eruit gooien. Niet denken, gelijk roepen.

Ik ben door alle 'negatieve' emoties heengegaan. Verdriet, angst, schuldgevoel, paniek, noem ze maar op. Door dat te verwoorden kreeg ik al meer lucht.
De opmerking van de psych dat het nooit zal veranderen in een leuke ervaring, maar dat het een herinnering moet zijn waaraan ik moet kunnen terugdenken, zonder het gevoel te krijgen dat ik dood ga, hielp ook goed.
De bevalling en nasleep zullen niet meer veranderen, de manier waarop je ernaar kijkt wel.

Ik heb die periode ook zo'n 6 weken niet gewerkt. Inmiddels heb ik dat weer opgebouwd en ben ik weer volledig aan het werk en heb geen behandelingen meer. Het is allemaal heel snel gegaan, na de diagnose.
Ik hoor vaak 'goh, das ook snel gegaan bij jou'. Enerzijds ben ik dan trots dat me dat gelukt is, anderzijds vraag ik me dan af hoe zo'n opmerking bedoeld is. Positief, of hoor ik erin terug dat ze de conclusie trekken dat het dus zo erg wel niet geweest zou zijn......
pi_141794067
Jeetje Danic. Ik weet niet goed hoe bijna overlijden na de geboorte van je kind 'zo erg wel niet geweest' zou kunnen zijn. Is dat je eigen angst die je projecteert? Ik heb enorm respect voor hoe goed je dat hebt aangepakt en doorstaan. Emdr is geen picknick, dat je je er vol overgave in stort vind ik fantastisch :)
pi_141794142
quote:
0s.gif Op dinsdag 1 juli 2014 23:12 schreef danic het volgende:

...

De bevalling en nasleep zullen niet meer veranderen, de manier waarop je ernaar kijkt wel.

...
Ja mooi, ik denk dat dat idd het belangrijkste doel vaak is van de verwerking van zulke ervaringen. Dat je erop terug leert te kijken zonder constant diezelfde emoties of stress weer opnieuw te ervaren.

En jeetje joh, dat het zo snel gegaan is vanaf moment dat je op de juiste plek zat geeft naar mijn idee eigk alleen maar juist overduidelijk aan dat het dus echt die bevalling was wat het probleem was, en niet een onderliggend persoonlijkheids probleem of wat dan ook.

Wel vreselijk confronterend lijkt me, die woorden van de psychiater, als je angst ineens zo bij de naam genoemd wordt. Fijn wel dat hij wel opmerkzaam was daarin.
:)
pi_141794307
(Heb overigens even aan de OP een kleine waarschuwing toegevoegd, het klinkt misschien een beetje stom naar een ieder die hier post, zo bedoel ik het niet hoor. Maar ik kan me wel indenken dat als je bang aangelegd bent bijvoorbeeld, dat dit soort ervaringen dan niet helpen. De disclaimer staat er nu, dus lezen is zoals altijd op eigen risico. Post gerust verder.)
:)
pi_141794380
Oh, triopost, Cwen dat vroeg ik me ook nog af of jij nog gesprekken hebt gehad? Wat is jouw autonomie met voeten getreden zeg, jemig :X
:)
pi_141794501
Die disclaimer wilde ik al voorstellen ja :)

Mijn verhaal staat hier trouwens
pi_141794640
L-E, dat is inderdaad mijn eigen onzekerheid. Door die opmerking ga ik denken dat ik wel heel snel terug ben, dus dat het dus niet zo erg was, anders was ik wel langer weggebleven :') Dus dan denk ik weer dat ik gezien wordt als een aansteller of iemand die overdrijft. God wat kan een mens stom denken zeg. Want ik weet donders goed hoe alles gegaan is en dat ik daarin niet overdrijf.

En Mignonne, het was zeker confronterend toen die psychiater het bij de naam noemde. Ik weet nog dat het op een donderdag was en dat ik vervolgens een aantal dagen heel slecht ben geweest. Ik kreeg paniekaanvallen en wilde niet meer naar buiten. Toen ik dat laatste opmerkte (taken buitenshuis, zoals boodschappen doen, uitstellen), ben ik het bewust gaan opzoeken. Dus just naar buiten gaan. Om verergering te voorkomen. En dat hielp.
Ik ben daar ook net te koppig voor om dat te laten gebeuren.

Net als dat ik een jaar of 10 terug van een paard ben gegooid. Ik kwam slecht terecht, maar ben er gelijk weer opgeklommen. Toen iedereen daar bewonderenswaardig op reageerde antwoordde ik met: "ja dahaag! Hj gooit me op de grond, dan zal hij me nu dragen ook :P ".
En soms is die houding dan prettig om te hebben.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')