abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
pi_139167132
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
12s.gif Op zondag 20 april 2014 17:32 schreef hboboy het volgende:
Sterkte man
pi_139173132
Ik ben mijn vader verloren toen ik 6 was en mijn moeder in februari dit jaar precies op haar 60e verjaardag aan kanker. Zelf ben ik nu net 25.

Mijn vader kende ik natuurlijk niet zo goed, het was die man die mij 's ochtends een kus gaf met prikkelbaard en dan naar zijn werk ging. Hij heeft een hartaanval gehad ergens in een Duitse trein op weg naar een MEGA zakendeal.

Mijn moeder kreeg in augustus van 2013 te horen dat zij in een terminaal stadium was van dikkedarmkanker wat helaas op het moment van diagnose al uitgezaaid was naar haar lever, nieren en longen.
Het hele verloop van de ziekte die uiteindelijk in februari dit jaar van mijn moeder won hebben wij als gezin zeer intensief meegemaakt. Het einde was dan ook, vreselijk. Ik krijg alweer paniek als ik er aan denk.

Ik ben met mijn vriendin 2 maanden later gemigreerd naar Noorwegen - zij is Noors.

Hier een psycholoog benaderd. Slapen gaat 's nachts vaak niet goed, overdag vaak bevende handen en een "niet aanwezige" indruk volgens mijn vriendin.
Na een aantal sessies gaat het weer wat beter. Praten met vriendin, die ook bij het einde aanwezig was helpt natuurlijk ook enorm.

Voor alle in hetzelfde schuitje, sterkte! Probeer te genieten van alles om je heen - jullie hebben het zelf gezien, het leven is te kort om er niet van te genieten.
De leeuw kan de vallen niet ontgaan; de vos kan zich niet tegen de wolven verdedigen. Men moet dus vos worden om de vallen te leren kennen en leeuw om de wolven schrik aan te jagen. Zij die slechts de leeuw willen nabootsen, verstaan hun zaak niet.
pi_139211082
Ik was 15, bijna 16, toen mijn vader op 46-jarige leeftijd overleed aan kanker. Ondertussen ben ik bijna 23 (komende maandag is het precies 7 jaar geleden) en ik merk dat ik nog steeds een heleboel niet verwerkt heb. Ik ben altijd koppig door blijven gaan met mijn opleiding ed, en merk de laatste 2 jaar dat ik mezelf nooit de ruimte heb gegeven om echt mijn gevoelens te ervaren. Op dit moment durf ik nog niet zo goed daar iets mee te doen omdat ik bang ben voor wat er uit gaat komen terwijl ik aan het afstuderen ben, maar ik ben wel van plan om na mijn opleiding in therapie te gaan.

In het dagelijks leven slijt de pijn inderdaad, maar met elke bruiloft waar ik bij ben staan de tranen in mijn ogen omdat mijn vader me nooit weg zal kunnen geven. Straks heb ik een diploma uitreiking, en mist hij die. Op zulke momenten blijft het heel lastig, Ook met mijn vriend nu vind ik het heel moeilijk dat hij mijn vader nooit gekend heeft, terwijl die zo belangrijk voor mij is en was.

Aan de andere kant troost ik mezelf met de gedachte dat ik wel een heerlijke, vrolijke en liefdevolle jeugd heb gehad. Liever zo dan dat mijn ouders op mijn 15de gescheiden waren na jarenlange ruzies in huis.

Maargoed, als je vraag is hoe ik met de gevoelens omga kan ik je geen nuttig antwoord geven denk ik. ;) Ik stop alles weg, weiger het onder ogen te zien. Op de korte termijn werkt dat prima, maar omdat ik weet dat dit uiteindelijk niet werkt ga ik straks dus in therapie. Ik heb zelf namelijk vrij weinig controle over het wegstoppen van die emoties, over het muurtje dat ik bouw. Het is mijn veiligheidsmechanisme wat vanzelf in werking treed wanneer ik bang ben mensen kwijt te raken etc. Die controle wil ik terug krijgen, dat muurtje wil ik omver gooien, daarom ga ik hulp zoeken.
pi_139211761
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op dinsdag 22 april 2014 23:09 schreef IrCute het volgende:
Ik was 8 toen mijn vader overleed en 21 (1.5 jaar geleden) toen mijn moeder overleed. Ik denk nogsteeds iedere dag aan mijn moeder en ik vind het ook erg jammer dat ze mij nooit ''echt'' heeft kunnen zien opgroeien. Ben een paar maanden na haar dood naar de VS verhuist en heb nu net mijn eigen huis gekocht samen met mijn vriend. Dat soort dingen denk ik wel vaak aan. Ook tijdens het winkelen vind ik het soms best wel moeilijk, eerst deed ik dat bijna altijd samen met mijn moeder, nu vaak alleen.

Ik moet wel zeggen dat ik een beetje hard ben geworden. Als ik mensen met bepaalde feestdagen iets over hun opa of oma posten op FB dat ze ze zo missen heb ik vaak zoiets van stel je niet zo aan :')
Erg jammer. ;( Heb ik gelukkig niet, ik kan me juist beter inleven in mensen die zeggen dat ze iemand missen.
Optimist tot in de kist
Miniem's internetvriendinnetje :P
Bij vlagen briljant, helaas is het momenteel windstil
pi_139212668
quote:
0s.gif Op donderdag 24 april 2014 13:04 schreef trovey het volgende:

[..]

Erg jammer. ;( Heb ik gelukkig niet, ik kan me juist beter inleven in mensen die zeggen dat ze iemand missen.
Bij opa's en oma's heb ik dat ook wel een beetje hoor. :@ Die zijn bij mij ook allemaal overleden, dus heb van de mensen waar ik van afstam alleen nog maar mijn moeder over. Bij mij is het wel alleen een gedachte die door mijn hoofd schiet, niet echt de mening waar ik aan vast hou ofzo. Ik heb dat vooral als mensen hun vader verliezen wanneer die vader 70+ is en zij zelf ook al kinderen hebben enzo. Dat ik dan denk 'nou, je hebt hem wel veel langer gehad dan ik de mijne'. Maar dan realiseer ik me ook altijd meteen weer dat het niet zo werkt.
pi_139225451
quote:
0s.gif Op donderdag 24 april 2014 13:35 schreef AlbinoBambi het volgende:

[..]

Bij opa's en oma's heb ik dat ook wel een beetje hoor. :@ Die zijn bij mij ook allemaal overleden, dus heb van de mensen waar ik van afstam alleen nog maar mijn moeder over. Bij mij is het wel alleen een gedachte die door mijn hoofd schiet, niet echt de mening waar ik aan vast hou ofzo. Ik heb dat vooral als mensen hun vader verliezen wanneer die vader 70+ is en zij zelf ook al kinderen hebben enzo. Dat ik dan denk 'nou, je hebt hem wel veel langer gehad dan ik de mijne'. Maar dan realiseer ik me ook altijd meteen weer dat het niet zo werkt.
Ik begrijp het wel hoor ;) maar je kunt zo moeilijk in iemands hoofd kijken. Ik heb wel eens iemand horen zeggen tegen iemand die zijn moeder op hoge leeftijd had verloren dat hij haar toch zo lang had gehad in zijn leven, denk niet dat dat de goede opmerking was als je iemand condoleert op de crematie ook al was het ongetwijfeld goed bedoeld van die persoon, verdriet blijft helaas verdriet of iemand nu 50 was toen hij/zij stierf of 96....het is alleen waarschijnlijk uiteindelijk iets makkelijker te accepteren voor de achterblijvers omdat iemand heel lang heeft geleefd.
Optimist tot in de kist
Miniem's internetvriendinnetje :P
Bij vlagen briljant, helaas is het momenteel windstil
pi_139225583
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
0s.gif Op donderdag 24 april 2014 20:07 schreef trovey het volgende:

[..]

Ik begrijp het wel hoor ;) maar je kunt zo moeilijk in iemands hoofd kijken. Ik heb wel eens iemand horen zeggen tegen iemand die zijn moeder op hoge leeftijd had verloren dat hij haar toch zo lang had gehad in zijn leven, denk niet dat dat de goede opmerking was als je iemand condoleert op de crematie ook al was het ongetwijfeld goed bedoeld van die persoon, verdriet blijft helaas verdriet of iemand nu 50 was toen hij/zij stierf of 96....het is alleen waarschijnlijk uiteindelijk iets makkelijker te accepteren voor de achterblijvers omdat iemand heel lang heeft geleefd.
Oh ik zeg het ook nooit! Ik denk het alleen. ;) Ik zeg nu juist alleen maar hoe erg het voor ze is, omdat ik uit eigen ervaring weet dat die 'troostende gedachtes' op dat moment geen enkel verschil maken. Dan is het gewoon even heel erg kut.
pi_139225605
quote:
0s.gif Op donderdag 24 april 2014 20:10 schreef AlbinoBambi het volgende:

[..]

Oh ik zeg het ook nooit! Ik denk het alleen. ;) Ik zeg nu juist alleen maar hoe erg het voor ze is, omdat ik uit eigen ervaring weet dat die 'troostende gedachtes' op dat moment geen enkel verschil maken. Dan is het gewoon even heel erg kut.
Blijft het inderdaad. ;)
Optimist tot in de kist
Miniem's internetvriendinnetje :P
Bij vlagen briljant, helaas is het momenteel windstil
pi_139232714
Probeer het kort te houden... Ben nu 4.5 jaar geleden mijn moeder verloren aan kanker, en 2 jaar terug mijn vader gevonden die een eind aan zen leven had gemaakt. Roerige jeugd, gescheiden ouders, veel shit. Ben nu zelf bijna 25.

Wat betreft gevoelens, ik ben in een heel erg diep dal geweest maar ben er uiteindelijk ook wel zlf uit gekomen. Praten is zeker een belangrijke factor hierin, deel je gevoelens, wissel je ervaringen uit met lotgenoten. Tot op zekere hoogte lukt dat best goed, maar hoe vaak vind je nou werkelijk wezen? En wezen van je eigen leeftijd? n dan nog, al heb je ze wel gevonden, erover praten is ook niet alles oplossend.

Ik merk dat mijn zusje en ik een andere aanpak hanteren. Zij is een echte filosoof geworden, gedichten, uiteenzettingen op FB, ze denkt vooral heel erg veel en zoekt op die manier een weg. Ik heb ook zo'n soort periode gehad maar jezus wat is dat vermoeiend zeg. Het heeft me destijds wel veel geholpen om erover te posten maar ik ervaar er nu weinig steun meer uit, het kost me vooral veel energie.

Nu ga ik zelf meer op een aanvaardende manier met mijn ervaringen om. Ik probeer niet alles te beoordelen, te onderzoeken of meteen te delen. Ik ervaar nu meer, ik voel en kijk wat iets met mij doet. Alles wat er is mg er zijn. Wegstoppen werkt uiteindelijk niet, maar denken ook niet perse. Soms helpt de tijd en laat dat nou net n van de dingen zijn waar je niks mee kan doen.

Met regelmaat heb ik nog wel last van stemmingswisselingen, soms om niks. Dan worden je gevoelens als je niet oppast je gedachten de baas en daar heb ik niet zo een oplossing voor. Praten helpt dan niet, sporten niet, drinken niet, drugs niet... Gelukkig word ik wel vaak beter wakker dan dat ik op zo'n moment ga slapen.

Eigenlijk wil ik ook een ander punt ter sprake brengen. Namelijk niet hoe ga je met je gevoelens om, maar hoe merk je dat het verlies van je ouders je leven verder benvloedt?

Waar ik zelf echt regelmatig tegen aan loop, op zowel school, stage als op mijn werk, is het feit dat ik mijn verwachtingen redelijk hoog liggen en het erg vaak voorkomt dat mensen gewoon moeilijk doen om niets. Ik was zelf al geen moeilijk persoon, maar na mijn confrontaties met de dood al helemaal niet meer. Ik heb er simpelweg gewoon geen tijd voor. Ben vrij direct, niet perse hard maar kan me wel voorstellen als dat voor anderen zo overkomt. Mja.. ik vind het gewoon zonde om mijn tijd te verdoen met niksen, de tijd die ik heb is gewoon erg kostbaar.

Het is dan ook vooral dat ik "last" heb van het feit dat ik totaal anders in het leven sta dan de gemiddelde persoon, niet zozeer mijn verdriet wat uit mijn verleden voort komt.
pi_139233623
Ik sta makkelijker in het leven en merkte na het overlijden van mijn moeder dat de rest van mijn volwassen worden heel snel ging. Na het overlijden van mijn vader werd ik zelf chronisch lichamelijk ziek, dat heeft het eerste alleen nog maar meer versterkt. Ik kan me niet zo druk meer maken over al die dingen waarover andere mensen zitten te stressen en ik hoop alleen dat het me lukt om mijn beide ouders voorbij te streven qua leeftijd, moet toch kunnen alhoewel het lijf dan weer niet zo meewerkt. :')
Optimist tot in de kist
Miniem's internetvriendinnetje :P
Bij vlagen briljant, helaas is het momenteel windstil
pi_139236670
Ik sta er juist een beetje andersom in, dat ik soms denk 'maar waarom zou ik moeite doen, iedereen gaat toch dood, dus ik ook'. Ik merk dat dood voor mij een vanzelfsprekend iets is geworden, door het aantal mensen wat ik verloren heb. En dan vind ik het juist weer heerlijk om mezelf af te leiden met simpele en materialistische dingen. Even mijn gedachten uitzetten en net doen alsof ik een 'normale' 22-jarige ben.

Ik wil dus vooral genieten van het niks doen, ipv constant me druk maken om wat ik nog 'moet'.
  woensdag 12 april 2017 @ 04:22:03 #37
310793 Mishu
Fok verslaafde
pi_170160538
quote:
0s.gif Op donderdag 24 april 2014 22:28 schreef Cocktailprikker het volgende:
Probeer het kort te houden... Ben nu 4.5 jaar geleden mijn moeder verloren aan kanker, en 2 jaar terug mijn vader gevonden die een eind aan zen leven had gemaakt. Roerige jeugd, gescheiden ouders, veel shit. Ben nu zelf bijna 25.

Wat betreft gevoelens, ik ben in een heel erg diep dal geweest maar ben er uiteindelijk ook wel zlf uit gekomen. Praten is zeker een belangrijke factor hierin, deel je gevoelens, wissel je ervaringen uit met lotgenoten. Tot op zekere hoogte lukt dat best goed, maar hoe vaak vind je nou werkelijk wezen? En wezen van je eigen leeftijd? n dan nog, al heb je ze wel gevonden, erover praten is ook niet alles oplossend.

Ik merk dat mijn zusje en ik een andere aanpak hanteren. Zij is een echte filosoof geworden, gedichten, uiteenzettingen op FB, ze denkt vooral heel erg veel en zoekt op die manier een weg. Ik heb ook zo'n soort periode gehad maar jezus wat is dat vermoeiend zeg. Het heeft me destijds wel veel geholpen om erover te posten maar ik ervaar er nu weinig steun meer uit, het kost me vooral veel energie.

Nu ga ik zelf meer op een aanvaardende manier met mijn ervaringen om. Ik probeer niet alles te beoordelen, te onderzoeken of meteen te delen. Ik ervaar nu meer, ik voel en kijk wat iets met mij doet. Alles wat er is mg er zijn. Wegstoppen werkt uiteindelijk niet, maar denken ook niet perse. Soms helpt de tijd en laat dat nou net n van de dingen zijn waar je niks mee kan doen.

Met regelmaat heb ik nog wel last van stemmingswisselingen, soms om niks. Dan worden je gevoelens als je niet oppast je gedachten de baas en daar heb ik niet zo een oplossing voor. Praten helpt dan niet, sporten niet, drinken niet, drugs niet... Gelukkig word ik wel vaak beter wakker dan dat ik op zo'n moment ga slapen.

Eigenlijk wil ik ook een ander punt ter sprake brengen. Namelijk niet hoe ga je met je gevoelens om, maar hoe merk je dat het verlies van je ouders je leven verder benvloedt?

Waar ik zelf echt regelmatig tegen aan loop, op zowel school, stage als op mijn werk, is het feit dat ik mijn verwachtingen redelijk hoog liggen en het erg vaak voorkomt dat mensen gewoon moeilijk doen om niets. Ik was zelf al geen moeilijk persoon, maar na mijn confrontaties met de dood al helemaal niet meer. Ik heb er simpelweg gewoon geen tijd voor. Ben vrij direct, niet perse hard maar kan me wel voorstellen als dat voor anderen zo overkomt. Mja.. ik vind het gewoon zonde om mijn tijd te verdoen met niksen, de tijd die ik heb is gewoon erg kostbaar.

Het is dan ook vooral dat ik "last" heb van het feit dat ik totaal anders in het leven sta dan de gemiddelde persoon, niet zozeer mijn verdriet wat uit mijn verleden voort komt.
Ik herken dit wel. Zelf een klote periode doorgemaakt: zus overleden aan kanker (36), vader (71) opgenomen met Alzheimer na jarenlang gekloot en mantelzorg. Ik (28 inmiddels) ben nu aan het afstuderen maar ik ben eigenlijk even op. Vraag me soms wel eens af hoe ik in godsnaam mijn resterende 50 jaar door moet komen. Het voelt allemaal zo zinloos: je wordt geboren en gaat dood. En die dood speelt nu al 5 jaar onafgebroken een prominente rol in mijn leven doordat mijn hele gezin aan het wegvagen is.

Ben ook wel bang om alleen en eenzaam stuurloos in een aftands woninkje te eindigen, een schim van de persoon die ik ooit was... want ik ben al veranderd, minder positief, onbezonnen en optimistisch. En je hebt wel een strijdbare houding nodig in het leven.

Ik herken de :') als mensen helemaal van slag zijn van het overlijden van hun opa of oma. Ik heb oude ouders en heb deze dus nooit gekend. Dat voelt af en toe best hard.
Not all those who wander are lost.
pi_170161649
Een drie jaar oud topic? Seriously? :P
"One man looks at a dying bird and thinks there's nothing but unanswered pain. That death's got the final word, it's laughing at him. Another man sees that same bird, feels the glory, feels something smiling through it."
  woensdag 12 april 2017 @ 19:25:05 #39
310793 Mishu
Fok verslaafde
pi_170173070
quote:
0s.gif Op woensdag 12 april 2017 09:18 schreef Llotyhy het volgende:
Een drie jaar oud topic? Seriously? :P
Ik herkende me erin (a)
Not all those who wander are lost.
pi_170201602
Wat vreselijk om te moeten lezen hoe jullie je ouder(s) zo missen. Ik wens jullie heel veel sterkte en geduld toe.
Ik ken iemand die haar moeder op een jonge leeftijd kwijtraakte en niet kon rekenen op haar vader. Sindsdien is ze altijd "onderweg". Ze is net een reiziger en kan nergens een basis vinden. Heel naar om te zien maar voor haar is het een manier van overleven. Ze heeft ook nooit therapie gehad.
abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')