abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
pi_159028830
registreer om deze reclame te verbergen
Ik heb hier lang meegelezen (en vele topics teruggelezen) en ik kan me jouw verhaal nog goed herinneren, Alec. Het gedoe met regelen van visa en hoe verliefd je was. Jammer dat het geen stand heeft gehouden.

Mijn lange-afstandrelatie heeft een jaar geduurd, daarna ben ik naar m'n vriend verhuisd en daar woon ik nu al bijna 2 jaar, met succes. Ik heb nooit in de op gestaan maar ben inderdaad ook wel benieuwd naar andere verhalen!
pi_159657179
Beste allemaal!
Ik zit een beetje met een naar gevoel de laatste tijd.
Mijn vriendin (al bijna 3 jaar een goede relatie) heeft me onlangs verteld dat ze van plan is een half jaar in het buitenland te gaan studeren.
Ik ben toen best wel geschrokken, ik denk namelijk dat dit nogal een aanslag kan zijn op onze relatie.
Maar goed, daar is al genoeg over te lezen..

Waar ik vooral mee zit is het feit dat ze mij nooit heeft betrokken bij deze beslissing.
Ik hoorde toen zelfs voor het eerst iets over het hele plan.
Ook om mijn mening of andere input heeft ze nooit gevraagd.
Ik merk dat ik hier gewoon best wel pissig over ben, en het ook des te lastiger vind om haar nu te steunen in deze beslissing.

Is het onredelijk van mij om te verwachten dat mijn vriendin zoiets overlegt?
Of is het juist raar van haar kant dat ze mij hier nooit ook maar iets over verteld heeft?

Ben benieuwd wat jullie denken
pi_159774314
Vorige week mijn vriendin (werkend op de Filipijnen met een Venezolaans paspoort) weer op Schiphol afgezet en nu ben ik depressief.

We hebben een hartstikke leuke week gehad en de dag voor dat ze vertrok had ze een sollicitatie gesprek in Amsterdam. Dit leek allemaal heel goed te gaan, ze was uitgenodigd voor een vervolg gesprek met de CEO's, maar helaas is dit niet doorgegaan ;(.

Gister vertelde ze me dat als ze in juni nog geen baan hier heeft, ze hier wil gaan wonen voor een paar maanden om vanuit hier te gaan zoeken. Ze heeft van haar werk een dikke bonus gekregen, dus ze kan het zich veroorloven.

Aan de ene kant heb ik goede hoop dat ze werk kan vinden hier, ze is immers al heel ver gekomen met het vorige gesprek en ze heeft een goed CV volgens mij. Maar het maakt me ook bang. Wat als ze hier geen werk kan vinden? Heeft dit wel een toekomst? dat soort dingen spoken door m'n hoofd ;(
pi_160275531
registreer om deze reclame te verbergen
Twee weken zie ik mijn vriendin weer (Spaanse schone) :D
Het geld heeft altijd gelijk. ~EugŤne Krabs
pi_161395954
Mensen hier die na een lange, lange afstands relatie (6 jaar) waarbij de relatie uiteindelijk is uitgegaan? Hoe hebben jullie dat opgepakt?
1/10 Van de rappers dankt zijn bestaan in Amerika aan de Nederlanders die zijn voorouders met een cruiseschip uit hun hongerige landen ophaalde om te werken op prachtige plantages.
"Oorlog is de overtreffende trap van concurrentie."
pi_161743405
Over 2 weken weer O+
N A P O L I
C A M P A N I A
pi_168076466
registreer om deze reclame te verbergen
Hey iedereen,

Zit met een vraagje. Ik heb nu al ongeveer vijf jaar een relatie met een Sloveen. Heb hem leren kennen via een gamesforum, en zo is het een tijdje verdergegaan op een ander online platform, totdat we besloten om elkaar effectief te ontmoeten "in real life". Omdat ik op dat moment nog studeerde (hij was al bijna afgestudeerd, Bachelor chemie), hebben we elkaar gedurende mijn studies (vier jaar) zo tijdens de schoolvakanties bezocht. De ene keer kwam hij hier in BelgiŽ, de andere keer vloog ik naar ginder.

Dit jaar ben ik echter afgestudeerd en wil ik concrete stappen ondernemen om met hem te gaan samenwonen. Probleem is echter dat we beiden werkloos zijn (ik heb een Master Vertalen, maar het is verrekte moeilijk om hier iets mee te vinden - weet trouwens niet hoe ik effectief naar werk moet zoeken, het is de eerste keer dat ik dit doe en ik zie door de bomen het bos niet meer wat ik allemaal in orde moet brengen als werkzoekende). Voor mijn vriend is het eveneens best moeilijk om werk te vinden. Ginder in SloveniŽ hebben ze immers niet zo'n uitgewerkt opvangnet van interimkantoren en zo zoals hier in BelgiŽ, je moet echt rekenen op familie en connecties door vrienden en kennissen.

Daarnaast is er nog het feit dat ik al jaren worstel met een depressie die steeds meer aan mij is gaan vreten. Op het moment zit ik echt zwaar in de put en niemand lijkt het te merken. Heb er zelfs al eens verschillende keren aan gedacht dat het allemaal toch geen zin meer heeft en het bijltje erbij neer te gooien. Maar ik ben te laf om effectief de daad bij het woord te voegen en er een einde aan te maken. Mijn ouders duwen me allerlei kanten op, pushen mij om werk te vinden terwijl ik hierbij toch echt wel hulp nodig heb, en ik voel me daardoor alsof ik geen ademruimte meer heb. Elke dag sta ik met tegenzin op en loop voor de rest van de dag rond met een enorm schuldgevoel, en voel me daarnaast ook mentaal uitgeput en leeg vanbinnen. Na jaren vechten om het ondanks alles toch vol te houden (heb in mijn tweede jaar spijt gekregen van mijn studiekeuze, maar niet voldoende credits meer, dus moest wel een diploma behalen), heb ik geen energie meer over. Ik zie alles pikzwart, heb geen vreugde meer in mijn leven, en heb dringend nood aan hulp en zekerheden.

Ons oorspronkelijk idee was om even te gaan samenwonen in een appartement van mijn ouders en daarvan maandelijks de huur te betalen. Mijn ouders hebben dit idee achteraf echter neergeschoten en ons ontmoedigd om dit werkelijk uit te proberen. Nu zijn zowel ik als mijn vriend op zoek naar werk in eigen land, maar we missen beide de motivatie, en voor mij is het het ergste dat ik nu compleet onzeker ben hoelang we nog apart van elkaar gaan blijven wonen. Immers, stel dat we beide een baan vinden, dan zullen we zeker nog 6 maanden tot een jaar apart moeten wonen om toch al iets te kunnen verdienen. En die gedachte kan ik na al deze jaren mentaal gewoon niet meer aan.

Ik verwacht niet meteen dat er iemand met een kant-en-klare oplossing komt, maar ik wou gewoon even mijn loodzware ei kwijt. Ik probeer nu gewoon elke dag te overleven en mijn restjes moed bij elkaar te schrapen. Het gevecht tegen mijn depressie slorpt echter veel van mijn energie op...

Alvast bedankt om mijn verhaal even te lezen,

xX_Regenwolkje_Xx
  donderdag 12 januari 2017 @ 15:23:17 #33
416931 yats
(non) Average Joe
pi_168077777
Ik meld me hier ook maar eens. Sinds maart vorig jaar heb ik een relatie met een Amerikaanse die vanwege visum regels in Nederland in Frankrijk woont. We zijn bezig om toch te kijken of ze hierheen kan komen en gelukkig weet ik als jurist de regels vrij goed in deze maar het blijft toch afwachten of het allemaal lukt.
Many persons have a wrong idea of what constitutes true happiness. It is not attained through self-gratification but through fidelity to a worthy purpose.
[ Bericht 0% gewijzigd door yats op 11-11-2011 11:22 ]
pi_168095550
Regenwolkje, je schetst het allemaal wel heel negatief. Heb je hulp voor je negatieve gedachten?
Je situatie klinkt mij niet zo onmogelijk in de oren. Vooral met een chemie achtergrond zijn er flink wat banen te vinden. Als julie nu eens een lijst maken van landen waar jullie wel zouden willen wonen en waar jullie beiden eventueel werk zouden kunnen vinden. Jullie hebben de hele EU tot jullie beschikking he? Als jullie nu eens beiden heel hard zoeken naar banen in al die landen, en dan zodra een van jullie beiden een baan vindt waar jullie beiden van kunnen leven, dan verhuizen jullie beiden daarheen en gaat de ander gerichter daar een baan zoeken.
Jullie mogelijkheden zijn eigenlijk eindeloos, maar als je alleen maar moeilijkheden ziet ga je het heel moeilijk krijgen denk ik.
pi_168095556
quote:
0s.gif Op donderdag 12 januari 2017 15:23 schreef yats het volgende:
Ik meld me hier ook maar eens. Sinds maart vorig jaar heb ik een relatie met een Amerikaanse die vanwege visum regels in Nederland in Frankrijk woont. We zijn bezig om toch te kijken of ze hierheen kan komen en gelukkig weet ik als jurist de regels vrij goed in deze maar het blijft toch afwachten of het allemaal lukt.
Welkom! Onder wat voor titel verblijft je vriendin in Frankrijk? En woonde ze al in Frankrijk toen je haar leerde kennen? Scheelt in ieder geval al in reistijd, Frankrijk, vs de VS ;-)
pi_168101054
quote:
0s.gif Op vrijdag 13 januari 2017 03:15 schreef dodoria het volgende:
Regenwolkje, je schetst het allemaal wel heel negatief. Heb je hulp voor je negatieve gedachten?
Je situatie klinkt mij niet zo onmogelijk in de oren. Vooral met een chemie achtergrond zijn er flink wat banen te vinden. Als julie nu eens een lijst maken van landen waar jullie wel zouden willen wonen en waar jullie beiden eventueel werk zouden kunnen vinden. Jullie hebben de hele EU tot jullie beschikking he? Als jullie nu eens beiden heel hard zoeken naar banen in al die landen, en dan zodra een van jullie beiden een baan vindt waar jullie beiden van kunnen leven, dan verhuizen jullie beiden daarheen en gaat de ander gerichter daar een baan zoeken.
Jullie mogelijkheden zijn eigenlijk eindeloos, maar als je alleen maar moeilijkheden ziet ga je het heel moeilijk krijgen denk ik.
Ja, ik weet dat ik heel negatief overkwam. Maar zo voelde ik mij ook op het moment dat ik mijn bericht aan het neerschrijven was, excuses daarvoor. Heb een aantal moeilijke jaren achter de rug, en zo'n lange-afstandsrelatie begint na zo'n lange tijd wel wat op je gemoed in te werken. Mijn ouders zijn niet zo'n gemakkelijke mensen, dus dat helpt ook al niet. Ik zit eigenlijk vol angsten en demonen die ik zou moeten proberen te overwinnen, maar gemakkelijk is dat niet. Veel mensen zeggen tegen mij "dat ik wel iets vind" en dat ik "de moed hoog moet houden", maar ik heb me al bij een hele rits interimkantoren ingeschreven en al talloze sollicitaties gedaan. Steeds een negatief resultaat, en de meeste kantoren contacteren me niet eens. Heb daarom besloten om een extra cursus boekhouden en administratie te volgen. Zo ben ik in tussentijd toch ergens mee bezig, en wie weet verhoogt het mijn kansen. Ben ook aan het overwegen om eens naar een psycholoog te gaan om eens rustig te kunnen praten over mijn problemen en gevoelens. Mijn ouders zijn namelijk zo van die mensen die enkel maar geloven in de kracht van werken. Als je werkt, dan komt alles wel goed, naar 't schijnt. Ja, maar niet als je hoofd vol shit zit, haha. Je moet ook gemotiveerd blijven, en dat is bij mij toch ook wel een groot probleem.

In ieder geval hartelijk bedankt voor je antwoord. Ik mag me eigenlijk wel gelukkig prijzen dat ik niet door zo'n papiermolen moet als velen hier die een lief buiten de EU hebben. Het lief van mijn beste vriendin zit zelfs in Ecuador, kan je je inbeelden wat zo'n vliegtuigticket kost. Terwijl het bij mij - vooral in het laagseizoen - dikwijls nog goed meevalt.

Ik hoop van harte dat alle koppeltjes hier spoedig samen gelukkig kunnen zijn! Want als je ťcht van iemand houdt, en die ander houdt ook van jou, da's toch het zaligste gevoel in de wereld...

xX_Regenwolkje_Xx
  vrijdag 13 januari 2017 @ 14:52:35 #37
416931 yats
(non) Average Joe
pi_168103941
quote:
1s.gif Op vrijdag 13 januari 2017 03:17 schreef dodoria het volgende:

[..]

Welkom! Onder wat voor titel verblijft je vriendin in Frankrijk? En woonde ze al in Frankrijk toen je haar leerde kennen? Scheelt in ieder geval al in reistijd, Frankrijk, vs de VS ;-)
Ze krijgt nu voor de tweede keer een visum voor een jaar. Het is een soort apart visum voor Amerikanen die in Frankrijk wonen. Toen ik haar leerde kennen reisde ze door de EU om te kijken of ze hier wilde wonen of niet. Na onze derde date moest ze ook voor zes maanden weer terug naar de VS voordat dat eerste visum in ging. En vrij kort daarna ben ik haar op gaan zoeken en werd het dus iets serieuzer.
Many persons have a wrong idea of what constitutes true happiness. It is not attained through self-gratification but through fidelity to a worthy purpose.
[ Bericht 0% gewijzigd door yats op 11-11-2011 11:22 ]
pi_168630241
Mijn vriendin is gisteren vertrokken maar Malawi voor een half jaar.

We wonen al bijna 2 jaar samen dus de stilte die het achterlaat is oorverdovend.
Ik hoop over 5 maanden ook die kant op te vliegen om dan samen een tijdje te reizen.
Nee.
  maandag 3 april 2017 @ 14:48:48 #39
245810 Thijskoman
Waar het niet gaan kan
pi_169971443
Hallo ik meld mij ook hier, mijn vriendin is 2 weken geleden voor een half jaar richting Zuid-Amerika vertrokken. Ik ga haar over 3 maanden opzoeken dus we hakken het wel in tweeŽn. De eerste paar dagen was het ff wennen maar nu kan ik er eigenlijk vrij goed mee omgaan. Tot nu toe gaat het goed, we missen elkaar en eigenlijk is het 'gevoel' nog nooit zo sterk geweest als hiervoor. Ik wist niet dat ik haar zů leuk vond eigenlijk. Hoewel ik er ook wel behoedzaam voor ben als we straks anderhalve maand verder zal zijn, dan zal het gemis wel afnemen waarschijnlijk.

Hoewel het goed gaat heb ik er vandaag toch wel ff moeite mee. Ze is dit weekend weg voor een trip en dan heb je weinig contact. Prima, daar kan ik mezelf op instellen. Maar vandaag zou ze in de ochtend al terug zijn en nu zit ik eigenlijk soort van te 'wachten' tot ze me een bericht stuurt. Dat is best wel kut :/ Ik wil helemaal niet wachten haha, dit zal nog wel vaker gebeuren en daar kan ik mij wel op instellen denk ik, het is gewoon ff wennen maar ik vraag me af of mensen tips hebben? Hier zitten ervaringsdeskundigen.

Sowieso, hoe slaan jullie je door deze periode :)

quote:
14s.gif Op donderdag 2 februari 2017 23:21 schreef Dimitri_ het volgende:
Mijn vriendin is gisteren vertrokken maar Malawi voor een half jaar.

We wonen al bijna 2 jaar samen dus de stilte die het achterlaat is oorverdovend.
Ik hoop over 5 maanden ook die kant op te vliegen om dan samen een tijdje te reizen.
Oh dan ben ik wel benieuwd :) Hoe gaat het nu met je? En jullie relatie
  dinsdag 4 april 2017 @ 07:01:19 #40
450228 LeesFoknl
Schrijf ook graag.
pi_169988578
quote:
0s.gif Op donderdag 12 januari 2017 14:30 schreef xX_Regenwolkje_Xx het volgende:
Hey iedereen,

Zit met een vraagje. Ik heb nu al ongeveer vijf jaar een relatie met een Sloveen. Heb hem leren kennen via een gamesforum, en zo is het een tijdje verdergegaan op een ander online platform, totdat we besloten om elkaar effectief te ontmoeten "in real life". Omdat ik op dat moment nog studeerde (hij was al bijna afgestudeerd, Bachelor chemie), hebben we elkaar gedurende mijn studies (vier jaar) zo tijdens de schoolvakanties bezocht. De ene keer kwam hij hier in BelgiŽ, de andere keer vloog ik naar ginder.

Dit jaar ben ik echter afgestudeerd en wil ik concrete stappen ondernemen om met hem te gaan samenwonen. Probleem is echter dat we beiden werkloos zijn (ik heb een Master Vertalen, maar het is verrekte moeilijk om hier iets mee te vinden - weet trouwens niet hoe ik effectief naar werk moet zoeken, het is de eerste keer dat ik dit doe en ik zie door de bomen het bos niet meer wat ik allemaal in orde moet brengen als werkzoekende). Voor mijn vriend is het eveneens best moeilijk om werk te vinden. Ginder in SloveniŽ hebben ze immers niet zo'n uitgewerkt opvangnet van interimkantoren en zo zoals hier in BelgiŽ, je moet echt rekenen op familie en connecties door vrienden en kennissen.

Daarnaast is er nog het feit dat ik al jaren worstel met een depressie die steeds meer aan mij is gaan vreten. Op het moment zit ik echt zwaar in de put en niemand lijkt het te merken. Heb er zelfs al eens verschillende keren aan gedacht dat het allemaal toch geen zin meer heeft en het bijltje erbij neer te gooien. Maar ik ben te laf om effectief de daad bij het woord te voegen en er een einde aan te maken. Mijn ouders duwen me allerlei kanten op, pushen mij om werk te vinden terwijl ik hierbij toch echt wel hulp nodig heb, en ik voel me daardoor alsof ik geen ademruimte meer heb. Elke dag sta ik met tegenzin op en loop voor de rest van de dag rond met een enorm schuldgevoel, en voel me daarnaast ook mentaal uitgeput en leeg vanbinnen. Na jaren vechten om het ondanks alles toch vol te houden (heb in mijn tweede jaar spijt gekregen van mijn studiekeuze, maar niet voldoende credits meer, dus moest wel een diploma behalen), heb ik geen energie meer over. Ik zie alles pikzwart, heb geen vreugde meer in mijn leven, en heb dringend nood aan hulp en zekerheden.

Ons oorspronkelijk idee was om even te gaan samenwonen in een appartement van mijn ouders en daarvan maandelijks de huur te betalen. Mijn ouders hebben dit idee achteraf echter neergeschoten en ons ontmoedigd om dit werkelijk uit te proberen. Nu zijn zowel ik als mijn vriend op zoek naar werk in eigen land, maar we missen beide de motivatie, en voor mij is het het ergste dat ik nu compleet onzeker ben hoelang we nog apart van elkaar gaan blijven wonen. Immers, stel dat we beide een baan vinden, dan zullen we zeker nog 6 maanden tot een jaar apart moeten wonen om toch al iets te kunnen verdienen. En die gedachte kan ik na al deze jaren mentaal gewoon niet meer aan.

Ik verwacht niet meteen dat er iemand met een kant-en-klare oplossing komt, maar ik wou gewoon even mijn loodzware ei kwijt. Ik probeer nu gewoon elke dag te overleven en mijn restjes moed bij elkaar te schrapen. Het gevecht tegen mijn depressie slorpt echter veel van mijn energie op...

Alvast bedankt om mijn verhaal even te lezen,

xX_Regenwolkje_Xx
Dat is inderdaad het recept bij een depressie (ik citeer een zin uit JOUW bijdrage): ...........
...... Ik probeer nu gewoon elke dag te overleven en mijn restjes moed bij elkaar te schrapen

Juist, gewoon dag bij dag leven, doorgaan. Wees zacht en aardig voor jezelf. Bouw enkele vaste gewoontes op zoals ?? ontbijt, half uurtje wandelen ook bij minder fijn weer (met hond des huizes of oud omaatje via vrijwilligerscentrale en daaarna samen bij haar thuis koffie drinken c_/ ).
Vul zelf in wat nog meer want ik ken je niet, hopelijk jij jezelf wel, weet jij wat jou goed doet en wat niet ... Denk ook aan je tv- lievelingsprogramma, kennissen of familie. Wees vooral niet hard of streng voor jezelf.
En wees niet bang mensen te zeggen ... ik voel mij wat depri ......... want zulke periodes heeft nagenoeg iedereen in zijn leven dus er zal veel begrip en herkenning zijn.
En weet dat nagenoeg alle depressies overgaan. Het heeft wel tijd nodig !! Zelfs zonder hulp of tussenkomst van arts oid gaat een depressie nagenoeg altijd over. Maar het is natuurlijk wel een heel stuk prettiger met wat professionele hulp. Dus daar (prof. hulp) zou ik wel voor gaan.

^O^ ^O^ ^O^

[ Bericht 1% gewijzigd door LeesFoknl op 04-04-2017 07:06:31 ]
Laat je niet gek maken, en maak vooral jezelf niet gek !!
Daddy daddy, I´m sick. Call the doctor very quick. Doctor doctor shall I die? No my darling do not cry!
pi_171874709
Onlangs terug gekomen uit Taiwan, daar een geweldige meid leren kennen. Eerst was er vrijwel geen klik, toen ontstond er wel een klik en van de een op de andere dag ben ik echt vol verliefd geworden. Bij haar duurde dat wat langer maar ze gaf toe dat het gevoel bij haar er al vanaf het begin een beetje was. Heb zoveel mogelijk dagen met haar doorgebracht om zoveel mogelijk herinneringen te creŽren voor de onvermijdelijke dag dat ik moest vertrekken.

Uiteindelijk hebben we samen besloten om het te gaan proberen, dat het dus officieel tussen ons beiden is. Ben sinds maandag terug in Nederland en ik moet zeggen dat het tot nu toe vrij prima gaat. Natuurlijk zou ik haar het liefst elke dag willen aanraken, maar dat gaat dus niet. Proberen elke dag te videocallen om zo zo'n groot mogelijke dosis elkaar te krijgen. Ben het langzaam mijn omgeving aan het meedelen, ik wacht nog met mijn familie het vertellen totdat we dit een tijdje goed aan het volhouden zijn.

Vind het een beetje spannend maar toch vooral heel leuk dat ik compleet onverwachts op vakantie zo'n geweldige meid ontmoet. Het was niet de bedoeling, maar ik voel me er echt heel erg goed mee. Al was het mooier geweest als ze natuurlijk hier woonde mja. Ga de komende tijd deze reeks even goed doornemen.
abonnementen ibood.com bol.com Gearbest
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')