Moraal opzij zetten t.b.v. eigen gewin

Jammer he, die verstomping. Ik heb bij meerdere bedrijven/instellingen rondgekeken en wist voor mezelf dat ik mijn eigen gewin niet zou dienen (pun intended) als ik daar zou blijven werken, puur omdat iedereen daar enkel en alleen over lijken gaat. Stelletje necrofielen.

Maargoed, eigenbelang is natuurlijk ook een vorm van moraal tegenwoordig

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 23:48 schreef finsdefis het volgende:
Jammer he, die verstomping. Ik heb bij meerdere bedrijven/instellingen rondgekeken en wist voor mezelf dat ik mijn eigen gewin niet zou dienen (pun intended) als ik daar zou blijven werken, puur omdat iedereen daar enkel en alleen over lijken gaat. Stelletje necrofielen.

Maargoed, eigenbelang is natuurlijk ook een vorm van moraal tegenwoordig

Laat ik dit even nuanceren voordat we dadelijk allemaal hypocriet gaan lopen blèren hoeveel moraal we wel niet hebben en en hoe slecht eigenbelang wel niet is. Wat mij betreft kunnen de moraalridders hier hun lansen thuis laten liggen en de harnassen opgeborgen want met eigenbelang, egoïsme, an sich is niet mis mee. Sterker nog; ieder organisme op deze planeet (en ik heb dit verhaal wel eens vaker afgestoken) overleeft dankzij het eigenbelang, de wil om te overleven. Als dit in het gedrang komt, desnoods ten koste van de ander. Daarom bestaat naar mijn mening onvoorwaardelijk altruïsme in de puurste vorm ook niet, uiteindelijk, het kan ver gaan bij sommigen, toegegeven, kies je toch voor je eigenbelang (en daarom heb ik, als met wetenschappelijk bril er naar kijk ook een zekere antipathie tegen moraalridders, zij steken hun kop in het zand). Mits je sterk getraumatiseerd door iets bent is de drang om te overleven te sterk. Het enige waar je echt je leven onvoorwaardelijk voor geeft zijn je kinderen, het nageslacht, jouw genen dus. Maar tot zo ver mijn darwinistisch getinte verhaal voordat ik dadelijk hier te ver op door ga en onverhoopt mijn punt vergeet te maken.
Om het bij een bedrijf te kunnen 'maken' - het maken in het leven is voor iedereen anders, hoop streven huisje, boompje, beestje na maar omdat ik het nu heb over het bedrijfsleven versta ik onder het maken, carrière maken, hoger op komen dus - zal je het spelletje mee moeten spelen. Intriges horen erbij, anderen gebruiken voor het eigen gewin. Overigens is deze bedrijfsmentaliteit in de Verenigde Staten nog een gradatie erger maar dat terzijde. Als jij 100% eerlijk bent tegen iedereen in het bedrijf, nooit eens iemand voor het karretje spant en gebruikt zal je eigenlijk vrijwel nooit de top of de hogere regionen bereiken. Zelfs in het lagere segment zal je af en toe eens iemand voor het karretje moeten spannen. Want hoe je het ook wendt of keert: het is gewoon competitie in een bedrijf, in een beschaafde verpakking. En in competities wordt je ofwel weggeconcurreerd of je concurreert zelf weg. Dit gebeurt natuurlijk allemaal heel onopvallend en niemand zal dit ook gaan verkondigen, bij de diehards - lees mensen met sociopatische kenmerken - gebeurt dit soms zelfs onder dat ze het door hebben. Verwonderlijk is het ook niet dat er vaak over CEO's en hoge managers wordt gezegd dat het merendeel sociopatische kenmerken heeft; je moet namelijk immens harde beslissingen kunnen nemen en daarbij staalhard kunnen liegen tegen het personeel, dat kunnen er maar weinig. Nu zeg ik niet dat je een sociopaat moet zijn om de top te bereiken maar er lopen er gemiddeld gezien wel veel rond, in de gevangenissen lopen er ook een hoop rond maar dat even terzijde. Dus je snapt dat je nu eenmaal zo'n mentaliteit moet hebben wil je wat bereiken in het leven (nogmaals lees carrière maken bij een bedrijf). Kun je dat niet dan heb je - hoe amoreel en hoe verrot slecht het eigenlijk ook is - en bijzonder groot probleem en kun je je leven lang er last van krijgen (depressies en dergelijke). Vaak worden dit soort mensen dan ook gezien als zwak, terwijl het eigenlijk in en in goede mensen zijn. Jammerlijk is daar geen plaats voor, je zal een beetje iets van slechtheid moeten hebben om je staande te houden in het leven.

quote:

Op woensdag 9 mei 2012 00:33 schreef Frank_Drebin het volgende:

[..]

Laat ik dit even nuanceren voordat we dadelijk allemaal hypocriet gaan lopen blèren hoeveel moraal we wel niet hebben en en hoe slecht eigenbelang wel niet is. Wat mij betreft kunnen de moraalridders hier hun lansen thuis laten liggen en de harnassen opgeborgen want met eigenbelang, egoïsme, an sich is niet mis mee. Sterker nog; ieder organisme op deze planeet (en ik heb dit verhaal wel eens vaker afgestoken) overleeft dankzij het eigenbelang, de wil om te overleven. Als dit in het gedrang komt, desnoods ten koste van de ander. Daarom bestaat naar mijn mening onvoorwaardelijk altruïsme in de puurste vorm ook niet, uiteindelijk, het kan ver gaan bij sommigen, toegegeven, kies je toch voor je eigenbelang (en daarom heb ik, als met wetenschappelijk bril er naar kijk ook een zekere antipathie tegen moraalridders, zij steken hun kop in het zand). Mits je sterk getraumatiseerd door iets bent is de drang om te overleven te sterk. Het enige waar je echt je leven onvoorwaardelijk voor geeft zijn je kinderen, het nageslacht, jouw genen dus. Maar tot zo ver mijn darwinistisch getinte verhaal voordat ik dadelijk hier te ver op door ga en onverhoopt mijn punt vergeet te maken.
Om het bij een bedrijf te kunnen 'maken' - het maken in het leven is voor iedereen anders, hoop streven huisje, boompje, beestje na maar omdat ik het nu heb over het bedrijfsleven versta ik onder het maken, carrière maken, hoger op komen dus - zal je het spelletje mee moeten spelen. Intriges horen erbij, anderen gebruiken voor het eigen gewin. Overigens is deze bedrijfsmentaliteit in de Verenigde Staten nog een gradatie erger maar dat terzijde. Als jij 100% eerlijk bent tegen iedereen in het bedrijf, nooit eens iemand voor het karretje spant en gebruikt zal je eigenlijk vrijwel nooit de top of de hogere regionen bereiken. Zelfs in het lagere segment zal je af en toe eens iemand voor het karretje moeten spannen. Want hoe je het ook wendt of keert: het is gewoon competitie in een bedrijf, in een beschaafde verpakking. En in competities wordt je ofwel weggeconcurreerd of je concurreert zelf weg. Dit gebeurt natuurlijk allemaal heel onopvallend en niemand zal dit ook gaan verkondigen, bij de diehards - lees mensen met sociopatische kenmerken - gebeurt dit soms zelfs onder dat ze het door hebben. Verwonderlijk is het ook niet dat er vaak over CEO's en hoge managers wordt gezegd dat het merendeel sociopatische kenmerken heeft; je moet namelijk immens harde beslissingen kunnen nemen en daarbij staalhard kunnen liegen tegen het personeel, dat kunnen er maar weinig. Nu zeg ik niet dat je een sociopaat moet zijn om de top te bereiken maar er lopen er gemiddeld gezien wel veel rond, in de gevangenissen lopen er ook een hoop rond maar dat even terzijde. Dus je snapt dat je nu eenmaal zo'n mentaliteit moet hebben wil je wat bereiken in het leven (nogmaals lees carrière maken bij een bedrijf). Kun je dat niet dan heb je - hoe amoreel en hoe verrot slecht het eigenlijk ook is - en bijzonder groot probleem en kun je je leven lang er last van krijgen (depressies en dergelijke). Vaak worden dit soort mensen dan ook gezien als zwak, terwijl het eigenlijk in en in goede mensen zijn. Jammerlijk is daar geen plaats voor, je zal een beetje iets van slechtheid moeten hebben om je staande te houden in het leven.

Als ik met een wetenschappelijke bril jouw posts in dit topic lees, schrijf je behoorlijk prescriptief (en daarmee niet wetenschappelijk) over moraal en sluit je aan bij een discours waarin 'goed' en 'kwaad' kennelijk zijn gestoeld op absolute, universele principes. Pas dan kan je veroordelend spreken over een specifieke mentaliteit of ' moraal'. Maar dat terzijde.

Wat jij jouw Darwinistisch verhaal noemt is inderdaad jouw toepassing daarvan, Darwin wordt vaak misbruikt (sociaal Darwinisme). Survival of the fittest wordt vaak wisselend toegepast, overigens zou dat ook juist kunnen betekenen dat je je zwakke kind vermoordt omdat die te veel zorg vraagt en juist de verkeerde (of een afwijking in de) genen reproduceert.

Het altruisme vraagstuk is filosofisch veel eenvoudiger te benaderen: iedere daad is op basis van eigen belang, omdat jij handelt naar iets wat jij belangrijk vindt. Zelfs als je zegt dat je het ' compleet voor de ander doet', doe je het omdat jij het kennelijk belangrijk vindt om dingen voor anderen te doen. Dat vind jij zelf belangrijk. De dichotomie van egoisme tegenover altruisme wordt hiermee ook weggehaald. Een 'goede' daad is slechts een actie op basis van een persoonlijke constructie van wat je goed/fout vindt. Maar iedere daad blijft een daad omdat je het zelf wil of de alternatieven nog erger vindt. Al dat gelul dat mensen zeggen dat ze 'liever op het strand hadden willen liggen'. Als je dat echt had gewild, dan had je daar wel gelegen, maar je vindt het kennelijk belangrijk om voor je kinderen te zorgen, geld te verdienen zonder opgepakt te worden etc. Maar het specifieke denken dat we dingen tegen onze zin doen heeft geleid tot een populair slachtoffers-zijn, waarin wij ons voortdurend beroepen op 'wie we eigenlij zijn' en 'wat we eigenlijk hadden gewild'. Wat heeft dit nog met het topic te maken? Indirect alles.

TS ga zelf de kutklusjes doen en laat wat leuk werk voor hem liggen Spreek dat ook af met wat collega's

Degene die het minst verdienen zijn het eerlijkst en aardigst TS!

quote:

Op dinsdag 8 mei 2012 22:50 schreef Frank_Drebin het volgende:

[..]

Jij moet gaan leren, hoe verrot het misschien ook is maar zo steekt de maatschappij nu eenmaal in elkaar, dat je je over dat soort dingen heen moet zetten. Er zijn mensen die dat absoluut niet kunnen verkopen aan hun geweten; doorgaans bereiken die niet heel veel in het leven. Wat ik nu ga zeggen klinkt misschien amoreel maar zo zit de vork eigenlijk wel in de stil, je werkt niet bij een bedrijf om vriendjes te worden met iedereen of de vriendelijkheidsprijs te winnen maar om centen binnen te halen, wellicht nog wat hogerop geraken. Zo lang die collega dat niet inziet is er niets aan de hand en wordt het werk gedaan. Prima. Als hij het door begint te krijgen, en jij bent daar niet de enige weet niemand eigenlijk echt van iets. Maar rot vinden jullie het natuurlijk allemaal voor hem, maar waar het aan ligt, tja. Om jouw voorbeeld te gebruiken: de Rabobank.
Als jij dit niet aan jouw geweten kan verkopen zal je toch iets anders moeten gaan doen maar erg volwassen is dat niet; we kunnen nu eenmaal niet goudeerlijk in het leven zijn en altijd aardig. Sterker nog de meest succesvolle mensen, neem presidenten en CEO's wordt van gezegd dat ze veelal sociophatische kenmerken hebben, en dat is de top, dat zegt al genoeg over hoe de maatschappij in elkaar steekt lijkt me. Amoreel? Wellicht maar het is niet anders. Ik zou je er dus gewoon overheen zetten want dit soort situaties kom je je hele leven nog tegen.

1) niks 'moet' absoluut, enkel 'kiezen' en 'doodgaan', daarnaast heb je voorwaardelijk moeten, en daar doel jij hier ik op: wil je .. behalen dan moet je ... doen
2) het concept 'geweten' wordt in dit topic wat wisselend gebruikt, Schinkel heeft een interessante reflectie hierop in zijn verkenning van de wijsgerige fundering van gewetensbezwaren. Zie bijv. http://www.provitahumana.nl/pvh/ARTIKELEN/ART2007/art200742.html

quote:

Op woensdag 9 mei 2012 00:33 schreef Frank_Drebin het volgende:

[..]

Als jij 100% eerlijk bent tegen iedereen in het bedrijf, nooit eens iemand voor het karretje spant en gebruikt zal je eigenlijk vrijwel nooit de top of de hogere regionen bereiken. Zelfs in het lagere segment zal je af en toe eens iemand voor het karretje moeten spannen.

Deze zin is al zo normatief, de interpunctie is al beschuldigend ("jij spant iemand voor het karretje"). Dit is in interactie, je kan net zo goed zeggen: als jij je voor het karretje laat spannen dan ben je de loser. In die zin is degene die het laat gebeuren de loser en oorzaak. Eerlijkheid, bedrijfsethiek, het is veel vloeibaarder dan nu wordt gesuggereerd.

Ook de door jou geschetste noodzakelijkheden zijn slechts een specifiek product van de inrichting van bedrijven, deze inrichting is contingent, net als de reflecties over wat 'goed' is. Deze contingentie wordt in jouw posts ontkent, waarin je niet enkel beschrijvend, maar ook voorschrijvend bent en lijkt te suggereren een 'verklaring' te geven.

Dat is de rechtse tijdsgeest, TS. Je beter voordoen dan je bent, anderen manipuleren om er zelf beter van te worden en dit moreel goed te praten met sociaal-Darwinistische theorietjes over predator-prey, alpha en beta, sterk en zwak, etc. Daaraan kun je ook poseurs herkennen: dat zijn veelal jongeren en studenten die zich in een rechts maatpak hijsen en op internet een beetje lopen brallen hoe succesvol zij later wel niet zullen worden. Een werkelijk lachwekkende vertoning. POL stikt ervan.

Frank ga je nog reageren met je quasi intellectuele posts...

Ja, want eigenbelang is echt iets nieuws. Dat had je vroeger niet.

quote:

Op woensdag 9 mei 2012 00:33 schreef Frank_Drebin het volgende:

[..]

Laat ik dit even nuanceren voordat we dadelijk allemaal hypocriet gaan lopen blèren hoeveel moraal we wel niet hebben en en hoe slecht eigenbelang wel niet is. Wat mij betreft kunnen de moraalridders hier hun lansen thuis laten liggen en de harnassen opgeborgen want met eigenbelang, egoïsme, an sich is niet mis mee. Sterker nog; ieder organisme op deze planeet (en ik heb dit verhaal wel eens vaker afgestoken) overleeft dankzij het eigenbelang, de wil om te overleven. Als dit in het gedrang komt, desnoods ten koste van de ander. Daarom bestaat naar mijn mening onvoorwaardelijk altruïsme in de puurste vorm ook niet, uiteindelijk, het kan ver gaan bij sommigen, toegegeven, kies je toch voor je eigenbelang (en daarom heb ik, als met wetenschappelijk bril er naar kijk ook een zekere antipathie tegen moraalridders, zij steken hun kop in het zand). Mits je sterk getraumatiseerd door iets bent is de drang om te overleven te sterk. Het enige waar je echt je leven onvoorwaardelijk voor geeft zijn je kinderen, het nageslacht, jouw genen dus. Maar tot zo ver mijn darwinistisch getinte verhaal voordat ik dadelijk hier te ver op door ga en onverhoopt mijn punt vergeet te maken.
Om het bij een bedrijf te kunnen 'maken' - het maken in het leven is voor iedereen anders, hoop streven huisje, boompje, beestje na maar omdat ik het nu heb over het bedrijfsleven versta ik onder het maken, carrière maken, hoger op komen dus - zal je het spelletje mee moeten spelen. Intriges horen erbij, anderen gebruiken voor het eigen gewin. Overigens is deze bedrijfsmentaliteit in de Verenigde Staten nog een gradatie erger maar dat terzijde. Als jij 100% eerlijk bent tegen iedereen in het bedrijf, nooit eens iemand voor het karretje spant en gebruikt zal je eigenlijk vrijwel nooit de top of de hogere regionen bereiken. Zelfs in het lagere segment zal je af en toe eens iemand voor het karretje moeten spannen. Want hoe je het ook wendt of keert: het is gewoon competitie in een bedrijf, in een beschaafde verpakking. En in competities wordt je ofwel weggeconcurreerd of je concurreert zelf weg. Dit gebeurt natuurlijk allemaal heel onopvallend en niemand zal dit ook gaan verkondigen, bij de diehards - lees mensen met sociopatische kenmerken - gebeurt dit soms zelfs onder dat ze het door hebben. Verwonderlijk is het ook niet dat er vaak over CEO's en hoge managers wordt gezegd dat het merendeel sociopatische kenmerken heeft; je moet namelijk immens harde beslissingen kunnen nemen en daarbij staalhard kunnen liegen tegen het personeel, dat kunnen er maar weinig. Nu zeg ik niet dat je een sociopaat moet zijn om de top te bereiken maar er lopen er gemiddeld gezien wel veel rond, in de gevangenissen lopen er ook een hoop rond maar dat even terzijde. Dus je snapt dat je nu eenmaal zo'n mentaliteit moet hebben wil je wat bereiken in het leven (nogmaals lees carrière maken bij een bedrijf). Kun je dat niet dan heb je - hoe amoreel en hoe verrot slecht het eigenlijk ook is - en bijzonder groot probleem en kun je je leven lang er last van krijgen (depressies en dergelijke). Vaak worden dit soort mensen dan ook gezien als zwak, terwijl het eigenlijk in en in goede mensen zijn. Jammerlijk is daar geen plaats voor, je zal een beetje iets van slechtheid moeten hebben om je staande te houden in het leven.

tl;dr Leer alinea's te gebruiken aub.

Ik erger me er zelf ook aan. Hoe kan je nou verliefd worden en een relatie aangaan, kinderen krijgen enzo en tegelijkertijd buiten deze wereld van liefde en moraal de hele wereld naar de mallemoer helpen? Wat is dat voor hypocritie.

Sowieso laat de kredietcrisis nog maar eens zien dat als iedereen zijn eigen belang nastreeft dat dat helemaal niet per se tot positieve dingen hoeft te leiden.

Volgens mij kan je best productief zijn en tegelijkertijd je fatsoen behouden. Je moet alleen net die baan vinden of dat bedrijf waar dat kan en waar de functie ook nog eens interessant genoeg is.

Het is niet goed voor je gezondheid om jezelf te verliezen in amoraliteit, ik zou kk depressief worden. Volgens mij zijn veel zakenlui dat ook maar ze werken zo hard mogelijk om dat te vergeten. En dan na het pensioen komt de klap.

Overigens moet ik vaak lachen om die moraalridders met socialistische trekjes en hun gezeur over dat mensen rijk zijn en de banken. En in eens moet men hun bek opentrekken.

Beste mensen, zo gaat het al duizenden jaren zo en dat verander je niet. egoïsme en eigenbelang is een natuurlijk kenmerk van de mens. Al kun je zo behulpzaam en vrijgevig zijn voor een ander, je wil er altijd iets voor terug hebben. Al hoeft dat geen geld te kosten.