Het sprookje van prinses Kiki
Ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand een betere Koninginnedag heeft gehad dan Kiki Bertens. De afgelopen jaren stond ze uit te puffen van het kleine ITF-toernooi in het Vlaamse Tessenderlo.
Nu dronk ze een oranjebittertje met een WTA-titel op zak. Het deed me denken aan een ongemakkelijk moment in december 2009.
Bertens stond bij afwezigheid van de nationale toppers Michaëlla Krajicek en Arantxa Rus in de finale van de Masters in Rotterdam. Ze was in die week net achttien geworden.
Naast me op de tribune zat een journalist die het allemaal maar niks vond. “Die Bertens. Dat stelt toch helemaal niets voor.” Ik keek hem wat beschamend aan in de wetenschap dat de complete familie Bertens, inclusief Kiki, een rij voor ons zat.
De Wateringse haalde waarschijnlijk in gedachten haar schouders op. Ze reageerde niet en verloor uiteindelijk de eindstrijd van Richel Hogenkamp, nu de nummer 231 van de wereld. Bertens wist dat haar tijd nog wel ging komen.
Troosteloos
Daar moest wel hard voor worden gewerkt. Begin dit jaar hoopte ze in Melbourne voor het eerst in een hoofdtoernooi van een Grand Slam te geraken. Het moest gebeuren in een troosteloze ambiance. Bertens speelde haar tweede kwalificatieronde op een achterafbaantje onder kunstlicht.
Op de tribune zaten haar coach, die van haar tegenstandster, en twee Nederlandse journalisten. Voor de rest was Melbourne Park uitgestorven. Het lukte me toen zelfs om een bal van het prestigieuze Grand Slam als souvenir mee te nemen. De beveiliging was al naar huis.
Bertens overleefde vier matchpoints en stond met 3-0 voor in de derde set toen ze verkrampte. De sluwe Oekraïense Olga Savtsjoek maakte daar dankbaar gebruik van.
Ze hoefde de ballen alleen maar over het netje te plaatsen, meer kwaliteiten had ze ook niet, en Bertens ramde alles de hekken in.
Legendarisch
In het Marokkaanse Fes viel het afgelopen week ineens allemaal op zijn plaats. Toen haar pas 24-jarige coach na de triomf deze legendarische woorden sprak, begreep ik het ineens. “Je moet durven verliezen om te kunnen winnen.”
Die nederlagen waren juist goed voor haar. Christian de Jong, de nieuwe Johan Cruijff van het tennis, had het al voorspeld. Bertens, nog steeds maar twintig, was het stralende middelpunt. Oprecht waren de tranen die vloeiden na de laatste bal.
Ze werd de eerste Nederlandse winnares op het hoogste niveau sinds 2006. Krajicek slaagt er al jaren niet in die prestatie te herhalen en Rus is nooit in de buurt gekomen.
Bertens deed het op haar tweede WTA-toernooi. Dat belooft wat voor de toekomst. Een lange blondine met krachtige slagen. Vergeet prinses Sissi. Hier is prinses Kiki.
http://www.nusport.nl/opi(...)an-prinses-kiki.html
custom menu